ธรรมเนียมของภาพยนตร์

[แน็ก]

สงสัย ตัวผมเอง จะต้องไตร่ตรองเรื่องนี้อีกครั้ง มั้งครับ

[Aleczan]

ปล.

เรื่องน้องเค้า สวย น่ารัก เนี้ย
ปล่อยให้เป็นเรื่องของรูปกายภายนอกเถอะ
มองเข้าไปในตัวน้องเค้าผมว่าเขายังอ่อนแออยู่
สมองหาที่เชื่อ หัวใจหาที่พึ่ง เป็นกันเยอะนะ วัยรุ่น

บางที อาจจะมีไฝมีปาน ขนรุงรัง ดำปี๋ในใจบ้างก็ได้
คนสวยคนหล่อมักมีกันคนล่ะเม็ดสองเม็ด
จะไปบิดขยี้ สะกิดเกาให้หลุดคงใช้เวลา
และบางทีน้องเค้าก็ต้านการทำแบบนั้น
ทำศึกต้องนึกถึงการมีชัย อย่างเด็ดขาด
และอีกอย่างผมไม่ได้ออกมาปกป้องน้องเขา
ผมพูดถึง ปัญญา คือทางแก้ ไม่ใช่ศรัทธา
ทุกคนมีปัญญา แต่ศรัทธาจะบดบัง ทางรอดพ้น(หลุดพ้น)

ท้วงเฉยๆนะครับ ไม่อยากให้ต่างฝ่ายใช้ศรัทธาเพื่อแบ่งแยก
เดี๋ยวยิ่งกระพือ เหมือนไฟเจอลม ควันคลุ้ง แล้วชาวบ้านจะมามุง

บางทีถ้ามี มนตด ผมก็อยากรู้ว่า มนตด คิดอ่านยังไง
ส่วนจะแรงไหมขึ้นอยู่กับใครแรงมากกว่า ทำให้คนแรงน้อยกว่าเจ็บไหม แค่นั้นแหละ
ฮ่าๆ เป็นเวทีการต่อสู้ เลยหรือ

เออ เด็กบางคนก็เป็นเด็กกำพร้า นะครับ ทำไงดีล่ะ

เห็นด้วยกับคุณแน็กค่ะ
ส่วนตัวแล้วถ้าไม่ใช่คนประเภทที่รังเกียจมากแบบว่าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ไม่อยากแบ่งอากาศหายใจในห้องเดียวกันล่ะก็ เวลาขัดแย้งอะไรเราคิดว่าค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันดีกว่า บัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น แต่ในที่นี้ไม่ใช่จะบอกว่าให้ยอมกัดฟันทนทุกอย่างที่เราเห็นแย้ง โดยไม่โต้ตอบอะไร

คนเราควรแสดงจุดยืนของตัวเองให้ชัดเจนค่ะ เพราะถ้าไม่แสดงแล้วอีกฝ่ายอาจจะไม่สามารถเข้าใจเราได้ว่าเราคิดอะไรยังไงมีเหตุผลแบบไหน และก็คงไม่สามารถเข้าอกเข้าใจกันได้โดยปราศจากการสื่อสารหรือการแสดงออก

การพูดดี ๆ หรือท้วงติงแบบเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายไตรตร่องเองก่อน น่าจะดีกว่ากระโชกโฮกฮากหรือดุด่าว่ากล่าวแรง ๆ เพราะคนเราบางทีก็มีนะคะอารมณ์ประมาณโคนันทวิสาร จะบังคับ เฆี่ยนตีอย่างไรก็ไม่ยอม แต่ถ้าพูดด้วยอ่อน ๆ หวาน ๆ ล่ะก็ถึงไหนถึงกัน

ที่พูดมานี่ไม่ใช่จะบอกว่าการโน้มน้าวใครต้องเคลือบคำหวานหรือประจบประแจงนะคะ เพียงแต่การที่คนเราจะเชื่อฟัง หรือหันมาเชื่อ เงี่ยหูฟัง ถ้าเขาเลือกที่จะเชื่อเงี่ยหูฟังเราด้วยตัวเองมันน่าจะให้ผลที่มั่นคงและแน่นอนกว่าไปบังคับขู่เข็ญให้มาเชื่อนั่งฟังน่ะค่ะ

แต่โมจิก็เข้าใจจุดยืนของคุณโอ๋นะคะ เข้าใจมาก ๆ ด้วย  เพราะเท่าที่ผ่านมาแต่ละคนก็พยายามอธิบายหรือคัดง้างกับคุณภัทรด้วยเหตุผลกันมามากแล้ว จะมีความรู้สึกอึดอัดที่ประเด็นที่ต้องการสื่อ มันเข้าไม่ถึงคุณภัทรเสียที และอยากปล่อยหมัดแรง ๆ ก็ไม่แปลกอ่ะค่ะ 

เรื่องแบบนี้ใครจะใช้ไม้นวมหรือไม้หน้าสามเมื่อไหร่ หรือใช้หนักแค่ไหน ก็คงแล้วแต่ความรู้สึกส่วนตัวว่าเรื่องมันเครียดมากแค่ไหน หรือร้ายแรงแค่ไหน และเราสามารถทนใช้น้ำเย็นเข้าลูบได้นานแค่ไหน อดกลั้นต่อการยื้อกันไปยื้อกันมาแบบเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดได้แค่ไหน และความรู้สึกต่ออีกฝ่ายว่าเรามองเขาเป็นอย่างไรล่ะมั้งคะ อย่างโมจิถ้าเจอคนพูดไม่รู้ฟังในบอร์ดตัวเอง ก็ดุแรง ๆ เหมือนกันค่ะ (เช่น สมาชิกประเภทใช้ "พาสาปังยาอ่อง") บางรายโดนดุทีเดียวหนีหายไปจากบอร์ดเลยก็มี 



-- เข้าใจคุณจักรีค่ะ ขอเปลี่ยนคำว่า "เชื่อ" เป็น "ฟัง" ด้วย เพื่อจะได้ตรงประเด็นมากขึ้น --

[จักรี]

คือผมมองว่า ประเด็นมันคือการแสดงความคิดเห็นต่อทัศนคติของน้องภัทรนะครับ มันไม่ได้เน้นเพื่อการโน้มน้าวหรือเอาชนะ
เพราะรุ้อยุ่แล้วว่าประโยชน์หรือโทษมันจะเกิดขึ้นเมื่อคนคนนั้นเลือกหยิบเอาไปเท่านั้น
แต่สำหรับน้องภัทรผู้มีหัวใจเด็ดเดี่ยวในแนวทางขนาดนี้แล้ว ผมว่า การได้อ่านความคิดเห็นทั้งหมดของคนในบอร์ด
เป็นเรื่องที่เขารับได้ไม่ยาก เพราะเราไม่ได้ออกนอกหนทางของปัญญาชนเลยด้วยซ้ำ
และผมเชื่อว่าถ้าน้องเขายืนยันในแนวคิดทัศนคติของตนเองต่อเรื่องนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
ผมคิดว่าเขาเจอความคิดเห็นที่ต่อต้านแบบแรงๆ กว่านี้มาเยอะแยะแล้วอย่างแน่นอน ดูเอาจากตัวอย่าง สีชมพูที่น้องเขาเอามาให้ดู 

คือด้วยทัศนคติและวิธีแสดงความคิดเห็นของน้องภัทร น่ะครับผมเชื่อว่าเมื่อไปแสดงต่อกลุ่มสังคมที่มีใจรักและเคารพในหลวง
ก็ต้องโดนประมาณนี้แหละครับ แล้วจะมีซักกี่สังคมที่คุยกันด้วยเหตุผลเหมือนฟอนต์ .....
อย่ากังวลให้มากไปเลยครับเราทำสิ่งที่เราควรทำในฐานะคนที่รักเคารพและเห็นถึงคุณงามความดีของในหลวงแล้ว.....

อย่ามาคิดว่าแค่นี้จะเป็นศึกสงครามแบ่งพรรคแบ่งพวกอะไร เพราะทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นในแบบของตัวเองทั้งนั้น
ไม่เห็นจะมีใครเป็นพวกใครซักคน

[แน็ก]

ผมว่า ผมไม่เคยประนีประนอม นะ ยืนตรงจุดที่ว่า สังคมอุดมปัญญาหลากหลายประเด็น
ถ้าสังเกต มีบางโพสด่าแรงๆกับคนที่พยายาม ชักชวนให้แบ่งฝ่ายหันเข้าขวิดกันด้วยซ้ำ

จะเป็นบ้านเล็ก ที่ทุกคนเหมือนกันหมด หรือจะเป็นบ้านใหญ่ที่เข้าอกเข้าใจกัน
ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน ขวาจัดไปไหม

หรือ จุดยืนของผมไม่ชัดเจน เหมือนกั๊กๆ อย่างที่แอนว่า

//ปล. มองสิ คนวางจุดให้อยู่ร่วมกัน อย่างผม มักถูกสังคมประนามเสมอ ผมเสีย จพส. ไปกับการหล่อหลอมหัวใจให้เดียวกันไปมากกว่า 20 แล้ว

[Dayight]

ทีมฟุีตบอลของ "โรงเรียน"คู่อริ แข่งกัน
เมื่อเพลงของโรงเรียน ถูกเปิดขึ้น ทั้งสองโรงเรียนต่างยืนเมื่อ เพลงของแต่ละ สถาบันถูกเปิดขึ้น
แม้คุณจะไม่ได้เคารพ ในสถานบันนั้นๆ คุณก็ยืนขึ้นเพื่อแสดงความ " ให้เกียรติ"

....

เหตุผลของการการดำรงอยู่ของสถาบัน

ทำไมต้องมี

เคยฟังนิทานกบเลือกนายไหมครับ นั่นแหละครับ เป็นขอนไม้ที่ไม่มีพิษภัยแต่อยู่เฉยๆ ดีกว่า นกกระสาที่นำภัยมาสู่หนองน้ำ
ถามว่า ไม่มีทั้งขอนไม้ และ นกกระสาได้ไหมครับ ตอบว่าไม่ได้ครับ
เพราะที่นี่คือโลกมนุษย์ ต้องมีผู้นำ ให้นำเป็นไปในทิศทางเดียวไม่แตกแยกมากเกินไป  เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย

แล้วทำไมต้องมี

การที่จะเลือกนายกฯ ขึ้นมา มีอำนาจสูงสุด โดยไม่มีใครต้านทานอำนาจเลย คิดดูประเทศไทย จะเละเทะขนาดไหน
บุคคลนี้เก็เหมือน กับครูประจำชั้น แม้กระทั่งเราเลือกหัวหน้าห้องขึ้นมาแล้ว ครูประจำชั้นก็จะ ควบคุมดูแลอีกชั้นนึง
บางครั้ง นักเรียนมันวุ่นวาย จนหัวหน้าห้องจะรับมือไหว หรือ บางทีหัวหน้าห้องก็ เป็นซะเอง
ครูประจำชั้น ก็เพียงส่งเสียงดุ "แอ๊ะะะะะะะะ" ทุกคนก็อยู่ในสภาวะเรียบร้อยเหมือนเดิม

"นักเรียนเคารพ" เสียงหัวหน้าบอกดังขึ้น

แล้วคุณก็นั่งอยู่ มุมห้องคนเดียว

ครูก็ไม่ว่าอะไร ก็เค้าเป็นครู เค้าจะว่าอะไรล่ะ

เพื่อนก็ไม่พูดอะไร ได้แค่มอง

คุณก็เริ่มประท้วง ว่าทำไมต้องยืน เราจ่ายตังให้ครูมาสอนเรานะ

เพื่อนก็ไม่พูดอะไร ได้แค่มอง เพื่อนบางคนก็เดินเข้ามาสมทบ คนสองคน

.
.
.

ผมย่อโลกลงไปให้อยู่ในวัยเรียน วันที่คุณผ่านมาแล้ว คุณจะได้มองโลกในมุมที่"กว้าง"ขึ้น

คุณคิดว่า เด็กนักเรียนคนนั้นเท่ เป็นฮีโร่ หรือเป็น เพียงแค่เกรียนคนนึง... ไม่ต้องตอบผมก็ได้

ใจคุณรู้ดีกว่าใครๆ



ตรงนี้ผมขอแอบอ้างสิ่งที่พี่แอนเคยเขียนไว้ แล้วกัน
http://iannnnn.com/2005/113

วันที่มองย้อนกลับไปหาตัวเองเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก (อย่างน้อยก็เด็กกว่าตอนนี้ ซึ่งเริ่มหนุ่มแล้ว)
และเห็นอะไรแนวได้ กูแนว กูขบถ ความแหกคอกคือความเท่ — ทั้งที่ไม่รู้ว่าคอกนั่นคอกอะไร

ยังจำได้ว่าหลายปีก่อนผมเป็นแม่งานทำหนังสือปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ของมหาลัย
มันจะมีเซคชั่นนึงที่น่าเบื่อมากๆ ก็คือการทำหนังสือขอ "โอวาท" จากคณบดีคณะต่างๆ
เพื่อเอามาประดับไว้ให้รุ่นน้องพลิกข้ามไปหาไอ้หน้าที่มันมีอะไรตึงๆ เนียนๆ ตาดูแทน
ผมก็ไม่คิดหรอกว่าจะมีคณบดีท่านนึงเป็นนักเขียนกะเขาด้วย
นักเขียนนี่.. ยังไงนะ – แกเขียนไม่ได้เก่งกาจปราบดาโหน่งอะไรหรอกครับ
แต่เขียนด้วยการลำดับความคิดให้น้องๆ รู้ว่า ดูเถิด วัยรุ่นทั้งหลายเอ๋ย
เจ้าเกิดมาพอถึงวัยนี้ปั๊บ ต่างก็เป็นเหมือนๆ กันนี่แหละ
คือพยายามหาทางออกจาก "กรอบ" และหา "ที่ยืน" ของตัวเองด้วยการพยายาม "แตกต่าง"
เถียงได้เหรอ เอาสิ เถียงสิ ผู้ใหญ่แม่งงี่เง่า แม่งโกง แม่งสร้างสิ่งมอมเมา แม่งตกยุคว่ะ
พอแตกต่างแล้ว ก็บอกว่ากูแน่ กูแนว กูแซ้บ กูจ๊าบ กูเกิ้ล .. โดยที่ไม่รู้ว่ากูจะเกิ้ลไปทำไม
วันหนึ่งพวกเจ้าโตขึ้นมา เจ้าก็จะเข้าใจเองว่าทุกอย่างมีเหตุและมีผลในน้ำเนื้อของมัน

ผมจำไม่ได้แล้วว่าท่านเขียนประมาณไหน แต่แกนหลักของโอวาทนั้นยังคงตราติดอยู่ในหัวผม
บอกให้รู้ว่าไม่ว่าคุณจะพยายามดีดตัวให้โดดออกมาเท่าไหร่ สักวันหนึ่งคุณก็จะได้พบโลกจริง
อือ.. พอพ้นจากยุคแห่งความฝันในวัยเรียน กูก็รู้อะไรอีกเยอะเลยว่าข้างนอกไม่ได้มีทุ่งดอกไม้
ไม่มีคุณกระต่าย คุณกระรอกส่งเสียงทักทายกัน (ไอ้สัตว์สองชนิดนี้มันมีเสียงที่ไหนครับ อย่ามั่ว)
เพียงแรงขับดันนั้นจะส่งให้คุณแนวไปได้ตลอดหรือเปล่า – หรือเลิกแนวในส่วนที่ไร้สาระซะที
กลับมาเป็นตัวคุณเองที่นุ่มขึ้น หรือเป็นฟันเฟืองกระจิริดในสังคมที่ฟันกันเยอะๆ
แล้วตายไปโดยไม่เหลือความแนวในวัยฉะ กัน ...
เศร้าว่ะ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

+

[X11]

ต้อง + แอนด้วยสิเนี่ย

[คุณหนูฟ้า]

+ ตั้งด้วยคน



เอาซะเท่เลยยยยยยยย

[iannnnn]

ตูเคยพูดเขียนอะไรแบบนั้นที่ไหน แอนตัวปลอมชัดๆ

[ส้ ม ♥]

เห็นด้วย เพราะมันหล่อเกินไป


+










: ่คนในบอร์ดรักสาวกคนนี้จะตาย ไม่งั้นมันคงไม่เลยมาซะหลายหน้าขนาดนี้

[Aleczan]

  ผีเข้ามั้งคะแอน

เคยเอาโฟลเดอร์เก่า ๆ มาเปิดอ่าน บางทีขุดเจอกระทู้ที่เถียงกันดุเด็ดเผ็ดมันส์แล้วมาอ่าน ๆ ข้อความของตัวเอง บางอย่างยังคมซะ.... จนอ่านแล้วนึกไม่ออกว่าเรานี่คารมคมคายขนาดนั้นได้อย่างไร คือลืมไปแล้ว และบัดนี้ก็นึกไม่ถึงว่าตัวเองเคยพูดอะไรแบบนั้นเอาไว้ด้วย

ยังดีค่ะที่ที่ผ่านมามีแต่เห็นแล้วทึ่งในความเยี่ยมยอดแห่งคารมตัวเอง ยังไม่เจออะไรน่าอายแบบที่ตะลึงว่า โอ้ว เมื่อก่อนตูบัดซบขนาดนี้เลยเหรือ
(ยกเว้นกระทู้บอร์ด LemonOnline ที่โมจิเคยเผาตัวเองไปแล้วรอบหนึ่ง - อันนั้นความชั่วเพียงหนึ่งเดียวที่มองย้อนไปแล้วตะลึงตัวเองจริง ๆ ฮ่า)

ฮ่า ๆ ๆ

ข้อความเก่าหล่อเกินแบบนี้ เรียกว่าด้านบวกนะคะแอน 

[ยุนเอ]

ตอบเหมือนคนข้างๆ ครับ

[นักศิลปะ]

ตอบเหมือนคนข้างๆ ครับ

ไหน ข้างๆ

[ยุนเอ]

คนไหนอยู่ข้างผม ผมก็ตอบเหมือนคนนั้นครับ 

[นักศิลปะ]

คนไหนอยู่ข้างผม ผมก็ตอบเหมือนคนนั้นครับ 

น้องตา 
เออแฮะ สวยแล้วซ้ายไหม