กระจู๋ของคนโชว์รูป

[กันย์]

ถ้ายืนตีลังกา ก็จะกลายเป็น Atlas

[iSharp]

โทเทมชาวเขา 

[หนูอร]

ชอบชาร์ปถ่ายรูปแนวนี้

[อู๋]

อรบอกอะไรเป็นนัยยะป่าว 

[Romzaikyu]

จะบอกว่าไม่ชอบแนวอื่นที่ชาร์ปถ่ายสินะ 

[หนูอร]

ไม่ช่ายยยยยยยยยยยยยยย 

คือ(บางอารมณ์)ชอบดูภาพที่เป็นแบบธรรมชาติๆ
แล้วรู้สึกว่าชาร์ปจับจังหวะตรงนั้นได้ดีอ่ะค่ะ
อย่างรูปเณรกวาดวัดเมื่อนานมาแล้วก็ยังจำภาพนั้นได้อยู่เลย..



เอ๊ะ... นั่นงานชาร์ปใช่ไหม.......... 

[iSharp]

ใช่มั่ง 

[sillything]

ขอโชว์ั่มั่งนะ

[Romzaikyu]

ชอบๆ 

ง่ายๆ ดี อันนี้ปรับในฉอบอีกทีใช่มั้ยเอ่ย

[HS-JEF]

 

[ณต]

ช่วงนี้มีเวลาว่าง ก็เริ่มมองหาสถานที่ เก็บข้อมูล
สำรวจความคิด ก่อนที่จะเริ่มโครงการถ่ายรูปอีกรอบ
ปกติชาวบ้านเขาจะใช้สมุดสเกตช์กัน
แต่เนื่องจากตูไม่ได้เรียนดรอว์อิ้ง และนี่เป็นยุคดิจิตอล 
การใช้กล้องดิจิตอลคอมแพคหรือมือถือ
ก็ช่วยบันทึกภาพร่างคร่าวๆ ได้ประมาณนึง

[บิ๊กเล็ก]

 

[อู๋]

ป๋าณตต้องขาวดำ

[Romzaikyu]

ป๋าณตต้องขาวดำ

/ ใช่เห็นรูปสีตอนแรกนี้รู้สึกแปลกๆ เลยล่ะ 

[ณต]

  มันเป็นแค่สเก็ตช์คร่าวๆ น่ะ
เอาไว้บันทึกและสำรวจความคิดตัวเอง
เหมือนซ้ือมไว้ก่อนที่จะถ่ายจริงๆ

เพราะพอเวลาที่ใช้กล้องฟิลม์
จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลา
คิดโน่นนี่นั่นอะไรแล้ว
ปรับขาตั้ง วัดแสง รอจังหวะเวลา
แล้วกดชัตเตอร์อย่างเดียว  

ที่ต้องใช้วิธีนี้ เพราะอย่างที่เคยเล่าไปว่า
มีอยู่ช่วงนึง ก่อนจะกดชัตเตอร์
มันจะชอบมีความลังเลบ้าบออะไรไม่รู้เกิดขึ้นในใจทุกที
(เข้าใจว่ามันเป็นเพราะ ยังคิดไม่เสร็จ)

.....................................

อย่างรูปข้างบน สิ่งที่ตูคิดในหัวก็คือ
บันไดที่ทอดไปชานชาลาอีกฝั่ง
มันเหมือนสัญลักษณ์ของ
การเปลี่ยนแปลง ความหวัง การไปสู่อนาคต
แต่ทีนี้เส้นทางที่จะไปถึงตรงนั้น
บางทีมันก็พร่าเลือนไปตามกาลเวลา
มันก็ทำให้เราลังเล ว่าจะกล้าเดินไปสู่การเปลี่ยนแปลง
ที่บนเส้นทางมันก็ยังไม่มีอะไรชัดเจนไหม

อย่างรูปที่สอง เวลาเรารอรถไฟกลับบ้าน
มันเหมือนเรารอความหวังอะไรสักอย่าง
ก็คิดว่า ตอนที่รอรถไฟเกือบยี่สิบนาที
ระหว่างนั้นเราคิดอะไรกันบ้างนะ