โลกนี้สีชมพู

[กันย์]

  วี้ดวิ้วปี๊ดปิ๊วตะลิ้วกิ้วมิ้วๆ

[น้องเข่มเข๊ม]

   มันต้องมีกันบ้าง 

[psyfer]

อ๋อเหรอ   

[น้องเข่มเข๊ม]

ตอนมันแอ่ะ ๆ อ่ะ ตูสะดุ้งเลยนะ   

[กันย์]

แอ่ะๆ

[psyfer]

แอ่ะๆ 

[น้องเข่มเข๊ม]

   พอแล้ว 

[iKoch]

ว้าว ว ว ว ว

แอ่ะ แอ่ะ

[กิมจิซี๊ด]

  แบ่ะๆ

[❤ ตูน ❤]

ตาฉลาดนี่ ชอบมาแอ๊บ ๆ ทำน่ารักให้วี๊ดวิ่วหัวใจเล่นวุ้ย

[กวางจ้ะ]

แน๊ะ แน๊ะ~~ 

[น้องเข่มเข๊ม]

  แต่นัทไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรกันค่ะ 

[คิ้วหนาจ้ะ]

เป็นมากเกินกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่คนร้ากกกก 

[น้องเข่มเข๊ม]

   คิดเหมือนกันเลยค่ะ 

[เดอะบุ๋ม]

เคยไหม ที่แอบชอบใครซักคนมานานมาก
เฝ้ามองเขา ทำดีกับเขา ห่วงใยเขา
แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน
เพราะว่าแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองกับคนอื่นไม่ค่อยเก่ง
จนเวลาผ่านเลยไปหลายปี ก็เข้าใจว่าเราคิดไปเองเพียงคนเดียวมาตลอด
แต่ก็ยังไม่ยอมตัดใจ
จนกระทั่งเขาไปกับใครต่อใคร สุดท้ายก็ต้องลำพัง
แล้วก็นั่งทุกข์ใจคนเดียว

ผมก็เป็นคนๆนึงที่เคยรู้สึกแบบนั้น เคยยอมเสียเวลามากมาย
เวลาที่คิดว่าจะเอาไปทำอย่างอื่นให้ตัวเองได้
เคยคิดว่าเขาจะดีกับใครไม่สำคัญ ขอแค่ฉันเองดีกับเธอเป็นพอ
อาจจะเป็นการคิดง่ายๆที่เราไม่รู้ตัวเลยว่า
"เราทำให้เขาลำบากใจอยู่รึเปล่า"
ฟังดูโง่ๆ ตลกดีใช่ไหม

เวลาที่เสียไปหลายปีกับคน 1 คน อาจจะเสียดายไปบ้าง
แต่ก็ไม่เสียใจ เพราะนี่คือการเรียนรู้ เป็นอีก 1 ก้าวที่ทำให้เราได้รู้จักตัวเอง
ได้รู้จักการทำอะไรให้แล้วสุขใจแบบไม่ต้องได้รับการตอบแทน

บางคนบอกว่าจะมาเสียเวลาอะไรมากมายขนาดนี้จริงๆแล้ว
"มันก็แค่เศษเวลาเล็กๆของเราเอง หากจะเทียบกับเวลาในจักรวาล"
จะมีผลอะไรจะเป็นไปแบบไหนก็ไม่มีผลต่อระบบสุริยะหรอกนะ

แต่ชีวิตของตัวเราไม่ได้ยาวเท่าจักรวาลใช่ไหม?
เสียใจไปก็จมอยู่กับตัวเองเปล่าๆ ทำตัวให้กล้าเดินตามทางที่อยากเดิน
รักตัวเอง โชว์ในสิ่งที่บ่งบอกว่าเป็นตัวเรา
บางครั้งมารู้ตัวอีกทีก็มีคนชอบและชื่นชมเราเต็มไปหมดอย่างน่าแปลกใจเลยนะ

ปิดตัวเองไปไม่ทำอะไรไม่เดินต่อก็จะเหมือนกะขังตัวเองไว้ในห้องมืดๆ
แล้วจะมองเห็นสิ่งใดได้อีก?

เหงาไหม เวลาไม่มีใคร... มันก็คงมีบ้างแหละ แต่ถามว่า...
"คุณมีอะไรที่อยากทำ และสนุกที่จะทำมันบ้างรึยัง"
เพราะถ้ามีและทำอยู่ เชื่อเหอะ ความเหงาเข้ามาเยือนคุณได้ไม่นานหรอก

เคยรึเปล่าล่ะ ที่เราสนุกกับการทำอะไรซักอย่าง
จนลืม วัน เวลา ลิมกิน ลืมนอน ทำได้แบบเรียกว่าบ้าคลั่ง มีเวลาจะให้กะมันอย่างเหลือเฟือ
แล้วก็ไม่ล้มเลิกกับมันง่ายๆด้วย สิ่งนี้น่าจะชดเชยเวลาที่เสียไปของคุณได้ดีเลยนะ

นอกจากนี้อย่าลืมคำพูดโบราณที่กล่าวว่า
"อยากได้ความเป็นมิตรจากผู้ใด จงหยิบยื่นไมตรีให้ก่อน"
ด้วยล่ะ...
เพราะมันคือ "แก่นแท้" ของมิตรภาพที่แท้จริงที่สุด

ท้ายสุด ที่พิมพ์ๆอยู่นี่ อาจจะเป็นแค่บันทึกหน้าเล็กๆที่ไม่มีใครอ่าน
แต่ก็ผ่านจากความคิดและชีวิตจริงๆ

อย่าจมอยู่กับเวลาเก่าๆที่มันทำร้าย เปิดหัวใจตัวเองค้นหาสิ่งที่เราต้องการจริงๆดีกว่า
เพราะเวลาที่เสียไปมันก็แค่ "1ในเศษเวลาของชีวิตเรา"
มันยังมีเวลาอีกเยอะ ที่จะพาเราก้าวไปสู่สิ่งที่เราเลือก
ให้เวลาที่เหลือเราพาไปเจอกับวันใหม่จะดีกว่า

อย่าคิดว่าเหงาแล้วจะเอาใครก็ได้มาบวกในชีวิตเรา...
มันจะกลายเป็นดาบ 2 คม
สู้ปรับตัวและให้เวลากับความคิดความรู้สึกลักดันเราไปสู่วันหน้าดีกว่า...
ว่ามะ

[/center]

ปริ๊นเขียนดีอ่ะ  ก็จริงของปริ๊นนะ
เห็นด้วยในหลายๆประโยค
อยากเม้นยาวๆ แต่ขอตัวก่อน
เดี๋ยวมาต่อเนอะ