เรื่องราวของคนหน้าแตก - เสียหน้า

[อิคคิว]

เล่นละครที่รร.แล้วอินไปหน่อยกระโดดตกเวที :05:ตอนนั้นไม่ขำแต่เจ็บตกเวทีทีเงียบกันหมดเลย

[roundbol123]

 :08:ตอนนั้นเดินๆอยู่กะ ......

เพื่อนอยู่บนตึกชั้น3เห็น ยกพวกมาแซวกันครึ่งห้อง 

อาย โคตร 

[蓝月 (lán yuè)]

[02:32:30] แอนดู: http://f0nt.com/forum/index.php/topic,5697.msg263136.html#msg263136
[02:33:10] MoonShine : : 
[02:33:12] MoonShine : : หาก่อน
[02:33:44] แอนดู: 
[02:34:01] MoonShine : : สมัยไหนคะลุง 
[02:34:16] แอนดู: ใหม่ล่าสุดย่ะ 
[02:34:21] แอนดู: ไม่กดฟังล่ะ
[02:34:24] แอนดู: น่ารักมั่กๆ 
[02:34:24] MoonShine : : อ้าวเวร
[02:34:36] แอนดู: 
[02:34:38] MoonShine : : ใหม่เหรอ 
[02:34:41] แอนดู: เห็นชั้นเป็นพวกลุงๆ รึไง
[02:34:47] แอนดู: ชั้นฟังโฟร์มดนะ 
[02:35:09] MoonShine : : 
[02:35:11] MoonShine : : ก๊าบบบบ

[02:39:06] MoonShine : : ใหม่มากๆ เลยเหรอ 
[02:39:23] แอนดู: ใช่ 
[02:39:44] แอนดู: ต้องเด็กแฟตถึงจะเคยได้ยินละมั้ง 
[02:39:45] MoonShine : : อัดเอาเองไปก่อน
[02:40:39] MoonShine : : ของค่ายอะไรคะ - -
[02:41:04] แอนดู: ไม่ยู้ 

[02:58:52] MoonShine : : เพลงตั้งแต่เดือนมีนาเนี่ยนะ ใหม่
[02:58:55] MoonShine : : 
[03:06:41] MoonShine : : พี่แอน มันใหม่ตรงไหน ลิงค์เสียหมดแว้ว:08:
[03:06:59] แอนดู: เหรอ 
[03:07:10] แอนดู: ก็อายุไม่น่าเกิน 40-50 วันนะเพลงนี้
[03:07:20] MoonShine : : เดือนมีนาแล้ว
[03:07:22] MoonShine : : 
[03:07:23] แอนดู: แต่ไม่ดังเพราะมันเป็นเพลงค่ายเล็กๆ
[03:07:40] แอนดู: อะไรเรียกว่าใหม่ล่ะ ต้องใหม่สุดๆ เลยเหรอ 
[03:07:58] MoonShine : : อ้าว พี่บอกใหม่ล่าสุดนี่นา
[03:08:04] MoonShine : : หาแต่ของสัปดาห์นี้
[03:09:02] แอนดู: 
[03:09:03] แอนดู: โทษๆ
[03:09:09] แอนดู: ล่าสุดของพี่คือปีนี้

ขอแฉ 

พอเมื่อวาน ส่งเพลงให้พี่โอ้เอ้ฟัง เพลง เจอกับตัวถึงรู้ของซาร่า
ไอ้เราก็นึกว่าเพลงใหม่เพราะไม่เคยฟัง
ที่ไหนได้
อัลบั้มเมื่อนานมาแล้วนี่หว่า 

[Zafire06]

ไม่ค่อยมีแฮะครับ ส่วนใหญ่ลืมๆไปหมดแล้ว

เท่าที่จำได้นี่คือตอนไปออสเตรเลีย
ตอนแรกกำลังเลือกของกับแม่อยู่
พลันเหลือบไปเห็นโปสการ์ด สีสดสวย น่าสนใจ
จึงอยากทราบโดยทันใดว่ามันราคาเท่าไหร่
แม่ก็สั่งผมและผมก็สั่งมือของผมให้หยิบโปสการ์ดใบหนึ่งและสั่งเท้าของผมให้เดินไปที่เค้าน์เตอร์คิดตังค์

มือของผมข้างที่ถือโปสการ์ดยื่นออกไป พร้อมกับมืออีกข้างชี้ไปที่โปสการ์ด
ปากก็ว่า "How much is it?" อย่างมั่นใจ ทั้งๆที่สำเนียงไท๊ยไทย และกังวลว่าเขาจะฟังไม่ออก
และแล้วเขาก็ฉวยโปสการ์ดไปจากมือผม แล้วใช้เครื่องยิงราคายิงไปยังบาร์โค้ดของโปสการ์ดอย่างรวดเร็ว

ด้วยอารามตกใจ ไขสันหลังก็สั่งโดยอัตโนมัติว่าให้มีลมออกมาจากปาก
คำนั้นฟังได้ความว่า "อย่า -- !!" ภาษาไทยชัดๆ
คนขายยิ้มขำๆ แล้วก็บอกราคาผม
ผมบอกว่าัอ่านไม่ออก -- ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจหรือเปล่า
และเขาก็เขียนราคาใส่กระดาษแผ่นเล็กๆให้

เหี้ยจริงๆครับ

[n๊ooก~*]

เรื่องหน้าแตกหน้าแหก มีเยอะมาก วันนั้นเพิ่งคุยเรื่องนี้กับเจ๊นัทเลยเล่าแล้วฮาา

เกิดมาเป็นคนซุ่มซ่ามก็งี้แหละทำใจ โก๊ะ ๆ 

เอาเรื่องไหนก่อนดี เล่าไม่ถูก
เป็นคนชอบสะดุดอะไรบ่อยมาก บางทีหกล้มก็มี
บ่อยเลยแหละ ชอบตกบันไดที่ รร ด้วย 

มีวันนึง(เรื่องนี้เล่าให้เจ๊นัทฟังไปแล้ว)ตอนเลิกเรียนกลับบ้านตอนนั้นม.ต้นอยู่เลย
แล้ววันนั้นฝนก็ตกก็ไปรอรถที่ป้ายรถเมย์ใช่ป่ะ ซึ้งป้ายรถเมย์คนเยอะมากจะมีเด็ก
ที่ รร มันชอบมานั่งกันเต็มเลย(ผู้ชายโคตรเยอะเลย) แล้วนุ๊กก็เดินไปกับพี่่
เดินอย่างมั่นใจพอไปถึงหน้าเซเว่น ตรงป่ายรถเมย์แหละ
ปรากฏว่าลื่น ลื่นลงไปกองแบบก้นจ่ำเบ้าอะ ตอนนั้นอายมากคนมองมาทั้งป้ายรถเมย์
แล้วก็เจ็บด้วย ร้องไห้เลยเพราะอายมากๆ แล้วพี่มันก็มาช่วยถามเป็นไรป่าวว่ะ
แต่มันหัวเราะแบบตลกสุด ๆ    พอตั้งสติได้ก็รีบขึ้นรถกลับบ้านเลย
วันนั้นเลยเป็นวันซวยไปเลย(เรตติ้งตกไปเลย  )

จริงๆมีหลายเรื่องแต่ยังนึกไม่ออก
แล้วก็ยังเรียบเรียงไม่ถูก


ปล.ตอนนั้นโกรธพี่เลยนะที่มันหัวเราะเรา แต่ก็เข้าในว่าเจอแบบนี้เป็นใครก็ฮาา
เพื่อนเคยสะดุดล้มตรงน้ำขังที่ รร ตอนนั้นโคตรฮาามันเลยอะ  แต่พยายามกลั้นหัวเราะสุด ๆ กลัวมันเสียใจ แต่อดไม่ได้หว่ะ(เชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยเป็นอารมณ์นี้กัน)


จบแล้ว

[ลุนหน่อน]

ตอนนั้นยังอยู่ญี่ปุ่น .ไปซื้อของที่ห้าง Itoyokado เดินเลือกโคโลนจ์
มาหยุดครงยี่ห้อหนึ่ง บรรจุขวดพลาสติกสวยมาก
เหลือบมองซ้าย มองขวา ไม่มีใคร ยอมเสียมรรยาทแกะห่อพลาสติกใส
แล้วเปิดตรงจุกเล็กๆเพื่อที่จะดมกลิ่น  ดมยังไงก็ไม่ได้กลิ่น
ด้วยไอเดียฉับพลัน บีบที่ขวดหวังจะให้น้ำข้างในมันขึ้นมาถึงฝาจุกเล็กๆ
เพื่อที่จะได้ดมกลิ่นได้  ..
....บีบ.!...............ปริ๊ด!.....น้ำโคโลนจ์พุ่งพรวดเข้ามาในรูจมุกอย่างแรง
ผมสะสดุ้งสุดตัว ทั้งหอมทั้งแสบ
ทีนี้ทำไงล่ะ ก็ปิดฝาวางคืน แล้วก้มๆเงิยๆเอาชายเสื้อเช็ดในรูจมูก ...ทั้งสั่งจมูก
ทั้งขาก .......ยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ว่ามันขมไปถึงคอเลย
โดยที่พฤติกรรมทั้งหมดของผมอยู่ในสายตาของพนักงานจัดของที่ยืนหัวโด่
มองผมบนกะไดที่ล๊อควางสินค้าข้างหลังผม..

ก็ตอนเดินออกจากตรงนั้น  ผมเหลือบไปเห็นเข้านะซิ หน้าตาแกมองผมด้วยความแปลก
จะยิ้มก็ไม่ยิ้ม จะบึ้งก็ไม่บึ้ง......

อายครับ อาย....  

[蓝月 (lán yuè)]

คือ

[Zafire06]

กร๊ากกกกกกกกกกกก 

[HS-JEF]

กลา๊ากกกกกกกกกกกก 

ต้องซีม่าโลชั่นครับ 

[♥ ชายเต่า ♥]

หน้า้ด้่านครับ 

[นายโอ้เอ้]

ตอนไปทัศนะศึกษา บนรถเขากำลังมีกิจกรรมกัน
ไอ้เราก็ไม่ค่อยได้สนใจอะไรกำลังมองออกไปนอกรถ
แล้วอยู่ๆ เพื่อนที่นั่งข้างๆ ก็บอกว่า "นายๆ เสื้อขาด"

ผมก็สงสัยว่าขาดตรงไหน เขาบอกตรงใต้แขนเสื้อ
ก็เลยยกแขนเพื่อจะดูตรงใต้แขนเสื้อ
แล้วก็ได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากโทรโข่งว่า

"เอ้า!! เราได้ผู้กล้าหาญที่จะมาร้องเพลงให้ฟังแล้ว!!"

โดนเพื่อนหลอกให้ยกมือ

เขากำลังหาคนออกไปร้องเพลงอยู่ เสียท่าเพื่อนเลย
บอกเปล่าๆ นะ ผมไม่ได้ยกก็ไม่ทันแล้ว
สรุปว่าต้องออกไปร้องเพลง ตอนนั้นอายมาก
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียว "กล้าได้ไง"

[♥ ชายเต่า ♥]

เพื่อนดีจริงๆครับ 

วันหลังเอาไปใช้มั่ง

[น้องเข่มเข๊ม]

   มีเหมือนกันค่ะ...

วันนั้นดัดผมมา แต่งหน้าอ่อน ๆ  กระโปรงสั้น  (แต่ไม่มาก) เสื้อนักศึกษา

เดินหน้าเชิด เข้ามาตั้งแต่หน้า ม. ทางซ้ายมือของทางเดินเข้ามา จะมีต้นหูกวางเยอะๆ

ส่วนใหญ่เด็กวิศวะฯ ชอบไปนั่งใต้ต้นหูกวาง (แล้ววันนั้น วิศวะฯเยอะมาก)

หางตาแอบไปชำเลืองเห็นหนุ่มใส่ช็อปแดงคนนึง มองมาทางตูพอดี

เห็นอย่างนั้นยิ่งทวีความกระซู่เข้าไปใหญ่  เดินประหนึ่งว่าตูสวยสุด ๆ  


เหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิดก็เกิดจนได้  


ตูลื่นค่ะ


แบบขาฉีกออกไปเยอะพอสมควร    หึหึ  อะไรไม่ร้ายแรงเท่า

เสียงหัวเราะและกรี๊ดกร๊าด พร้อมกับเสียงที่ตะโกนถามมาว่า


"เจ็บไหมครับน้อง"


แล้วมันก็ฮากันต่อ  


ตู....

[ลุนหน่อน]

เรื่องนี้เกิดขึ้นนานแล้วล่ะ ยาวหน่อยนะ.....

*******************
สมัยที่ผมเล่นดนตรีอยู่ที่ร้านอาหารมีดนตรีบรรยากาศดีแห่งหนึ่ง อย่ารู้เลยนะว่าที่ใหน .
เอาเป็นว่าเป็นจังหวัดทหารบกก็แล้วกัน
ในร้านอาหารแห่งนั้นได้มีดนตรีบรรเลงในตอนเที่ยงถึงบ่ายสองทุกวัน
และบรรดาผู้ที่มาใช้บริการก็เป็นระดับนายทหารผู้ใหญ่ชั้นสัญญาบัตรทั้งนั้น   
วันนั้นมีแขกอยู่ประมาณ 6 หรือ 7 โต๊ะนี่แหละ เขาก็นั่งทานไปพลางนั่งคุยไปพลาง
เสียงคุยก็ไม่ดังมาก นักร้องนักดนตรีก็ร้องบรรเลงกันเบาๆ   
แอร์ก็เย็นสบาย เรียกว่าเป็นสถานที่ ที่มีระดับแห่งหนึ่งล่ะ 
นักร้องก็หมุนเวียนเปลี่ยนกันขึ้นไปร้องคนละสอง สามเพลง      
   จนถึงคิวของนักร้องสาวสวยคนหนึ่ง วันนั้นเขาเป็นหวัดนิดหน่อย
คือเป็นไม่มากเท่าไรนักและไม่อยากหยุดงานด้วยเพราะกลัวเสียรายได้
วันนั้นก็แน่นจมูกธรรมดาๆ  ส่งโน้ตเพลงเสร็จ พอเพลงขึ้น เขาก็เดินขึ้นเวทีมาร้อง
รู้สึกจะเป็นเพลงไทยลูกกรุงเก่าๆนี่แหละ ชื่อเพลงอะไรจำไม่ได้   
จำได้แต่คำร้อง....ที่ว่า ....อนาถเหลือล้ำบัวบานเหนือน้ำ อยู่ห่างคน ลับตาอยู่จนกลางบึง ....
อะไรประมาณนี้...เพลงก็เพราะมากคนร้องก็สวย.   
ทีนี้พอดนตรีถึงท่อนโซโล่  ผมก็บรรจงกรีดนิ้วบนคีย์เปียโนบรรเลงอย่างนิ่มนวลที่สุด..
นักร้องสาวสวยของผมดันมาคันจมูกยุบยิบๆๆบีบจมูกแม้มปากอย่างไรก็ไม่หาย   
ทำท่าจะจาม....ไม่จาม..จาม..ไม่จาม....เอ้า....จามดีกว่า เผื่อจะโล่งจมูก 
แต่เพื่อมารยาทที่ดีงามของกุลสตรีไทย และตัวเองก็เป็นทหารหญิงยศก็ไม่ใช่ย่อย.....   
จึงค่อยๆถอยหลังเข้าไปใกล้กับฉากเวที คือพยายามให้ห่างผู้ฟังให้มากที่สุด
เพื่อที่เสียงจามจะไม่ได้ไปรบกวนโสตประสาทในการฟังและทานของคนข้างล่าง   
และประมาณการณ์ว่าจะพยายามกลั้นเสียงจามให้ได้มากที่สุด...
โดยหารู้ไม่ว่านั่นแหละจะทำให้เจ้าหล่อนยิ่งแย่ที่สุด............เอ้า....เรามาดูกันต่อ.....   
เจ้าหล่อนบรรจงกระมิดกระเมี้ยนเอามือซ้ายป้องที่ปากเพื่อเตรียมจามและหันหน้าก้มไปทางใหล่ขวา.....
เพราะว่ากลัวเสียงจามจะเข้าไมค์.....  นึกภาพดูหรือจะทำท่าตามก็ได้....   
แล้วเอามือขวาที่ถือไมค์ไพล่ไปใว้ข้างหลัง หัวไมค์ก็ห้อยลงมาถึงก้น
ได้ตำแหน่งรับเสียงพอดี .( ขออภัยก่อนนะถ้าไม่สุภาพ )   
ในที่สุด ทนคันจมูกยุบยิบๆไม่ใหวก็ได้ปล่อยจามออกมาโดยที่พยายามกลั้นไปด้วย..
แต่เสียงทางหลังมันดันไปออกพร้อมกับเสียงจามที่เจ้าหล่อนเอาไมค์ไปป้วนเปี้ยนๆ   
ซึ่งเสียงดังหนักกว่าข้างบนอีก....แถมไมค์ก็ไม่ได้ปิด เพราะไม่มีที่เปิด-ปิดเสียง
.......ฮั๊ด...เช๊ย+แป๊ดดด!!! .............อุ๊ย!!!....
ลองนึกสภาพเสียงผายลมออกลำโพงที่มีเอคโค่ดูซิ    
แป๊ด!..แป๊ด!..แป๊ด!..แป๊ด!...แป๊ด..........ทำไงล่ะทีนี้ สายตาทุกคู่ในร้านต่างหันมามองบนเวทีกันเป็นตาเดียว 
นักร้องสาวสุดสวยยืนตะลึงทำตาโตไปสักพักรีบวางไมค์ลงจากเวทีทันที   
ส่วนแขกผู้มีเกียรติทุกๆท่านรวมทั้งทั้งนายพลนายพันไม่ต้องเป็นอันรับประทานอาหารกันแล้ว
เพราะห่วงแต่หัวเราะ.ต่างก็วางช้อนวางแก้วกันหมด   
ผมก็หัวเราะจนต้องร้องไห้เพราะความขำ ขำที่ตดเป็นเสียงเอ็คโค่......
ผล....เจ้าหล่อนลาหยุดงานไปเกือบ 10 วัน   
หลังจากนั้นเจอหน้าเขาก็ถามว่าไหงปล่อยให้มันออกมาได้ล่ะ...เขาตอบว่า.มันออกมาเอง...
ก็หนูกลั้นข้างบนแต่มันดันมาดังข้างล่าง......ไม่รู้จะห้ามมันยังไง   
...

[n๊ooก~*]

เจ๊เหตุการคล้ายตูเลย

ถ้าหน้าแตกต่อหน้าผู้ชายจะอายเป็นพิเศษ