ในหลวงช่วยเราจากนากิส

[าาา๐]

ผมอ่านแล้วน้ำตาจะไหล ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม


แล้วผมก็ย้อนกลับมาถามตัวเองว่า
ผมกำลังทำอะไรอยู่
แล้วคนอีกตั้งเท่าไหร่ที่เห็นแก่ตัว ไม่สนใจประเทศชาติ
มัวทำอะไรกันอยู่




ทรงพระเจริญครับ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

จริงๆถ้าไม่บอก ผมนึกว่าลุงซันเป็นอาจารย์หมอ 

ที่จริงมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับFWDเหล่านี้ ... แต่คงคิดมากไปเอง 

[ลุงซัน]

จริงๆถ้าไม่บอก ผมนึกว่าลุงซันเป็นอาจารย์หมอ 

ที่จริงมีความรู้สึกบางอย่างเกี่ยวกับFWDเหล่านี้ ... แต่คงคิดมากไปเอง 

ดีนะที่ไม่ใช่อาจารย์ใหญ่ (ข้างๆตึกผมมีห้องอาจารย์ใหญ่ - ผมอยู่ตึก 5,อาจารย์ใหญ่อยู่ตึก4 หลายครั้งก็เดินผ่าน เป็นห้องกระจกเห็นนศ.แพทย์ทำ labs หลายๆครั้ง)
เรื่อง forward mail เชื่อได้ไม่ถึงครึ่ง!
สำหรับผม ผมมั่นใจเรื่องในหลวงป่วยเพราะช่วยประชาชนมากกว่า(ไม่ว่าวันและเวลาที่เกิดจะเป็นวันเดือนปีที่เท่าไร)
ขอเพิ่มเรื่องนี้แล้วกันนะครับ (ผมค่อนข้างประทับใจเรื่องนี้มาก)
อิ่มเดียว หลับเดียว (ด้านล่าง ยังมีบทความที่น่าสนใจให้อ่านอีกนะครับ)

[Aleczan]

ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี....

เวลามีเหตุการณ์แบบนี้แหละ (และเมื่อมีคนเอามาบอก) เราถึงจะรู้ หรือรู้สึกกันแบบเป็นรูปธรรมขึ้นมาที ว่าการมีอยู่ของพระองค์นั้น "เพื่อประโยชน์สุขของมหาชนชาวสยาม" โดยแท้จริง

อาการเหมือน พ่อแม่รัก เรารักพ่อแม่ เรารู้ว่าพ่อแม่รักเรา แต่รักกันทุกวันจนเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไปในชีวิตประจำวัน ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ไม่หวือหวา ไม่มีแรงกระตุ้นผลักดัน

แต่ถ้าวันไหนเราเจอวิกฤติชีวิต และพ่อแม่ช่วยเราออกมาจากตรงจุดนั้น หรือถึงไม่ได้ช่วย แต่ให้คำชี้แนะ เตือนสติ ให้เราแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง หรือแม้แต่ท่านช่วยเหลือเราไม่ได้ เพียงคอยอยู่เคียงข้าง เฝ้ารอให้เราที่ล้มลงได้ลุกขึ้นใหม่

เมื่อนั้นความตื้นตันก็จะเอ่อล้นขึ้นมาทันที (น้ำตาก็ล้นด้วย)
เหมือนมันวิ่งมากระแทกหัวใจจัง ๆ นะ ว่านี่แหละคือครอบครัว นี่แหละคือความรักของพ่อและแม่ นี่แหละคือสิ่งที่ค้ำจุนเราอยู่

[บัวริมบึง]

อ่านแล้วนึกถึงบทประพันธ์หนึ่งค่ะ ถ้าจำไม่ผิดคือของ ม.ร.ว สุมนชาติ

เขียนไว้ในครั้งรัชกาลที่ ๘ สิ้นพระชนม์  ความตอนหนึ่งว่า 

"พระน้องผ่องเพียงเพ็ญ  เดือนดวงใหม่ให้แสงแทน"  ความช่างไม่ผิดเพี้ยน

ร่มเย็นภายใต้พระบารมีจริงๆ ค่ะ

[slaveofann]

รักในหลวงค่ะ อยากจะเล่าเรื่องนึงที่เกิดกับตัวเอง
แต่กลัวใช้คำผิดๆ ถูกๆ ไม่เล่าดีกว่า
ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ

[บิ๊กเล็ก]

  ขอพระองค์ทรงพระเจริญ

[Aleczan]

รักในหลวงค่ะ อยากจะเล่าเรื่องนึงที่เกิดกับตัวเอง
แต่กลัวใช้คำผิดๆ ถูกๆ ไม่เล่าดีกว่า
ขอให้พระองค์ทรงพระเจริญ

อยากฟังค่ะ >o<

ที่ว่ากลัวใช้ผิดเนี่ย คือคำราชาศัพท์หรือเปล่าคะ

ถ้าใช่ล่ะก็.... 
อาจารย์สมัยมัธยมเคยบอกว่า คำราชาศัพท์ที่เราเรียนเนี่ย เรียนเพื่อให้รู้และรู้จักหลักการ รู้จักเลือกคำเท่านั้น เพราะงั้นถ้าตั้งใจเรียนแล้ว พยายามจำหลักการแล้ว แต่ตอนถึงเวลาฉุกเฉินมาจริง ๆ ดันเกิดลนลาน นึกคำไม่ออก ก็ใช้ "ทรง" กับ "พระ" ไปก่อนเลย เพราะเราพยายามเรียนรู้มาดีที่สุดแล้วและพยายามสุดชีวิตแล้ว ไม่มีใครจะใจร้ายตำหนิเราได้หรอกค่ะ



พูดซะหรู แต่ที่จริงแค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น? 


แต่ที่พูดไปนี่เรื่องจริงนะคะ นอกจากนี้อาจารย์ยังบอกอีกว่า ถ้าไม่ฝึกใช้เพราะกลัวใช้ผิด ก็จะไม่ได้ฝึกตลอดไป

[slaveofann]

มันก็ไม่ได้ซึ้งอะไรหรอกนะ บอกกันไว้ก่อน
แต่เป็นเรื่องที่พบกับตัวเอง

สมัยก่อน ไปเที่ยวหัวหินบ่อยมาก พอดีเพื่อนมีคอนโดอยู่ที่นั่น
พอว่างจากการเรียน การงานและการแรด
ก็จะไปนอนพักผ่อน ลืมโลกกันสักสี่ห้าวัน
ลืมบอกไป คอนโดของเพื่อน ไม่ห่างมากจากพระราชวัง
แอบหวังไว้เล็กๆ ว่าอยากเห็นพระพักต์ของท่านเป็นบุญตาสักหน

วันนึงก็เลยไปนั่งกินที่ตลาดหัวหิน ร้านลุงอะไรสักอย่าง
ที่สั่งแล้ว รอพี่แกไปเถอะ ชั่วโมง สองชั่วโมงยังไม่เสร็จเลย
ไม่ได้อร่อยอะไรมาก กินเอาเทรนด์
ทีนี้ก็เหลือบเห็นรถตู้คันนึง ค่อยๆขับช้าๆผ่านตรงหน้า
มีผู้ชายรูปร่างผอมบาง นั่งอยู่ด้านหลัง คอยเหลือบมอง
ตรงกระจกไปรอบข้าง

พระองค์คือในหลวง 
รอยพระสรวลยังติดตา แววพระเนตรที่ทรงแลดูพสกนิกร เปี่ยมไปด้วยพระเมตตา
แลดูต่างไปจากในทีวี ที่มักจะเห็นพระองค์จะดูนิ่งๆ
และเพียงไม่กี่วินาทีที่พระองค์ทรงทอดพระเนตรมาที่ปุก
ลำแสงเย็นวาบ ชนิดที่ไม่สามารถหาคำใดมาเปรียบเทียบ
ซาบซ่านตั้งแต่หัวลงมาถึงเท้า น้ำอมฤติตูไม่รู้จัก แต่เข้าใจความรู้สึกก็วันนั้น
หมดเรี่ยวแรง ไหลตกเก้าอี้ลงมาร้องไห้ฮึกๆเลย

และหลังจากวันนั้น ก็เชื่อในคำว่า พระบารมี สุดหัวใจ

[Aleczan]

มันก็ไม่ได้ซึ้งอะไรหรอกนะ บอกกันไว้ก่อน
แต่เป็นเรื่องที่พบกับตัวเอง

สมัยก่อน ไปเที่ยวหัวหินบ่อยมาก พอดีเพื่อนมีคอนโดอยู่ที่นั่น
พอว่างจากการเรียน การงานและการแรด
ก็จะไปนอนพักผ่อน ลืมโลกกันสักสี่ห้าวัน
ลืมบอกไป คอนโดของเพื่อน ไม่ห่างมากจากพระราชวัง
แอบหวังไว้เล็กๆ ว่าอยากเห็นพระพักต์ของท่านเป็นบุญตาสักหน

วันนึงก็เลยไปนั่งกินที่ตลาดหัวหิน ร้านลุงอะไรสักอย่าง
ที่สั่งแล้ว รอพี่แกไปเถอะ ชั่วโมง สองชั่วโมงยังไม่เสร็จเลย
ไม่ได้อร่อยอะไรมาก กินเอาเทรนด์
ทีนี้ก็เหลือบเห็นรถตู้คันนึง ค่อยๆขับช้าๆผ่านตรงหน้า
มีผู้ชายรูปร่างผอมบาง นั่งอยู่ด้านหลัง คอยเหลือบมอง
ตรงกระจกไปรอบข้าง

พระองค์คือในหลวง 
รอยพระสรวลยังติดตา แววพระเนตรที่ทรงแลดูพสกนิกร เปี่ยมไปด้วยพระเมตตา
แลดูต่างไปจากในทีวี ที่มักจะเห็นพระองค์จะดูนิ่งๆ
และเพียงไม่กี่วินาทีที่พระองค์ทรงทอดพระเนตรมาที่ปุก
ลำแสงเย็นวาบ ชนิดที่ไม่สามารถหาคำใดมาเปรียบเทียบ
ซาบซ่านตั้งแต่หัวลงมาถึงเท้า น้ำอมฤติตูไม่รู้จัก แต่เข้าใจความรู้สึกก็วันนั้น
หมดเรี่ยวแรง ไหลตกเก้าอี้ลงมาร้องไห้ฮึกๆเลย

และหลังจากวันนั้น ก็เชื่อในคำว่า พระบารมี สุดหัวใจ

เข้าใจความรู้สึกนั้นค่ะ  บรรยายได้กินใจมาก

อ่านแล้วรู้สึกดีจัง   

[roundbol123]

ทรงพระเจริญ

[iannnnn]

ปุกเล่าอะไรแบบนี้เป็นด้วย

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

และเพียงไม่กี่วินาทีที่พระองค์ทรงทอดพระเนตรมาที่ปุก
ลำแสงเย็นวาบ ชนิดที่ไม่สามารถหาคำใดมาเปรียบเทียบ
ซาบซ่านตั้งแต่หัวลงมาถึงเท้า น้ำอมฤติตูไม่รู้จัก แต่เข้าใจความรู้สึกก็วันนั้น
หมดเรี่ยวแรง ไหลตกเก้าอี้ลงมาร้องไห้ฮึกๆเลย

[Bellbells]

นึกถึงตัวเองแล้วอยากเป็นลมทุกที 

[Nichnan]

 






อ่านเรื่องของพี่ปุกแล้วรู้สึกดีจัง แค่อ่านก็น้ำตาคลอ