Facebook กันเถอะ

[ฟิ้งซ์]

ตูยังสร้างภาพเรื่องอยากฟันน้องเมียอยู่เลย ใจจริงน่ะเป็นคนดีไม่มีราคีคาวนะ

[MintJi]

 

[papos]

ทวิตเตอร์เล่นแรกๆ จะงงๆ พอเล่นสักพักแล้วจะติดเลยฮะ



แล้วจะเริ่มเล่นน้อยลงเมื่อหัวหน้ามาฟอลโลว์ 

[Earthchie]

ไม่รู้ไปลงที่ไหนดี ฝากที่นี่ละกัน

อยากสำรวจราคาในการดูแลเว็บรายเดือนครับ

ใครสะดวก รบกวนช่วยตอบ poll หน่อยครับ

http://www.facebook.com/questions/580334708666301/

[iannnnn]

คำถามกว้างมากเลยนะ
อยู่ที่ตัวแปรเรื่องขนาดเว็บด้วย มีผลต่อราคาสุด

[JΛNΣ]

ถ้าเว็บขนาด 1280x1024 ล่ะ

[IM]

จะแพงกว่าขนาด VGA แต่ไม่แพงเท่า Full HD ครับ

[Earthchie]

ครับใช่ คำถามกว้าง

พลาดที่ไม่ได้ชี้แจง 

พอดีอยากทราบกำลังซื้อน่ะครับ คือแต่ละคนอาจจะมีเว็บที่ปริมาณการอัพเดตแตกต่างกัน
ซึ่งแน่นอนว่าอัพบ่อยอาจแพง อัพน้อยอาจถูก ก็เอาตามความรู้สึกส่วนตัวไปเลยอ่ะครับ
สุดท้ายจะได้ทราบว่าราคากลางๆ ที่คนส่วนใหญ่รับได้ ควรเริ่มจากตรงไหนไป

[iannnnn]

ประมาณนั้นกำลังดีนะ

[Earthchie]

ขอบคุณครับ

[Vikz]

"แด่เธอผู้สวมหัวใจ 'ไนติงเกล' ผู้เสียสละ..ขอให้เป็น..รายสุดท้าย..."

คนไข้ ไอซียู เตียง6 ชื่อ นางสาวผิวนวล พยาบาลอนามัย อายุ 25 ปี

ป้ายหน้าเตียงเขียนว่า Rape

3 ปีก่อน เด็กสาวหน้าตาอิ่มเอิบ สวมชุดครุย รับปริญญาพยาบาล ดูสวยสง่า น่าชื่นใจของบิดามารดา และญาติมิตรนัก

"นวลเขาจะไปเป็นพยาบาลอยู่ต่างจังหวัด" พ่อบอกญาติๆ

"เขาเป็นคนมีอุดมการณ์ จะไปเป็นพยาบาลแบบ ฟลอเร้นซ์ ไนติงเกล ที่ช่วยคนที่ลำบากยากจน" แม่เสริม

(*อ่านเพิ่ม ฟลอเรนซ์ ไนติงเกล คลิ๊ก http://bit.ly/qTLwkI )

"เป็นพยาบาลอยู่ในเมืองก็แค่นั้นแหละจ้ะ" ผิวนวลบอกพ่อแม่อย่างมีอุดมการณ์

"หนูเห็นพยาบาลพี่ๆ ไม่ค่อยได้สัมผัสคนไข้เท่าไรเลย อยู่ในโรงพยาบาลใหญ่ๆ ก็เป็นผู้ช่วยของแพทย์ บางคนนั่งเขียนเอกสารทั้งวัน หนูไม่อยากเป็นอย่างนั้น หนูอยากลงมือทำงาน เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยส่งเสริมสุขภาพให้ชาวบ้าน แบบ...กันไว้ดีกว่าแก้ ถ้าชาวบ้านมีสุขภาพดี ไม่ป่วยเป็นโรค ก็จะได้ทำมาหากินหาเลี้ยงชีพได้เพียงพอ" ดวงตาของผิวนวลส่งประกายมุ่งมั่น

"แล้วพ่อแม่ไม่ห่วงหนูแย่หรือนวล ลูกสาวคนเดียวนะ" ญาติๆแย้ง

"โธ่ คุณป้าขา เดี๋ยวนี้การเดินทางสะดวกออก ชื่อว่าอยู่ต่างจังหวัด แต่ขับรถ 4-5 ชั่วโมงก็ถึงกรุงเทพแล้ว หนูไม่มา พ่อแม่ก็มาหาหนูได้" ผิวนวลตอบ

"ใช่ นวลพูดถูก เป็นห่วงทำไม นวลไปทำประโยชน์ให้ชาวบ้าน ชาวบ้านก็ต้องรักเหมือนลูกเหมือนหลาน ต้องให้การดูแลคุ้มครองเต็มที่อยู่แล้ว" ฟังพ่อพูดเช่นนั้น แม่ก็สบายใจ

ผิวนวลมาทำงานที่สถานีอนามัย ไกลจากตัวเมืองมาก บ้านพักของผิวนวล อยู่หลังสถานีอนามัยที่เธอต้องทำงาน อยู่กลางทุ่งนา ไม่มีรั้วรอบขอบชิดอะไร

สถานีอนามัยนี้ สร้างใหม่ มีหมออนามัยเป็นผู้หญิงสามคน สองคนเป็นรุ่นพี่ แต่งงานแล้ว มีผิวนวลเป็นสาวโสดคนเดียว

กลางวัน ทำงานตามเวลาราชการ กลางคืน เจ้าหน้าที่อนามัยต้องผลัดกันอยู่เวร ตามนโยบายของกระทรวงสาธารณสุข แม้จะมีคนไข้น้อย คนไข้ที่รักษาได้ก็รักษา ที่รักษาไม่ได้ก็ส่งต่อไปโรงพยาบาลชุมชน ซึ่งอยู่ห่างไปอีก 30 กิโลเมตร

ตอนแรกเวลาที่อยู่เวรผิวนวลรู้สึกกลัว เธอนอนเฝ้าสถานีอนามัยคนเดียว ปิดประตูแน่นหนาเพราะรุ่นพี่สองคน เมื่อไม่อยู่เวร ก็กลับบ้านไปหาลูกหาสามี

อยู่มานานสามปี ผิวนวลก็เริ่มคุ้น หายกลัว ชาวบ้านแถบนี้ใจดีทุกคน ไม่มีพิษมีภัย ทำงานที่นี่อากาศก็ดี ลมพัดมาพาเย็นสบาย ไม่ต้องใช้เครื่องปรับอากาศเลย

แต่ผิวนวลคิดผิด...

คืนหนึ่งฝนตกหนัก เงาก้านมะพร้าวซัดส่ายไปมาผ่านหน้าต่าง ผิวนวลปิดหน้าต่าง กันไม่ให้ฝนสาดเข้ามา เหลือบมองฝ่าสายฝน ต้นไม้โอนเอน ตะคุ้มดำ คล้ายเงาปีศาจ

ไฟดับ...สะดุ้งสุดตัว เมื่อมีเสียงทุบประตู ผิวนวลแง้มประตูดู เห็นนายแดง หนุ่มวัยรุ่นที่อยู่ใกล้ๆ สถานีอนามัย ยืนหน้าประตู

"หมอนวลเปิดประตูหน่อย ผมโดนงูกัด" นายแดงบอก ตัวเขาเปียกโชก

ผิวนวลยังลังเลใจไม่กล้าเปิดประตู เธอแง้มกว้างขื้น ร้องถามว่า

"งูกัดตรงไหน"

นายแดงถลันเข้ามา เอาเท้าถีบประตูอย่างแรง จนผิวนวลงะหงาย มันกระโดดโถมทับทั้งตัว ดังแท่งเหล็บทับร่างผิวนวล มือหนึ่งขย้ำคอ มือหนึ่งควานคว้ากระชากเสื้อผ้า...คำรามว่า

"กูรักมึงมานาน มึงอยู่เฉยๆ"

ผิวนวลรู้ทันทีว่ากำลังจะมีอะไรเกิดขื้น นายแดงคนนี้ล่ำลือว่า เป็นขี้ยา ชอบเสพยาบ้า เธอดิ้นรน ร้องให้คนช่วย

"ช่วยด้วย" มือเท้า ถีบ สู้สุดฤทธิ์ เสียงร้องดังแข่งเสียงฟ้าเสียงฝน

"ฤทธิ์มากนักอีนี่" นายแดงทุบผิวนวลแรงๆ ตามตัว เธอกลับกรีดร้องดังยิ่งขื้น

มันคว้ามีดที่เหน็บเอว...เงื้อสูง และจ้วงลงมา เสียงผิวนวล...กลืนหายไปกับเสียงพายุ

ตอนฉันไปอยู่นางสาวผิวนวล ที่คอเธอมีรอยถูกเชือด ตามลำตัวและท้องมีรอยจ้วงแทง หมอผ่าตัด ผ่าตัดรักษาแล้ว

รอยจ้วงในช่องท้องหลายแผลแทงเข้าลำไส้ หมอได้ตัดต่อลำไส้ให้

รอยแทงที่ทะลุเข้าปอด หมอเย็บปอดแล้วต่อท่อระบายเลือดระบายลมจากช่องทรวงอก

แต่บาดแผลที่คอนั้น รอยเชือดลึกถึงหลอดลม ทำให้เธอขาดออกซิเจนมานานพอสมควร

การผ่าตัดแก้ไขสำเร็จโดยดี แต่...ช้าไป เพราะกว่าเธอจะถูกนำส่งโรงพยาบาลก็ต่อเมื่อหมออนามัยรุ่นพี่มาทำงานตอนเช้า

หลังผ่าตัด หมอดมยา ได้คาท่อหายใจ และส่งเธอเข้าห้องไอซียู

บาดแผลที่ผิวนวลได้รับสาหัสสากรรจ์ แม้ลมหายใจยังอยู่ เธอก็ไม่อาจฟื้นคืนชีพอีก ได้แต่นอนนิ่งเป็นเจ้าหญิงนิทรา

ฉันต้องตรวจภายใน เพราะเป็นเคสคดี ผลการตรวจชันสูตรพบว่า ...นางสาวผิวนวลถูกข่มขืนจริง มีทั้งบาดแผล และการตรวจพบตัวอสุจิ

ผู้ต้องสงสัยคือนายแดง ได้หนีไปก่อนที่ตำรวจจะมาตามจับ

ร่างของเธอนอนนิ่ง มีท่อมีสายทั่วตัว หน้าตาฟกช้ำดำเขียว บวมปูด

"นวลลูกเอ๋ย" พ่อแม่เอามือค่อยๆ จัดเส้นผมให้ลูก

"ลูกหวังดีต่อคนยากคนจน หวังมาช่วยพวกเขา ทำไมพวกเขาไม่ดูแลลูกเลย ทำไมพวกเขาถึงใจร้ายกับลูกถึงเพียงนี้"

"นวล ตื่นมาหาพ่อแม่เถอะลูกเอ๋ย" เสียงร้องไห้คร่ำครวญ ของคนเป็นพ่อแม่ พารู้สึกเศร้าสลด ใครๆก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ เมื่อเห็นคนแก่สองคนกอดลูกที่ถูกทำร้ายไม่ได้สติ...แนบอก สะอึกสะอื้น

ฉันโพล่งพูดกันตนเองในใจ...ถ้าจะให้คนเสียสละไปทำงานในท้องถิ่นที่ห่างไกล ต้องมีการเตรียมความพร้อม ชาวบ้านพร้อมช่วยกันปกป้องคุ้มครองคนดีๆ

ผู้บังคับบัญชาพร้อมที่จะสอดส่องดูแลผู้ใต้บังคับบัญชา ป้องกันการเสี่ยงอันตราย โยกย้ายคนทำงานในภาวะเสี่ยง เช่น ส่งเจ้าหน้าที่อนามัยชายไปทำงานอยู่เวรในตอนกลางคืน ฯลฯ

กระทรวงสาธารณสุขพร้อมที่จะมีมาตรการป้องกันคนปฏิบัติงาน มิให้ตกเป็นเหยื่อ ถูกทำร้ายทางเพศ...

สร้างบ้านพัก สถานที่ทำงาน ที่มีรั้วรอบขอบชิด และมีมาตรการป้องกันเหตุร้าย ไม่ควรให้เกิดเหตุการณ์สูญเสีย ครั้งแล้วครั้งเล่า อยู่ร่ำไป...

"นิสมม กรณ เสยโย ...ใคร่ครวญ ก่อนแล้วจึงทำ จะดีกว่าพร้อมแล้วจึงทำจะดีกว่า"

ใช่ค่ะ...ไอซียูแห่งนี้ ไม่ได้รับนางสาวผิวนวล เจ้าหน้าที่อนามัยที่ถูกทำร้ายและข่มขืนเป็นคนแรก เราได้แต่หวังว่า เธอจะเป็นรายสุดท้าย

=========================
จากหนังสือ 108 คนไข้ I.C.U.
โดย พญ.ชัญวลี ศรีสุโข
ตีพิมพ์ วันที่ 1 มิถุนายน พ.ศ. 2545
สำนักพิมพ์สนุกอ่าน
========================

เหี้ยเอ๊ย คนจังไร

[คุณชาย ( 737 )]

  อ่านแล้วหดหู่ใจ

[IM]

ไม่เข้าใจว่าทำไมโพสจู๋ Facebook

[iannnnn]

ไม่เข้าใจว่าทำไมโพสจู๋ Facebook

[เทอร์โบบูสเตอร์]

ก็อปมาจากเฟสบุ๊คมั้ง