อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[าาา๐]

แย้ก 

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ไหน 

[แน็ก]

อ่อ ผี นี่น่า นึกว่าอะไร  

เคยเจอผีอำ ไม่นานมานี้เอง เป็นเงาดำๆคร่อมตัวหายใจฟืดฟาด
ในใจก็คิดว่า "อ่อ ผี นี่น่า ตกใจหมดเลย"
แล้วก็หาย  

สงสัยเห็นว่าไม่กลัว เลยเซ็ง (มั้ง)
นอนต่อ...

[iannnnn]

มีคลิปเป็นไฟล์ 2 Mb อะ เลย capture มาให้ดูกัน หัวแบะเลย แบะ แบะ

เค้าหน้ามีส่วนคล้ายนะ

[น้องเข่มเข๊ม]

  เกลียดแอนว่ะ 

[Romzaikyu]

นัท      กดปุ่มด้วย

[น้องเข่มเข๊ม]

  เอา ๆ ทำอะไรก็ทำเหอะ



ทุกวันนี้ก็ไม่ใช่ตัวเองอยู่แล้วนี่




   ยอมค่ะยอม   









ส่วนใครอยากกดปุ่มก็กดไปเลยนะ ชีวิตนี้ตูโดนย่ำยีตลอดอยู่แล้วนี่

[ส้ ม ♥]

มาตะลุยอ่านหลายเรื่องทีเดียว แสรดดดดด !!!

น่ากลัวกันไม่เลิกรา

[ตอ]

ค่ายลูกเสือ: 9 คนครับ!

เที่ยง 13^TM เอาเรื่องค่ายลูกเสือมาเล่าครับ
อันนี้เพื่อนมันเล่าให้ฟังอีกที ตอนเดินฐานตอนกลางคืน

ตอนนั้นเห็นจะ ม.2 ได้ครับ
ไปเข้าค่ายค่อนข้างไกล  :41:เดินทางไกลไปตามสูตร
สถานที่เป็นโรงเรียนร้างครับ แรกพบก็ทำให้ภาพคำว่าโรงเรียนร้าง เป็นยังไง ตรึงตามากมาย เพราะมันร้างแบบในหนังเลย
หญ้ารกเรื้อ ประตู/หน้าต่างเก่า ฝุ่นเขรอะ เป็นโรงเรียนอยู่ตีนดอยครับ มันก็มีหมู่บ้านล้อมรอบนะครับ
แต่อาจจะเพราะชุมชนไม่ค่อยใหญ่ และชาวบ้านแถวนั้น เทรนด์ส่วนมากเค้าส่งลูกไปเรียนข้างนอกกัน

อ้อ...

เพื่อนที่มันมีญาติอยู่หมู่บ้านนี้กระซิบมาครับ
ว่า

เจ้าที่โรงเรียนนี้แรง

น่าจะเป็นอีกสาเหตุหนึ่ง

กิจกรรมฐานงุงิตอนกลางวันก็ได้ผ่านไปอย่างง่ายดายในโรงเรียนอันวังเวงครับ
จนมาถึงไฮไลท์ตอนเย็นเดินฐานผจญภัย ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชอบมากตอนเข้าค่ายลูกเสือ
กิจกรรมก็ผ่านไปได้ด้วยดีครับ
จนเลิกฐานแล้วกลับมานอน กรุ๊ปเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งยังไม่นอนครับเห็นมันยืนคุยอะไรกันไม่รู้ดูซีเรียสมาก
เลยเข้าไปเสรือก เหอๆๆ

(เดินผ่านเต้นท์นึงครับ ยังไม่นอนเหมือนกัน ไอ่พวกนี้มันดูหนังสือโป๊กันครับ เลยคิดว่า เออ เดี๋ยวค่อยแวะ )

ผมมาถึงตอนพวกมันเปิดเรื่องไปแล้วครับ
แต่ยังไม่หลุดเมนไอเดียของเรื่องยุ้มๆ ที่พวกมันเล่ากัน

ไอ่กรุ๊ปนี้(หมู่สิงโต)มันได้เข้าฐานเกือบรองสุดท้ายครับ จับต้นชนปลายเรื่องทั้งหมดมีอยู่ว่า

เดิมทีอาจารย์จะแบ่งเป็นกลุ่มเท่าๆกันกลุ่มละ 9 คนครับ แต่ไอ่พวกสิงโตนี่ มีแค่ 8 เพราะอีกคนผู้ปกครองไม่อนุญาตให้มา(โหยย ป้อดหว่าาา)
พวกมันก็เข้าฐานตามปรกติครับ ลอดซุ้มโคลนเขลอะ สกปรกตามเรื่อง พอจะเดินไปอีกฐานหนึ่ง ซึ่งคือฐานกู้ระเบิด พวกมันก็เดินตามลูกศรครับ
ไอ่หัวหน้าหมู่เจอคนแรกเลย มันบอกว่ามันเดินๆไป เห็นเหมือนมีคนวิ่งออกจากต้นไม้ต้นหนึ่ง เข้าไปหลบยังอีกต้นหนึ่ง ตอนแรกมันก็คิดว่าน่าจะเป็นอาจารย์แกล้งครับ ไม่ได้สนใจอะไร แต่พอมาคิดดูดีๆ 1) ต้นไม้มันเท่าลำแข้งลำขาเองนะครับ คนหนึ่งคนจะบังมิดได้ไง
2) อีกอย่างคือคืนนั้นแสงจันทร์ค่อนข้างสว่างเพราะมันใกล้เต็มดวง จึงเห็นไกลๆว่า คนที่วิ่งหลบใต้ต้นไม้ เหมือนจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เงามันตะคุ่มๆดำๆน่าจะเป็นผู้ชายหัวโล้น 3)... มันวิ่งหลบแบบนี้ให้เห็นสามครั้ง สองครั้งไอ่หัวหน้าหมู่เห็นเอง ส่วนอีกครั้ง เป็นลูกหมู่






ระยะประชิด....
คลานผ่านจากพุ่มไม้หนึ่ง ไปยังอีกพุ่มหนึ่ง











พอมาถึงฐานกู้ระเบิด ซึ่งพวกมันก็เริ่มยุ้มๆกันแล้ว ก็ดำเนินกิจกรรมไปเรื่อยๆจนจบ อาจารย์ก็เชคคนตามปรกติ
เลยให้นับออกเสียงครับ

1   2   3   4   5   6   7   8    9

อ่าว ไหนว่าอีกคนนึง ผู้ปกครองไม่ให้มาไม่ใช่หรอกลุ่มนี้
หมู่สิงโต ก็เลิกลั่กนับกันใหม่

1   2   3   4   5   6   7   8    9

... อ๊ะ. เอาใหม่

1   2   3   4   5   6   7   8   .....                           

เรียนกันก็จะม. 3 แล้ว ยังนับเลขไม่เป็นอีก เดี๋ยวหักแต้มซะเลย
(อาจารย์ไม่ได้สังเกตสังกาอะไรเลยครับ )

ระหว่างทางที่เดินมาอีกฐาน ซึ่งเป็นฐานสุดท้าย พวกมันไม่เดินเรียงแถวแล้วครับ ซึ่งโดนอาจารย์หักเรื่องวินัยแถวไปเต็มๆ
ต่างคุยกันว่าตอนนับใต้แสงจันทร์สลัวๆนั้น ก็มองหน้ากันดีๆนี่แหละ ไม่น่าจะมีใครนับผิด เพราะต่างคนก็ดูเพื่อนว่าถึงเลขอะไร จะได้นับถูก
และพวกมันมั่นใจมากๆว่านับไม่พลาดชัวร์               ...ซึ่งมาถูกเอาตอนสุดท้าย

พอพวกมันเล่าจบเท่านั้นแหละครับ
คิวซาวด์เนียนมากๆ
หมาเห่าสองสามตัว ไม่เยอะ ตามด้วยเสียงหอนของหมาตัวเดียวเสียวๆผ่านอากาศเย็นๆอีก 1 ตัว
วงแตกเลยครับ แยกย้ายกันนอนด่วน

(ไอ่พวกที่ดูหนังสือโป๊ ก็คิกคักๆกันเข้าไป ไม่รู้เรื่องอะไร ...แต่ผมไม่แวะละ )
กว่าจะหลับได้คืนนั้น...



สรุป..

น่าจะเพราะเจ้าที่แรง ถึงได้ร้าง


เรื่องขายหน้า: ตอนกลางคืนของอีกวันหนึ่ง(หลังจากเดินฐาน)จะมีการแสดงรอบกองไฟครับ
หมู่กระทิง... หมู่ผมเอง การแสดงเป็นนิทานเรื่องกระต่ายกับเต่าครับ เพราะชั่วโมงนั้นตันมากๆ คิดอะไรไม่ออกแล้ว
ผมโดนยัดไมค์ใส่มือ ให้เป็นคนเล่าเรื่องครับ พอแนะนำกลุ่มแล้ว ก็มาแนะนำว่าคืนนี้จะแสดงอะไร (ปรกติอาจารย์จะรู้อยู่ก่อนแล้วครับ
ว่าแต่ละหมู่จะแสดงอะไร เพราะต้องแจ้งการแสดง) พอมาถึงตรงแนะนำผมดันพูดไม่ออกครับ... ไม่มีสคริปท์ช่วยด๋อยเดี้ยอะไรเลย

อาจารย์เลยมาเป็นพรายกระซิบครับ

อาจารย์แอบมาบอกข้างหลัง
ว่าตามครูนะ "วันนี้กลุ่มกระทิงจะมาแสดงนิทานสอนใจ"
วันนี้กลุ่มกระทิงจะมาแสดงนิทานสอนใจ
"เรื่อง"
เรื่อง
"กระเต่ากับต่าย"
กระเต่ากับต่าย
ขอเชิญ.. รับ.. ชมได้.. :30:แล้วครับ
ขอเชิญรับชมได้แล้วครับ

ผมก็ไม่รู้ครับว่าเค้าหัวเราะอะไรกัน แต่ก็เล่าเรื่องอย่างทุลักทะเลไปจนจบ เท่าที่สังเกตุ อาจารย์นั่งขำม้วนกันไปเป็นแถวๆ ตอนนั้นรู้สึกดีครับว่าเอนเตอร์เทนได้(แต่แค่ชื่อเรื่องเนี่ยนะ )

เพื่อนมาเล่าให้ฟังอีกทีครับว่าผมพูดว่าอะไร ผมก็ไม่เชื่อ พอกลับไปถามอาจารย์ว่าที่เพื่อนบอกมามันจริงมั๊ย
อาจารย์ไม่ตอบครับ แต่หัวเราะแล้วเดินหนี...

เฮ่ยยย ทำไมอาจารย์ทำแบบเน้ (ไม่ได้พูดออกไปนะ  แต่ตอนนั้นแค้นปนฮาตัวเองสุดๆ)

[iannnnn]

ฮาได้ยังไงเนี้ยะ


ว่าแต่นี่ตั้งใจเล็งเวลาเที่ยงคืนสิบสามแล้วค่อยโพสต์เลยเหรอครับ

[ตอ]

ครับ

กะเป็นธรมเนียมจู๋นี้ สำหรับการโพสต์ของผม

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

หูยยย น่ากลัวมากอ่ะ +ให้นะ มาเล่าอีกนะ 

[สมเจี้ยม]

ฮากระเต่ากับต่าย

[O.D.M.]

ผมกลัวไอตรง กระเต่ากับต่าย นี่แหละ 
คิดถึงถ้าตัวเองเจอบ้าง คงอายแทบแทรกแผ่นดินกันทีเดียว

[❤ ตูน ❤]

อากาศหนาว ๆ แบบนี้ทำให้นึกถึงเรื่อง ๆ นึง เป็นเรื่องที่ได้ยินลุงพูดถึงบ่อย ๆ

เมื่อหลายสิบปีก่อน ตั้งแต่เรายังไม่เกิด ที่บ้านเป็นค่ายมวย พ่อก็จะมีเพื่อนสนิท ๆ
มานอนค้างที่บ้าน มาซ้อมมวย ลุง ๆ น้า ๆ ทั้งหลายแหล่ ก็จะสนิทกัน กินนอนด้วยกันที่บ้านนี้
พอเริ่มโต แยกย้ายกันทำงาน ลุงที่เราสนิทด้วยที่สุดไปเป็นทหารอากาศ ทำเกี่ียวกับเรดาร์
เปลี่ยนที่ทำงานไปเรื่อย ๆ หายไปเป็นเดือน ๆ แล้วก็กลับมาอยู่บ้านทีนาน ๆ

คืนนั้น เข้าหน้าหนาวแล้ว นั่งรถกลับจากต่างจังหวัดมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว
ใคร ๆ ก็เข้านอนกันหมด เอาของเก็บเรียบร้อย ออกมาอาบน้ำ
แต่ก่อนที่บ้านจะมีตุ่มเตี้ย ๆ รองน้ำเอาไว้อาบ
ส่วนมากก็จะนุ่งผ้าขาวม้า นั่งอาบน้ำตรงลานหลังบ้านนั่นแหละ
ตรงลานหลังบ้าน จะมีบ้านเล็กอยู่หลังนึง เป็นบ้านเก่า ยกพื้นสูงแค่บันได 3 ขั้น
ใครอยากไป ใครมา ถ้าไม่นอนที่บ้านคุณย่า ก็จะนอนที่บ้านหลังเล็กนี้

นั่ง ๆ อาบน้ำอยู่ รู้สึกเหมือนมีใครมอง หันกลับไปเห็นน้าอ้อย นั่งอยู่
(น้าอ้อย เป็นหลานของคุณย่า ที่มาอยู่ที่ด้วยตั้งแต่เด็ก ๆ คุณย่าเลี้ยงมา)
ก็ทักคุยกันตามประสา ว่ามานั่งรอทำไม รู้ได้ไงว่าพี่จะกลับวันนี้ ไม่ได้บอกใครนี่หว่าฯลฯ 
คุย ๆ ระหว่างอาบน้ำ สักแป๊บก็เสร็จ เลยบอกน้าอ้อยไปว่า
ดึกแล้ว ไปนอนก่อน พรุ่งนี้่ค่อยคุยกัน ตอนนั้นก็ยังไม่ฉุกคิดอะไร

แล้วลุงก็เดินจากตรงลานขึ้นไปที่นอนประจำ กางมุ้งนอน
นอน ๆ อยู่สักพัก มองไปปลายเท้า เห็นมีคนนั่งอยู่
เรียกก็ไม่ตอบ  พอมองดี ๆ เห็นเป็นน้าอ้อย ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน
ก็เลยไม่สนใจ ง่วงมากแล้วก็นอนหลับไป

ตื่นเช้ามา เจอคุณย่า พ่อ และก็คนอื่น ๆ กินข้าวกินปลา
แล้วก็นั่งคุนกันตามประสา ถามไถ่กันว่ามาถึงกี่โมงอะไรยังไง
ลุงก็บอกว่า มากลางดึก เห็นเข้านอนกันหมดเลยไม่ได้เรียก
เจอแต่อ้อยมันคนเดียวมานั่งคุยอยู่ตอนอาบน้ำ
พ่อก็ว่า เฮ้ย อ้อยมันตายไปหลายวันแล้ว มันจะมานั่งคุยกับเอ็งได้ยังไง
ลุงก็ว่า อะไร ก็ยังนั่งคุยกันอยู่ ตอนนอนมันยังมานั่งอยู่ปลายมุ้ง
คุยกันไปคุยกันมา คุณย่าก็เลยเล่าให้ฟังว่า

น้าอ้อยหนีไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน แอบขึ้นรถไฟไป
พอจะมีคนมาตรวจก็ปีนขึ้นไปบนหลังคารถไฟ ขึ้นไปหลบ
แต่พอดีตอนนั้นมีตำรวจเค้าจะจับโจร แล้วมันหนีขึ้นรถไฟ ปีนขึ้นไปบนหลังคา
ตำรวจยิงผิดตัวยังไงไม่รู้ ยิงโดนน้า พอโดนยิงก็ตกจากรถไฟ ลงไปในน้ำ
กว่าจะเจอศพก็หลายวันจนจำหน้าตาไม่ได้แล้ว จำได้แต่เสื้อผ้าที่ใส่ไป

คุณย่า มายืนยันเล่าให้ลุงฟังอีกคนเพราะเป็นคนไปดูศพ ไปรับศพกลับมาเอง
เท่านั้นแหละ ลุงก็เลยบอกว่า โดนเข้าแล้วล่ะ เค้าคงมาบอกด้วยตัวเอง
มิน่าล่ะ เมื่อคืนคุย ๆ กัน ถามอะไรมันไม่ค่อยจะตอบ
หลังจากวันนั้น ใคร ๆ ก็ไม่กล้าอาบน้ำตรงนั้นตอนกลางคืนดึก ๆ อีกเลย

ตอนที่ลุงกับคุณย่าเล่าให้ตูนฟัง แกไปค้น ๆ หารูปมาประกอบด้วย
ว่าน้าอ้อยคนไหน ที่สำคัญ มีรูปตอนไปรับศพด้วย 
ช่วงที่น้าเค้าเสียแรก ๆ ที่บ้านจะได้ยินเสียงคนเดินรอบบ้าน
เสียงเหมือนเท้าเปียก ๆ เหมือนคนตัวเปียก ๆ เดิน 

ป.ล. เลือกเล่าตอนกลางวัน เพราะนั่งพิมพ์ที่ทำงาน ไม่กล้านั่งพิมที่บ้านน่ะ มันเสียวสันหลัง