ตำนาน BATTLE R0YALE (แตกหน่อ)

[Ah!]

โอ้วววว
ระทึกๆ

[มังกิ๊ง]

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่แปด


          จะต่อพรุ่งนี้ครับ 

[หนูหรั่ง]

โอ้ แต่งเป็นเรื่องเลยแฮะๆ

[มังกิ๊ง]

ลืม


+2 นานา วาดรูปประกอบให้ทุกตอน 

[saa3]

 

มันส์ฉิบหายเลย

(จะนั่งทำโอเพนนิ่งเรื่อยๆ...)

[มังกิ๊ง]

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่แปด

          "เดินเร็ว ๆ หน่อยซี่"

          "เร็วสุดแล้วเจ๊"

          เสียงเจื้อยแจ้วโต้ตอบกันไปมาระหว่างกัมกับเฟิร์น ทั้งสองคนเดินนำกลุ่มแอนไปยังภูเขาลูกนั้นหลังจากรวมกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว - แต่ทั้งสองคนก็เถียงกันไม่หยุดเลยระหว่างทาง

          "สองคนนั้นช้า ๆ หน่อยก็ได้นะ" แอนร้องบอก พลางหันไปมองโอ้เอ้กับอ๋าห์ที่เดินตามมาเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ เหมือนไปจ่ายตลาด "สองคนข้างหลังก็เดินไว ๆ หน่อยสิ"

          "เราจะไปไหนกันน่ะแอน" กัมหันมาถามขณะที่เฟิร์นหยิบคัทเตอร์ขึ้นมาหมุนเล่น

          "ตึกใหญ่ ๆ นั่นน่าจะพอเป็นที่หลบได้" แอนพึมพำ พลางลูบคางอย่างใช้ความคิด "กัม นายคิดว่าใครเป็นไอ้บ้านั่น"

          "ไอ้ที่พูดใส่ลำโพงนั่นน่ะหรอ"

          "ใช่ - ที่แน่ ๆ ต้องเป็นคนที่รู้เรื่องเว็บฟoนต์เป็นอย่างดี - ไม่งั้นคงไม่พาพวกเราทั้งหมดมารวมกันที่นี่ได้หรอก" แอนว่า

          "พี่ก็ว่างั้น" ลุงอ๋าห์เห็นด้วย มือข้างขวายังคงกำหนังสือเล่มบางไว้ขณะที่มือซ้ายยกขึ้นเกาหัว "ว่าแต่ เฟิร์น - ข้างหน้านั่นมีคนอยู่รึเปล่า"

          แอน โอ้เอ้ และกัมหันกลับไปมองราวกับถูกไฟช็อต เฟิร์นกำลังโยนคัทเตอร์สลับมือซ้ายขวาไปมาขณะที่ยิ้มแย้มอย่างผิดปกติ - ร่างดำ ๆ ห้าร่างนั่นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพวกเขา

          "ขะ   ขาจรจากเฉลิมไทย" กัมเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ

          "รู้ได้ไงว่ามาจากเฉลิมไทย" แอนถาม

          "ไม่รู้ - เดาเล่น ๆ ไปงั้น ๆ แหละ" กัมแลบลิ้นเป็นเชิงเล่นมุk เกือบโดนลุงอ๋าห์ตบหัวทิ่ม "ว่าแต่คงไม่มาเจรจาอยู่แล้วสินะ"

          ขาจรร่างดำยังคงยืนนิ่ง

          "งั้นก็โอเค เฟิร์น ลุยเลย"

          "ทำไมหนูคนเดียว..."

          "อีกฝ่ายเป็นแค่ขาจรเอง - ง่าย ๆ ไม่กี่เช้งก็หลับแล้ว"

          ดูเหมือนเหล่าคนที่ถูกสบประมาทจะได้ยินเข้า เพราะไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างดำร่างหนึ่งก็กระโดดข้ามหัวเฟิร์น พุ่งไปยังกัมในทันทีทันใด!!!

          แต่...

          ฉึก!!!

          ขาจรคนนั้นชะงักกึกอยู่ตรงหน้ากัม ชายร่างสูงเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเลือดพุ่งกระฉูดออกจากด้านหลังอีกฝ่าย - ขาจรคนนั้นร้องครางด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นคัทเตอร์ที่ดึงใบมีดออกมาสามสี่เซ็นติเมตรกำลังปักอยู่คาท้ายทอยพร้อมกับเลือดสด ๆ สีแดงฉานไหลซึมออกมา - เฟิร์นเดินช้า ๆ มายังร่างนั้น ก่อนจะก้มลงและกระชากคัทเตอร์ออก!!!

          ปึ่ด!!!

          ตัวเลขหนึ่งสีเขียวพุ่งออกจากร่างของผู้เคราะห์ร้าย ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในตัวเฟิร์น เกิดแสงสว่างวาบ และเลขบนหน้าอกเฟิร์นก็กลายเป็นเลขสอง

          "นี่สำหรับการก้าวข้ามหัวชั้น" เสียงเย็น ๆ ของเธอบ่งบอกถึงความสนุกสนาน ทำให้สี่คนที่เหลือถึงกับเสียวสันหลังวาบ

          "เอ้อ - ไหน ๆ ก็ไหน ๆ" แอนดัดนิ้วไปมาข่มขวัญ "เดี๋ยวชั้นจัดการที่เหลือเอง"

          กัมกับเฟิร์นพยักหน้า ก่อนจะหลีกทางให้ ทิ้งให้ขาจรมองหน้ากันเลิกลั่ก แอนทิ้งแขนสองข้างลง ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ หายใจแผ่วเบาเหมือนกำลังจะทำอะไรซักอย่าง

          และพริบตานั้น เขาก็สะบัดหน้าขึ้นมา!!!

          "ขอไลฟ์พวกแกเถอะนะ!!!"





          ซาฟิเร่หันขวับเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดังก้องมาจากป่าทึบ พวกเขาคนอื่น ๆ ที่กำลังปีนเขาอยู่ก็หยุดกลับมามองเช่นกัน

          "่ท่าทางคงมีคนโชคร้าย" สามว่า พลางเขม่นมองไปยังกลุ่มควันฟุ้งอยู่ด้านในเงามืด "ไปกันต่อเถอะ"

          "ขออย่าให้มาถึงเราก็แล้วกัน" นานาทิ้งท้าย ก่อนจะเดินขึ้นเขาตามทั้งสามคนไป





          แอนยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก เมื่อเห็นซากร่างของขาจรทั้งสี่คนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดไหลเปรอะไปทั่วบริเวณ เขาปาดเลือดบนใบหน้าของตนด้วยแขนเสื้อ ก้มหน้าลงมองไลฟ์ของตนที่เด้งขึ้นมาเป็นเลขห้า ก่อนจะเดินตามหลังกัมและคนอื่น ๆ ไปยังตึกกลางหุบเขา

          "ชัยชนะต้องเป็นของชั้น"

[Ah!]

 



มันสาดดดดด

[แอ๊ะ]

ก๊อพ ช่างมีพวงพรสวรรค์จริง ๆ 

[มังกิ๊ง]

ใครอยากมีบทบ้าง 

[saa3]

 

[Zafire06]

อย่างนี้กลุ่มยักษ์ (จริงๆคือกลุ่มลุงๆป้าๆ) ก็ชนะสิ
สาปได้อีกต่างหาก

[มังกิ๊ง]

อย่าเอ็ดไปสิ 

[แมวเงียบ]

เอาตังมาคืนด้วยก๊อพ พี่จะอดตายอยู่แล้ว

[saa3]

  หมอกิ๊พมาเอง

[roundbol123]

ตอนแรกนึกว่าพี่แอนคุมเกมซะอีก

ไปวาดรูปก่อน