พอร์ทเทรต กันเถอะ

[อู๋]

  โอ้ย ขอฮาตั้งแต่ยังไม่เริ่มถ่ายเลยนะ

[VeryHappy]

เรื่องคอสตูมคงลำบากพอๆกับโพสท่า

[อู๋]

ถ่ายเสร็จคงได้เป็นไรคไขสันหลังอักเสบแน่ๆ


http://browse.deviantart.com/photography/people/cosplay/?q=JOJO&order=9&offset=72
ดูๆแล้วผมว่า....



ถ่ายน้องอรกันเถอะครับ

[ณต]

ขออนุญาตวิจารณ์งานของชาร์ปโดยรวมๆ นะครับ  

จริงๆ แล้วงานพอร์ทเทรต
มันก็มีสิ่งหลักๆ ที่จะสื่อสารกับคนดูอยู่สองสามอย่าง
นั่นคือ อารมณ์ ตัวนางแบบ หรือว่า เสื้อผ้า
ซึ่งเราควรจะต้องเลือกดึงเอาสักอย่างนึงออกมาให้ชัดๆ

รูปหนูอรของชาร์ปชุดนี้ หลายๆ รูปก็สวยนะครับ
แต่เหมือนว่า ชาร์ปยังเลือกไม่ถูก
ระหว่าง ความน่ารักของหนูอร เสื้อผ้า ฉากหลัง อารมณ์
บวกกับเทคนิคต่างๆ รูปที่ออกมาบางรูปมันเลยลักลั่น

แต่ก็นั่นแหละ เพราะงานศิลปะมันก็เป็นแบบนี้
งานศิลปะที่ดี มันก็คือการหาจุดสมดุลที่ลงตัว
ระหว่างรูปแบบและเนื้อหา(Form & Content)
การจะหาจุดสมดุลตรงนี้ได้
ก็คือการวัดฝีมือของช่างภาพแหละครับ

[eThics]

ชอบรูป 4 ชุดสอง น่ารักมั่ก  

ดูในเฟสบุ๊คมา ชอบรูปนี้เหมือนกัน 

[iSharp]

ขออนุญาตวิจารณ์งานของชาร์ปโดยรวมๆ นะครับ  

จริงๆ แล้วงานพอร์ทเทรต
มันก็มีสิ่งหลักๆ ที่จะสื่อสารกับคนดูอยู่สองสามอย่าง
นั่นคือ อารมณ์ ตัวนางแบบ หรือว่า เสื้อผ้า
ซึ่งเราควรจะต้องเลือกดึงเอาสักอย่างนึงออกมาให้ชัดๆ

รูปหนูอรของชาร์ปชุดนี้ หลายๆ รูปก็สวยนะครับ
แต่เหมือนว่า ชาร์ปยังเลือกไม่ถูก
ระหว่าง ความน่ารักของหนูอร เสื้อผ้า ฉากหลัง อารมณ์
บวกกับเทคนิคต่างๆ รูปที่ออกมาบางรูปมันเลยลักลั่น

แต่ก็นั่นแหละ เพราะงานศิลปะมันก็เป็นแบบนี้
งานศิลปะที่ดี มันก็คือการหาจุดสมดุลที่ลงตัว
ระหว่างรูปแบบและเนื้อหา(Form & Content)
การจะหาจุดสมดุลตรงนี้ได้
ก็คือการวัดฝีมือของช่างภาพแหละครับ

แทงใจดำสุดๆครับ  ขอบคุณมากครับ

[เก้อ]

วิจารณ์บ้าง เนื้อหาต่อจากพี่ณตได้เลย
ขอข้ามขั้นตอนการชม คำออกตัวต่างๆไปเลยนะครับ

ผมว่า ชาร์ปทำได้ดีแล้วในหลายๆปัจจัย
เริ่มมองเห็นความเข้าใจในหลายๆเรื่องแล้ว
เช่น องค์ประกอบ, การใช้พื้นที่ในภาพ, การเลือกสถานที่
เสื้อผ้า, อุณหภูมิแสง ทั้งหมดที่ว่ามาแสดงให้เห็นว่าชาร์ปเข้าใจเรื่องพวกนี้แล้ว

มองเลยเรื่องเหล่านั้นขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง
โจทย์ครั้งนี้คือ"การถ่ายภาพบุคคล" อันนี้เป็นส่วนที่ผมเห็นว่าชาร์ปยังทำได้ไม่ดี
มันทำให้ปัจจัยความดีทั้งหลายที่ผมกล่าวมา ดำเนินไปคนละทิศละทาง
ไม่ผสมผสานรวมกันเพื่อแสดงสเน่ห์ของ"คน"ได้ชัด
เป็นเพียงการเอาองค์ประกอบเทคนิคในการถ่ายภาพทั้งหลายมารวมกัน
ซึ่งไม่ว่าจะทำได้ดียังไง แต่ถ้าหากไม่ได้มีขึ้นเพื่อรับใช้การนำเสนอสเน่ห์ของคน
ผมว่าก็ทำได้เพียงฝึกเทคนิคเหล่านั้น(ซึ่งข้อนั้นก็ทำได้ดีแล้วอย่างที่ว่า)

ไม่ว่าองค์ประกอบต่างๆในการถ่ายภาพจะมีอะไรบ้าง
แต่จุดมุ่งหมายสูงสุดของการถ่ายภาพคนก็คือ
-เราจะถ่ายทอดสเน่ห์ของคนๆนั้นออกมายังไง- อันนี้คือโจทย์แรกที่ต้องคิด
มันควรจะเป็นแกนหลักของทุกสิ่ง แล้วองค์ประกอบอื่นๆ แสง สถานที่ มุมกล้อง ท่า ฯลฯ
ค่อยตามมาและ-ต้อง-เกาะเกี่ยวอยู่กับแกนหลักนั้น ซึ่งโจทย์ของชาร์ปในที่นี้คืออร
คืออรอย่างเดียวเท่านั้นจริงๆ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม การทำให้สเน่ห์ของอรฉายออกมา
คือจุดยอดเขาของการถ่ายภาพครั้งนี้ ที่เราต้องมุ่งไปให้ถึง
(ที่พี่ณตบอกว่า"สื่อสาร"นั่นเอง)

อันนี้พอจะเดากระบวนการคิดของชาร์ปออก ชาร์ปจับอย่างอื่นมาก่อน
เช่นโพส คิดว่าโพสบางท่าเป็นโพสที่เท่ และอยากทดลองดู เช่นท่าวิ่ง ท่านั่ง ฯลฯ
แต่ผมไม่คิดว่าเข้ากับความเป็นอรเลย ที่ขัดตาที่สุดคือวิธีการยิ้มและมองของอร
มันดูกำ้กึ่ง ไม่ชัดเจนในทิศทางว่าจะให้มองอารมณ์ไหน และต้องการให้ผู้ดูที่จ้องตาอรนั้นรู้สึกว่าอะไร
อารมณ์ของใบหน้าแววตาถือเป็นพระเอกของการถ่ายภาพบุคคล ที่เราต้องชัดเจนว่าต้องการอะไร
การมองแบบไหน ยิ้มยังไง หรือแม้แต่อธิบายให้แบบคิดอะไรในหัวจึงจะได้อารมณ์ใบหน้าเพื่อสื่อสิ่งที่เราต้องการได้
อันนี้ไม่แน่ใจว่าชาร์ปอธิบายอรว่ายังไงบ้าง แต่เดาว่า ให้เวลากับส่วนนี้น้อย ซึ่งผมว่าการถ่ายภาพคน
ช่างภาพกับแบบจะต้องประสานกัน ต้องเข้าใจอารมณ์ของแบบ ช่างภาพไม่ใช่คนทำหน้าที่อยู่ข้างหลังกล้องยุกยิก
แต่คือคนที่ทำหน้าที่พูดคุย ทำความเข้าใจ ประสานแบบกับองค์ประกอบทุกอย่างให้เข้ากัน
การกดชัตเตอร์นั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ต้องนึกถึง ถ้าหากบรรยากาศและองค์ประกอบต่างๆมันประสานกันลงตัวแล้ว
การกดชัตเตอร์ก็จะลื่นไหลและเป็นเรื่องง่ายเอง เหมือนอยู่ดีๆสิ่งทั้งหลายก็ปรากฏอยู่ในที่ทางของมัน
และเราก็บันทึกมันมาให้คนดู เราไม่ได้กำลังถ่ายอยู่ เราต้องข้ามให้พ้นสิ่งที่อยู่ในหัวที่ว่า
"เรากำลังถ่ายรูปอยู่" เป็น "เรากำลังสื่อสารอะไรบางอย่างอยู่"

ที่ว่ามา ก็น่าจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่หลายๆคนบอกว่า ไม่เป็นธรรมชาตินั่นเอง
และทั้งหมดที่ผมวิจารณ์มา ก็สรุปได้ด้วยคำเดียวคำนั้นเช่นกัน

ทั้งหมดนี้ก็เข้าใจนะครับ ว่าชาร์ปถ่ายภาพชุดนี้เพื่อฝึกอะไรบ้าง
และชาร์ปก็ทำได้ และข้ามมาถึงอีกระดับหนึ่งแล้วในแง่เทคนิค
แต่ที่ผมจำได้ ผมว่าภาพที่ชาร์ปถ่ายการธุดงค์ บนดอย ในป่าสงบๆที่ผมเคยเห็น
ยังฉายสเน่ห์ของสิ่งที่ถ่ายได้ชัดกว่านี้ ชาร์ปบรรยายสิ่งเหล่านั้นได้เป็นธรรมชาติมากกว่า
ซึ่งความเป็นธรรมชาตินั้น ไม่สามารถได้มาด้วยเทคนิคใดๆ มันอยู่ในธรรมชาติของช่างภาพแต่ละคน
แต่อย่างว่าครับ กระบวนการเรียนรู้ด้านศิลปะ จุดที่ชาร์ปอยู่ตอนนี้
คือจุดที่ทุกคนเคยมาถึงและจะต้องผ่าน เมื่อเราเรียนรู้เทคนิคจนลืมความสดที่เราเคยมี
ก้าวต่อไปที่เราจะต้องไปก็คือ การเอาความรู้สึกสดและเป็นธรรมชาติกับเทคนิคที่เรียนรู้มาบวกกัน
นั่นจึงจะทำให้เราก้าวข้ามกำแพงไปได้

ส่วนสำคัญมันอยู่ตรงนี้ คือเราต้องค้นหาวิธีข้ามผ่านกำแพงนั้นเอาเอง
คำแนะนำผมอาจจะฟังไร้สาระ ชาร์ปไม่เห็นด้วยเลยก็ได้(และไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย)
แต่ละคนต้องหาวิธีการเอาเอง โดยส่วนใหญ่ เราสามารถผ่านกำแพงไปได้ด้วยวิธีไหน
วิธีการเหล่านั้นก็จะกลายเป็นสไตล์ติดตัวเราไป จะว่าไปมันกึ่งๆจะเหมือนการตรัสรู้เลย
(แต่แค่ขั้นโสดาบันนะ ยังมีอีกหลายขั้นให้บรรลุ)

อีกนิดหนึ่ง เส้นใบหน้าของคนที่จะดูสวยนั้น คือเส้นที่ตาอยู่ในระดับเดียวกันหรือโค้งลง
ภาพมุมเงยจึงเป็นเรื่องยากที่จะถ่ายใครให้สวย แม้แต่ภาพแฟชั่นที่นิยมถ่ายหน้าเชิด
ก็จะไม่ถ่ายหน้าเชิดให้เส้นลูกตาโค้งขึ้น ลองสังเกตดูได้

[iannnnn]

นี่แหละๆ

[iSharp]

คำแนะนำพี่เก้อไม่ไร้สาระหรอกแต่มันยาวจัด  
ชอบคำแนะนำแบบนี้นะมันรู้สึกได้น้ำได้เนื้อดีแล้วรู้ว่าเราต้องไปทางไหนต่อด้วย

ตอนนี้ได้คอมเม้นจากหลายๆที่รวมกันก็เข้าใจเพิ่มขึ้นมาอีก
แล้วจะไปลองดูในครั้งต่อๆไปครับ  

[IM]

เห็นพี่เก้อโพสแล้วแบบว่า...

เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมาอ่านแล้วกันครับ  

[HyoPlum]

นี่แหละๆ

[iannnnn]

อย่ามาเนียน


จริงๆ เรื่องนี้คือเรื่องเดียวกะที่อู๋ถามในจู๋งานเงินฯ เลยนะครับ
เบสิก เทคนิคแม่นสุดยอดกันแล้ว ทีนี้ล่ะ .. มาลุยด้านปรมัตถ์กัน

[iSharp]

  กระทู้นั้นแทบไม่ได้เฉียดเข้าไปเลย

[HyoPlum]

ไปอ่านพาร์ตของอู๋อ่ะครับ 

[อู๋]

ไหนๆก้็ เปิด ประเด้็ น ละ. ตอนแรก กลัวชารปมันเคือง
คือชารปเหมือนพี่ตอน นี้ คือเน้นไปทางเทคนิคเยอะเกิน ทั้งการจัดแสง ท่าทาง photoshop ด้วย
มันเยอะจนมองข้ามเรื่องหลักไปคือฟีลลิ่ง ทำให้งานมันออกมาแข้็
ง
ต้องรีบเปลี่ยนการคิดใหม่เลยนะ รวมทั้งการเลือก ดัึู  ภาพด้วยนะ