โลกนี้สีชมพู

[น้ำแข็งไส]

เมื่อคืนไปแดนซ์กะบีบีมาอีกแล้ว

ไปเป็นบอดี้การ์ด 

[Rabbitinblack]

ไปเป็นเสา 

[น้ำแข็งไส]

ไปเป็นเสา 

ให้รูด 

[เดอะบุ๋ม]

เมื่อคืนไปแดนซ์กะบีบีมาอีกแล้ว

ปี 1 ได้เที่ยวบ่อยจัง 
ตอนพี่อยู่ปี 1  อยู่แต่ในดอย ตกกลางคืนเห็นแต่แสงดาวและเมฆหมอก อากาศเย็นสดชื่น 

อ่าวๆ

เล่าเลยๆ...

เอ้ย!! หน้าที่ทวงให้เล่ามันต้องให้บุ๋มทำนี่หว่า...

หูย ใครก็ทวงได้จ้ะ  ช่วยกันๆ

ว่าแต่เธอก็ยังเล่าไม่จบเลยไม่ใช่เรอะ 

[น้ำแข็งไส]

เมื่อคืนไปแดนซ์กะบีบีมาอีกแล้ว

เมื่อคืนที่ 123 คนเยอะมากๆที่จอดรถไม่พอ
แล้ว ลิตเติ้ลเชค คนเยอะไหมพี่กันย์

[กันย์]

.

[Princekun]

หูย ใครก็ทวงได้จ้ะ  ช่วยกันๆ

ว่าแต่เธอก็ยังเล่าไม่จบเลยไม่ใช่เรอะ 

เออเนอะ... ลืมไปเลย   

(มัวแต่โชว์พี่ โชว์น้อง โชว์รูปตอนเด็ก โชว์งาน ไปเรื่อย)

ได้ๆคืนนี้ต่อให้เลย จริงๆมันใกล้ถึงปัจจุบันแล้ว

เลยถ่วงๆไว้ เพราะพอถึงปัจจุบัน เดี๋ยวเรื่องจะกระชากอารมณ์ซะเปล่า



ตอนนี้ให้คิกขุๆน่ารักแหววๆไปก่อน

[เดอะบุ๋ม]

ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น 

เล่าเลยๆ   


นี่ก็คงอยู่อ่านได้ไม่นาน  ไปวอร์มร่างกายเตรียมสู้ศึกพรุ่งนี้ต่อ

อาการย่ำแย่ 

ยังไงก็ถ้าอ่านวันนี้ไม่ทัน ก็เขียนไว้เลยเด้อ รอๆๆ

[น้ำแข็งไส]

ไม่รู้เหมือนกันแฮะ เพิ่งไปมาครั้งแรก คนก็เต็มร้าน แทบไม่มีที่ยืน

เมื่อคืนมันรวมพลคนของผับเข้าเธครึไง 
แถวหอน่ากลัวมาก

[Princekun]

มาแล้ว มาต่อๆ

รอบนี้ใส่กันยาวๆเลยแล้วกันนะ เอาให้อ่านกันจนมึนไปเลยดีไหม   

ต้องดึกๆนี่แหละ ถึงจะบิ๊วตัวเองให้เล่าอะไรๆแบบนี้ได้
เพราะมันต้องใช้"ความเงียบ"
ในการทบทวนเรื่องราว...นิดนึง


ต่อๆ
(ทวนของเดิม 3 บรรทัด...)

ระหว่างเดินทางกลับ มันถามว่า "อ่าว แล้วจะให้วันพรุ่งนี้เหรอ? หรือจะทำไง?"

อืมมมมม นึกไม่ออกว่ะ รู้แต่ซื้อมาแล้ว เดี๋ยวเจอก็ให้เลยก็แล้วกันเนอะ...
(กลัวหิ้วกลับมาบ้าน น้องสาวเห็นแล้วแซว ยับเยิน.. 555)

ก็เลยตัดสินใจให้เธอไป...
ตอนแรกก็ถือหลบๆ แบบว่าเอากล่องของเพื่อนบัง...

คุยไปเรื่อยๆ นั่งดูเพื่อนสอนเลขไปพลางๆ (แถมไม่ได้รู้เรื่องเลยนะเลข  )
ซักพักพอเธอเห็นก็ถามว่า

"อ่าวแล้วพี่ปริ้นซ์ซื้อมาให้ใครอ่ะ..."

หือ... ให้เนไง...

"อ่าว จิงดิ"

แล้วก็คุยอีกนิดหน่อย ก่อนจะให้เพื่อนมันสอนต่อ...

ซัก 2 ช.ม. กว่าๆได้ ก็ได้เวลากลับ ก่อนแยกกันเธอยังบอกเลยว่า...

"ขอบคุณนะสำหรับของขวัญ  "

อืม ไม่เป็นไร พี่อยากให้ใครพี่ก็ให้แหละ   

แล้วก็เดินไปส่งเธอขึ้นรถ กลับบ้าน...

วันนั้นหลังกลับมา...
น้องสาวถามว่า.."ไม่ซื้ออะไรให้พี่เนเหรอ?"

หือ... (ทำหน้าเอ๋อ ไม่รู้เรื่องรู้ราว) ฟอร์มจัดอิ๊บอ๊ายเลยตู ที่จริงกลัวน้องรู้แล้วเอาไปเม้าท์ที่ รร. มากกว่า 

แล้วก็ได้คุย msn กันต่อ...ซักพักกับเจ้าตัว

เลยถามเธอไปว่า ...เป็นไง ของขวัญน่ารักไหม...

"จ้า น่ารักมากเลย เพลงเพราะดีนะ"

อืมเก็บดีๆละกัน อย่าให้หายนะ 555

แล้วก็คุย งุงิๆ ไปตามเรื่อง...
(จริงๆก่อนหน้านี้ แซวว่า เดี๋ยววาเลนไทน์ซื้อกุหลาบไปให้เลยจะรับไหมนั่น ยิ่งไม่เคยให้ดอกไม้ใครอยู่ เดี๋ยวหน้าแหก)
เลยคุยกันอยู่เรื่องประมาณแถวนั้นหละ นิดหน่อย

แล้วเธอก็ออกจาก msn ไปนอน

วันนั้นพอตกดึกๆก็แอบนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

วันรุ่งขึ้น ตอนเย็นๆ นั่งคุยกับน้องสาวตัวเอง มันบ่น...

"โห่ยยย พี่ปริ๊นซ์แม่งไม่ลงทุนเลย จะได้แดกไหมงานนี้..."

ที่จริงผมฟังมันบ่นอุบอิบๆแบบนี้มาแต่เช้าแล้วหละ...

เลยตอบมันว่า...

อะไร! ใครไม่ซื้อ? ซื้อไปแล้ว ไม่รู้อ่ะดิ... 
เรื่องอะไรต้องให้เธอรู้ด้วยล่ะ

สรุป บอกปุ๊บ โดนน้องซักใหญ่เลย ว่า ซื้ออะไร ยังไง...

ชักไม่แน่ใจว่าตกลงเป็นน้องรึแม่ตูกันแน่

หลังจากนั้นก็ได้คุย msn เป็นระยะๆ...

เพราะเธอสอบเอนท์...

จนมีโอกาสได้เจอกันอีกที...

ก็ไอ้งานมีตติ้งแฟนคลับพี่อั้มนี่แหละ... ตอนเมษา

จริงๆงานนี้ทีแรก... สงชื่อไปกัน 3 คน คือ ผม น้องสาวผม แล้วก็เน...

แต่น้องผมติดเรียนพิเศษ มันเลยไปลงชื่อออก ไม่ไป..

เลยกลายเป็นว่า ต้องไปกัน 2 คน กลับ 2 คน...

ตายละ  แย่แน่ๆ (หน้านี่ไม่แย่ตามนั้นเลยเนอะ  )

*จริงๆนี่ไม่ใช่การไปไหนมาไหนแบบ 2 ต่อ 2 ครั้งแรกนะครับ...

ครั้งแรก เกิดไปแล้วทีนึง ตอนวันที่ 5 ธันวา วันเกิดพี่อั้ม.

วันนั้นโผล่ไปทำบุญร่วมกับสุดสวย

เหมือนเคสของงานนี้เลย ทีแรกน้องสาวผมจะไปด้วย พอถึงเวลามันไม่ไป เลยไปกันโต๋เต๋ 2 คน

(อ่าวเวร... ลืมเรื่องตอนช่วงวันเกิดพี่อั้มไปซะงั้น... เดี๋ยวมาต่อเป็นภาคพิเศษละกันเนอะ  )

มาต่อที่งานมีตกันก่อน...

มาถึงก็ลงทะเบียน... ซื้อเสื้อคลับ

และก็ จับสลากสี... เนื่องจากเราจะแบ่งคนที่มางานเป็น 3 สี แล้วเล่นเกมส์แข่งกัน พี่อั้มก็จะจับสีเล่นเกมด้วย...

ผมจับได้ สีม่วง เนจับได้สีเหลือง...

พอเรียบรอยหน้างานก็เข้าไปข้างใน หาอะไรกินนิดหน่อย

ก็คุยๆกันได้ซักพักก็มีเสียงกรี๊ดจากข้างนอก...

...พี่อั้มจับได้สีม่วงครับ... สีเดียวกับเราเลย...

เอาละสิ ดีใจเว้ย...

มีเสียงแว่วมาจากคนข้างๆ เนนั่นเอง
"โห...อยากอยู่สีเดียวกับสุดสวยจัง"

หือ???
จะแลกไหมล่ะ... ผมลองๆแหย่ดู

"แลกเลย"

เอ้ย เอาจริงๆดิ!!!... แล้วผมก็ทำท่าครุ่นคิดลังเลใจ...

"นะ นะ นะ พี่ปริ้นซ์" (เริ่มอ้อนใส่เราซะงั้น)

ผมนิ่งๆไปซักพัก...แล้วก็พูดว่า เอาสิ แลกเลยไหมล่ะ!!!
พร้อมแกะผ้าพันคอสีม่วงส่งให้

"แลกจริงๆเหรอ จริงๆนะ" เนเริ่มไม่แน่ใจ

อืม แลกสิ เร็วๆนะก่อนจะเปลี่ยนใจ...

เธอคว้าผ้าสีม่วงไป เอาสีเหลืองให้ผม แล้วร้องว่า "เย้!!! พี่ปริ้นซ์น่ารักที่สุดเลย"
แล้วเธอก็คล้องแขนผมไว้หลวมๆ แบบลืมตัว ด้วยอาการดีใจ...
แล้วปล่อย (คล้องแล้วคล้องเลยได้ไหม?  )

ผมก็ทำบ่นอุบอิบว่า 'คิดถูกป่าววะเนี่ย.." (หาเรื่องให้อีกฝ่ายเอาใจ)
ได้ผลด้วยแฮะ มาประจบใหญ่เลย นวดแขน หนวดไหล่
สอพลอโปรดักชั่นทำงาน 
(ดีใจนะนั่น ตอนนั้นที่ใจในนึกว่า ตูช่างคิดถูกอะไรเช่นนี้... )

"เอาน่าๆ วันนี้พี่ปริ้นซ์ใจดีที่สุดเลย"

เอ้า... ปกติพี่ใจร้ายเหรอ...

"ใช่ พี่ปริ้นซ์ชอบแกล้ง"

เหรอ... ไม่ยักกะรู้ตัวเลยนะเนี่ย

(จริงๆแล้วการแหย่ แกล้ง หรืออำ เป็นความสุขเล็กๆอย่างนึง โดยเฉพาะ ถ้าได้แกล้งคนที่ตัวเองชอบ สนุกน่าดูเลยทีเดียวเชียว)


แล้วก็เล่นเกม กิจกรรมกันไปตามเรื่อง
เกมส์แรก เธอเล่น... กินวิบาก ต้องผูกมือผูกขากะคู่บั๊ดดี้...
แอบแมน ผูกผ้าให้ ทั้งมือและขา "ก้มลงไปผูกข้อเท้าให้นะเออ" 
ในเกม ต้องเป่าแป้งด้วย..
แข่งเสร็จหน้าเลอะแป้งตรึมเลย เลยบอกให้เนไปล้างหน้าซะ..

แต่ล้างมาแล้วก็ยังไม่หมด  ยังเหลือๆอยู่ เลยเอาชายผ้า ปาดๆหน้าให้นิดหน่อย


เกมที่ 2 พี่อั้มย้ายมาอยู่สีเหลือง... แต่ช่างมัน เล่นเองก็เหมือนไม่ได้เล่น 555 เขาให้เอาหน้างมลงเค้ก หาตัวหนังสือ แต่...
เค้กกลุ่มผม มันมีแต่ผู้หญิงยืนล้อม จะเข้าไปแทรกก็แมนเกิ้นนน ทำไม่ได้...

เลยได้แต่แลดูห่างๆอย่างห่วงๆ...
ปล่อยพี่อั้มหน้าเละคากองเค้กอย่างสบายอารมณ์


ผลสรุป 2 เกมส์นี่ สุดสวยเข้าทีมไหน ทีมนั้นแพ้...

ไอ้ทีมที่ 3 ทีมสีชมพูเลยชนะขาดลอยซะงั้น....

แข่งเสร็จ ถ่ายรูป เรี่ยไรบริจาคเงิน ว่ากันไปตามระเบียบ...

ก่อนจะแยกย้ายกลับ... เหมือนเดิม... กลับมา พอถึงแถวบ้านแล้ว ไปส่งเนขึ้นรถกลับ แบบเดิม

ตกเย็น.. ส่งรูปถ่ายให้ผ่าน msn แล้วก็คุยเล่น ตามประสาคนอยากคุย...

นับว่าผ่านไปอีก 1 วัน อย่างเป็นปลื้มเลยทีเดียว



หมดช่วงซะที เดี๋ยวจะย้อน ภาคพิเศษสั้นๆตอนวันเกิดสุดสวย กับ เล่าต่อจากนี้ทีหลังนะ...
ไม่ไหวแล้ว นั่งนึก + พิมพ์มา 4 ช.ม.

จะตายเอา 

[Rabbitinblack]

  เพื่อรัก อะไรก็ยอม

[ออยอิชี่]

ความรักทำให้ปริ้นซ์เปลี่ยนปายย   

[Rabbitinblack]

เป็นเรื่องยาวหลายตอนๆ จริงๆ เลย 

[Princekun]

ภาพประกอบการแกล้งเด้ก... เพื่อความเข้าใจ




ตอนเข้าแถวรอเล่นเกมแรก...




เอากล้องยื่นไปข้างหน้าแล้ว กดเล่น

อีกรูปๆ อาจจะมีคนเคยเห็นแล้วรูปนี้




บางทีก็รู้สึกว่าเรื่องเล่า + บทความของตัวเองรวมๆกันแล้วนี่...

เผลอๆเขียนหนังสือขายได้เล่มนึงเหมือนกันนะ

แต่ดูท่าแล้วจะไม่มีคนซื้อ




ขอคั่นอารมณ์สั้นๆนะ...

ด้วยบทความที่เขียนเองเมื่อราวๆ เกือบ 2 ปีก่อน

ปล. งานเขียนชิ้นแรกๆเลยนะเนี่ย ให้ตายเหอะ

เรื่องนี้ถูกเขียนครั้งแรกจริงๆ เมื่อ 19 สิงหาคม 2549 ที่ msn spaces ของผมเองครับ
(จริงๆ เขียนลงสมุดมาก่อนหน้านั้นหลายวันอยู่ แล้วเอามาลอกลง spaces ตอนวันที่ 19)

อ่านกันดูเล่นๆครับ... เผื่อจะได้อะไรบ้าง...

กับ...

เศษเวลาในกาแลคซี่




เคยไหม ที่แอบชอบใครซักคนมานานมาก
เฝ้ามองเขา ทำดีกับเขา ห่วงใยเขา
แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน
เพราะว่าแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองกับคนอื่นไม่ค่อยเก่ง
จนเวลาผ่านเลยไปหลายปี ก็เข้าใจว่าเราคิดไปเองเพียงคนเดียวมาตลอด
แต่ก็ยังไม่ยอมตัดใจ
จนกระทั่งเขาไปกับใครต่อใคร สุดท้ายก็ต้องลำพัง
แล้วก็นั่งทุกข์ใจคนเดียว

ผมก็เป็นคนๆนึงที่เคยรู้สึกแบบนั้น เคยยอมเสียเวลามากมาย
เวลาที่คิดว่าจะเอาไปทำอย่างอื่นให้ตัวเองได้
เคยคิดว่าเขาจะดีกับใครไม่สำคัญ ขอแค่ฉันเองดีกับเธอเป็นพอ
อาจจะเป็นการคิดง่ายๆที่เราไม่รู้ตัวเลยว่า
"เราทำให้เขาลำบากใจอยู่รึเปล่า"
ฟังดูโง่ๆ ตลกดีใช่ไหม

เวลาที่เสียไปหลายปีกับคน 1 คน อาจจะเสียดายไปบ้าง
แต่ก็ไม่เสียใจ เพราะนี่คือการเรียนรู้ เป็นอีก 1 ก้าวที่ทำให้เราได้รู้จักตัวเอง
ได้รู้จักการทำอะไรให้แล้วสุขใจแบบไม่ต้องได้รับการตอบแทน

บางคนบอกว่าจะมาเสียเวลาอะไรมากมายขนาดนี้จริงๆแล้ว
"มันก็แค่เศษเวลาเล็กๆของเราเอง หากจะเทียบกับเวลาในจักรวาล"
จะมีผลอะไรจะเป็นไปแบบไหนก็ไม่มีผลต่อระบบสุริยะหรอกนะ

แต่ชีวิตของตัวเราไม่ได้ยาวเท่าจักรวาลใช่ไหม?
เสียใจไปก็จมอยู่กับตัวเองเปล่าๆ ทำตัวให้กล้าเดินตามทางที่อยากเดิน
รักตัวเอง โชว์ในสิ่งที่บ่งบอกว่าเป็นตัวเรา
บางครั้งมารู้ตัวอีกทีก็มีคนชอบและชื่นชมเราเต็มไปหมดอย่างน่าแปลกใจเลยนะ

ปิดตัวเองไปไม่ทำอะไรไม่เดินต่อก็จะเหมือนกะขังตัวเองไว้ในห้องมืดๆ
แล้วจะมองเห็นสิ่งใดได้อีก?

เหงาไหม เวลาไม่มีใคร... มันก็คงมีบ้างแหละ แต่ถามว่า...
"คุณมีอะไรที่อยากทำ และสนุกที่จะทำมันบ้างรึยัง"
เพราะถ้ามีและทำอยู่ เชื่อเหอะ ความเหงาเข้ามาเยือนคุณได้ไม่นานหรอก

เคยรึเปล่าล่ะ ที่เราสนุกกับการทำอะไรซักอย่าง
จนลืม วัน เวลา ลิมกิน ลืมนอน ทำได้แบบเรียกว่าบ้าคลั่ง มีเวลาจะให้กะมันอย่างเหลือเฟือ
แล้วก็ไม่ล้มเลิกกับมันง่ายๆด้วย สิ่งนี้น่าจะชดเชยเวลาที่เสียไปของคุณได้ดีเลยนะ

นอกจากนี้อย่าลืมคำพูดโบราณที่กล่าวว่า
"อยากได้ความเป็นมิตรจากผู้ใด จงหยิบยื่นไมตรีให้ก่อน"
ด้วยล่ะ...
เพราะมันคือ "แก่นแท้" ของมิตรภาพที่แท้จริงที่สุด

ท้ายสุด ที่พิมพ์ๆอยู่นี่ อาจจะเป็นแค่บันทึกหน้าเล็กๆที่ไม่มีใครอ่าน
แต่ก็ผ่านจากความคิดและชีวิตจริงๆ

อย่าจมอยู่กับเวลาเก่าๆที่มันทำร้าย เปิดหัวใจตัวเองค้นหาสิ่งที่เราต้องการจริงๆดีกว่า
เพราะเวลาที่เสียไปมันก็แค่ "1ในเศษเวลาของชีวิตเรา"
มันยังมีเวลาอีกเยอะ ที่จะพาเราก้าวไปสู่สิ่งที่เราเลือก
ให้เวลาที่เหลือเราพาไปเจอกับวันใหม่จะดีกว่า

อย่าคิดว่าเหงาแล้วจะเอาใครก็ได้มาบวกในชีวิตเรา...
มันจะกลายเป็นดาบ 2 คม
สู้ปรับตัวและให้เวลากับความคิดความรู้สึกลักดันเราไปสู่วันหน้าดีกว่า...
ว่ามะ

[蓝月 (lán yuè)]

โอว
เอาไปทำฟอร์เวิร์ดเมลได้เลยนะคะเนี่ย