ต้นไม้ล้มที่เขาใหญ่มีเสียงมั้ย?

[าาา๐]

เห่อบทเรียนเหรอแสนชื่น 

[Soris0ri]

จะไปซื้อเสียงเค้าเหรอจ๊ะ 

[VeryHappy]

ที่ถามคือ

การที่ไม้ล้มที่เขาใหญ่นั้นเราจะได้ยินเสียงก็ต่อเมื่อเราอยู่ที่เขาใหญ่
แต่ว่าเรานั่งอยู่ในห้องตัวเองในกรุงเทพเนี่ยจะไปได้ยินได้ยังไง เสียงจากเขาใหญ่มันมาไม่ถึงหรอก

คำถามนี้ไม่มีถูกหรือผิด

การที่คนตอบว่ามีเสียง ก็คงจะเป็นเพราะประสบการณ์ที่พบผ่านมา

EX - เคยได้ยินเสียงต้นไม้ล้มที่กรุงเทพ เพราะฉะนั้น การที่ต้นไม้ล้มที่เขาใหญ่มันก็ต้องมีเสียงเหมือนกัน

ต้นไม้ล้ม + ที่กรุงเทพ = มีเสียง
:. ต้นไม้ล้ม + ที่เขาใหญ่ = ก็น่าจะมีเสียงเหมือนกัน

อาจจะเรียกได้ว่าเป็นแนวประสบการณ์นิยม

แต่มันจะมีอีกพวกที่ตอบว่าไม่มีเสียง
       คัดลอกจากบทสนทนา

A:ต้นไม้ล้มที่เขาใหญ่มีเสียงมั้ย?
N:มีครับ
A:คุณได้ยินเหรอ
N:ไม่ครับ
A:แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่ามีเสียง
N:(ก็ตอบไปข้อประสบกาณ์นิยม)

คนที่ตอบว่าไม่อาจจะเป็นแนวขวางโลกนิดๆ
มีนักปรัชญาคนนึง ( เดวิด ฮูมมั้งไม่มั่นใจ )
เค้าบอกว่าทุกๆเช้าที่เราก้าวเท้าลงจากเตียงนั้น เราใช้ประสบการณ์นิยมเอา เชื่อว่ามีพื้นรองรับอยู่

เมื่อวานก็ยังมีพื้น
สองวันที่แล้วก็มีพื้น
สามวันที่แล้วก็ยังมีพื้น
แล้วทำไมวันนี้มันจะไม่มีล่ะฟะ

แต่ ฮูม(มั้งนะ) เชื่อว่าโลกของเรานี้คือกระดาษที่ทุกๆวินาทีคือเหตุการณ์ที่ทับซ้อนกันไปเรื่อยๆ
เป็นสิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา
(ในกรณีฮูมก็อาจจะสุดโต่งเกินไปถ้าเชื่อแบบมันนี่วันๆคงไมต้องเป็นอันทำมาหาแดรกกันเลย)

สิ่งที่ได้จากคำถามนี้คืออะไร
คือไม่ใช่ว่าให้เราไม่เชื่อในประสบการณ์นิยม หากแต่การที่เราเชื่อแต่ในประสบการณ์ตลอด
จะทำให้เราใช้แนวคิด วิธีการคิดที่เป็นรูปแบบเดิมๆ ตลอด
ในบางกรณีให้เราตั้งข้อสงสัยกับสิ่งธรรมดาทั่วไปได้บ้าง
ลองเปลี่ยนวิธีคิด วิธีเข้ากระทำกับสิ่งเดิมๆ

อย่าเชื่อในสิ่งที่เราได้สัมผัส
(ไม่พูดถึงในกรณีประสาทสัมผัสทั้งห้าเพี้ยนไป)
สิ่งที่รับผิดพลาดไปอาจไม่ใช้ตัวรับพวกนั้น
เพราะพวกนั้นเป็นแค่ตัวรับเท่านั้น
แต่สิ่งที่ทำให้เราเข้าใจผิดเพี้ยนไปจริงๆคือ สมอง

สมองจะทำให้เข้าใจบางอย่างผิดพลาดไป
ทำให้เราเข้าใจไปเอา คิดไปเอง จิตปรุงแต่ง
Ex - นักการเมืองคนนี้แต่งตัวดี พูดจาสุภาพ หน้าตาดี เค้าก็น่าจะเป็นคนดี

สิ่งแวดล้อม บริบท ของคนเราจะสรรค์สร้างสิ่งที่อยู่ในสมองขึ้นมา
เพราะฉะนั้นไม่ต้องแปลกใจว่าทำไม่เราคิดไม่เหมือนกัน
แต่อีกนั้นแหละ ผมก็ยังเชื่อว่าถึงเราจะต่างกันอย่าง
เราก็ยังมีจุดร่วมบางอย่างกันอยู่
(แหมก็มรึงอยู่บนโลกเหมือนกัน หายใจเหมือนกัน กินอาหารเหมือนกันมันก็ต้องเหมือนกันบางอย่างอยู่แล้วล่ะ
อาจจะต่างกันในรายละเอียดเท่านั้นเอง แม่ง... )

แต่บางอย่างที่เรารับรู้ไม่ได้เช่น ผี
เราจะรู้ได้ไงว่ามันมีตัวตนอยู่จริง
แค่ประสาทสัมผัสทั้งห้าอาจจะไม่พอ อาจจะต้องใช้อย่างอื่น

สำหรับคนหูหนวกตาบอดเค้าจะรู้ตัวตนของเพลงของสีได้อย่างไร
สีกับเพลงก็อาจไม่มีตัวตนในจักวาลของเค้า

การที่คุณมีตัวตนได้เราผมรับรู้ คุณรับรู้ ทุกคนรับรู้
ถ้าเราไม่รับรู้ล่ะ สิ่งนั้นจะมีตัวตนมั้ย?

ลองหาหนังสือการตูนเรื่อง SF Collection ของ ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ
เล่มละเกือบ200แพงสาด มี3เล่มน่ะ
อ่านเส็ดแล้วขนลุกเกรียว

โม้ฟันเหม็นมานานเหนี่อย

[คาร์บอม...]

บ้านผมไม่ได้ยินน่ะครับเลยไม่รู้ ก็ดันไปล้มซะไกลเลยนี่

[Romzaikyu]

โอ เมตาฟิสิกส์ ไม่ได้ยินคนพูดเรื่องนี้มานาน

พี่ชอบอันนี้ด้วยครับ
จริง ๆ แล้วโลกเพิ่งเกิดมาตอนนี้ เป็นแบบนี้เลย
ความทรงจำหรือสิ่งที่สั่งสมมาทั้งหมดของมวลมนุษยชาติ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้
เราไม่ได้รู้อะไรไปกว่าสิ่งที่อยู่ในตัวเราเอง ซึ่งเราแน่ใจหรือว่ามันเป็นจริง

แล้วก็มีเดอะ แมทริกซ์ขึ้นมา โอย

[Soris0ri]

ดูมีสาระ 

[นายโอ้เอ้]

เฮ้ย ชอบครับชอบ 

[VeryHappy]

ดูเหมือนมีสาระ

[iannnnn]

พออ่านเฉลยแล้วลองย้อนกลับไปอ่านที่ชาวบ้านชาวช่องตอบในหน้าแรกสิครับ

[Romzaikyu]

แสนชื่นครับ มันมีสาระมากครับ

ถ้าชอบเรื่องนี้จริง ๆ ก็หมั่นเอาเนื้อหาที่สนใจหรือสงสัยมาโพสต์แลกเปลี่ยนได้

พี่ว่าน่าจะมีคนเข้ามาแลกเปลี่ยน (ในแบบชาวฟอนต์) รวมทั้งพี่ด้วย

พี่ชอบเรียนปรัชญา ตอนเรียนมหาวิทยาลัย พี่ลงเป็นตัวโท ลงไปเป็น 10 ตัว สนุกดีออก

[VeryHappy]

มันมีสาระครับ

แต่ผมนี่ดูเหมือนมีสาระ

[คนตาบอดข้างเดียว]

ถามยังกะที่ นีลส์ บอร์  ถาม ไอซะตาย ยังไงยังงั้น

[คุณหนูฟ้า]

ชอบนะ ชอบ

[ปิติ.sss]

อภิปรัชญา 

อยากถกด้วย แต่ความรู้ขึ้นสนิมไปหมดแล้ว 

[ดาเฉยๆ]

 
ตกปรัชญา อ่านแล้วเครียด