ตำนาน BATTLE R0YALE (แตกหน่อ)

[ยัง มี พุง]

:35:หยวนๆน่า ...

[นิ้ง]

คนติดเยอะนะคะเนี่ย

(1ในจำนวนนั้น)

[มังกิ๊ง]

ความเดิมตอนที่แล้ว


ความใหม่...

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบหก


          ฉัวะ!!!

          เสื้อยืดของกัมฉีกเป็นรูโหว่เมื่อเจ้าตัวกระโดดถอยหลังหลบมีดผ่าตัดของหมอแมว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเป้งกำลังเครียดเขม็ง เฟิร์นที่โยกตัวหลบอีกมือของหมอพลิกตัวกลับไปยืนตั้งหลักอยู่ริมหน้าต่าง - หมอแมวหมุนมีดในมือเข้าเสียบกลับไปยังซองที่เหน็บไว้ตรงเอว

          "ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้" กัมยกนิ้วโป้งปาดเหงื่อที่จมูก "ผิดคาดเลยนะเนี่ยหมอ"

          "หึ"

          หมอแมวหัวเราะสั้น ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นดุมแว่นที่ส่งแสงสีขาวสะท้อนเข้าตา ก่อนจะพุ่งเข้าหากัมในทันที

          ผัวะ!!!

          หมัดขวาตรงถูกกัมปัดได้ แต่อีกสองหมัดที่ตามมานั้นทำได้เพียงโยกหลบ และหลังจากนั้นจึงถูกแข้งของหมอกระทุ้งเข้าเต็มท้องน้อยจนแทบกระอัก หมอแมวคว้ามีดขึ้นมา เงื้อขึ้นเตรียมพร้อมแทงใส่อีกฝ่ายที่กำลังค้อมตัวลงอย่างเจ็บปวด

          เคร้ง!!!

          "ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะหมอ"

          เฟิร์นกัดฟันว่า เพราะต้านแรงแขนของอีกฝ่ายที่ยกมีดขึ้นรับไม่ไหวจนใบดาบสั่นระริก หมอแมวเหยียดยิ้มมุมปาก

          "เฟิร์นช่วยพี่หรอ  "

          "เปล่า เสียดายของ" เฟิร์นตอกกลับจนกัมหน้าทิ่มพื้น

          ชายชุดกาวน์พลิกตัวหลบดาบของเฟิร์นไป ก่อนจะเหวี่ยงมีดอย่างรวดเร็วเกินใครจะทันได้ตั้งตัวไปยังเฟิร์น!!!

          กึก!!!

          ใบมีดสีเงินวาววับหยุดลงตรงต้นคอหญิงสาวที่กระตุกด้วยความตกใจ หมอแมวหยุดมีดไว้เพียงแค่นั้น... กัมตะเกียกตะกายลุกขึ้น

          "ปล่อยเธอ!!!"

          "ผมเตือนพวกคุณแล้วนะครับ" หมอแมวกล่าวเรื่อย ๆ พลางยกมืออีกข้างที่มีมีดชี้ไปยังกัม "และจะไม่มีครั้งที่สองอีก"

          หมอแมวเงื้อมีดขึ้นสุดแรง เฟิร์นหัวเราะลั่นเหมือนทำใจยอมรับกับความสยดสยองที่จะเกิดขึ้น กัมเบิ่งตากว้าง มีดชูหราขึ้นเหนือศีรษะ และ!!!

          เพล้ง!!!

          อ้อก!!!

          ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลง หมอแมวดึงมีดกลับเข้าซองก่อนจะเบี่ยงตัวหลบกัมที่ถลาเข้าฟันปากกาจีเพ็น ดวงตาของเขามองตรงไปยังกระจกชั้นบนที่แตกกระจายไปทั่ว

          "ชาย..." หมอแมวพึมพำ ก่อนจะยกมือดันแว่นอีกครั้ง ก่อนจะหันมายิ้มให้กับทั้งสองคน "ขอโทษนะครับ - ผมคงต้องไปทำธุระนิดหน่อย - แล้วเจอกันใหม่นะครับ"

          เพียงแค่กัมกะพริบตา อีกฝ่ายก็หายลงบันไดไปแล้ว เหลือเพียงกัมกับเฟิร์นที่ยังยืนหอบหายใจอยู่...

          น่ากลัว ศัตรูคนนี้ น่ากลัวเหลือเกิน




          "เร่ สาม ก๊อพ ทางนี้"


          นานาตะโกนเรียกเมื่อเห็นสามร่างปีนข้ามรั้วที่หมดพลังไฟฟ้าแล้วออกมาด้านนอก

          "อ้าว นานา ปลอดภัยดีนะ" สามว่า พลางโหนตัวลงพื้น

          "ชั้นสบายดี...แต่ พวกเธอไปทำอะไรมาถึงได้บาดเจ็บขนาดนั้น" นานาอ้าปากค้างน้อย ๆ เมื่อเธอมองสำรวจร่างของสามหนุ่ม

          "เดี๋ยวชั้นเล่าให้ฟังทีหลัง - กลับเข้าป่ากันก่อนเถอะ" ซาฟิเร่ว่า พลางมองเลยไปยังการต่อสู้สองรุมหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ

          "อ้าว ด้านในนั้นไม่มีอะไรหรอ"

          "มีสิ" ก๊อพว่า พลางเหลือบตากลับไปมองสิ่งก่อสร้างทะมึนเบื้องหลัง "มีบางสิ่ง - ที่พวกเราไม่มีพลังพอที่จะก้าวข้ามมันไปได้ อยู่ในที่แห่งนั้น"


          "?"

          "เอาน่า กลับไปก่อนเถอะ - เข้าไปก็คงเอาชีวิตไปทิ้ง" สามตัดบท ก่อนจะเดินไล่ทั้งสองคนออกจากที่นั่น




          แอนนั่งพิงขอบหน้าต่างอยู่ด้านบนพลางจับตามองไปยังเด็กสี่คนที่กำลังเดินออกไป แววตาประสงค์ร้ายฉายชัดอยู่ภายในดวงตาสองข้างนั้น...

[นิ้ง]

อ้ากกกกกกกกก อยากอ่านต่ออย่างแรงนิ

[saa3]

 

(คราวนี้มีเน้นตัวหนา ใส่อีโมด้วยเว้ยเฮ้ย)

[มังกิ๊ง]

อิทธิพลจากโซดาฟิเร่

[saa3]

อิทธิพลจากโซดาฟิเร่

[Soris0ri]

ความเดิมตอนที่แล้ว


แอนนั่งพิงขอบหน้าต่างอยู่ด้านบนพลางจับตามองไปยังเด็กสี่คนที่กำลังเดินออกไป แววตาหื่นกามฉายชัดอยู่ภายในดวงตาสองข้างนั้น...

[มะนุช]

อยากออกแล้ววววว 

[มังกิ๊ง]

(- .    -) (-    .-)   (- .    -) (-    .-)

พิมพ์ไปแล้วรู้สึกเสียเวลาชีวิตฉิบหาย

เออ แล้วตูจะปั่นทำไม

[Soris0ri]

 

นุชอยากออก 

[มังกิ๊ง]

ออกนี่คือมีบทหรือตายห่าไปเลยครับ

[มะนุช]

มีบทซิยะ  ยังไม่ได้ออกเลย 

[มังกิ๊ง]

ไม่เอาพลังคุกกี้อะนุช มันเล่น ๆ เกินไป

ชิบเป๋ง เกือบเปลี่ยนหน้าแล้ว

ใครที่ปั่นเลย ๆ มา กลับไปอ่านก่อนครับ อัพแล้ว 

[นิ้ง]

นิ้งอยากมีบทอะค่ะ