โลกนี้สีชมพู

[roundbol123]

เอาเว้ยยยยยยย เล่าต่อๆๆๆๆ 

[ณัฏฐ์]

กั๊ก

[กันย์]

 

[โตน]

 

[I’Boss]

ลืมไปว่าเค้ามาถึงที่นี่แล้วครับ ไว้ค่อยเล่านะ 

สนใจหลังไมค์จะ

[icez]

หลล

[I’Boss]

ครับ 

[Piix]

secret สิ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ผมคิดว่าหลังจากนั้นจะไม่มีอะไรแล้ว แต่ผมคิดผิด
เพราะว่าหลังจากวันนั้นมา ทุกๆเช้าเมื่อผมเดินเข้ามาในห้องคลอด สิ่งที่ผมทำอย่างแรกไม่ใช่การดูว่าวันนี้มีคนไข้กี่คน หรือผมจะต้องไปผ่าคลอดให้คนไข้เมื่อไหร่ หากแต่เป็นการดูว่าเธอคนนั้นอยู่ที่ไหน
บางครั้งผมก็จะเห็นเธออยู่กับอาจารย์และเพื่อนๆ
บางครั้งก็เห็นเธอเดินดูคนไข้
หรือไม่ก็เห็นเธอนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ
...
บางคนอ่านมาถึงตอนนี้แล้วอาจจะคิดว่าเธอมีรูปร่างหน้าตาดี จึงทำให้ผมสนใจเป็นพิเศษ ...
จริงๆไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับ
เพราะว่าชุดห้องคลอดที่เธอสวมใส่อยู่นั้น เป็นชุดที่คลุมทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยโผล่ออกมาเพียงใบหน้า(ไม่เห็นแม้แต่ทรงผม๗ ดังนั้นถ้าไม่สังเกตให้ดีๆหรือไม่ได้จำใบหน้าแล้ว การที่จะแยกเธอออกจากเพื่อนนักเรียนพยาบาลคนอื่นก็เป็นเรื่องยากทีเดียว

สิ่งที่ทำให้ผมแยกเพื่อนของเธอออกจากเธอได้นั้นคือความสนใจใฝ่รู้และความขยัน ที่ทำให้เธอดูโดดเด่นออกมาจากหมู่เพื่อนๆ
เพราะทุกครั้งที่ผมเห็นเพื่อนของเธอจับกลุ่มกันที่มุมส่วนหนึ่งของห้อง ผมมักจะเห็นเธอแยกออกมาดูคนไข้ หรือไม่ก็นั่งอ่านหนังสืออยู

...
"เฮ้ย เสี่ย เดี๋ยวผมไปห้องผ่าตัดก่อนนะ" วศินบอกผมก่อนที่เราทั้งสองจะเข้าห้องคลอด "อาจารย์เรียกให้ไปช่วยผ่าคลอด"
"เออ ได้" ผมตอบ ... จริงๆแล้วการอยู่คนเดียวทำงานคนเดียวเป็นเรื่องที่ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรด้วยหรอก แต่ว่าที่นี่ เวลาทำคลอดเสร็จแล้วต้องมานั่งเย็บแผลที่ช่องคลอด ซึ่งเวลาที่ด้ายหรือสำลีหมด ... หากไม่มีคนช่วย ก็ต้องมาถอดถุงมือเดินไปหยิบข้าวของให้เป็นที่รำคาญใจ ... ดังนั้นถ้าวศินไม่อยู่เสียหนึ่งคนแล้ว ผมก็จะไม่มีคนช่วยส่งอุปกรณ์เวลาทำงาน

"หมอ คนไข้คลอดเสร็จแล้ว เดี๋ยวหมอทำคลอดรกแล้วเย็บด้วยนะ พี่เตรียมอุปกรณ์ให้แล้ว"
นั่นไง ตรูว่าแล้วยังไม่ทันขาดคำ -_-'

เย็บไปได้สักพักนึง ... นั่นไง ตรูว่าแล้วเครื่องมือไม่พอ ... เอ้า ถอดถุงมือไปหยิบ ใส่ใหม่ นั่งเย็บใหม่ ... เอ้า สำลีผ้าก็อซหมด ... เอ้า ถอดถุงมือไปหยิบใหม่ ... ใส่ด้านเพิ่มด้วยดีกว่าเดี๋ยวหมดจะได้ไม่ต้องไปหยิบใหม่
"หมอ ... ตรงนี้ทำคลอดเสร็จอีกคนแล้วนะ เดี๋ยวหมอมาเย็บด้วย"
"หมอ ของพี่ก็ใกล้คลอดแล้ว ยังไงหมอเย็บเร็วๆหน่อยนะ"

โอ้ ชีวิต T_T ตอนนี้เริ่มสงสารตัวเองกับเจ้าของช่องคลอดที่นอนถ่างขาอยู่แล้วเนี่ยสิ ...
แต่สิ่งที่ผมทำได้ก็มีแค่เพียง ... เย็บ เย็บ แล้วก็เย็บต่อไป
อ้าว เวรแล้ว เข็มหัก!ต้องถอดถุงมือไปหาเข็มใหม่อีกแล้ว ...

ระหว่างที่ผมกำลังงกๆเงิ่นๆหาทางถอดถุงมืออยู่นั้นเอง
"หมอจะเอาอะไรเพิ่มไหมคะ"
ผมหันไปมอง ... เธอนั่นเอง
"ครับ ... ก็ขอสำลีกับเข็มเย็บเพิ่มหน่อยครับ"
"ได้ค่ะ" เธอเดินไปหยิบเครื่องมือมาให้ผม ซึ่งพึมพำขอบคุณเบาๆ

"โอ๊ย... เจ็บแล้วหมอ" คนไข้ร้องออกมา อันเป็นผลจากการที่ยาชาหมดฤทธิ์ไปแล้วระหว่างที่ผมเสียเวลาหาเครื่องมือและถอดถุงมือเข้าๆออกๆไปเตรียมของ
"เอ่อ คุณครับ ขอยาชากับเข็มหน่อยสิครับ" ... แทนคำตอบ เธอเดินไปหยิบของมาให้
"เอ่อ งั้นไหนๆก็ไหนๆแล้ว งั้นรบกวนคุณใส่ถุงมือแล้วช่วยผมตัดไหมหน่อยแล้วกันนะครับ"

ณ วินาทีนั้น ผมตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่ายังไงก็จะให้เธอช่วย ... แม้อาจจะมีคนมองว่าผมมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือไม่

เพราะผมเย็บไม่ทันแล้ว!

(This story may be End Cut in 6 pages)

[Romzaikyu]

เย็บไม่ทันแล้ว 

[กันย์]

หมอแมวจะตัดจบ

[Piix]

หมอแมวเล่าเรื่องเย็บแผล เหมือนเย็บผ้าเลย



ปล. อย่าเพิ่งตัดจบนะ

[หมีเล็ก]

ทำไมอ่านแล้วกลัวอ่ะ (TAT)

[NooKSTYLE]

ตะกี้คุยเอ็มกับน้องที่แอบชอบอยู่ เคยบอกว่าจะจีบด้วย
แต่ตอนนั้นรู้สึกไม่อยากจะมีใคร ช่วงเคว้ง เลยแทงกั๊กไปยังงั้น และก็แห้วตามเดิม
จนน้องเค้ามีแฟนไปแล้ว ก็เลยไม่ค่อยได้คุยมากเท่าไหร่
แต่วันนี้ดันออนซะงั้น เลยเข้าไปทัก ไปแซวเล่นๆดีกว่า


: คิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง (คำทักทายผู้หญิงทุกคน)
: หุหุ

: พี่นุ๊ก
: คิดถึงเหมือนกานน๊า
: มิสๆๆๆ

: เมื่อไหร่จะเลิกกะแฟน ^^ (แค่แซวเฉยๆ)

: พี่นุ้กรออยู่ใช่ไหม
: เด๊ยวบอกๆๆ
: อิอิ
: ฮ่าๆๆ
: พี่ ไปนอนก่อนนะคะ
: ฝันดีค่ะพี่
: บาย น๊า
: - Offline -



ถ้ารีบไปนอน ก็ไม่ต้องมาทิ้งความหวังให้หัวใจเต้นแรงรอบดึกได้ไหมเนี่ย

[คุณชาย ( 737 )]

 หวังเล็กๆ ก็ดีกว่าสิ้นหวังแล้วนะ ถึงรู้ว่าไม่สามารถพัฒนาขึ้น แต่ก็ไม่ได้สูญเสียไป