โลกนี้สีชมพู

[น้องเข่มเข๊ม]

ไปจ๊ะ   จะไปดูเสื้อใส่เหมือนกัน ไม่มีเสื้อใส่แล้ว   

[หงุมหงิม]

เอิ้ววววว สวีตกันจิ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 

[ออยอิชี่]

เดี๋ยวไปคุยต่อห้อง เจเจ นะพี่นัท
มารบกวนห้องของบุ๋มเขา 










ปล. เอ้อ ไหนหงิมบอกอยากไปเจเจ หายจ้อยเลย ผมไปคนเดียวมาสองครั้งแล้ว

[เดอะบุ๋ม]

สวัสดีโลกนี้สีชมพู 


โฮก  ดีใจ

[iKoch]

สวัสดีโลกนี้สีชมพู 


โฮก  ดีใจ

ขัดๆ แฮะ

ทำหน้าเศร้า แต่ดีใจ

สรุป 

[เดอะบุ๋ม]

ดีใจจนน้ำตาไหลน่ะค่ะ  ไม่เคยเหรอ 

[iKoch]

ยังงี้นี่เอง


วานนี้สีชมพู

ขากลับจากทั่วต่างเมือง นั่งรถรางกลับบ้าน เจอน้องสองคน (หน้าตาแบบว่าเนียะเหละ ใช่เลย)

น้องเขานั่งตรงข้าม เราหันหน้าเข้าหากัน

ในที่สุดน้องเขาก้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน (คงทนไม่ไหวที่เห็นว่า เรามองไปบ่อยๆ)

น้องสองคนนั้น
ผม

    สวัสดี
    สวัสดี
    พูดภาษาเรา(เยอรมัน)ได้ไหม (คิดว่าน้องเค้าพูดแบบนี้น่ะ)
    (ผมก็พอรู้ศัพท์พื้นๆ มั่งเหละ แต่ไม่สามารถที่จะพูดยาวๆ และจริงจังได้)  แล้วพูดอังกฤษ ได้ไหม
   
(กรรมแล้วไง แล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหม)
(พยายามสุดฤทธ์ ที่จะคุยด้วยให้ได้ ผมก็ถามเป็นภาษาอังกฤษ น้องเค้าก็พอรู้เรื่อง ตอบถามมาแบบอังกฤษคำ เยอรมันคำพอจับความได้ดังนี้ )
   ชื่ออะไร
   Cat (อะไรซักอย่างจับความไม่ได้) กับ Sa(อะไรซักอย่างจับความไม่ได้) แล้วนายเหละ
   Kevin
   มาจากไหน
   ไทยแลนด์
   มาทำอะไรที่นี่
   มา Research
   มาอยู่นานไหม
   อยู่สามเดือน
   มาสั้นจัง นายควรจะเรียนภาษาเราน่ะ (เยอรมัน)
และ ทั้งสองคนก็เริ่มพูดภาษาของเธอ แล้วให้ผมพูดตาม

พูดไปน้องก็ขำไป ( ใช่ซิ ตูพูดไม่ได้นี่น่า)

เมื่อผมจะลง

   มีโทรศัพท์ไหม
    (ชายไทยอย่างผมต้องรักนวลสงวนตัวเอาไว้ ใจจริงอยากจะให้น่ะ แต่จำเบอร์บ้านตัวเองไม่ได้ )

และก็ร่ำลากันไป (แต่ก็บอกที่อยู่ไปว่าอยู่ไหน แต่ก็จำได้แค่ชื่อถนน )

เสียดายที่รถรางวิ่งเร็ว (หรือว่ามันใกล้กันแน่ก็ไม่รู้)

[Buob Marley]

  ว้าวๆๆ

[เดอะบุ๋ม]

   + มะขามเปียกเลย



เสียดายเนาะ 

[กันย์]

กูเทน ถากข์

อิช ลิบบึ ดิช

[เดอะบุ๋ม]

มเรงมเตย บ๊อก 

[icez]

โฮ่งๆ

[iKoch]

กูเทน ถากข์

อิช ลิบบึ ดิช

แบบน้เหละ ใช่เลย (เวลาพูดต้งทำเหมือนมีเสมหะ (เขียนถูกเปล่าไม่รู้))

มเรงมเตย บ๊อก 

อันนี้เริ่มคุ้นๆ เฮะ

มเรงยะนอง ก๊า

[เดอะบุ๋ม]

 

[Buob Marley]

กูเทน ถากข์

อิช ลิบบึ ดิช

เจ้าชู้นะเรา