ไปหมดแล้วสมงสมอง

[Layiji]

โทรหารุ่นน้อง


ล. ฮัลโหล ไอ้แมนเหรอ 15 นี้ว่างเปล่า มีคิวถ่าย mv
แมน(กำลังเบลอๆเพราะกินยาแก้หวัดและเพิ่งตื่น)  . ก็พอว่างนะ แต่ถ่ายอะไรนะ
ล. ถ่าย mvไง แต่มึงคงไม่รู้จักศิลปินหรอก
แมน อา วันไหน..นะ
ล. เฮ้ยแมนนี่มึงไหวปะเนี่ย ดูเบลอๆนะ
แมน . เออๆ ไหวๆ โอเคเดี๋ยวคุยอีกทีนะ
ล. ได้ๆ

วางสาย
.....
ปรากฎว่าเป็น แมน ที่เป็นลูกค้า .... จบกัน

[chate.photokeng]

เรื่องโทรผิดนี่ ผมก็มีเหมือนกันเลย
...

ผม : เห้ยตอง วันอาทิตย์มึงวางมั้ยวะ กูจะให้ช่วยขนของหน่อย
ตอง : ครับผม ขนของทีไหนนะครับ (เสียงสุขุมมากๆ ดูเป็นผู้ใหญ่)
ผม : เห้ย ไอ้ตอง .....
(จำไม่ได้ว่าพูดอะไรมั่งแต่รู้ว่าคุยกันแบบเพื่อน มึงๆ กูๆใส่ไป ตอนนั้นรู้สึกแปลกๆละ
ว่าทำไมมันน้ำเสียง การคุยมันไม่เหมือนเพื่อนเราคนเดิม เลยดูรายชื่ออีกทีระหว่างคุย

.....   ชื่อหมายเลข = ตอง (เพื่อนพ่อ) ......

ผม : ขอโทษนะลุงตองครับผมโทษผิดคร้าบบบ

พอดีผมมีเพื่อนชื่อตอง และ พ่อผมก็มีเพื่อนชื่อตอง เหมือนกันน่ะครับ
       

[ดาเฉยๆ]

วันเสาร์ก่อน
เป็นเสาร์ที่นอนเต็มอิ่มมาก ตื่นสายมาก จนไปคลาสบอดี้บาลานซ์และชาบัมไม่ทัน
และเบี้ยวนัดอ่านหนังสือที่ร้านกาแฟกับเพื่อนด้วย

เพราะงั้นมันเป็นเสาร์ที่โคตรจะไม่รีบร้อน

บ่ายสองมีนัดไปช่วยวัดจัดงานสงกรานต์ เลยชวนแฟลตเมทไปช่วยกันใช้แรงงาน

ปกติจะพกเงินในกระเป๋าไม่ถึงสิบปอนด์ เพราะอยู่ที่นี่รูดปรี๊ดๆ ได้ทุกที่
แต่วันนี้ตั้งใจว่าจะไปในเมือง เลยหยิบเงินที่เพิ่งได้จากทำงานพิเศษเพิ่มไปอีกยี่สิบปอนด์
และหยิบกิฟท์การ์ดสปอร์ทไดเร็กที่มี 15 ปอนด์ใส่ไปด้วย

ออกจากบ้านพร้อมรูดซิปกระเป๋าสะพาย
บอกแฟลตเมทให้ล็อคประตูเพราะเราขี้เกียจเปิด

เดินออกจากบ้านไม่ทันรถเมล์ เลยเดินไปอีกป้ายขึ้นสายอื่น
พอเห็นรถเมล์มาไกลๆ ก็ล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทเตรียมเงิน เอ๊ะไม่เจอ
เปิดกระเป๋าหา ก็ไม่เจอ สงสัยจะลืมไว้ที่บ้าน (แต่ก็ตงิดๆ ว่าเมื่อกี้เพิ่งเตรียมตังค์ ไม่น่าลืมนะ)
บอกเพื่อนว่าให้ขึ้นรถเมล์ไปก่อน เดี๋ยวขอกลับไปเอากระเป๋าตังค์แล้วจะนั่งรถตามไป
เพื่อนบอกว่าจะกลับทำไม เดี๋ยวให้ยืม
เราเลยสำนึกว่าไม่ควรทิ้งให้เพื่อนขึ้นรถไปคนเดียวทั้งๆ ที่เราเป็นคนชวนเค้า
แล้วก็ใช้ตั๋วรถเมล์ในโทรศัพท์มือถือแทน

นั่งรถเมล์ไปก็คิดไปว่าเราลืมไว้ที่บ้านจริงเหรอ

ตัดฉากกลับมาที่บ้าน เหนื่อยมาก แต่นึกถึงกระเป๋าตังค์
หาในห้องก็แล้ว ตามทางเดินในบ้านก็แล้ว ในครัว ในตู้ ตู้เย็น
กลับมารื้อในห้องนอนทุกซอกทุกมุม ก็ยังไม่เจอ
เลยออกไปเดินหาตามทางที่เดินไปป้ายรถเมล์เมื่อเช้า
(แต่มันก็ผ่านไปหลายชั่วโมงมากแล้ว คงจะเจอหรอก)

แน่นอนว่าหาไม่เจอ

ในกระเป๋ามีตังค์ประมาณสามสิบหน่อยๆ + กิฟท์การ์ดอีก 15
บัตรเดบิตสองใบ (ใบนึงเพิ่งได้มาไม่ถึงอาทิตย์ จำพินโค้ดยังไม่ได้เลย)
บัตรนักเรียน (ทำใหม่ราคา 10 ปอนด์)
บัตร nus student (ค่าทำใหม่ 5 ปอนด์)
วีซ่า (40 ปอนด์)
และที่เจ็บใจสุดคือบัตรสะสมสแตมป์ร้านกาแฟ
เพิ่งกินครบเมื่อวันศุกร์ กะว่าวันจันทร์จะได้กินแก้วฟรี แต่มันหายไปแล้ว 

จากการที่กระเป๋าตังค์หายเลยได้โทรไปแจ้งความ
ที่นี่มีสองเบอร์ 999 สำหรับเหตุด่วนเหตุร้าย
กับ 101 สำหรับแจ้งเหตุที่ไม่ด่วน
แต่ถึงจะโทร 101 ก็รับโทรศัพท์เร็วมาก รอไม่ถึงนาที
แถมได้เลขคดีมาเลยไม่ต้องเดินไปสถานีตำรวจให้ซ้ำซ้อน
เค้าบอกว่าถ้าเจอกระเป๋าจะโทรกลับมา (อยากได้บัตรคืนมาก ขี้เกียจทำใหม่)

แจ้งบัตรเดบิตหาย จะโทรไป หรือว่ากดผ่านเว็บก็ได้ ง่ายมั่กๆ ไม่เสียตังค์ค่าบัตรด้วย

น้องจั๊วะมาบอกว่าเราสามารถทำประกันพ่วงกับบัตรเดบิตได้
- ได้ประกันการเดินทาง
- ประกันโทรศัพท์พังหรือหาย
- ประกันกระเป๋าหาย
- ประกันรถเสีย
ปัจจุบันจ่ายเดือนละประมาณ 10 ปอนด์

ซึ่งตอนไปเปิดบัญชีใหม่ พนักงานธนาคารก็ถามว่าจะทำประกันมั้ย
เราไม่ทำ  พลาดมั่ก

ช่วงนี้เบลอมากถึงมากที่สุด
เวลาเตรียมสารเคมีเค้าห้ามนั่ง แต่ก็นั่ง แล้วพอกรดหกก็กระเด็นใส่ขาเพราะหลบไม่ทันมั่ง
เดินขึ้นบันไดแล้วล้ม แทนที่จะเอามือข้างที่ว่างลงพื้นก็เอาข้างที่ถือโทรศัพท์ลงจนจอเป็นรอยมั่ง

เรื่องพวกนี้ทำให้สำนึกได้ว่า
แก่แล้วควรคำนึงถึงสังขาร และพักผ่อนให้เพียงพอนะฮระ

[แอ้]

เออ พี่ทำตังค์หายนี่อารมณ์เหมือนน้องดาเลย
คือมันน่าจะเป็นอะไรที่รูทีนนะ ไม่น่ามีอะไรหาย
แต่พอมันหาย ก็ไม่รู้มันหายไปตรงไหนวะ มันเบลอๆ แบลงค์ๆ
รู้สึกตัวอีกทีก็.. ยาจกไปซะละ 

[iannnnn]

กรดหกรด

[ดาเฉยๆ]

เออ พี่ทำตังค์หายนี่อารมณ์เหมือนน้องดาเลย
คือมันน่าจะเป็นอะไรที่รูทีนนะ ไม่น่ามีอะไรหาย
แต่พอมันหาย ก็ไม่รู้มันหายไปตรงไหนวะ มันเบลอๆ แบลงค์ๆ
รู้สึกตัวอีกทีก็.. ยาจกไปซะละ 

ของดามันเป็นกระเป๋าเหรียญอะค่ะ ตอนแรกก็คิดว่าความเสียหายไม่มากหรอก
มาคิดๆ ดูแล้ว ดันเยอะ  ร้องไห้แป๊บ

กรดหกรด

กางเกงใหม่ด้วย ทุกวันนี้ยังมีร่องรอยที่โดนสารหกใส่  เจ็บใจตรงนี้


วันนี้ตื่นแต่เช้าเอากระทิงแดงไปแช่ช่องฟรีซ
สายๆ ไปหยิบออกมาจะกิน

แต่มองไปเห็นแมกนั่มเอสเพรสโซ่ เลยเปลี่ยนใจกินไอติมดีกว่า

จนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอว่ากระทิงแดงอยู่ไหน
เอาไปวางไว้ไหนไม่รู้

[แอ้]

ทำไมกินกระทิงแดงด้วย คือแทนกาแฟเงี้ยเหรอ 

[ดาเฉยๆ]

ก็ร่างกายต้องการคาเฟอีน 
อีกอย่างกระทิงแดงที่นี่อร่อยอ้ะ เปรี้ยวๆ หวานๆ ซ่าๆ อร่อยกว่าสไปรท์เยอะ

[แอ้]

ใหม่สด

ที่ SCB จะมีบัตรจอดรถสองแบบคือบัตรแข็ง เหมือนจอดได้ตลอด กับบัตรกระดาษเหมือนตามห้าง
ซึ่งส่วนมากเป็นบัตรกระดาษกันเพราะเขาไม่ค่อยให้โควต้าบัตรแข็ง
ที่นี่กฏเขาเคร่งมาก ถ้าทำบัตรจอดรถหายต้องทำเรื่องยืนยันตัวเองแล้วจ่ายค่าปรับเยอะอยู่

พี่ที่ทำงาน มาถึงออฟฟิศแต่เช้าแล้วก็พบว่าตัวเองทำบัตรจอดรถหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
แกคิดว่า เพิ่งมาถึงแป๊บเดียวเองต้องหาให้เจอให้ได้ แกเดินย้อนรอยหาทั่วไปหมด
เดินไปถามยามที่ลานจอดรถทุกมุมที่คิดว่าแกมีโอกาสจะทำตกไว้
หลังจากทุ่มเทหาอย่างบ้าคลั่งแล้วก็ไม่เจอ แกถอดใจ.. กลับขึ้นมาบนออฟฟิศ
เตรียมเอกสารยืนยันตัวเอง ถ่ายสำเนาเรียบร้อย ถือไปจะไปติดต่อแผนกความปลอดภัย
(รีบทำแต่เช้าไม่รอเย็น เพราะว่าเผื่อมีค่าจอดค่าปรับ อาจจะไม่โดนเยอะ นี่แกหวัง)

ขณะกำลังกดลิฟต์จะลงไปชั้น รปภ.
แกก็เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ทันทีทันใดว่า....



วันนี้แกไม่ได้เอารถมา

[Ah!]

โอว TvT

[iannnnn]

หักมุมสำลัก

[ดาเฉยๆ]

  ที่สุดละ

[papos]

 

[คุณชาย ( 737 )]

  ตึ่งโป๊ะ!

[IM]

แน่ใจว่าพี่ที่ทำงาน ไม่ใช่ประสบการณ์ตรง