ซากุระสีเลือด

[roundbol123]

  พี่ปุกกกก +

[กวางจ้ะ]

เจ๊ปุก  +

[เดอะบุ๋ม]

มันไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากมาย กับการช่วยคนด้อยโอกาสสักคน
ถึงแม้มันจะเป็นทางแก้ไขที่ไม่ถูกนัก ที่ช่วยคนที่ไม่ดูแลตัวเองมาแต่สมัยวัยทำงาน
แต่ชีวิตที่เค้ามีอยู่ตอนนี้ ก็เหมือนบทลงโทษที่รุนแรงมากพออยู่แล้ว
น้ำใจเล็กๆน้อยๆ ไม่ทำให้ตัวเองและสังคมเสียหายอะไรนักหรอก
ในเมื่อรัฐบาลไม่สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ จะปล่อยให้คนตายเพราะอดข้าว
ทั้งๆที่ตัวเองเปิดร้านอาหารอยู่ พูดจริงๆ ทำไม่ลง

  +

นี่แหละที่เค้าเรียกกันว่าเสน่ห์ 

[ส้ ม ♥]

+ เจ้ปุกของเค้า ใจดีทึีสุดเลย 

[HyoPlum]

 

[slaveofann]

  เอ๋า เวรกรรม เขียนไปไม่ได้คิดอะไรเลย
ฟี๊ดแบ๊คกลับมาเล่นเอาซะเขิน
ส่วนที่โตนว่า คนใจดีกลับมาแล้วแปลว่าอะไรวะ 
ปกติเป็นยังไง ก็เป็นแบบนั้นไม่ได้เปลี่ยนนะ
แค่ชอบที่จะเรียนรู้วัฒนธรรมของประเทศอื่นบ้าง
รู้อะไรแคบๆ รู้ไม่จริง เหมือนชีวิตที่เคยใช้มาตอนอยู่ไทย (ถามแอนกับเจ๊ดูเรื่องตากใบ )
มันทำให้การมาเรียนต่อเมืองนอก เหมือนเอาเงินมาเขวี้ยงทิ้ง
ได้แค่ภาษา แต่ไม่ได้รู้จักคนบ้านเค้า ไม่ได้รู้ว่าเค้าใช้ชีวิตกันแบบไหน
มารยาทเป็นยังไง อะไรควรไม่ควรทำ และสิ่งที่ยากสุดคือ
เราจะรักษาความเป็นตัวเอง ให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม กับการอยู่ที่นี่
โดยไม่ขัดหูขัดตาเจ้าที่เจ้าทาง และไม่ฝืนตัวเอง จนอึดอัด
อันนี้ยากสุดๆ 

ปล ได้หนังสือเล่มใหม่ ดุดัน ถูกใจคอคดีฆาตกรรมบ้าระห่ำไร้เหตุผลมาแล้ว
พรุ่งนี้ จะค่อยๆมาไล่แปลให้ฟัง อยากจะตั้งอีกสักจู๋ เกี่ยวกับ วัฒนธรรมญี่ปุ่น
แต่ก็กลัว จะหาว่า มึงจะญี่ปุ่นไปไหน๊  เขิน เลยเอาไว้ก่อนแล้วกันเนาะ

[เดอะบุ๋ม]

   ฮึ่ย  พี่ปุกมาแล้ว 

รออ่านค่ะรออ่าน

[Rabbitinblack]

ปุก ถ้าตั้งอีกจู๋ แกจะมีเวลาเหรอ 

[Nichnan]

ถ้าพี่มีเวลาพอ ตั้งเลยค่ะ หลิงจะตามอ่าน

[slaveofann]

อยากเล่าหลายเรื่องเลย อ่านหนังสือมาเยอะแยะ
แต่ด้วยความไม่มีเวลา ก็เลยทำให้ไม่สามารถมาบรรลุเป้าหมาย
สองสามวันหนึ่งเรื่องได้  ไปๆมาๆ กลายเป็นว่า
กลับประสบกับตัวเองหน้าตาเฉย 

ก็เล่าหลายรอบแล้วล่ะนะ ว่าทำงานอยู่ร้านอาหาร
แต่ที่เคยโพสท์รูปไป จะเป็นร้านที่สองที่ออกแนวแฟชั่น สวยๆ เท่ๆหน่อย
อาหารก็วางแบบรูปแบบสวยงาม เพราะร้านนี้หุ้นกับคนญี่ปุ่นที่ค่อนข้างเป็นมืออาชีพ
แต่ร้านที่ปุกไปทำงานพิเศษ เป็นร้านเล็กๆ นั่งได้ไม่เกินสามสิบห้าคน
เล็กๆ แต่รสชาติสะเด็ดสะเด่า ไม่ได้โม้นะ เกิดมาจากท้องแม่
ยังไม่เคยเจอพี่กุ๊ก ที่เก่ง และทำอาหารได้ครบรสเท่าพี่ปลาหุ้นส่วนแม่มาก่อนเลย
จีน ลาว ไทย รสอร่อย ขนาดเครื่องไม่ครบ เพราะความที่อยู่ในเมืองหนาว
การรักษาระดับมาตรฐานรสชาติได้ขนาดนี้ เลยเปิดมาสิบปีแล้ว
ในทำเลที่เรียกได้ว่า เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

โม้เยอะไปวุ้ย เข้าเรื่องโลด
เมื่อคืนตีสองครึ่ง ระหว่างในร้าน มีแต่พนักงานสี่คน
และลูกค้าสามคน นั่งกินกันจะเสร็จแล้ว
ก็มีผู้ชายใส่เสื้อสีส้มแบบโปโล หน้าท้วมๆ ผิวขาว ใส่แว่น
ดูสะอาดสะอ้าน ใส่รองเท้าหนังงู ขัดมัน
เดินเข้ามาในร้าน

ผู้ชายคนนี้ถือกระเป๋าสีเทา ใบใหญ่เกินตัว ถ้าจะบอกเป็นกระเป๋าใส่โน๊ตบุ๊ค
ก็คงเกินขนาดไปเกือบสองเท่า ลักษณะกระเป๋าแบนเรียบ
เปิดประตูร้านมาแล้วก็ทักคนในร้านด้วยภาษาญี่ปุ่นเปื้อนรอยยิ้มว่า
ร้านเราเป็นร้านเกาหลีเหรอ หรือร้านอาหารอะไร
พอเราบอกเป็นร้านอาหารไทย เค้าก็บอกมาจากทีวี
ทำเป็นจะหยิบนามบัตรให้ เนื้อตัวมีกลิ่นเหล้าจางๆ
แต่สุดท้ายก็หาไม่เจอ ทำท่าหลุกหลิกพิกล
เราก็คุยไปด้วยมารยาท และค่อนข้างระวังตัว กับลูกค้าใหม่ๆ
และคนญี่ปุ่นที่จิตใจเดาทางลำบากแบบนี้ ยิ่งพี่ปลา ยิ่งดูตื่นตัว
ยืนในลักษณะรัดกุม เกร็งมาก

เราก็บอกร้านเราขายอาหารไทย ไทลันโดะน่ะ รูัจักบ่
หมอนี่ก็บอกอาหารไทยเหรอ ยิ้มๆ บอกดีจัง เปิดถึงกี่โมง
วันหลังจะมากิน ไม่แน่จะมาถ่ายออกทีวีด้วย
คำว่าทีวี สำหรับคนญีปุ่น มันดูเท่จัดๆ แต่ร้านเราออกบ่อยแล้ว
ไม่ต้องมาตีสนิทกันด้วยคำแบบนี้ คุณมีใจมา เราก็มีใจไป
ชื่อเสียง เงินทอง เก็บไว้บ้านเถอะพีสมรักษ์

สักพัก ตานี่ก็พูดบอก รู้ไหม เดี๋ยวนี้เค้ามีฆ่ากันบ่อย
สมัยก่อนน่ะ รู้ไม๊ เค้าฆ่ากันเพราะอะไร
เราก็ตอบไป ว่าคนญี่ปุ่นหาทางแก้เครียดไม่เก่ง
พอปัญหาเยอะๆ ก็เลยไปลงกับคนอื่น ฆ่าคนแสวงหาความสุขจอมปลอม
ตอบด้วยความมั่นใจมาก เพราะอ่านหนังสือแบบลงลึก และหมกมุ่น
เหมือนขาประจำแฟนซากุระสีเลือดนั่นแหล่ะ

ไอ้แว่นก็ตอบว่า ไม่ใช่
เสียงดังจนทุกคนตกใจ และพูดต่อว่า เพราะคนญี่ปุ่นเกลียดไกจิ้นต่างหาก
คำว่าไกจิ้น แปลตรงๆตามตัวหนังสือ ว่าคนนอก (外人)
เป็นคำที่ค่อนข้างแรงสำหรับคนญี่ปุ่น เพราะย่อมาจากจาก
外国人　แปลว่าคนต่างชาติ อ่านดูดีๆมีความนัยว่า คนนอกประเทศ
คือไม่ใช่พวกเราว่าง่ายๆ 

พอได้ยินคำตอบเสียงดังจนน่าสะพรึง
พวกเราก็ยิ่งระวังภัย แต่ตูน่ะไม่รอดอยู่แล้ว ยืนข้างมันเลย
ถ้าจะตายก็คนแรก เวรเอ้ย อุตส่าห์วิ่งกลับไปอาบน้ำ
แต่งตัวมาซะเท่ ให้แม่ดู คิดในใจ ก็โอเค ตายชุดสวย

สักพักหมอนั่นก็พูดต่อ แต่ตอนนี้คนญี่ปุ่นน่ะ เปลี่ยนความคิดแล้ว
จากที่เคยคิดว่าตัวเองถูกเสมอ ก็รู้ตอนหลัง ว่าจริงๆแล้วไกจิ้นไม่ได้ไม่ดี
พวกยุ่นเองนี่แหล่ะ ที่เลวเอง ที่ร้ายเอง และฆ่ากันเอง รู้ไม๊ รู้ไม๊
ทำหน้าน่ากลัว แล้วสาวเท้าไปที่หน้าครัว
ซวยสุดๆ มีมีดเล่มโตหั่นหมู พี่กุ๊กเค้าวางไว้อีก
มันเดินไปจะหยิบมีด  ร้านก็แคบสุดๆ จะหนีรอดไม๊วะ
เราตอบด้วยเสียงแบบนุ่มๆ ให้ไอ้แว่นใจร่มลง
แต่พี่ปลา ที่ยืนใกล้ครัว ปัดมีดลงพื้นไปเลย
ไอ้แว่นหันมาทำหน้าเหมือนอสูรร้าย บอกปัดทำไม
มันไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แค่จะแสดงให้ดู   
ณ เวลานั้น มึนหลาย ทำอะไรไม่ถูก แต่ใจดีสู้เสือ
เพราะพวกห่านี้ เวลาจะลงมือ ส่วนมาก เพราะถูกคนมองข้าม
ไร้ตัวตน มันพร่ำต่อ แต่เรื่องฆ่ากัน แทงกัน ตัวก็สั่นสะเทิ้ม
คล้ายคนโรคจิต พอดีแขกเช็คบิล เดินออกมา
หนึ่งต่อ เจ็ด ในช่องเล็กๆ มันสู้ไม่ไหวแน่นอน
เลยเดินเลี่ยงเข้าไปตรงที่นั่งกลางร้าน

ทีนี้ พวกเราก็อยู่ในจังหวะที่ป้องกันตัวได้แล้ว
มันก็เลยไม่กล้าทำอะไร กระเป๋าใบสีเทาแปลกตา
เหมือนใส่ของหนัก ไม่รู้ใช่มีดหรือเปล่า ทำให้พี่อีกคนเดินเข้าครัว
คว้าอีโต้ ตาต่อตาฟันต่อฟันแล้ว

ไอ้แว่นยิ้มๆ มาขอจับมือตู บอกยินดีที่ได้รู้จัก 
ลูบไปมา ทำเหมือนว่า มากินร้านนี้ ขอนั่งรูปคลำได้ไหม
ตูตอบไปเล่นๆว่าอ๋อได้ ชาร์จสามพัน พูดตลกบริโภคหาทางหลบ
มันบอก ได้ สบายมาก ไอ้เวรเอ้ย ตูพูดเล่น

พี่ปลารีบตะโกนมาด้วยความห่วงน้องสาว
ร้านนี้ไม่มีอะไรแบบนั้น ทำหน้าน่ากลัว และโกรธจัด
มันบอกพูดเล่นน่า และไปขอจับมือพี่ปลา คนญี่ปุ่นเวลาเจอกันครั้งแรก
ไม่ค่อยทำแบบนี้หรอก นี่มันประเพณีฝรั่งแล้ว

พี่ปลา ทำหน้าขยะแขยง และไม่รับข้อเสนอ
พี่ซันกุ๊กผู้ชายก็เริ่มออกอาการ จะเล่นคืนแล้ว
แขกคนจีนสามคนก็จ้องมัน เพราะอาการไอ้เวรนี่คือ ฆาตกรโรคจิตของแท้
มันประหม่ำ เลยเดินหนีออกร้านไป และหันมายิ้มให้ปุก
บอกจะมาใหม่นะ

ตื่นเต้นโคตรๆ ระยะสามสิบนาทีบนเส้นด้าย โคตรเสียวเลย
คนที่นี่เดาใจยากจริงๆ  ไอ้ที่ดีก็ดีเหลือหลาย
ที่่ร้ายก็ไร้เหตุผล ฆ่าคนโดยไม่มีเจตนา แบบฆ่าเอามัน
นี่ไม่รู้จะระวังยังไงจริงๆ

[psyfer]

ปุก 

แล้วตกลงในกระเป๋านั่นอะไร 
หวังว่าคงไม่ใช่ที่หั่นเสร็จแล้วนะ 

[O.D.M.]

ระวังตัวไว้ตลอดแบบนี้ก็ดีแล้วครับ
เซฟตัวเองไว้ก่อน ดีที่สุดเกิดอะไรขึ้นมาแล้วจะไม่คุ้มเอา

น่ากลัวแฮะ 

[กำนม.};oO=]

เดี๋ยวมันก็มาสมัครสมาชิกฟอนต์
แล้วก็จะมาเล่าเรื่องว่า คืนนั้น..
รอดจากปุกมาได้ยังไง มั้ย:)

[slaveofann]

ใครว่ารอด 

[แอ้]

น่ากลัวมาก.. 

ระวังตัวให้มากๆ นะคะ ยิ่งกาปุกบอกว่า ตำรวจก็ไม่ค่อยจะพึ่งได้อีกด้วย..
ทำไมพวกโรคจิตถึงได้เดินเพ่นพ่านขนาดนี้น้อ..