โลกนี้สีชมพู

[เหล้าขาวน้ำแดง]

 

[กวางจ้ะ]

โห...


เมื่อไหร่จะรู้ตัวน้อออ 

[aCh.]

 

[เหล้าขาวน้ำแดง]

อะไรกัน

[ยัง มี พุง]

เออ นั่นสิ แล้วอะไรกัน

[เดอะบุ๋ม]

อะไรกัน

นั่นสิคะ อะไรกัน



// บวกเจ้าของนิยายเล่มใหม่จ้ะ และทุกๆคน

เอ๊ะ ไม่สิ 

[ยัง มี พุง]

เฮ้ย เอาจริงหรอวะนิยายเล่มใหม่เนี่ย 


แต่เมื่อคืนตอนนั่งรถไปสนามบินที่สิงโปนี่
ตูคิดพลอตเรื่องเอาไว้แล้ว

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

นั้นไง

+รอเลยย ฮ่าๆๆ

(ซังกุงยังอ่านไม่จบ มาถึงเรื่องผีเเล้วแบบ ไม่กล้าอ่านน  )

[เดอะบุ๋ม]

ลุยโลดค่ะเจ๊

ละส่งต้นฉบับมาให้น้องๆอ่านก่อน 

เขียนเสร็จลองส่งตฉบ.ไป สนพ. ดู
ไม่ได้ก็ถือว่าเทส  ได้ก็สุดยอดไปเล้ยย 

[ยัง มี พุง]

จะลองดู

แต่ตอนนี้เอานิยายรักตัวเองให้รอดก่อน

ไม่รู้จะรอดมั้ยเนี่ย

[เดอะบุ๋ม]

รอดสิ   

[ยัง มี พุง]

นิยายรักภาค 2 ตอน 7 จบซะทีเห๊อออออออ

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่บอกเค้า

ปล่อยให้คุยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า

ดีกว่าที่เธอจะเสียเค้าไปอีกครั้ง

แต่ยิ่งคุยกัน เค้ากลับเป็นคนพูดขึ้นมาว่า

"เราสองคนมีอะไรคล้ายๆกัน"

ตั้งแต่เครือข่ายโทรศัพท์ บัตรเครดิตธนาคารเดียวกัน

โปรโทรศัพท์เดียวกัน เค้าเกิดก่อนหน้าเธอหนึ่งวัน

แต่ถ้าหากนับจริงๆ เค้าจะเกิดก่อนเธอสองปีเต็มพอดี

เพราะในปีที่เธอเกิด เดือนกุมภาพันธ์ปีนั้นมี 29 วัน

หรือแม้แต่การเลิกกับคนรัก ก็มักจะเลิกหลังวันเกิดตัวเองทุกครั้งไป

ถึงเวลาที่ชายหนุ่มเลิกงานพอดี

"เอกต้องกลับบ้านแล้วเดี๋ยวรถติด นี่เบอร์เอกนะ "

ตกใจจนตัวชา ... จู่ๆเค้าก็เขวี้ยงเบอร์โทรศัพท์ใส่หน้าเธอแบบนี้ ...

เธอจึงให้เบอร์ของเธอกลับไป

จากนั้นเธอก็รอโทรศัพท์ด้วยใจจดจ่อ

จนค่ำก็แล้ว ใกล้ได้เวลาที่เธอจะต้องไปทำงาน

เธอจับโทรศัพท์แล้ววาง หลายรอบ

สุดท้าย เธอตั้งใจจะโท. แต่กลับเป็นเค้าที่โท.สวนเข้ามาพอดี

การพูดคุยเป็นไปเรื่อยๆ จนเค้าเป็นคนวกกลับมาเรื่องแฟนเก่าของเธอ

ว่าเธอจะเอายังไง เธอบอกเค้าไปว่าเธอไม่กล้า

เธอบอกเค้าไปทุกสิ่งที่เธอคิด ว่าเธออยากเจอเค้า

เธอยังจำอะไรๆได้ทุกอย่าง เธอก็ยังมีความรู้สึกดีๆให้กับเค้า

แต่เค้าเองก็ยังไม่รู้ตัว

"งั้นลองซ้อมกับเอกก่อนมั้ย?"

โถ คุณคะ ... เค้าจะรู้ตัวมั้ยนะ ว่าไอ้ที่ซ้อมน่ะ

มันคือสิ่งที่เธออยากจะบอกเค้าใจจะขาดน่ะ

สุดท้าย เธอก็ทำเหมือนเรื่องเล่นๆ

เหมือนเป็นมุกอำเค้า ว่าเคยเจอเค้าเมื่อ 10 ปีก่อน

เจ้าตัวน่ะยังไม่รู้หรอก ว่าสิ่งที่เค้าคิดว่าเธอพูดเป็นเรื่องตลก

... มันคือเรื่องจริง ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++

เจ้านกเหล็กยักษ์ ร่อนลงสู่รันเวย์อย่างสวยงาม

พร้อมเสียงประกาศของหญิงสาว

"ยินดีต้อนรับสู่ท่าอากาศยานนานาชาติ โซลอินชอน ประเทศเกาหลีใต้ค่ะ

เวลาท้องถิ่นในโซลขณะนี้คือ 6 นาฬิกา 30 นาที ของเช้าวันพฤหัสสบดีที่ 23 ตุลาคม 2551 ค่ะ

....

....

...."

วันที่ 23 ตุลาคมรึ? เธอคิดในใจ

วันนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว เป็นวันที่เธอเจอเค้าครั้งแรกน่ะสิ!

พระเจ้าเจ้าขา ... พระองค์กำลังจะบอกอะไรลูกรึปล่าว?

ในหัวของเธอมีแต่เรื่องสับสน

เธอเดินทางถึงที่พัก จัดการกับตัวเองจนเรียบร้อย

เปิดโน้ตบุคคู่ใจของเธอ แต่ไม่เจอเค้า online

เธอจึงต่อสายหาเค้า ... ขอได้ยินเสียงเค้านิดนึงก็ยังดี

แต่ก่อนที่เธอจะได้ต่อสายหาเค้า

เพื่อนคนหนึ่งได้ online เข้ามาหาเธอ

เธอจึงลองถามดูว่าเธอควรทำอย่างไรดี?

"ถ้าวันนึง เค้าเกิดหลงรักนังแพนขึ้นมาจริงๆแกจะทำยังไง?"

หญิงสาวจึงบอกไปว่า ก็ในเมื่อแพนกับเธอมันก็คนเดียวกัน

"ก็ใช่นะ เค้าอาจจะชอบตัวตนของแกจริงๆ แต่ในนามว่าแพนน่ะ แกเข้าใจมั้ย

เกิดวันนึงเค้ารู้ขึ้นมาแล้วมันไม่ใช่ มันจะจบไม่สวยเอานา"

ก็จริงอย่างที่มันพูด ... แต่ถ้าเกิดเค้ารู้ แล้วหายไปจากชีวิตเธออีก

คราวนี้เธอจะไปตามหาเค้าเจอได้ที่ไหน?

เธอต่อสายถึงเค้า เค้ารับสาย

ถามไถ่เธอว่าเหนื่อยมั้ยกับการเดินทางเมื่อคืนนี้

การสนทนาเป็นไปเรื่อยๆ จนหญิงสาวพูดขึ้นมา

"เอก แพนมีเรื่องจะบอก"

"ว่ามาสิ"

"เมื่อสิบปีที่แล้วเราเคยเจอกันมาก่อนนะ"

"หรอ จริงสิที่ไหนอ่ะ" เค้ายังคงขำ เพราะคิดว่าเธอจะเล่นมุกเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"ก็ตอนที่เอกอยู่ที่พัทยา เราเจอกันวันที่ 23 ตุลา"

เค้าเงียบไป .. พักใหญ่ จนเธอต้องบอกเค้าว่า เธอล้อเล่น

"เดี๋ยวนะ ... เอกจำได้แล้ว"

คราวนี้ เป็นเธอที่เงียบไป น้ำตาปริ่มๆจะไหล

เธอไม่รู้ว่าในใจเค้าคิดยังไงตอนนี้

"มัน ... มันไม่น่าเชื่อ ... สรุป ตลอดเวลาที่คุยกันมา นี่เอก ... เอกพูดถึงตัวเองอยู่เหรอเนี่ย?"

จากนั้นเรื่องราวต่างๆก็หลั่งไหลออกมาจากเค้า

ว่าตอนที่เธอโท.ไปหาเค้า และเค้าบอกว่าเค้าไม่ว่าง

เป็นเพราะว่าเค้ากำลังจะขึ้นเครื่องบินเพื่อกลับมาเมืองไทย

และอีกครั้งก็เป็นจังหวะพอดีที่เธอโท.มาตอนเค้าเปลี่ยนเครื่องที่ไต้หวัน

เธอนิ่ง ... ทำไมการโทรศัพท์สองครั้งนั้นเธอถึงได้กะเวลาแม่นแบบนี้

เค้าเองก็เคยพยายามลองติดต่อเธอ

แต่เบอร์โทรศัพท์ที่เค้ามี ก็เป็นเบอร์ที่บ้านเก่าของเธอ

คนสองคน เคยได้เจอกัน แล้วก็ห่างกันไปครึ่งโลก

ใช้ชีวิตในทางของตนเอง ท่ามกลางผู้คนเป็นล้านๆ

วันหนึ่งเคยได้เฉียดใกล้กัน ก็กลับต้องห่างกันไปอีก

คราวนี้ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

จะเป็นเพราะโชคชะตา พรหมลิขิต รึเป็นแค่ความบังเอิญก็ตาม

แต่เค้าทั้งสองคนต่างคิดเหมือนกันว่า

เมื่อได้เจอกันครั้งนี้แล้ว เราก็ไม่ค่อยจะให้ปล่อยให้อีกฝ่ายหายไปได้อีก

... นี่ก็แค่บทเริ่มต้น ของนิยายรักภาค 2 ...

[เดอะบุ๋ม]

โอ้ววววววววว

มันจบจตรงไหนเนี่ย  เพิ่งเริ่มมมมมมมม 


   เอามาแปะต่อโลด

รออ่านค่ะ 

[❤ NoOIzY&Tad ❤]

  เจ้หนูทำได้

[หนูอร]

รออ่านและเป็นกำลังใจให้ตาลนะคะ 



ว่าแต่เมื่อไหร่บุ๋มจะเขียนมั่งล่ะจ๊ะ อรรออ่านอยู่นะ