กระจู๋สารภาพบาป

[เดอะบุ๋ม]

ต้องพิสูจน์ 

ล่อกวางมาช่วยถักตุ๊กตา   

[กวางจ้ะ]

อ๋อ มีแผนนี่เอง




ได้ข่าวว่ามีเข็มแค่อันเดียวนะ 

[เดอะบุ๋ม]

ซื้อมาแล้ว  มีสองอัน 

เข็มเล้กกับเข็มใหญ่ เอาไว้ถักตัวเล็กตัวใหญ่ 

[กวางจ้ะ]

เอ๊ะ นี่ตกลงล่อตูมาติดหวัด หรือล่อมาใช้แรงงานกันแน่อ่ะ 

[เดอะบุ๋ม]

ติดไป 3 คนแล้ว 

ใกล้หายแล้วนะ 

เป็นมา 8 วันเอง 

[กวางจ้ะ]

ยิ่งเป็นอะไรง่าย ๆ อยู่ด้วยช่วงนี้

วันไปสามชุกก็ไมเกรนรับประทาน




ถ้าเราเป็นอีกรอบอย่าลืมลากเราไปโรงพยาบาลด้วยนะ 

[เดอะบุ๋ม]

ได้ๆ 

[ดาเฉยๆ]

สารภาพบาปค่ะ
รู้สึกผิดมากๆ อาจารย์โทรมาถามประวัติไปเขียนขอทุน
แอร๊ย รู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปคณะวันนี้

ปล. เมื่อกี้เสริชคำว่าสารภาพบาป ไปเจอโพสเมื่อปีที่แล้ว ที่ทะเลาะกับน้อง บลาๆๆ
เดี๋ยวนี้เค้าดีกันแล้ว รู้สึกว่ามีน้องนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง
เมื่อวันพุธ ดามีสอบตอนเช้า แต่ว่ารถยางรั่ว เพราะว่ามีน้อง เลยได้ไปสอบ
แล้วตอนเย็น ดาเอารถไปปะยาง แต่ดันลืมกระเป๋าตังค์ น้องก็มาจ่ายตังค์ให้
แอร๊ย รักน้องแล้ว

[เดอะบุ๋ม]

 

[น้องเข่มเข๊ม]

เมื่อวานค่าแท๊กซี่ประมาณ 150   








ไม่รู้หยิบแบงก์ให้พี่เค้าผิดหรือเปล่า  (เหมือนว่าไม่ได้หยิบแบ้งร้อยไป   )


ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ขอโทษนะคะ   


หนูไม่ได้ตั้งใจ 








ระแวงแท๊กซี่ไปเลยตู   

[✌]

แบงค์พัน

[น้องเข่มเข๊ม]

พี่ว่าพี่หยิบแบ้งยี่สิบไปนะ   




แล้วพี่เข้า 7-11   รู้สึกทะแม่ง ๆ เพราะว่าแบ้งร้อยเยอะเหลือเกิน 



และเหมือนพี่เค้าตั้งใจจะรอ เพราะเหมือนเค้าจอดแช่อยู่อย่างนั้น
คงจะบอกว่า เออ ตูให้แบ้งเค้าผิดแหละ



เหมือนเค้าจะถอยรถตามตูหลังจากออกจาก 7-11 แล้ว




แต่ตูกลัวนะ...เลยวิ่งเข้าซอยไปเลย   



เพิ่งมาคิดออกตอนหลับไปแล้วตื่นนึง




  ขอโทษค่ะ   

[ตอ]

รถเมล์เขียว

สมัยเรียนครับ จำไม่ได้ว่าตอนนั้นอยู่ปีอะไร
ผมกำลังจะกลับเชียงใหม่ครับ ก็นั่งรอรถเมล์เขียวที่กำลังจะกลับเชียงใหม่ หมายเลขตั๋วที่ผมได้ คือ x120 ครับ
แล้วรถเมล์เขียวก็เข้ามาเทียบท่า อ๊ะ นั่น x120 (มันพ่นสีติดข้างรถครับ) นี่นา ขึ้นไปนั่งรอบนรถดีกว่า
ไอ่เราก็มั่นใจว่าคันนี้ชัวร์ พอคนเดินตั๋วมาตรวจตั๋วผม เค้าก็บอกว่าไม่ใช่คำนี้ ของผมต้องรออีก 15 นาที แล้วเค้าก็เอากระดาษมาเขียนเป็นเลขอะไรก็ไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว นั่งรอได้สักพัก จนภาพ x120 ข้างๆรถนั้นติดตาไปเลย แล้วคันของผมก็มา เค้าก็ทำแบบเดิม คือเขียนลงกระดาษว่า x120 แล้วแปะไว้ที่หน้ารถ

ตรวจตั๋วเสร็จ ก็ถูกต้องดี ขึ้นไปนั่งรอบนรถ พอรถออกไปได้สักพัก ก็เลยรู้สึกง่วงครับ เลยเผลอหลับไป พอตื่นอีกที รถก็จอดพักกลางทางที่สถานีแม่ขะจานให้ลงไปทำธุระ ผมก็ค่อนข้างงัวเงียลงไป เดินเข้าห้องน้ำและปิดประตู พอปลดเครื่องแต่งกายท่อนล่างออกเท่านั้นแหละครับ รถก็บีบแตรเรียกผู้โดยสารแปร๊นๆๆ ไอ่เรารึก็รีบดันให้สุด บ๊ะสุดแล้ว รีบออกมาจากห้องน้ำ แต่ x120 เคลื่อนตัวหักเลี้ยวออกไปแล้ว ป้าคนนึงแกใจดีมาก แกออกวิ่งตามหลังรถขลุกๆ แต่แล้วก็ไม่ทัน พอแกกลับมาเหงื่อแตกเลยครับ ก็ปรึกษากับคนแถวนั้นกันครับว่าจะเอาไงดี เค้าก็เลยตกลงกับรถเมล์คันที่รอผู้โดยสารอยู่นั้นว่า ให้ผมขึ้นคันนี้ แล้วค่อยไปเอาของที่สถานีปลายทาง เพราะคลาดกันไม่กี่นาที

ผมเลยจำใจขึ้นรถเมล์เขียวคันที่จอดอยู่นั้น

พอก้าวขึ้นรถไปเท่านั้นแหละครับ ผมรู้สึกว่าทุกอย่างมันคุ้นเคยจัง เหมือนเคยเ็นหน้าคุณคนนั้น คนโน้น คนนี้ที่ไหนสักแห่ง
ผมก็เดินหาที่นั่งว่าง ในขณะที่เดินไปยังที่นั่งนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า เพราะเหมือนมีรังสีอัมหิตแผ่ออกมาจากผู้โดยสารบนรถคันนั้น ก็คิดไปว่ เค้าคงโกรธมั๊งที่ทำให้ต้องเสียเวลากับคนตกรถอย่างผม ผมก็เดินตัวลีบไปแถวหลังครับ ที่นั่งว่างก็นะ ที่เดียวกับคันนั้นที่ออกไปเลย
พอไปถึงที่นั่งเท่านั้นแหละ....



อ๊ะ นั่นมัน.... เอ้าท์ดอร์สีแดงของตูนี่นา งั้นคันนี้ก็....
(ภาพในอดีตไหลย้อนเข้ามาในสมองเหมือนในหนัง)




สงสารป้า

ขอโทษครับป้า

[แอ้]

นึกภาพตามแล้ว.. อย่างฮาเลยค่ะ.. 

[JoO!]

สารภาพบาป
โดดเรียนทั้งวันครับวันนี้ 
แถมอยู่ห้องชุมนุมคนอื่น ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะทำตัวอย่างไรกับพวกที่ไปเรียนวันนี้ดี(คือจริงๆนัดกันโดดครับ)