เรื่องราวของคนหน้าแตก - เสียหน้า

เริ่มโพสต์โดย ลุนหน่อน, 27 พ.ค. 2006, 20:24 น.

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังเปิดอ่านโพสต์นี้

น้องเข่มเข๊ม

ไม่ได้ขำนะเดือน   :02:
































แต่อดไม่ได้ว่ะ   :30: :30: :30: :30:
เลวยั้นเงา

I’Boss

지금은 소ë...€ì‹œëŒ€ , 앞으로ë,, 소ë...€ì‹œëŒ€ , 영원히 소ë...€ì‹œëŒ€

จักรี

 :30:  ผมก็นั่งรถผิด   ด้วยความไม่รุ้ว่า ไอ้ซอยภาวนามันอยุ่ตรงไหนทั้งๆที่ เคยไปทำงานที่ศาลอาญา
บ่อยมากๆ และทุกครั้งที่ไปก็ขึ้นรถตู้ไปทางดอนเมือง  แต่วันที่ไปงานมิตไล่ป้าวันนั้น
ไม่รุ้ว่าซอยภาวนามันอยุ่เลยไป ไม่ไกล ความซวยบังตาจึงนั่งรถตู้ ไปทางสะพานใหม่
เป็นทางที่ใครๆก็บอกว่ามันเป้นทางสายเจ้านาย......หมายถึงพวกเจ้าขุนมูนนาย ที่มียศมีศักดิ์
ต้องใช้เดินทางออกจากที่ทำงาน  จึง ต้องมีไฟแดงเกือบทุกป้าย ทำให้รถติดบรมประจวบกับวันศุกร์
ออกมาตอน 6 โมง ถึงงาน 2 ทุ่มกว่าๆ โอ้แม่เจ้า  {หมีโหด}
ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย

蓝月 (lán yuè)

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...

ดาเฉยๆ

ขุด

เมื่อวาน อยู่ๆ ก็ถูกส่งไปอบรมมาตรฐานอะไรไม่รู้ตั้งแต่บ่ายสองโมง
คิดว่าเวลาราชการที่นี่ถึงแค่ห้าโมงเย็น เลยฝากคอมไว้ที่ห้องคณะ
แล้วไปนั่งง่วงๆ หลับๆ สับปหงกในห้องประชุมมาตรฐาน ศมส ฟหกด่าสว

ช่วงแรกประชุมผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก
แอบอารมณ์เสียแม่บ้าน เสิร์ฟกาแฟช้ามาก  :07:
บ่ายสามผ่านไป จบไปหลายวาระการประชุม รวดเร็วดีจริงๆ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้วสินะ  :53:
สี่โมงเย็นผ่านไป ถามความคิดเห็นผู้ร่วมประชุมกันอยู่นั่นแหละ เถียงกันไปก็เถียงกันมา
ห้าโมงเย็นผ่านไป ก็ยังถามความเห็นกันอยู่
แล้วมาบอกว่า ไม่ต้องกลัวนะคะ วันนี้มีข้าวเย็นเลี้ยง  :07: :07: :07: ชั้นซื้อเองได้ ปล่อยชั้นกลับบ้านซะที  :05:

ห้าโมงครึ่งให้แยกเข้าห้องประชุมย่อยตามกลุ่ม
ทีนี้ละชิ่งอย่างยาก
กว่าจะรู้ตัววอีกทีก็หกโมงครึ่งแล้ว

แต่คอมอยู่ในห้องคณะ  :07: รีบวิ่งไปห้องคณะ แต่ไฟมืดสนิท เค้ากลับบ้านกันไปหมดแล้ว
คอมของชั้น ของรักของข้า แล้วคืนนี้ปริณดาจะทำงานอย่างไร

โทรหาเบอร์ของเจ้าหน้าที่ ได้มาเบอร์แรก โทรไปกี่รอบๆ ก็ปิดเครื่อง  :07:
หลังจากโทรไปสิบรอบได้ก็ขอเบอร์ใหม่ อันนี้โทรไปกี่รอบๆ มันก็ไม่รับสาย  :07: :07:
โทรจนหมดกำลังใจเลยขอเบอร์ที่สาม เป็นเบอร์แม่บ้าน ผู้ควบคุมกุญแจ
บ้านแม่บ้านอยู่ไกลมาก แต่ก็ต้องไป น้ำมันรถจะหมดไม่มีตังค์เติมก็ต้องไป เพื่อน้องคอมสุดสำคัญ
ได้กุญแจมาแล้วก็สบายใจ ไปนั่งกินผัดไทกับเพื่อน

มีเบอร์แปลกๆ ยิงมา เช็คแล้วเป็นเบอร์ของเจ้าหน้าที่คนแรกที่ปิดเครื่อง
เค้าก็ฮัลโหลมาอย่างงงๆ (เบอร์นี้ไม่ได้ให้คณะไว้ เค้าคงไม่รู้ว่าใคร)
ใส่ไปเต็มที่
:33: ชิตเหรอ นี่ดาเองนะ
:09: ดาเหรอ ดาไหน (ที่คณะมีเจ้าหน้าที่ชื่อดาอีกคนนึง ชิตอาจจะงงว่าดาไหน)
:33: ดาอ้ะ อาจารย์ดา พอดีว่าวันนี้ไปประชุมแล้วฝากคอมไว้กับดาที่ห้องคณะ แต่ประชุมมันเลิกช้า โอก็ชิ่งหนีไปตอนไหนก็ไม่รู้ ไปห้องคณะอีกทีก็ไม่มีใครอยู่แล้ว โทรหาชิตก็ไม่ติดปิดเครื่องตลอดเลย เค้าก็เลยโทรหาโอ โอมันก็ไม่รับ เบอร์ดา(เจ้าหน้าที่)ก็ไม่มีใครมีเลย แต่ไม่เป็นไรนะ เค้าโทรหาพี่ทอง เอากุญแจห้องคณะจากพีทองมาแล้วเดี๋ยวจะเข้าไปเปิดห้องคณะเอง.....
:09: ตู้ด ๆๆๆๆ

:33: (หันมาคุยกับเพื่อนที่นั่งรอผัดไทอยู่) พี่แป้ง อนุชิตเป็นไรไม่รู้ไม่ค่อยคุยเลย แล้วอยู่ๆ ก็วางโทรศัพท์ใส่เค้าอะ

เพื่อความแน่ใจ เลยเช็คเบอร์กับเพื่อนอีกที   :37:
ดากดเลขผิดไปตัวนึง จาก 5 เป็น 2  :3005:

แอร๊ยย แล้วเมื่อกี้ใครอะ :56:

Buob Marley

http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf

A Long Patience: Wish Us Luck (and Happy Anniversary)

IM

อ๊ะ มีจู๋นี้ด้วย  :25:

งั้นเอาเลยนะ 2เรื่อง  :30:


1. ขี้ลืม
มีนัดถ่ายพอร์ทเทรตตอนเย็น(รูปที่ลองจู๋พอร์ทเทต) กลางวันเลยชาร์จแบตไว้
พอตอนเย็นถึงเวลา ก็ออกไป พอจะถ่ายเปิดกล้องไม่ติด ไฟไม่เข้า
ปรากฎว่าไม่ได้เอาแบตไป เอาไปแต่กล้องเปล่าๆ ก็เลยได้เอา canon ของนางแบบมาถ่าย
โชคดีเป็นบ้าที่นางเอกเอากล้องไปด้วย แต่ไม่ชินกับ canon ถ่ายยากมาก
ยังโดนล้อเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ  :3005:


2. จำวันผิด
ได้มีโอกาสจะติดตามทีมงานสารคดีจากแคนาดาเข้าไป 2วัน 1คืน วันที่ 17 แต่ดันจำเป็นวันที่ 14
ทีนี้จะสั่งกล้องก็ไม่ได้ วันอาทิตย์ไปรษณีย์ปิด เลยโทรไปปรึกษาที่ pixprohouse
เค้าก็แนะนำร้าน LAOX ให้ เพราะร้านนั้นมีส่งของทางรถทัวร์ แต่ก็ไม่ได้โทรไป
เพราะลองโทรไปกับพี่ที่ติดต่อเรื่องทีมสารคดีเค้าบอกว่าวันที่ 17 ไม่ใช่ 14
เลยโทรไปบอกทางเฮาส์ใหม่ว่าไม่รีบแล้ว ขอให้ของถึงไม่เกินวันอังคารก็พอ
ตอนพี่เค้าหัวเราะเรื่องจำวันผิด รู้สึกว่า เพล้งๆๆ  :3005:

JΛNΣ

อ้างคำพูดจาก: ดาดี๊ด๊า เมื่อ 11 พ.ย. 2010, 22:43 น.
:33: ชิตเหรอ นี่ดาเองนะ
:09: ดาเหรอ ดาไหน (ที่คณะมีเจ้าหน้าที่ชื่อดาอีกคนนึง ชิตอาจจะงงว่าดาไหน)
:33: ดาอ้ะ อาจารย์ดา พอดีว่าวันนี้ไปประชุมแล้วฝากคอมไว้กับดาที่ห้องคณะ แต่ประชุมมันเลิกช้า โอก็ชิ่งหนีไปตอนไหนก็ไม่รู้ ไปห้องคณะอีกทีก็ไม่มีใครอยู่แล้ว โทรหาชิตก็ไม่ติดปิดเครื่องตลอดเลย เค้าก็เลยโทรหาโอ โอมันก็ไม่รับ เบอร์ดา(เจ้าหน้าที่)ก็ไม่มีใครมีเลย แต่ไม่เป็นไรนะ เค้าโทรหาพี่ทอง เอากุญแจห้องคณะจากพีทองมาแล้วเดี๋ยวจะเข้าไปเปิดห้องคณะเอง.....
:09: (ไม่เปิดจังหวะให้ตูพูดเลยเรอะ วางสายเลยแล้วกัน) ตู้ด ๆๆๆๆ

:47:

iannnnn


Romzaikyu


B o o k

โชว์อะดูดควรถูกโควทมาไว้ที่นี่ด้วยซีนะ :47:

Romzaikyu


IM


B o o k

อ้างคำพูดจาก: นายร่มไทร เมื่อ 26 พ.ย. 2008, 23:53 น.
ตัวผมนั้นไม่ได้เกิดมาอายุ 30 สูง 175 หนัก 88 ในทันที ทุกคนก็เช่นกัน



เมื่อก่อนนั้น รู้สึกว่าจะดูดีกว่านี้นะ นั่นเอง ที่มาของ "โชว์ อะดูดอันดีตดื่ม"

ไปเจอรูปตัวเองในไหเพื่อนสมัยมหาลัยมา ให้ตายสิ มาดูกัน (บางคนอาจหาไม่เจอด้วยว่าคนไหน)




ปี 1 เทอม 2 (เมื่อ 18 กิโลก่อน)



ปี 2 เทอม 1 (ไปรับน้องนอกสถานที่ ตอนนั้นกะลังกึ่ม)



ปี 2 เทอม 1 (ไปรับน้องนอกสถานที่ ตอนนั้นเริ่มปลิ้น ๆ ปีสุดท้ายที่ผมยาว)



ปี 4 เทอม 2 (ปีสุดท้าย....ของเพื่อน ๆ ไปฉลองปิดเล่มกับพวก นสพ.)



แถมสุดท้าย นั่นปี 2 ในหมู่ปีแก่นะนั่น เนียนเลยกู


ใครมีอะดูดเช่นนี้ อะดูดที่ถวิลหา ทำไมวัยหนุ่มสาวจึงไม่เป็นนิรันดร์ โถ่ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

มามะ มาโชว์ After  & Before กัน




อ้างคำพูดจาก: นายร่มไทร เมื่อ 12 พ.ย. 2010, 12:44 น.
นังบุ๊ก  :07: :07:

ไม่ต้องขอบอกขอบใจฮะลุง :56:

แอ้

 :30b:



หมายเหตุ แอ้ไม่ค่อยมีเรื่องหน้าแตกอะ ไม่ใช่ไม่พลาดนะ พลาดบ่อย แต่ไม่อาย  :52:

SMF 2.1.7 © 2026, Simple Machines