พอร์ทเทรต กันเถอะ

[Rinly]

เรื่องเกร็งของนางแบบสมัครเล่นเป็นเรื่องธรรมดา อยากรู้ความรู้สึกนั้น ให้ลองเป็นนางแบบ หรือนายแบบซักครั้ง เคยเป็นเองมาแล้ว ก็เลยรู้ว่า ไ้อ้ที่ตรูไปสั่งๆๆๆ เค้าโพสต์ท่านั้นท่านี้ คนเป็นแบบมันเกร็งนะ 

[โบว์]

ไม่ๆ ที่ผ่านมาไม่ค่อยเกร็งนะ

[Romzaikyu]

ชาร์ปลองเม้มปากดูนะ อรมันอาจกลัวเพราะตรงนั้น 

อย่างที่บอกไง นางแบบก็มือใหม่ ตากล้องก็ยังเด็ก 

[Rinly]

ไม่ๆ ที่ผ่านมาไม่ค่อยเกร็งนะ

นางแบบมืออาชีพมายืนยันสถานะ 

[eThics]

ล่าสุดที่ถ่ายบ้านโบว์
แต่ละคนไม่สนใจนางแบบเลย มัวแต่นั่งเล่นและกิน
พอไม่มีกระจกเงาให้ นางแบบก็ไม่รู้ว่าที่โพสต์มันออกมาเป็นไง
แถมไอ้ภาพที่โผล่ในจอทีวีมันดูแย่มาก หมดความมั่นใจกันไปเลย
คราวนี้นางแบบก็เลยไม่รู้จะยังไงกับชีวิตดี
สไตลิสต์ก็นั่งแต่งหน้าเล่นไม่ได้ดูแลนางแบบเลย  


คราวหน้าเอาใหม่
เดี๋ยวเจ้ไก่จะดูแลอย่างดีเหมือนเดิมนะเคอะ
เพื่อให้ความมั่นใจของคุณน้องกลับมาประทับร่างดังเดิม  


//ที่ชาร์ปดูเกร็งๆ แล้วพาให้หนูอรเกร็งไปด้วย
พี่เข้าใจว่าเป็นเพราะความเกรงใจ จะจัดท่าให้ก็ไม่สะดวกใจ
จะเข้าใกล้ โดนเนื้อโดนตัว จะจัดชุด ปัดผมให้ก็เกรงใจ ไม่กล้าแตะ
ครั้นจะสั่งให้เด็ดขาดก็เกรงใจอีก เกรงใจแบบ เกรงใจเจ้าของห้องเสื้อ เกร็งกันไปหมด 


จะบอกว่าตูก็เกร็ง
ไม่อยากแต่งหน้าให้แบบ ไม่ว่าใคร เพราะอีแอนพล่ามว่าเข้มไปบ้างอะไรบ้าง
แต่มันดูด้วยตาเปล่า ไม่ได้เช็คเวลาถ่ายประกอบแสงออกมาแล้ว เวลาเจอแสงก็ซีดลงไปอีก

[เก้อ]

ถึงต้องมีสไตลิสต์ที่เป็นเกย์ไงครับ

[eThics]

เออจริงด้วย

[กันย์]

ตากล้องต้องฮาตรึมด้วยนะ

[หนูอร]

จริงๆอรไม่เคยมาเป็นแบบโดนถ่ายรูปอะไรจริงจังขนาดนี้นะ
ปกติไม่ชอบโดนถ่ายรูปด้วย เพราะไม่สวย ไม่มั่นใจหน้าตาตัวเอง


ขอเขียนอันนี้ก่อน แล้วย้อนอ่านทีหลัง ถ้าซ้ำอะไรที่ใครพูดไว้ก่อนก็ขอโทษด้วยนะคะ

ยังไงจะพยายามเน้นเล่าอารมณ์ตอนถ่ายวันนั้นแล้วกันเนอะ
แต่ผ่านมานานแล้วเหมือนกัน อาจจะขาดตกอะไรไปบ้าง




๑.

เรื่องการโพสท่า อรเองพอโพสได้บ้างอะไรบ้าง (แต่ไม่ได้โพสสวยนะ)
เพราะเคยต้องขอให้คนที่เป็นแบบทำท่า โพสแปลกๆ บางท่าก็ไม่มีในหนังสือ
ก็ทำให้เค้าดู ..แต่ถ้าให้อยู่ดีๆ ทำเลยอาจจะทำไม่ได้อย่างที่ควรจะเป็น
เพราะท่าบางท่าสวยเวลานึก แต่ถ่ายออกมามันอาจจะไม่เวิร์กเลยก็ได้

ถ่าจะถ่ายอะไรเริ่มจากท่าที่นางแบบจัดเองก่อน ให้ร่างกายมันสบายกับท่านั้น
แล้วค่อยๆปรับเรื่อยๆ เพราะท่าแรกที่จัดได้ น่าจะเป็นท่าเริ่มต้น
ก่อนจะสามารถขยับปรับเปลี่ยนท่าได้หวือหวาขึ้นไม่มากก็น้อย
ไม่ใช่แบบ....

พร้อมนะ... 1 2 3 ปวดตับ!!
เอ้า... 1 2 3 ปวดเอว!!
อีกนิด... 1 2 3 ปวดหัว!!
อีกรอบ... 1 2 3 ปวดตับ!!


เช่น.. ถ้าอยากให้นางแบบยืนแอ่นท่าโจโจ้ ก็ต้องให้เค้าแอ่นปกติให้ได้ก่อน
พอเค้าถ่ายเข้าท่านั้นได้ก็ค่อยขอให้หงายอีกๆๆๆ ถึงเวลาสุดเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นละ



๒.

แต่สิ่งที่ทำได้ไม่ดีเท่ากับคนที่เค้าเป็นนางแบบอาชีพ เป็นเรื่องการแสดงสีหน้า
มันไม่มีความมั่นใจกับหน้าตาที่ตัวเองทำ เพราะไม่ได้โดนถ่ายรูปบ่อย
เลยไม่รู้ว่าที่ทำหน้าตา วิธีการยิ้ม กับที่ตัวเองทำไปมันสวยไหม แล้วมันได้มุมรึเปล่า
(หน้าจะบานไหม รูจมูกจะเด่นไปป่าว มุมนี้ดั้งแหมบแน่ๆเลย บลาๆๆ แค่คิดก็เกร็งแล้ว)

อาจจะเป็นเหตุผลนึงนะที่คนที่ผ่านการถ่ายรูปมาบ่อยไม่ค่อยเกร็ง
เพราะเค้ารู้ว่าหน้าเค้ามุมไหนเป๊ะ มุมไหนสวย ....มันก็ทำให้มีความมั่นใจไง



// อ่อ... พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ เวลาก่อนถ่ายคนส่วนมากจะให้ "วอร์มอัพ" ก่อน
วอร์มหน้า วอร์มร่างกาย แล้วเวลาจัดท่าโพส หรือทำหน้าอะไรก็จะเกร็งน้อยลง

ถ้าสังเกตจากที่ตัวเองเคยโดนถ่าย ก็เห็นว่าแรกๆให้ทำท่าอะไรจะทำไม่ออก
จะขยับ จจะทำท่าอะไรก็เก้ๆ กังๆ ไปหมด ยิ้มก็แหยๆ เหมือนยิ้มไม่ถูก
แต่พอถ่ายใกล้เสร็จแล้ว ถึงจะโพสท่าออกทางอะไรที่ดูเข้าท่าได้
บางทีถ่ายเสร็จยังคิดเลยว่าขอวนกลับไปถ่ายชุดแรกได้ไหม รู้ว่าท่ามันไม่เวิร์ก  




๓.

ระหว่างการถ่ายรูป ถ้าไม่นับตอนคุยเล่นกัน ชาร์ปคุยกับอาร์ตบ่อยกว่าอรที่เป็นแบบ

ไม่ได้เกี่ยวกับน้อยใจหรืออะไรนะ แต่เหมือนชาร์ปรู้ว่า ต้องปรับแฟลช ทำมุมยังไงให้รูปสวย
แต่อาจจะลืมคุยกับอรไง ว่าอรทำท่าอะไรถึงจะสวย หรือได้อย่างที่ต้องการ
เข้าใจว่าเวลาถ่ายรูป อันดับแรกในมุมที่ถ่ายตรงนั้น ถ้าปรับแสง ปรับกล้องได้ทุกอย่างตรงก่อน
แล้วค่อยมาปรับท่าทางนางแบบในลำดับต่อมา... เข้าใจว่าชาร์ปตั้งใจทำลำดับแรกได้ดีแล้ว
แล้วก็โฟกัสตรงนั้นเลยไม่ได้มาคุยต่อตอนถ่ายเท่าไหร่

อย่างตอนพี่แอนถ่าย พี่แอนจะเน้นแบบ... ยิ้มมมมม ยิ้มๆ ๆๆๆ ยิ้มสิๆ ยิ้มๆ ให้เป็นธรรมชาติ
แล้วพี่แอนก็บิ้วให้เราทำได้แบบนั้นจริงๆ (ถ้าพี่แอนบิ้วให้ทำหน้านิ่งอาจจะทำไม่ได้)




๔.

จังหวะตอนที่ถ่าย ชาร์ปมีภาพในใจชัดเจนไว้รึยังว่าจะออกมาเป็นยังไง
คือจริงๆอรก็เห็นล่ะ ว่าคืนก่อนไปถ่ายเราก็มาคุยเรื่องเสื้อ เรื่องแนวทางการโพสท่า
แต่พอไปจังหวะขณะนั้นจริงๆ อรเองเหมือนกับอ้ำอึ้งว่า จะเอาไงดีวะ.. ทำท่าไรดีวะ
อาจจะเพราะเราไม่ได้ศึกษาโลเคชั่นด้วยมั้ง ว่าเราไปเล่นอะไรกับตรงนั้นได้บ้าง
พอไปถึงเลยแบบ... จะทำท่าไหน.. ทำตรงไหน.. ทำยังไง..


เออ ตรงนี้อรผิดนี่หว่า  




// ตอนนี้นึกออกแค่นี้ล่ะ แล้วก็ไม่น่าจะมีอะไรมากกว่านี้แล้วมั้ง


ถ้าขัดหูขัดตาขัดใจชาร์ปหรือใครก็ขอโทษด้วยนะคะ  
ที่อรเขียนก็เป็นมุมมอง.. อาจจะไม่ได้เป็นแนวทางถูกต้องก็ได้


ยังไงว่างๆไปถ่ายกันใหม่นะฮร้า  

[iannnnn]

อ่านดูแล้วพยักหน้าหงึกๆ มาทุกบรรทัด
จนเจอที่พาดพิงถึงตูเท่านั้นแหละ ลืมหมดเลยว่าจะพิมพ์อะไร

[โบว์]

เย่ๆ พี่ว่าอรโพสท์เองเจ๋งนะ
พี่ชอบครั้งแรกที่อรยิ้ม ชอบธรรมชาติน่ะ
หนูอรน่ารักที่สุดสำหรับพี่ จุ๊บๆ

[icez]

ชอบด้วย ชอบเซตนลินฟ้าอะ

[Romzaikyu]

ที่พูดมาไม่เข้ากับอวตารมากเลยโบว์  


เรื่องอารมณ์ร่วมนี่สำคัญมากเลยนะ
ในฐานะที่เคยกำกับละครเวที ขอสนับสนุนเรื่องการวอร์ม
คือทั้งร่างกาย ทั้งอารมณ์
นำวอร์มร่างกายให้พอตื่น แล้วก็ทำกายบริหารยืดเส้นยืดสาย
การทำสมาธิ การเป็นพวกเดียวกัน การปรับสภาพจิตใจที่จะทำอะไรซักอย่างที่ไม่ใช่วิถีชีวิตประจำวัน
การทำให้เชื่อในสิ่งที่จะทำ เพราะมันจะประดักประเดิดพอสมควร
นั่นเป็นพื้นฐานละคร

อาจไม่ต้องทำหมดนี่หรอก
อย่างแอนนนนน เชื่อว่าจะใช้วิธีทำตลก สนุกสนาน
อันนั้นก็เป็นการละลายพฤติกรรมอย่างหนึ่ง
ซึ่งจะทำให้ไม่เกร็ง

เออ อยากพูดคำนี้แหละ ง่ายๆ คือก่อนถ่ายน่ะทำให้นางแบบหายเกร็งก่อน
แต่ก็ว่าไม่ได้ เพราะเชื่อว่าชาร์ปกะอาร์ตเองก็คงเกร็งไป ถ่ายไปเหมือนกัน  

[เก้อ]

ผมว่าที่อรโพสต์นี่ล่ะ คือใจความของเรื่องราวทั้งหมดเลย

จริงๆหน้าที่อะไรประมาณนี้ ผมทำค่อนข้างบ่อย จริงๆมันก็คืออาชีพที่ทำทุกวันนั่นแหละ
คือควบคุมการถ่ายทำ แคสติ้ง ถ่ายภาพนิ่ง กำกับประเด็น ถามคำถาม โพสท่าให้ดู จัดท่าทาง ฯลฯ
อยู่ข้างๆกล้อง สื่อสารระหว่างกล้องกับแบบ เพื่อให้ผลงานออกมาำด้อย่างที่เราต้องการ
เพียงแต่ผมไม่ได้ทำในฐานะช่างภาพ ผมทำมันในฐานะคนมองภสพรวมและกำกับทุกอย่าง
ให้ออกมาอย่างที่เราต้องการ หรือในสิ่งที่แบบเป็น(ซึ่งอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราต้องการเท่าไร)

จะว่าไปมันเป็นอะไรที่สอนกันยาก เหมือนจะเป็นกระบวนการเฉพาะบุคคลเลย
เหมือนกับว่าเราเกิดมาเป็นคนแบบไหน มันก็ทำให้ได้งานออกมาแบบนั้น
ถ้าเผื่อคนแบบที่เราเป็น ไม่เอื้อให้งานออกมาดี เราก็ต้องหาหนทางอื่นๆน่ะ
อย่างตากล้องที่พูดไม่เก่ง เค้าก็จะมีวิธีของเค้า ในการทำให้ได้ภาพอย่างที่ต้องการ
แต่ผมบังเอิญไม่ใช่ช่างภาพ เลยโฟกัสในสิ่งที่ต้องการได้ชัด

จริงๆเรื่องพวกนี้พี่ร่มน่าจะประสบการณ์สูงสุด
แต่ส่วนของผมมันค่อนข้างกินไปทั้งแง่อาร์ตและเนื้อหาวิธีคิด(เพราะบังเอิญว่าทำได้ทั้งคู่)
แต่รับรองว่า ความพลิ้วไหวในหน้างานของพี่ร่มนี่ ผมจินตนาการออกเลยว่าสุดยอด

[Romzaikyu]

เหรอ 

เวลาออกกองตูนี่อยู่หลังฉากแทบตลอดเลยนะ 
เพราะเป็นคนคุม content ซะมากกว่า 

แต่ต่อไปนี้คงได้ทำอะไรมากกว่านั้นล่ะ เบื่อเกมโชว์แล้วเฟ้ยยยยย 

มีอะไรให้ทำมั้ยเก้อ