คุณถาม "ระจัน" ตอบ

[นักศิลปะ]

ขอบคุณค่ะพี่โอ๋

แต่อยากจะบอกว่า เวลาที่ได้อ่านสิ่งที่พี่โอ๋สื่อสารออกมาผ่านปลายนิ้วแล้ว
แค่ + ให้ยังน้อยไป .. ขอบคุณที่โปรยปรายออกมาให้ไ้ด้อ่านกันทุกวันนะคะ

ยอกันเกินไป ผมคนบ้ายอ 

จริงๆ ผมคิด เขียน โน่น นี่ นั่นประจำเป็นปกติ
เขียนไว้ก่อนกลัวลืม กันลืมเพราะพอเรื่องที่อยากเขียนผ่านไป
มันเหมือนจะเล่าได้ไม่สดใหม่ เป็นขณะนั้น
เมื่อเสร็จแล้ว ค่อยมาทาน มาตรวจว่าใช้ได้ไหม
อธิบายในสิ่งที่เขียนผู้อ่านได้อ่าน จะงงไหม
ผมจะใช้คำอธิบายให้น้อยสุด พยายามเล่าเรื่องรวบรัดสุด
โลกของคนอ่านในเว็บบอร์ด อ่านอะไรยาวๆ ได้ไม่นาน
ฉะนั้นการเขียนสั้นลง และรวบรัดแต่ยังคงความดีของการเขียนไว้
ถ้าเราทำได้ก็เป็นการดีสำหรับเรา  ผมก็หัดๆ ลองๆ เขียนเหมือนกัน

บทเรียน อีกเรื่องหนึ่งคือ เราพยายามใช้
ที่ ซึ่ง อัน

ให้น้อยที่สุด
และคำซ้ำ(อธิบายซ้ำ) อย่าพยายามให้มี

[เดอะบุ๋ม]

ที่ผ่านมา ดีกว่าเป็นอยู่
...................................
น้องคนหนึ่งชวนผมว่า
ออกไปทานเบียร์เป็นเพื่อนเขาได้ไหม
ผมตอบไปตามจริงว่า ไม่ได้หรอก
เพราะผมไม่เที่ยวกลางคืน
เขาบอกเขาเศร้ากับชีวิตมากๆ

คนเราเศร้าได้มากๆ กับเรื่องไม่กี่เรื่อง
ไม่ครอบครัว ก็ ความรัก และ การงาน
ผมได้แต่บอกเขาไปว่า
กินกาแฟได้นะ ผมว่าง
บำบัดความเศร้าได้โดยเราไม่ต้องเมาหรอก
ผมยินดีรับฟังเรื่องราวทั้งหมดของเขา

คนเศร้าคงต้องการแค่นั้น
อยากระบายให้ใครสักคนที่เขาวางใจ
ได้รับฟัง

ตลอดเวลาสองชั่วโมง
ผมนั่งฟังแล้วอือ ออ เออ อืม
แบบนั้นเหรอ เออเนอะ เท่านี้
ถ้าเขาเงียบและเหมือนจะร้องไห้
ผมก็จะบอกว่า อย่าเศร้าไปเลย
เรื่องราวเหล่านี้ไม่ใช่ว่าจะเพิ่งเกิดกับเรา
แค่คนเดียวในโลกเมื่อไหร่ละ
มีคนอื่นเจอมาแล้ว พบมาแล้ว
มันเป็นเรื่องเดิมๆ เก่าๆ ที่คอยเปลี่ยนตัวละคร
เท่านั้นเอง คราวนี้เราก็เป็นแสดง
อาจจะเจ็บปวด ก็ต้องทนให้ได้
ผ่านให้ได้ เมื่อดีขึ้นแล้วเราจะแกร่งขึ้น

ทำอย่างไรเขาจะผ่านไปได้
เป็นคำถามที่เขาโยนมาลอยๆ
ผมบอกไปว่า ถ้าทนได้ก็ผ่านได้
ไม่มีอะไรเท่าต้องทนได้ นั่นเอง

เมื่อเขาระบายเรื่องราวคับใจหมดแล้ว
ผมบอกเขาว่า ถ้าไม่สบายใจอีก
ผมยินดีรับฟังอีก เสมอๆ
ถึงจะช่วยอะไรได้ไม่มาก ก็จะช่วยเต็มที่

เรื่องในชีวิตที่ผ่านมาของเขา
มีแต่ความสุข เมื่อความสุขผ่านไป
คงไว้แต่ความเศร้า
หากเขามัวติดรสความสุขที่ผ่านมา
ว่าดีกว่าเรื่องราวที่เป็นอยู่
ก็จะสาหัสกว่าจะผ่านไป
อดีตหอมหวาน แต่มันก็ผ่านไปแล้ว
ปัจจุบันขืนขื่น แต่ก็ต้องผ่านให้ได้
อนาคตยังไม่มา ได้แต่หวังให้เขา
พบกับเรื่องราวดีดีในเวลานั้น

.............................................

เขียนไว้ สั้นๆ
นะครับ ลองอ่านกันดู

ชอบบทความนี้จังค่ะพี่โอ๋ 
เหมือนเป็นตัวเอง จมและหลงไหลกับความสุข
ไม่อยากเจอความทุกข์ พอเจอก็อยากให้มันผ่านไปในเร็ววัน

แค่มีใครซักคน ยินดีรับฟัง
ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่รับฟัง

เนอะกวางเนอะ 

[กวางจ้ะ]

อื้มจ้ะ 

[❤ ตูน ❤]

ยอกันเกินไป ผมคนบ้ายอ 

บทเรียน อีกเรื่องหนึ่งคือ เราพยายามใช้
ที่ ซึ่ง อัน

ให้น้อยที่สุด
และคำซ้ำ(อธิบายซ้ำ) อย่าพยายามให้มี

ขอเก็บไปปรับปรุงการเขียนค่ะ 

[แอ้]

กองเลือดแห้งนี่.. น่ากลัวจังนะคะ..
เคยเจอเหมือนกันแต่ไม่เยอะขนาดที่ว่าเขาจะต้องมาตายไป

ชอบมุมมองของพี่โอ๋จังค่ะ 

[นักศิลปะ]

ชอบบทความนี้จังค่ะพี่โอ๋ 
เหมือนเป็นตัวเอง จมและหลงไหลกับความสุข
ไม่อยากเจอความทุกข์ พอเจอก็อยากให้มันผ่านไปในเร็ววัน

แค่มีใครซักคน ยินดีรับฟัง
ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แค่รับฟัง

เนอะกวางเนอะ 

อื้มจ้ะ 

ยินดีรับฟังครับ

[นักศิลปะ]

ขอเก็บไปปรับปรุงการเขียนค่ะ 

เมื่อก่อนผมเขียน ก็ ที่ ซึ่ง อัน เต็มไปหมด
มีพี่ๆ นักเขียนก็ช่วยๆ เกลาๆ ให้อีกที 

เขียนมานะครับ จะรออ่าน

[นักศิลปะ]

กองเลือดแห้งนี่.. น่ากลัวจังนะคะ..
เคยเจอเหมือนกันแต่ไม่เยอะขนาดที่ว่าเขาจะต้องมาตายไป

ชอบมุมมองของพี่โอ๋จังค่ะ 

ขอบคุณที่ชอบครับ

[นักศิลปะ]

ผมยังจะเอาเรื่องเล็กน้อยมาลงในนี้สักพักนะครับ
แล้วถ้าการอยากเขียนซาๆ แล้ว ค่อยเอาไปลงในระบายใจต่อ
.................................................

ยังรอ
................

ผมเอามือถือกดดูรูป
ห้วยกลางสวนผลไม้ที่บ้านมากดดู
ผมถ่ายไว้ตอนกลับบ้านเมื่อปีใหม่
เป็นมุมเดียวกับมุมที่ผมเคยไปนั่งครั้งเด็กๆ
ดูรูปแล้ว เหมือนได้ยินเสียงน้ำไหล
ซึมซับบรรยากาศของสวน
มีกลิ่นต้นไม้ ต้นหมาก ต้นกาแฟ มังคุด
หอมไปถึงดอกทุเรียน ดอกกาแฟโดนน้ำค้าง

ผมจากบ้านมานาน นานมาก
มากพอที่จะทำให้เวลาคิดถึงบ้านคราวนึง
จะเป็นการคิดถึงที่ส่งแรงสะเทือนไปทั้งใจ

โลกละแวกที่ผมมาใช้ชีวิต
เปลี่ยนแปลงว่องไว
อาจจะมีบางคนบอกมันยังไม่ไวเท่าที่คิด
แต่ผมก็คิดว่าไวมากแล้ว
แม้ผมจะพยายามเป็นคนเดินช้า
เดินช้าอย่างตั้งใจช้าในโลกที่รวดเร็ว
แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะผมแค่พยายามช้า
ไม่ใช่ช้าเพราะสิ่งรายรอบช้า

ห้วยที่ผมดูในมือถือ
ขณะนี้คงไหลเอื่อยๆ เหมือนเดิม
แมลงปอบางตัวคงบินฉวัดเฉวียนบนใบบอน
ปลาเสือฝูงน้อยๆ ก็ว่ายไปในน้ำใสนั้น

ผมปิดมือถือแล้วโทรกลับบ้าน หาแม่
แล้วถามไถ่ถึงเรื่องราวของที่บ้าน
อย่างน้อยๆ เสียงของแม่ ทำให้ผม
คลายความคิดถึงบ้านลงได้ชั่วขณะนึง

พระอาทิตย์ในกรุงลับเหลี่ยมตึกไปแล้ว
แม่บอกว่าพระอาทิตย์ที่บ้าน
ก็ลับเหลี่ยมเขาไปนานแล้วเหมือนกัน

ผมก็รอวันเวลา ที่จะได้กลับไปนั่ง
ริมห้วยอีกครั้ง

[เดอะบุ๋ม]

อ่านแล้วคิดถึงบ้านเลยค่ะพี่โอ๋ 


แล้วพี่โอ๋ไม่ได้กลับบ้านมานานแค่ไหนแล้วคะ 

[นักศิลปะ]

อ่านแล้วคิดถึงบ้านเลยค่ะพี่โอ๋ 


แล้วพี่โอ๋ไม่ได้กลับบ้านมานานแค่ไหนแล้วคะ 

กลับเมื่อสงกรานต์ นะครับ

[เดอะบุ๋ม]

เหมือนกันเลยค่ะ  คิดถึงพ่อกับแม่ กับหมาเนอะ 

[แอ้]

อ่านแล้วนึกภาพตามเลยค่ะพี่โอ๋
(ชอบแมลงปอ กับแหล่งน้ำ เวลามีสองอย่างนี้พร้อมกัน ก็จะมีอะไรที่เจ๋งๆ อย่างอื่นอีกมากมาย)
แอ้ไม่ได้กลับบ้านหลายเดือนแล้วเหมือนกัน.. แต่คิดถึงไม่มากเท่าไหร่..
เพราะคุยเอ็ม+โทรศัพท์กับพ่อแม่บ่อยๆ ค่ะ.. 

[นักศิลปะ]

ขอแก้ไข และเอามาโพสซ้ำนะครับ
เพิ่มรูปเข้ามาด้วย
-----------------------------------



ยังรอ
................

ผมเอามือถือกดดูรูปห้วย
กลางสวนผลไม้ที่บ้าน
ผมถ่ายไว้ตอนกลับบ้านเมื่อปีใหม่
เป็นมุมเดียวกับมุมที่ผมเคยไปนั่งครั้งเด็กๆ
ดูรูปแล้ว เหมือนได้ยินเสียงน้ำไหล
ซึมซับบรรยากาศของสวน
มีกลิ่นต้นไม้ ต้นหมาก ต้นกาแฟ มังคุด
หอมไปถึงดอกทุเรียน ดอกกาแฟโดนน้ำค้าง

ผมจากบ้านมานาน นานมาก
มากพอที่จะทำให้เวลาคิดถึงบ้านคราวนึง
จะเป็นการคิดถึงที่ส่งแรงสะเทือนไปทั้งใจ

โลกละแวกที่ผมมาใช้ชีวิต
เปลี่ยนแปลงว่องไว
อาจจะมีบางคนบอกมันยังไม่ไวเท่าที่คิด
แต่ผมก็คิดว่าไวมากแล้ว
แม้ผมจะพยายามเป็นคนเดินช้า
เดินช้าอย่างตั้งใจช้าในโลกที่รวดเร็ว
แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะผมแค่พยายามช้า
ไม่ใช่ช้าเพราะสิ่งรายรอบช้า

ห้วยที่ผมดูในมือถือ
ขณะนี้คงไหลเอื่อยๆ เหมือนเดิม
แมลงปอบางตัวคงบินฉวัดเฉวียนบนใบบอน
ปลาเสือฝูงน้อยๆ ก็ว่ายไปในน้ำใสนั้น

ผมปิดมือถือแล้วโทรกลับบ้าน หาแม่
แล้วถามไถ่ถึงเรื่องราวของที่บ้าน
อย่างน้อยๆ เสียงของแม่ ทำให้ผม
คลายความคิดถึงบ้านลงได้ชั่วขณะนึง

พระอาทิตย์ในกรุงลับเหลี่ยมตึกไปแล้ว
แม่บอกว่าพระอาทิตย์ที่บ้าน
ก็ลับเหลี่ยมเขาไปนานแล้วเหมือนกัน

ผมก็รอวันเวลา ที่จะได้กลับไปนั่ง
ริมห้วยอีกครั้ง

[toxin]

สอนผมมั่งดิลุง อยากเป็นนักเขียน