รัก และ แบ่งปัน Love+Share

[เกดลดา]

ฮ่าๆขอบคุณค่ะ   

[คุณหนูฟ้า]

ลุงคนนี้ เจ๋งมาก
เงินเป็นแสน 

สุดยอดเลย 

[สมเจี้ยม]

อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะครับ

แถวบ้านผมอาชีพเก็บขยะเป็นอาชีพที่สร้างเนื้อสร้างตัวได้ดีมาก

[เกดลดา]

ยิ่งสมัยนี้ขยะเยอะมากรายได้เป็นกอบเป็นกำ เพื่อนเกดยังสะสมขวดพลาสติกเลย

ว่างๆสะสมได้เยอะๆมันก็เอาไปขาย ได้เยอะอยู่

[คุณหนูฟ้า]

งั้นเราเริ่มสะสม กระป๋อง  อิอิ

[เกดลดา]

โอสสสสส

[ฟิ้งซ์]

ยิ่งสมัยนี้ขยะเยอะมากรายได้เป็นกอบเป็นกำ เพื่อนเกดยังสะสมขวดพลาสติกเลย

ว่างๆสะสมได้เยอะๆมันก็เอาไปขาย ได้เยอะอยู่

บ้านแฟนผมก็เหมือนกัน แถวนี้เค้าเก็บขายขวดน้ำจากที่ๆ เห็นมากองไว้เต็มหลังบ้าน เดือนนึงก็ขายที
ส่วนบ้านผม จะเป็นพวกเศษกระดาษ ลัง เหล็กเก่ามากกว่า ได้ราคาดีพอสมควร

[@nok:-]

ทุกเดือนที่ รพ.จะมีคลินิกรับยาต้านไวรัส (ผู้ติดเชื้อเอชไอวี)
เป็นคลินิกที่ใครๆ อาจจะรังเกียจ
ไม่อยากมาทำ ไม่อยากมาคุยกับคนไข้

แต่เป็นคลินิกที่เราอยากทำและมีความสุข
การได้พูดคุยกับเขา ได้ถามไถ่ถึงการงาน ชีวิตครอบครัว
ได้ถามว่าลูกเป็นอย่างไร งานเป็นอย่างไร...

บางคนก็เป็นพระเอกลิเก  บางคนก็เป็นคนทำขนมเค้ก
บางคนก็ขับรถตู้อยู่กรุงเทพ บางคนก็เลี้ยงวัว  บางคนทำงานโรงงานใหญ่
บางคนเป็นแม่บ้าน  บางคนทำสวนมะม่วง

ทุกคนต่างเล่าด้วยรอยยิ้ม....
มีความสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มของคนไข้

แม้ว่าชีวิตเขาจะขมขื่น เสียใจ เสียดาย ผจญกับสังคมภายนอกมาเช่นไร
แต่เมื่อวันที่เขามาโรงพยาบาล
เป็นวันนึงที่เขาจะมีรอยยิ้มกลับบ้านไป

เป็นวันนึงของทุกเดือนที่มีความสุข...

[คุณหนูฟ้า]

+ ค่ะ
น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[แน็ก]

...ผมอ่านมาตลอดทุกคนนะครับ เรื่องราวน่าชื่นชมทั้งนั้นเลย หัวใจเต้นตุ๊บๆ ในอกคุณ จนผมสัมผัสได้

แต่เรื่องคุณนก ผมขอ+ให้นะครับ
เพราะทำให้ผมเห็นนางฟ้าแท้ๆองค์นึงเลย 

//ฟ้าตัดหน้า ขณะที่กำลังหลับตาซึ้งอยู่ อะ

[เดอะบุ๋ม]

วันนี้มาทำงานล่วงเวลา เช่นเคย..
และทำงานเดิมๆ อย่างไม่รู้สึกเบื่อ
แต่ง่วงนอน 

ก็นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน สักพัก ก็มีแม่บ้านตัวเล็กๆ  เป็นคนต่างด้าว บอกว่ามาจากฮานอย(แอบได้ยินพี่เขาคุยกับแม่บ้าน)
แม่บ้านก็มาเช็ดโต๊ะทำงานให้ เราก็ช่วยเก็บสิ่งกีดขวางออก


แม่บ้านคนนี้ ก่อนหน้าที่จะรู้จัก เขาชอบสวัสดีตอนเช้า "หวักลีค่ะ" อยู่ตลอด
แล้วก็ชอบเรียกเราว่าพี่ ทั้งๆที่ดูแล้ว เราน่าจะอ่อนกว่า หลายปี...

มีวันนึง ดินเข้าไปห้องน้ำ เห็นเค้าอ่านหนังสือ ลายมือในสมุดนั้น คล้ายๆภาษาฝรั่งเศษ
เขาบอกว่า เป็นภาษาเวียดนาม   เราขอให้เขาอ่านให้ฟังบ้าง  เขาก็อ่าน คล้ายๆภาษาอังกฤษนะ บางคำ

วันนั้นบอกแม่บ้านคนนั้นว่า ต่อไปไม่ต้องเรียกพี่แล้วนะคะ เรียกบุ๋มเฉยๆ ก็ได้ 
แล้วก็ถามชื่อ แต่เราจำไมได้แล้ว 
เจอหน้าก็ได้แต่ยิ้มให้

วกกลับมาวันนี้อีกครั้ง
หลังจากที่แม่บ้านคนนั้นเช็ดโต๊ะเสร็จ สักพัก
แม่บ้านคนนั้นเดินมาที่โต๊ะทำงาน เดิมแบบโค้งๆมาหาแบบอ่อนน้อม
เขาเดินมาใกล้ๆ เราก็ยิ้มให้และถามว่า มีไรรึเปล่าคะ
เขาตอบว่า "พิบุ่ม ขวกนำนี่ใช้รึเป่าคะ" ตอนแรกฟังแล้ว งง เพราะเขาพูดไม่ชัดมากๆ
แต่ตีความได้เพราะเขาชี้มาที่ขวดน้ำเปล่าขวดเล็ก ที่เรากินแล้วไม่ได้ทิ้ง แล้วตั้งไว้ที่โต๊ะ
เลยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ว่า ขวดน้ำใช่มั๊ยคะ    เขาก็ตอบ ว่า ข่อได้มิคะ   จับใจความได้ว่า   ขวดน้ำนี่ใช้รึเปล่า  ขอได้ไหม

ก็เลยหยิบขวดน้ำให้เค้าไป บอกว่า ไม่ใช้แล้วค่ะ เอาไปได้เลย

เรามองเห็นเป็นแค่ขวดน้ำเปล่า แต่สีหน้าตอนที่เค้าได้ขวดน้ำไป ดูดีใจมาก  สังเกิดได้จากสีหน้าและแววตา
(จนสงสัยว่าทำไมดีใจขนาดน้าานน)  แล้วเขาก็กล่าว ขอบคุณ คำนับด้วย ขอบคุณด้วย 

สิ่งเล็กๆน้อยๆที่เรามองไม่เห็นคุณค่าของมัน  แต่ก็มีค่าสำหรับคนอีกบางคน

ได้ให้แค่ขวดน้ำเปล่า ก็รู้สึกดี  บอกเค้าว่า เดี๋ยววันหลังกินอีก จะเก็บไว้ให้นะ 

[นักศิลปะ]

ทำไมไม่แบงปัน?

วันอาทิตย์ฝนหนัก หลังตะลุยเตะบอลกับ FST
ในทางที่ผ่านกลับบ้าน แยกไฟแดงหน้าเยาฮัน
มีคนขายมาลัยร้อยเป็นพวงๆ เดินตากฝน
แฟนผมเห็นบอกว่า เขาท้องด้วย
ผมมองตามที่แฟนบอก แล้วก็มองอยู่แบบนั้น
เขาเดินไปเคาะกระจกรถทุกคันในระยะเวลาไฟแดง
บางคันซื้อพวงมาลัย บางคันไม่
เขาเดินมาถึงรถผมแล้ว เคาะ
ผมไม่ซื้อ ปกติผมไม่ซื้อมาลัยตามแยกอยู่แล้ว
แต่คราวนี้ไม่ปกติเพราะคนขายท้อง
แฟนผมมองแวบนึงแล้ววางเฉย
ผมก็วางเฉย
ไฟเขียวแล้ว ผมผ่านไป
เขาน่าจะยังขายมาลัยต่อ
วันนี้ผมมานั่งทบทวน ว่าทำไมผมไม่ซื้อ
เขาท้องนะ แต่ก็คิดอีกว่า
เขาท้องทำไมไม่พักละ ค่ำแล้ว ฝนหนักอีก
แต่...และแต่...และอาจจะ
มีแต่เรื่องที่เราเข้าใจไม่ได้
ในชีวิตคนเสมอๆ

ถ้าผมผ่านแถวนั้นอีก ผมก็ไม่ซื้อมาลับจากคนท้องคนนั้นอีก
ไม่มีเหตุผล เพราะผมเองถามตัวเองก็หาเหตุผลไม่ได้

[O.D.M.]

-----------------------------------------
"หนูลุงขอเงิน 5 บาทได้มั๊ย ลุงหิวข้าว..."

ประโยคคุ้นหูใครต่อใครหลายคน ที่อาจจะได้พบเจอบ้างประปราย
บนท้องถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินกันขวักไขว่

เช้านี้ก็เช่นกัน ที่ผมได้ยินประโยคนี้ลอยมาตามสายลมและฝน ขณะเดินไปทำงาน
ผมมองตามต้นเสียงไป เจอชายร่างผอมเกร็ง ยืนมองกลับมาด้วยสายตาเหม่อลอย
สายตาของลุงคนนี้ สังเกตได้ซึ่งความหนาวเหน็บและซ่อนความปวดร้าวอยู่ลึกๆ...
แกยังคงมองผมอยู่ ขณะที่ผมหยุดเดิน... ลิงในหัวผม ส่งเสียงในดังขึ้นเป็นระยะ ระยะ

"อย่าไปให้นะ พวกหลอกลวง ขอเงินไปทั่ว" "อย่าไปให้นะ ส่งเสริมให้เค้าเคยตัว"...

สุดท้ายผมก็ควักเงินให้แกไป 10 บาท เพราะผมมีเหรียญนี้อยู่แค่เหรียญเดียวในกระเป๋ากางเกง
เพราะเคยรู้รสความทรมาน ของการไม่มีอะไรกิน ...ไม่มีเงินซื้ออะไรกินดี ว่ามันทรมานแค่ไหน

ถ้าโดนหลอก ก็ถือว่า ลุงใจร้ายกับความรู้สึกของผม..
ซึ่งผมก็คงไม่เจ็บแค้นอะไร มากกว่าความทรมาน ที่ลุงจะอดได้มีข้าวกิน ถ้าเค้าไม่มีเงินจริงๆ

ผมได้สายตาและคำพูดขอบคุณจากคุณลุงเบาๆ ...
แล้วเราก็เดินห่างจากกันไป ตามวิถีชีวิตของแต่ละคน ...

ผ่านไปได้สัก 500 ม. ผมหันกลับมามองลุงอีกครั้ง
ผมเห็นลุงกำลังเลือกซื้อของกิน ที่ร้านรถเข็นขายอาหารเมืองที่อยู่ปากซอยใกล้ๆ

ผมดีใจนะ..ที่วันนี้ลุงมีข้าวกินเพราะผม
ผมดีใจที่ไม่ฟังเสียงในหัวมากพอที่จะไม่ให้เงินลุงกินข้าว
และผมดีใจมาก ที่ในวันนี้ ผมยังเชื่อใจคนอื่นๆทั่วไปได้อีก...

ขอให้ลุงโชคดีนะครับ

[คุณชาย ( 737 )]

-----------------------------------------
"หนูลุงขอเงิน 5 บาทได้มั๊ย ลุงหิวข้าว..."

ประโยคคุ้นหูใครต่อใครหลายคน ที่อาจจะได้พบเจอบ้างประปราย
บนท้องถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน เดินกันขวักไขว่

เช้านี้ก็เช่นกัน ที่ผมได้ยินประโยคนี้ลอยมาตามสายลมและฝน ขณะเดินไปทำงาน
ผมมองตามต้นเสียงไป เจอชายร่างผอมเกร็ง ยืนมองกลับมาด้วยสายตาเหม่อลอย
สายตาของลุงคนนี้ สังเกตได้ซึ่งความหนาวเหน็บและซ่อนความปวดร้าวอยู่ลึกๆ...
แกยังคงมองผมอยู่ ขณะที่ผมหยุดเดิน... ลิงในหัวผม ส่งเสียงในดังขึ้นเป็นระยะ ระยะ

"อย่าไปให้นะ พวกหลอกลวง ขอเงินไปทั่ว" "อย่าไปให้นะ ส่งเสริมให้เค้าเคยตัว"...

สุดท้ายผมก็ควักเงินให้แกไป 10 บาท เพราะผมมีเหรียญนี้อยู่แค่เหรียญเดียวในกระเป๋ากางเกง
เพราะเคยรู้รสความทรมาน ของการไม่มีอะไรกิน ...ไม่มีเงินซื้ออะไรกินดี ว่ามันทรมานแค่ไหน

ถ้าโดนหลอก ก็ถือว่า ลุงใจร้ายกับความรู้สึกของผม..
ซึ่งผมก็คงไม่เจ็บแค้นอะไร มากกว่าความทรมาน ที่ลุงจะอดได้มีข้าวกิน ถ้าเค้าไม่มีเงินจริงๆ

ผมได้สายตาและคำพูดขอบคุณจากคุณลุงเบาๆ ...
แล้วเราก็เดินห่างจากกันไป ตามวิถีชีวิตของแต่ละคน ...

ผ่านไปได้สัก 500 ม. ผมหันกลับมามองลุงอีกครั้ง
ผมเห็นลุงกำลังเลือกซื้อของกิน ที่ร้านรถเข็นขายอาหารเมืองที่อยู่ปากซอยใกล้ๆ

ผมดีใจนะ..ที่วันนี้ลุงมีข้าวกินเพราะผม
ผมดีใจที่ไม่ฟังเสียงในหัวมากพอที่จะไม่ให้เงินลุงกินข้าว
และผมดีใจมาก ที่ในวันนี้ ผมยังเชื่อใจคนอื่นๆทั่วไปได้อีก...

ขอให้ลุงโชคดีนะครับ

ผมก็เจอแนวๆนี้นะครับ แต่ไม่ใช่ลุง เป็นผู้หญิง ไม่ได้มาขอเงินกินข้าวแต่ว่ามาขอค่ารถกลับบ้าน
เธอบอกว่าเธอขอยืมก่อนก็ได้ ถึงบ้านจะโอนมาใช้ให้ ผมให้เงินเธอไปพร้อมกับที่อยู่ที่สามารถติดต่อกลับ
ผมได้ สองเกือบสามปีแล้ว เธอไม่เคยติดต่อกลับผมมาเพื่อคืนเงินเลย ผมไม่นึกเสียดายเงินแล้วครับ แต่
ผมนึกเสียดายที่ความใจดีของผมไปไม่ถึงคนที่เดือดร้อนจริงๆ 

[นักศิลปะ]

ก่อนอาหาร เพราะจับใจ

หลังจากโทรหาภรรยาว่ากลับถึงบ้านแล้ว
ให้หุงข้าวรอไว้ด้วย ผมจะไปซื้อกับข้าวเอง

ตลาดแฟลตแปดชั้นย่านดินแดง
ต้องเดินเข้าจากถนนดินแดงหลายช่วงก้าว
ผมคุ้นชินกับตลาดแห้งนี้เป็นสิบปี
วันนี้บรรยากาศก็เหมือนวันอื่น
แต่สิ่งที่แผกแตกต่างออกไปคือ
มีเสียงเพลงลอยตามลมมาให้ได้ยิน
ผมได้ยินเสียงเพลงนั้นถึงกับต้องเงี่ยหูฟัง
ว่าเพลงอะไรทำนองคุ้น แต่ยังฟังไม่ได้ศัพท์
ผมเดินเข้าไปอีกสักหน่อย ก็รู้ว่า
เพลงที่ร้องนั้นคือเพลง ไอ้หนุ่มทุ่งกระโจมทอง
เมื่อผมรู้และได้ยินชัดแล้ว รู้สึกว่าเพลงนี้
คนร้องร้องได้เพราะจับใจมาก
ผมเดินซื้อกับข้าวไปฟังไป จากร้านนั้นมาร้านนี้
จนเพลงจบ แล้วเสียงดนตรีเดิมก็ขึ้นมาอีกรอบ
คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงร้อง เป็นเพลง สาวเพชรบุรี
เสียงก็เพราะจับใจมากอีก สองเพลงนี้ทำให้ผมคิดถึง
วิทยุทรานซิสเตอร์ใช่ถ่านตรากบเมื่อสมัยเด็กๆ
ในบรรยากาศฉ่ำฝนในสวนผลไม้
ผมเดินตามเสียงเพลงไปจนหยุดตรงวงดนตรีคนตาบอด
แล้วหยอดเหรียญสิบบาทไปห้าเหรียญ
แลกกับความสุขก่อนอาหารมื้อค่ำอย่างสบายใจ

ใครอยากรู้จักเพลง ไอ้หนุ่มทุ่งกระโจมทอง ขับร้องต้นเสียง
โดย เสรี รุ่งสว่างก็เชิญครับ
http://www.ijigg.com/songs/V2AAD0ECPD

และ สาวเพชรบุรี ขับร้องโดย พุ่มพวง ดวงจัทร์
http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=jidjad&month=04-2007&date=05&group=99&gblog=5