ในหลวงช่วยเราจากนากิส

[ลุงซัน]

ดีใจมากๆที่ได้รับรู้ความรู้สึกดีๆจากหลายๆคนที่รักในหลวง
ผมเองได้มีโอกาสใกล้ชิดพระองค์ครั้งเดียว
คือตอนพระราชทานปริญญาบัตร เสียดายที่มีกฎห้ามมองพระพักต์(ไม่สุภาพ)

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

ตายล่ะ 

[ลุงซัน]

ตายล่ะ 

ยังถือดอกไม้อยู่เลย
ยังไม่ตายนะ

[Bellbells]

พี่สาวผมรับกับพระเทพ เล่าว่าได้สบตากับพระเทพ ด้วย 

[aCh.]

ใช่..
แทบจะละลาย
แล้วก้อต้องก้มหน้างุดๆในบัดดล 

[ฝั่งฝัน]

ตอนที่เขาให้โหวตคนลงหน้าปก Time
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่รู้ว่ามีคนไทยที่ พูดจาหยาบคายกับในหลวงได้
เศร้าจริงๆ

[Buob Marley]

ครั้งนั้นก็เป็นปรากฏการณ์นะครับ มีจำนวนคนโหวตเยอะที่สุดเลยนะ

[ฝั่งฝัน]

แต่ถ้าเข้าไปดูคนที่เขียนตอบไว้ แล้วยิ่งเขียนเป็นภาษาไทยนะ จะยิ่งเศร้าเลย
คำที่ยังจำได้มาจนวันนี้ และทำให้ไม่ชอบทักษิณมากก็คือ

"ทักษิณมหาราษฐ์"

[X11]

แต่ถ้าเข้าไปดูคนที่เขียนตอบไว้ แล้วยิ่งเขียนเป็นภาษาไทยนะ จะยิ่งเศร้าเลย
คำที่ยังจำได้มาจนวันนี้ และทำให้ไม่ชอบทักษิณมากก็คือ

"ทักษิณมหาราษฐ์"

[Buob Marley]

สะกดยังผิดเลย

[Nichnan]

พี่สาวผมรับกับพระเทพ เล่าว่าได้สบตากับพระเทพ ด้วย 

พี่สาวหลิงก็รับกับพระเทพฯ

แล้วเหมือนมีช่วงนึงต้องรออะไรซักอย่าง แล้วพี่หลิงก็ยืนต้นๆ แถว

เห็นพระเทพ หลับ พระองค์คงเพลียมาก

แล้วพี่หลิงก็แอบขำ แล้วพระเทพ ก็เห็นพอดี ก็ทรงยิ้ม

พอถึงพี่หลิงรับ พระเทพก็หยุดดูทีใบ แล้วก็อ่านชื่อ ทรงรับสั่งว่า อ่อชื่อ... นี่เอง

แล้วก็ทรงยิ้มอีก

(ใช้คำราชาศัพท์ไม่เป็น)

[หมอแมว]

ตอนผมรับกับพระเทพฯ ผมฉีกยิ้มให้ท่านแบบเห็นฟันทั้งแผงเลยครับ    เพิ่งรู้ว่าห้าม
ตอนคนมาที่บ้านหลายๆคนทักว่าไม่เหมือนรูปรับปริญญาทั่วไป แต่นึกไม่ออกว่าตรงไหน
ตรงนี้นี่เอง 

[Buob Marley]

 

[Aleczan]

พี่สาวหลิงก็รับกับพระเทพฯ

แล้วเหมือนมีช่วงนึงต้องรออะไรซักอย่าง แล้วพี่หลิงก็ยืนต้นๆ แถว

เห็นพระเทพ หลับ พระองค์คงเพลียมาก

แล้วพี่หลิงก็แอบขำ แล้วพระเทพ ก็เห็นพอดี ก็ทรงยิ้ม

พอถึงพี่หลิงรับ พระเทพก็หยุดดูทีใบ แล้วก็อ่านชื่อ ทรงรับสั่งว่า อ่อชื่อ... นี่เอง

แล้วก็ทรงยิ้มอีก

(ใช้คำราชาศัพท์ไม่เป็น)

   





พระเทพทรงไม่ถือพระองค์เลยค่ะ
ทรงน่ารักมาก ๆ 

เคยเข้าเฝ้ารับสเด็จในระยะประชิด ตอนคุณพ่อพาครอบครัวไปงานคืนสู่เหย้าที่โรงเรียนจิตรลดา
ตอนนั้นคุณพ่อให้แนะนำตัวเมื่อพระเทพฯเสด็จไปทรงทักทายเพื่อนเก่าตามโต๊ะต่าง ๆ
พอดีที่โต๊ะ ส่วนมากมีแต่ครอบครัวของเพื่อน ๆ คุณพ่อ ซึ่งเป็นก๊วนผู้ชาย แทบทั้งโต๊ะเลยเป็นผู้หญิงกันหมด
ตอนแรกตื่นเต้นแล้วก็เกร็งมาก ๆ เพราะรู้สึกว่าท่านคือบุคคลสำคัญและยิ่งใหญ่ สำหรับเราที่เป็นเด็กก็รู้สึกว่าเป็นช่วงเวลาตึงเครียดสุด ๆ

พอท่านเสด็จมาถึงคนอื่น ๆ รวมทั้งคุณแม่กับเราก็ถอนสายบัว น้องชายเห็นเลยทำมั่ง.... (ตอนนั้นน้องยังเด็กมาก น่าจะประมาณประถมต้น)
ถอนสายบัวลงไปสุดตัวเลยเพราะคุณพ่อถลามาหิ้วปีกไม่ทัน


ตอนนั้นคุณแม่ก็อึ้ง ๆ ทำอะไรไม่ถูก แต่พระเทพฯท่านไม่ได้ทรงตำหนิอะไรแต่ทรงพระสรวล วางพระหัตถ์ลงบนบ่าน้องชายเราแบบทรงเอ็นดู แล้วตรัสอะไรสักอย่างซึ่งโมจิก็จำไม่ได้ จำได้แค่ว่าคนฮากันทั้งโต๊ะ จนความรู้สึกตื่นเต้นหายไปในบัดดล
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าเฝ้าบุคคลในราชวงศ์ จึงทำให้มีความประทับใจมากว่าเป็นท่านที่ไม่ถือพระองค์และทรงเป็นกันเองอย่างเป็นธรรมชาติ

ที่ฮากว่านั้นคือตอนฉายสไลด์รำลึกความหลัง อาจารย์จะนำภาพถ่ายเก่า ๆ มาเผานักเรียน ซึ่งเผาทุกคนที่มีเรื่องให้เผา ไม่เว้นแม้แต่สมเด็จพระเทพฯ (ซึ่งท่านทรงฟังเรื่องต่าง ๆ แล้วก็ทรงพระสรวลอย่างออกรสด้วย)
แต่ละเรื่องนี่ฟังแล้วขำน้ำตาเล็ดเลยค่ะ งานคืนสู่เหย้าที่จิตรลดาให้ความรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมและสนุกสนานมาก

[iannnnn]

งื้ออออ