ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ (แตกหน่อ)

[จักรี]

งานพี่ส้มเหมาะกับจู๋นี้มากเลยครับ งานฟาสต์ฟู้ด  

แต่ที่พี่โบว่าคงหมายถึง โปรดักนั่นละมั้งครับ เป็น เอเจนซี่ ที่รับขายแค่สินค้าประเภทเดียวกัน ก็จะได้ดูมั่นคงมากขึ้นหรือเปล่า

แบบว่า พอนึกถึงเว็บก็นึกถึงพี่แอน พอนึกถึงก่อสร้างก็นึกถึงพี่ส้ม พอนึกถึงโปรแกรมเมอร์ ก็คิดถึงเอ
พอคิดถึง แอนเมชั่นไม่คิดถึงพี่กัมส์ก็คิดถึงป๋าเลย์  ถ้าคิดถึงพระเอกหนังก็คิดถึง จักรี  อะไรแบบนี้เป็นต้น

[ส้ ม ♥]

จักรีมาห้ามทัพทันนะเนี่ย 



เอาเป็นว่าคนมันไม่เหมือนกัน ความคิด การดำเนินชีวิต และมาตรฐานก็ต่างกัน

ดีแล้วสำหรับอีกคนนึง  แต่มันดูแย่สำหรับอีกคน จะไปทำอะไรได้วะ

[จักรี]

โบราณเขาว่าไว้

"หากเป็นหนี้แล้ว รักใครก็จงรักเถิด ความรักที่เกิดพริ้มเพลิดแสนหวาน
รักกันเถิดหนาแม้เวลาผันผ่าน สองเราตระการด้วยหนี้รักสมัครใจ"

ซึ่งก็คือ หากเรา รักในการทำงานแบบไหน ก็จงทำให้ดี ให้สมกับที่เรารัก  เขาว่าไว้อย่างนี้นะ

[ออยอิชี่]

บวกให้ จักรีหล่อ 

[Piix]

"หากเป็นหนี้แล้ว รักใครก็จงรักเถิด ความรักที่เกิดพริ้มเพลิดแสนหวาน
รักกันเถิดหนาแม้เวลาผันผ่าน สองเราตระการด้วยหนี้รักสมัครใจ"

คืออะไรเนี่ย

[iannnnn]

อ้าว  ดราม่าได้ไงเนี่ย เหมือนจะเข้าใจอะไรกันผิด
ช่างมัน เราชิว

แต่ถ้าพูดถึงโปรแกรมเมอร์ อย่านึกถึงอีเอนะ

[Piix]

ไปแอบดูงานแฮนด์เมดมา

เจอที่อยากทำเยอะแยะเลยอ่ะ ทำไงดี

[ยุนเอ]

ผิดเป็นครู 

[IM]

นักเรียนทำการบ้านผิดครูลงโทษด้วยการตี = ครูตีครู  

[❤ ตูน ❤]

อยากจะบันทึกเรื่องนี้เอาไว้สักหน่อย เพราะมันสอนอะไรหลาย ๆ อย่าง

ทุก ๆ เช้าที่เดินผ่านหน้า 7-11 .. ผ่านร้านหนังสือพิมพ์
ร้านถัดไปนี่ล่ะ เจ้าประจำที่เรามักจะแวะกินในตอนเช้า ๆ ก่อนจะเข้าบริษัท

หน้าร้านมีตู้ขายอาหารตามสั่ง เดินเลี้ยวซ้ายเข้าร้าน
ฝั่งซ้ายมือ จะมีเจ้ผู้หญิง ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ อายุน่าจะสัก 40 ได้แล้ว
ยืนหั่นอยู่บนเขียง มีทั้ง ข้าวหมูแดง ข้าวขาหมู

ฝั่งขวามือ จะเจอเฮียใส่แว่น ยืนลวกก๋วยเตี๋ยว
มีทั้งก๋วยเตี๋ยวน้ำใส เย็นตาโฟ ต้มยำ ทะเล ก๋วยเตี๋ยวหมูแดง

ทั้งร้าน มีแค่เฮียกับเจ้ 2 คน ที่คอยเตรียมอาหาร เสิร์ฟอาหาร เสิร์ฟน้ำ
หั่นเตรียมของสด คิดเงิน แต่ทุกอย่างก็ช่างดูลงตัว
พื้นร้านเป็นกระเบื้องสีขาว ดูสะอาดตา
รสชาดอาหาร ไม่มีที่ติ อร่อยใช้ได้ + ราคาเหมาะสม
ที่สำคัญ ทั้งเฮียกับเจ้ ยิ้มเก่งทั้งคู่ ไม่ว่าเราจะเดินเข้าร้านวันไหน
สิ่งแรกที่จะทักทายเราก็คือ รอยยิ้มของทั้งสองคน

ชีวิตเราวนเวียน กับร้านนี้อยู่ได้สัก 3 ปี
เป็นความเคยชิน ไม่ว่าจะเจอเฮียในร้าน หรือบางครั้งเจอกันข้างนอกร้านก็ทักทายกันปกติ

วันนึง เดินเข้าร้าน มีพนักงานหน้าใหม่มา 2 คน
หน้าตาไม่รับแขก กินข้าวจนจะหมดชาม ต้องเตือนถึงจะเอาน้ำมาเสิร์ฟ
เจ้วุ่นกับการเตรียมอาหาร หั่นหมู ลวกก๋วยเตี๋ยว หน้าตาเคร่งเครียด .. เฮียหายไปไหน

เวลาผ่านไปสัก 1 อาทิตย์ สถานการณ์ร้าน ก็เริ่มเปลี่ยนไป
เจ้ยังคงวุ่นกับการทำทั้งข้าว และ ก๋วยเตี๋ยว
ซึ่งข้าวขาหมู ข้าวหมูแดง ยังคงอร่อยเหมือนเดิม .. แต่รอยยิ้มหายไป
ก๋วยเตี๋ยว .. ไม่อร่อยเหมือนเดิม แม้จะเป็นร้านเดิม
ปกติเฮียจะเป็นมือลวก + ปรุงก๋วยเตี๋ยว .. ตอนนี้เจ้ต้องมาลวกก๋วยเตี๋ยวด้วย

วันนั้นตัดสินใจถามเจ้ว่า เฮียหายไปไหนล่ะคะเจ้
เจ้หันมายิ้มแล้วบอกว่า .. ลูกชายเห็นร้านขายดี เลยขอเปิดสาขา 2
แต่ลูกยังทำไม่เป็น ต้องให้เฮียไปช่วย เจ้เลยดูร้านคนเดียว

อืม .. ก็ได้แต่อวยพร และ ยินดีในความเติบโตของร้าน
เจ้ยิ้มรับ และ ขอบคุณด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย

วันนี้ ก็ยังคงไปอุดหนุนเหมือนเดิม
แต่ตอนที่เดินเข้าร้าน .. หลังจากที่ไม่ได้แวะไปกินมาหลายอาทิตย์
เจ้ยังคงทำทุกอย่างเองเหมือนเดิมคนเดียว
เฮีย ยังไม่กลับมา
ก้าวแรกที่เดินเข้าร้าน .. อืม ทำไมร้านดูสกปรกจัง
พื้นที่เคยขาวสะอาด กลับมอมแมม เลอะเทอะ แลดูสกปรก
เจ้ดูเคร่งเครียด และ อารมณ์ไ่ม่ดี .. รอยยิ้ม ไม่เห็นมานานแล้ว

การเติบโตของธุรกิจ .. การขยับขยายกิจการ
ทุก ๆ อย่าง เหมือนเหรียญที่มี 2 ด้านเสมอ

บันทึกเรื่องนี้ไว้แค่นี้ก่อน .. ไว้นึกออกจะกลับมาใหม่

[iannnnn]

โห ชอบมากเลยครับ
กด Like เลย

[HyoPlum]

 

[เดอะบุ๋ม]

เจ๊ตูนยังสุดยอดเสมอ 

[นักศิลปะ]

เรื่องของตูนได้แง่คิดมาก

ส่วนเรื่องเพื่อนหักหลัง
ผมโดนเต็มๆสองหนไม่หลาบ
ไม่ค่อยอยากเขียนถึงแหละ
เขียนแล้ว แค้นปนโง่
แล้วจะโมโห ตอนเขียนนี่แหละ

เจอกันคุยกันเล่าให้ฟังได้
เฮฮาด้วย
แต่พอลงมือเขียน มันแค้นทุกที

[โบว์]

เรื่องเจ๋งมากเลยตูน สุดยอดจริงๆ