ฝึกถ่ายรูปประจำเดือนพฤศจิกายน 2551

[บิ๊กเล็ก]

 

[HS-JEF]

คนงานชาวเขาแถวๆดอยปุย

[เทอร์โบบูสเตอร์]

โกรธใครมาหล่ะนั่น 

[HS-JEF]

สื่อได้หลายอย่าง นั่งเหงาคนเดียวรอนักท่องเที่ยว หรือว่าจะโกรธที่ยังไม่มีใครขึ้นมาเที่ยว 

[icez]

หน้าเค้าไม่เหงาเลยอะพี่เจฟ

[Ah!]

ออกจะฮา

[คุณหนูฟ้า]

หู้ยย จารอะไร

ตอนนี้โสดไง มองตู้เย็นยังเหงาเลย 

สมพรปาก

[HS-JEF]

ตอนต้นเดือนก่อนไปยี่เป็ง นั่งรถไฟไปสัตหีบ (สถานีบ้านพลูตา่หลวง) ระหว่างทางเจอพี่คนนึงนั่งเหงาๆเหม่อมองข้างทางอยู่ก็เลย candid ซะงั้น

[อู๋]

เหงานะครับพี่เจฟ แต่ยังไม่สุด

[นักศิลปะ]

โพล้เพล้  อารมณ์เหงา  ภูเขา  ตะวัน 
คะนึง  คนไกล  ใจหาย  ห่วงหา
เร่งวัน  รอลา  คืนถิ่น  ชินกาย



ปล.ถ่ายจากรีสอร์ตที่วังน้ำเขียว ตอนไปสัมนา   
 

คนถ่ายคงเหงา ใช่ไหม 
ผมว่าภาพ ทัวทัศน์ ยามตะวันลับเหลี่ยมเขา
มันเหงาโดย จริตอยู่แล้ว คือคนไม่เหงาก็จะเหงาได้ถ้าได้เห็น
แต่บรรยากาศแบบนี้ ถ้าเป็นคู่รักจะโรแมนติก ทันที
น่าแปลก ที่ขณะเดียวกัน บรรยากาศแบบเดียวกัน
ถ้าไปยืนดูคนเดียว ออกจะเหงาๆ ปนว้าเหว่า
ถ้าไปดูเป็นคู่ก็จะรู้สึกอีกแบบนึง
นี่แหละหนอ จิตมนุษย์

ผมมักถามตัวเองเสมอๆ ว่า
แสงสีส้มของ ตะวันโพล้เพล้ทำไมทำมห้เราเหงาได้นะ

สรุป เหงาแล้วครับ
เข้าโจทน์

[นายโอ้เอ้]

ชื่อภาพ : รอใครสักคนที่จะเข้ามา



รูปนี้เกิดจากการตีความหาเหตุแห่งความเหงา
ว่ามันมีอะไรที่เวลาคนเราเห็นแล้วจะรู้สึกเหงาได้บ้าง
และเหตุการณ์หรือสถานการณ์แบบไหนที่เราจะเหงา

รูปนี้ตั้งใจจะสื่อความเหงาจากความโดดเดี่ยว ขาดคู่ หรือส่วนที่จะมาเติมเต็ม
เก้าอี้มีสองตัว แต่มีเพียงคนนั่งแค่คนเดียว
กับบรรยากาศรอบๆ ที่เป็นเวิ้งทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
และท้องฟ้าหม่นๆ ไม่สดใส

บรรยากาศนี้ความจริงถ่ายมาหลายมุม แต่ดูแล้วมุมนี้น่าจะให้ความเหงามากสุด

ส่วนที่คิดว่ามันไม่สมประกอบคือ มีเรือส่งสินค้าอยู่ในขอบฟ้า
มันทำให้ดูรกตาไปหน่อย จะรีทัชออก ก็กลัวของจะไม่สด

แนวเขาด้านขวามือ อันนี้ไม่แน่ใจว่าถ้าไม่มีจะทำให้อารมณ์มันบกพร่องไปรึเปล่า


รูปแรกที่ส่งเดือนนี้ ขออาจารย์ทั้งหลายสับด้วยครับ 

[นักศิลปะ]

ถนนสายนี้ ไม่เคยเหงา

แต่คนถ่าย เหมือนจะเหงา

และไม่รู้ ว่ารูปเหงาด้วยไหม

คิดถึงบ้าน ...



ช่วยวิชามด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ 

น่าเสียดาย นิดหน่อนตรงที่ท้องฟ้า
เป็นตอนที่ไร้เรื่องราวพอดี
แต่ฟ้าหน้าหนาวก็มักเป็นแบบนี้โดยปกติ
คือไร้เมฆ เหมือนโลกไม่เคยมีเมฆกันเลยทีเดียว

ถ้าคนเหงาถ่ายรูป แล้วอยากให้ออกมาเหงา
มันจะเหงาเองโดยไม่ต้องปรุงแต่งครับ

ภาพนี้ รายละเอียดให้พูดถึงน้อยไปหน่อย
แต่มีความเหงา แทรกอยู่ผมรู้สึกได้
มันอาจจะรู้สึกไปเอง แต่รู้สึกได้
คนไกลบ้าน ลองนั่งพิจจารณาดูกันนะครับ
ดูแล้วคิดถึง บ้านที่จากมา คิดถึง พ่อ คิดถึงแม่
คิดถึงน้องๆ คิดถึงหลานๆ
อาจจะคิดไปไกลหน่อยก็ได้ ว่าวัยเด็ก เราวิ่งๆๆๆ
แล้วล้ม แล้วเราก็ลุกวิ่งต่อ
วัยแบบนั้นมันไม่มีแล้วใช่ไหม

นี่แหละเหงา

[นักศิลปะ]

คนงานชาวเขาแถวๆดอยปุย

ตอนต้นเดือนก่อนไปยี่เป็ง นั่งรถไฟไปสัตหีบ (สถานีบ้านพลูตา่หลวง) ระหว่างทางเจอพี่คนนึงนั่งเหงาๆเหม่อมองข้างทางอยู่ก็เลย candid ซะงั้น

ของเจฟ เอามารวมเป็นคราวเดียวกันเลยนะครับ

รูปแรก

หน้าผู้เป็นแบบไม่เหงา แต่ไม่ใช่ความผิดของแบบ
บรรยากาศ เริ่มเหงาแล้วแหละ แต่ทำไมไม่รู้ว่า
ไม่ค่อยน่าสนใจ คำว่าไม่น่าสนใจของผมคือ
ภาพแบบนี้จะมองแล้วผ่านไปนะครับ ไม่อยากกลับมามองอีกรอบ
เจฟอาจจะต้อง หามุมมองในการนำเสนอเพิ่มขึ้น ซึ่งผมเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน
เพราะ รสนิยมของแต่ละคนแตกต่างกันไปนะ

รูปที่สอง

มุมนี้ซ้ำกับของกวาง แต่มุมคนมองหน้าต่างรถไฟ คงมีแต่มุมนี้
การที่คนมองไปเรื่อย ออกไปนอกหน้าต่าง
โดยปกติคือความเหงาแน่นอนครับ รูปนี้ก็เหมือนรูปแรกคือ
ยังไม่น่าสนใจเท่าที่ควรนะครับ
แต่ก็ ตอบโจทน์ได้ทั้งสองรูป คือเหงาครับ

สรุป รูปของเจฟ ถ้าเป็นนักเรียน
ก็เป็นนักเรียนที่ทำตามครูสั่งอย่างเคร่างครัด
แต่ยังไม่ฉายแววครับ

[นักศิลปะ]

ชื่อภาพ : รอใครสักคนที่จะเข้ามา



รูปนี้เกิดจากการตีความหาเหตุแห่งความเหงา
ว่ามันมีอะไรที่เวลาคนเราเห็นแล้วจะรู้สึกเหงาได้บ้าง
และเหตุการณ์หรือสถานการณ์แบบไหนที่เราจะเหงา

รูปนี้ตั้งใจจะสื่อความเหงาจากความโดดเดี่ยว ขาดคู่ หรือส่วนที่จะมาเติมเต็ม
เก้าอี้มีสองตัว แต่มีเพียงคนนั่งแค่คนเดียว
กับบรรยากาศรอบๆ ที่เป็นเวิ้งทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา
และท้องฟ้าหม่นๆ ไม่สดใส

บรรยากาศนี้ความจริงถ่ายมาหลายมุม แต่ดูแล้วมุมนี้น่าจะให้ความเหงามากสุด

ส่วนที่คิดว่ามันไม่สมประกอบคือ มีเรือส่งสินค้าอยู่ในขอบฟ้า
มันทำให้ดูรกตาไปหน่อย จะรีทัชออก ก็กลัวของจะไม่สด

แนวเขาด้านขวามือ อันนี้ไม่แน่ใจว่าถ้าไม่มีจะทำให้อารมณ์มันบกพร่องไปรึเปล่า


รูปแรกที่ส่งเดือนนี้ ขออาจารย์ทั้งหลายสับด้วยครับ 

ขอไม่ตินะครับ แลกเปลี่ยนมุมมองกัน
ภาพของโอ้เอ้ นี่เข้าข่าย เดินมาถึงขอบของความเหงาได้เยอะแล้วครับ
ทะเลก็มีแล้ว เก้าอี้ชายหาดก็มีแล้ว จริงๆเมื่อมีสองสิ่งนี้
รูปเราจะเหงาได้โดยไม่ต้องถ่าย คือพอบอกว่าในรูปจะมีสองสิ่งนี้อยู่
แน่นอน คนจินตนาการอาจจะจินตนาการแบบเหงาๆไปก่อนเลย

ความชอบโดยส่วนตัวผม นะครับ
ผมอยากให้ เก้าอี้ทั้งสองตัว ชิดไปข้างไดข้างนึงของภาพมากกว่า
เพื่อ ให้มีที่ว่าง ในการปล่อยความเหงาระบายออก ^^_^^

และไม่อยากให้มีแท่นขุดเจาะ นั่นเลยเนอะ
รอชมอีกครับ

[HS-JEF]

งั้นผมไปหาไฟฉายมาก่อนนะครับ