ตามหาฟอนต์ใน Mv ของวง Tattoo Colour

[iannnnn]

เขี้ยวเสือ อันเท่าไหนครับ

[ฟรีขับ]

อันเท่าเนี๊ยะ อยู่ในเสื้อ มองไม่เห็น

[Buob Marley]

 

[Romzaikyu]

มันมาได้เว้ย 

[iannnnn]

ยังไม่ได้พูดถึงเจ๊หยกใช่มะ

ต้องย้อนกลับไปสมัยที่ยังไม่มีแปะเหงียน
ช่วงนั้นบางปลาม้าสงบมาก สงบจนไม่คิดว่าวันนึงพอแปะแกถ่อเรือมาถึงที่นี่เพื่อตั้งรกราก
แล้วก็พกอุปกรณ์ไฮโลมาเปิดเล่นกันเป็นล่ำเป็นสัน
ใครจะเชื่อว่าอีกแค่ไม่ถึงสิบปี ที่นาแถวนั้นสี่ร้อยกว่าไร่จะตกเป็นของแปะแก
ตอนนั้นนักการเมืองแซ่เบ๊ยังเรืองอำนาจอยู่ฝั่งเหนือ แล้วฝั่งตะวันออกนี่แหละที่แปะเหงียนแกคุม
มีลูกน้องเป็นนักเลงนับร้อย ต่อยตีกับชาวบ้านเขาไปทั่ว

จนวันนึงแกมีลูกสาว คุณหนูหยก..
ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป แกเหมือนจะหันหลังให้วงการ
และปล่อยให้สุพรรณกลายเป็นพื้นที่ของตระกูลเบ๊ไปเลย
ยี่สิบปีต่อมา คุณหนูหยกที่ไปเรียนมหาลัยที่ปักกิ่งกลับมาถึงบ้าน บางปลาม้าก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว
แต่เพราะเชื้อพ่อของคุณหยกคงแรงไม่เบาแหละ บ่อนพนันแบบใหม่เลยเกิดขึ้นตรงท้ายตลาด
คราวนี้หนักกว่าเก่า เขาลือกันว่าตำรวจกี่ ส.น.ก็บริการให้ถึงที่ เพราะลูกชายนักการเมืองระดับประเทศจ้องจะคั่วคุณหยกอยู่
(อันนี้เขาลือนะ ไม่รู้จริงแค่ไหน อยากรู้เพิ่มให้ถามท่านรองประมาณ แกเกษียณแล้ว ไปหาที่บ้านก็ได้ อยู่ตรงหัวสะพาน)

ที่แน่ๆ คุณหยกตอนนี้เลยกลายเป็นเจ๊หยก เจ้าของตลาดบางปลาม้า
ที่เบื้องหน้าคือตลาด แต่เบื้องหลังใครๆ ก็รู้ว่าคืออะไร

และเฮียพจน์ก็กำลังลำบาก..

[Romzaikyu]

แล้วเฮียพจน์ก็ควักเขี้ยวเสืออกมา 

[iannnnn]

อันเท่าไหน

[Romzaikyu]

อันเท่านิ่

[iannnnn]

[ฟรีขับ]

ย้อนไปเมื่อประมาณ 40 ปีก่อน เด็กสาวคนหนึ่งจะรีบตื่นเช้าเพื่อมองไปที่รั้วหน้าบ้าน เพื่อรอคอยอะไรบางอย่าง
บ้านของเด็กสาวใหญ่โต มีบริวารมากมาย และในแถบบางนั้น ไม่มีใครที่ไม่รู้จักเชื่อของพ่อเธอ แปะเหงียน ผู้ยิ่งใหญ่แห่งบางปลาม้า

ทุกวันพจน์จะเฝ้ามาเกาะที่รั้วหน้าบ้านหนังหนึ่ง บ้านหลังนั้นใหญ่โต เขามองด้วยความฝันที่ว่า ถ้าโตขึ้น ข้าอยากมีบ้านใหญ่โตแบบนี้ ชีวิตคงจะสุขสบาย
ไม่ต้องลำบากแบบนี้ ทันใดนั้น เด็กชายได้มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่้ง ใบหน้ารูปไข่ได้เค้าคม ผมยาวสลวยได้ได้รับการดูแลอย่างดีรวมตึงอย่างเป็นระเบียบ กระโปรงสีชมพูที่พริ้วไสวประดุจทุ่งดอกไม้ที่เอนไสวเหนือทุ่งหญ้า แรกพบสบตาก็เจอหน้าเธอ อดคิดมิวายฤทัยสับสน

นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันของทั้งสอง เรื่องนี้ยังอีกยาว ไว้มีเวลาจะมาเล่ากันต่อ