รัก และ แบ่งปัน Love+Share

[กวางจ้ะ]

เรื่องรถเมล์นี่ ชินแล้วค่ะ

เคยเห็นตั้งแต่ แกล้งหลับ

นั่งเฉย ๆ ทำเป็นมองนอกหน้าต่าง

หรือแม้แต่แกล้งอ่านหนังสือ

ฟังเพลงก็ฟังไป ไม่สนใจโลกรอบตัว

เคยเห็นรึเปล่า ผู้ชายนั่งทั้งคัน ผู้หญิงยืน



ผู้หญิงด้วยกันเองลุกให้นั่งเองเจอจนชิน 

[นักศิลปะ]

ผ่านไป- -แต่จดจำ


เมื่อเด็ก สวนที่บ้านผมจะจ้างคนงานรายวัน
เพื่อทำงานจิปาถะในสวน ไม่ว่าถางหญ้า ถากหญ้า
ใส่ปุ๋ย รถน้ำต้นไม้ ปลิดแขนงที่ออกใหม่ตามต้นไม้
คนงานส่วนใหญ่เดินทางเมื่อหมดหน้านาจากที่ราบสูง
มีทั่งหมุ่ม แก่ เด็ก สาว ชายและหญิง

เช้ามาเขาเหล่านั้นก็จะมารอรับมอบหมายงาน
ผมเป็นเด็กก็วิ่งเล่นไปตามปกติแถวๆ นั้น
มีแม่ใหญ่คนหนึ่ง ตัวคนเดียว ไม่มีลูกหลานเหมือนคนอื่น
มานั่งยกๆ โย่งๆ อยู่ อาสาวผมเดินเข้าไปถามว่า
ยายวันนี้เอาอะไรมากินมื้อกลางวันเหรอ
ยายเปิดกระติ๊บให้ดูเห็นข้าวเหนียวก้อนเท่ามือเด็ก
และก็พริกป่นนิดหน่อย อาผมถามว่าอิ่มหรือ
ยายบอกว่าอิ่มสิ อาผมมองแล้วไม่พูดอะไร
เดินหายไปในบ้านแล้วหยิบหมูแดง
ที่จะรอไว้ใส่ก๋วยเตี๋ยวขายส่งให้ยายทั้งชิ้น

นี่เป็นเหตุการณ์ในความทรงจำวัยเด็กของผม
ผ่านเรื่องนี้มาเกิน 20 ปีแล้ว
ยายคนนั้นคงเสียชีวิตไปแล้ว อาผมก็แก่ลงตามวัย
เรื่องทั้งหมดผ่านไปเหมือนลมพัด
แต่ผมจดจำได้แสนนาน และคงไม่ลืมมัน

[☼ แอนมินิ ☼]

อ่านทุกเรื่องที่พี่โอ๋เขียนแล้วอยากกดบวกซะหลายๆทีเลย 

[นักศิลปะ]

ผมเลยแย่งบวกไปก่อน 

[❤ ตูน ❤]

อ่านที่พี่โอ๋เขียนแล้วรู้สึกดี ๆ จัง

น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ บางทีมันก็ทำให้เรามีความสุขดี
ทั้งน้ำใจที่เราเป็นผู้ให้ และ น้ำใจที่เราได้รับ

ในออฟฟิศ มักจะมีคนถามหา ลูกอม ทอฟฟี่ หรือ ขนม
แต่เราเห็นคนที่ไม่ค่อยอมลูกอม ถ้าจะอมก็เวลาเจ็บคอ จะทานฟิชเชอแมนเฟรน

ทุกวันนี้ จะมีกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใบนึง วางไว้บนโต๊ะ คอยซื้อลูกอม ยี่ห้อต่าง ๆ หลาย ๆ แบบ
มาเทเอาไว้ กลายเป็นเรื่องประจำไปแล้ว ที่จะมีคนเดินอมยิ้มมา แล้วมาหยิบลูกอมไปกิน

เราก็คอยดูว่าพร่องไปรึยัง ใกล้หมดรึเปล่า ก็ซื้อมาเติม
ลูกอมเม็ดห่อละไม่กี่บาท .. แต่มันก็ทำให้เรายิ้มได้

[B o o k]

รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

[แอ้]

อ่านที่พี่โอ๋เขียนแล้วรู้สึกดี ๆ จัง

น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ บางทีมันก็ทำให้เรามีความสุขดี
ทั้งน้ำใจที่เราเป็นผู้ให้ และ น้ำใจที่เราได้รับ

ในออฟฟิศ มักจะมีคนถามหา ลูกอม ทอฟฟี่ หรือ ขนม
แต่เราเห็นคนที่ไม่ค่อยอมลูกอม ถ้าจะอมก็เวลาเจ็บคอ จะทานฟิชเชอแมนเฟรน

ทุกวันนี้ จะมีกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ใบนึง วางไว้บนโต๊ะ คอยซื้อลูกอม ยี่ห้อต่าง ๆ หลาย ๆ แบบ
มาเทเอาไว้ กลายเป็นเรื่องประจำไปแล้ว ที่จะมีคนเดินอมยิ้มมา แล้วมาหยิบลูกอมไปกิน

เราก็คอยดูว่าพร่องไปรึยัง ใกล้หมดรึเปล่า ก็ซื้อมาเติม
ลูกอมเม็ดห่อละไม่กี่บาท .. แต่มันก็ทำให้เรายิ้มได้

ทำเหมือนกันเลยค่ะ แต่แอบเตือนเค้าหน่อยนึงว่า ฟันผุ กะ เบาหวาน ต้องดูแลตัวเองนะ 
ที่ออฟฟิซเก่า ห้องทำงานแอ้จะเป็นที่หลบภัยของหลายๆ คน เดินมาพักใจ แต่ห้ามเม้าท์นะคะ
ใครบ่นคนอื่น จะไม่ให้เข้ามาเลย ชอบรอยยิ้ม ไม่ชอบนินทา

แอบมาอ่านจู๋นี้ด้วยความอบอุ่นใจเหมือนกัน..

[คุณหนูฟ้า]

ตาแป๋วๆ ตามสี่แยก



... . . ... . .


สองวันนี้ขับรถเยอะมากค่ะ เกือบพันโล ไปโน่นไปนี่ ทำธุระให้ที่บ้าน
เวลารถติดเนี่ย ตามสี่แยกจะมีเด็กน้อย เดินมาขายพวงมาลัยให้
ทำตาแป๋วๆ ยกพวงดอกมะลิขึ้น แล้วหาสบตาคนใจดี

เมื่อก่อนฟ้าส่ายหัวก่อนเลย ไม่เอาค่ะ
แต่พอมานั่งคิดๆ ดู ตอนเราอายุเท่าเค้า เราทำอะไรอยู่
เรานอนดูทีวี เราเล่นเกม เรามีข้าวกิน มีพ่อแม่กอด กล่อมนิทาน ให้นอนหลับใต้ผ้าห่มอุ่น
แล้วพวกเค้าล่ะ 

สี่แยกใหญ่ๆ รถเยอะๆ ทุกคนต่างเร่งรีบ
เต็มไปด้วยอันตรายและมลภาวะ เด็กตัวเล็กๆ พวกนี้มาทำอะไรกัน
ทำไมต้องมาเสี่ยงชีวิตกับพวงมาลัยพวงละ 10 - 20 บาท
.. เพราะเค้าเลือกเกิดไม่ได้ ..



วันนี้้ฟ้าเติมน้ำมันน้อยลง ..
แต่ฟ้าเหมา พวงมาลัยมะลิน้องมา 10 พวง
น้ำมันพันนึงใช้ได้ เกือบสองอาทิตย์
วันนี้ฟ้าเติมแค่ แปดร้อย .. จะพยายามบริหารให้มันได้สองอาทิตย์ 
อีกสองร้อย ส่วนต่างที่หายไป น่าจะเติมข้าวเย็นให้เค้าอิ่มขึ้น
หรือแค่กลับบ้านไวขึ้นก็ยังดี ..

[Dayight]

ก็อยากให้ไฟแดงนานกว่านี้หน่อย เผื่อว่าจะได้ขายมาลัยให้หมด ถ้าหากว่าวันนี้มีไฟเขียวบ่อย ก็คงขาดทุน...

[กวางจ้ะ]

คงไม่มีใครอยากซื้อ มะลิบาน ๆ ~*

[แอ้]

เพลงนี้น่ารักมากๆ .. 

เมื่อกี้เปิดเพลงเพลงหนึ่งฟัง ทำให้นึกถึงคาราโอเกะคนแก่ขึ้นมา..


แบ่งปันความรักผ่านเสียงเพลง

นานแล้ว แอ้ไปกินข้าวกับพี่ต่างวัย (ค่อนไปทางผู้ใหญ่มากๆ) คนหนึ่ง โอ๋ (ญ.) ก็ไปด้วยกัน
ร้านนั้นเป็นร้านอาหารเล็กๆ อยู่แถวลาดพร้าว แต่ชื่อร้านอะไร ซอยเท่าไหร่ต้องถามโอ๋
เรื่องเส้นทางแอ้ไม่เคยมีความสามารถจะจดจำอยู่แล้วค่ะ .. 

ร้านอาหารเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยผู้สูงวัย สูงจริงๆ ประมาณ 60 ขึ้นไป เราสามคนกลายเป็นเด็กไปเลยแหละ
ทุกคนในร้านแต่งตัวสวยงาม ลองนึกถึงคนรุ่นเราเวลาไปเที่ยวกลางคืน .. คุณตาคุณยายแต่งตัวประมาณงานลีลาศ
อาหารในร้านอร่อย แขกทุกคนประมาณว่ารู้จักกัน ทักทายกัน พี่ที่พาไปอธิบายว่า ที่นี่เป็นร้านประจำของทุกๆ คน
วันไหนมาเจอกันเยอะๆ ทางร้านก็จะเปิดฟลอร์ให้ลีลาศกันเลย แต่ตามปกติจะเป็นคาราโอเกะแบบที่เปิดดนตรี Midi (เรียกงี้ป่าวคะ)
แล้วเล่นอีเล็คโทนคลอ โดยคนเล่นอิเล็คโทนนี่ก็เก๋า..เก่าสุดยอดเหมือนกัน..
ตอนร้องเพลงเวียนโต๊ะ คุณตาคุณยายตั้งใจร้องกันสุดๆ มีทำท่าทางด้วย แล้วโต๊ะอื่นๆ ก็ตั้งใจฟัง
แอ้ก็คิดว่า ยังไงๆ ฉันก็จะไม่ขึ้นไปร้องอ่ะ อายเค้า..

สุดท้ายพอถึงรอบต้องจำใจขึ้นไปจริงๆ .. ก็เลยเลือกเพลงเก่า สนุก สมกับบรรยากาศ คือ Why do I love you so (ฮ่าฮ่า.. ร้องเป็นด้วย)
บอกลุงอิเล็คโทนว่า จังหวะเร็วนิดๆ นะคะ..
ปกติแอ้เป็นคนไม่ขี้อายนะ แต่วันนั้นอายโคตรๆ เลย ร้องผิดร้องคร่อมกันเลยแหละ นั่นเป็นเพราะมองไปแล้วเห็น คุณยายสี่ห้าคน
นั่งเรียงตับกันแล้วก็โยกตัวพร้อมๆ กัน เหมือนสาวๆ ไปดูคอนเสิร์ต.. ขนลุกเลยอ่ะ ไม่คิดว่าแค่การลุกขึ้นมาร้องเพลงของเรา
มันให้ความสุขกับคนได้ด้วยหรือ (แค่เขาทนฟังนี่ก็อยากจะขอบคุณแล้วนะคะ) แก๊งค์คุณยายร้องตาม โยกตัวตาม เห็นรอยยิ้มบนใบหน้า
ของทุกคนเลย .. จนรู้สึกว่าเพลงที่ค่อนข้างสั้นเพลงนั้น สั้นเกินไป สั้นเกินไปสำหรับวันนั้นจริงๆ (ให้ร้องอีกเพลงก็ไม่ไหวค่ะ ขาแข้งสั่นหมดแล้ว)

คุยกับโอ๋ว่า อีกหลายหลายสิบปี เราจะยังยิ้มได้เหมือนคุณตาคุณยายมั้ย เรายังจะแต่งตัวสวยๆ นัดเจอกันที่ร้านโปรดอยู่มั้ย
เราสองคนเองก็ตอบไม่ได้

จากมาวันนั้น แก๊งค์คุณยายมาคุยด้วย บอกให้แอ้ไปอีกนะ ไปร้องเพลงให้ฟังอีก.. แต่แอ้ยังไม่มีโอกาสได้ไปอีกเลยค่ะ
(เพราะไปไม่ถูกด้วย  )

[บัวริมบึง]

กระจู๋นี้...คือแหล่งโอเอซิส ของสังคมทะเลทรายในปัจจุบัน

ชอบอ่านค่ะ โพสกันอีกเรื่อยๆ นะคะ

[บิ๊กเล็ก]

 

[เกดลดา]

เมื่อวานดูรายการหนึ่ึงทาง ทรูวิชั่น

มีชายผู้หนึ่งบริจาคเงินจำนวน 100,000 บาท เพื่อสร้างเมรุให้วัดแห่งหนึ่ง

จริงๆ มันก็เป็นเรื่องปรกติ ที่พอพูดถึงจำนวนเงิน เราก็มักคิดไปว่า ผู้บริจาคก็คงเป็นคนมีฐานะดีล่ะ

แต่เมื่อตั้งใจดูจริงๆจังๆ ปรากฏว่า ผู้บริจาคเป็นชายแก่คนหนึ่ง มีอาชีพ เก็บขวดเก็บกระดาษขาย

แต่งตัวมอมแมวเชียวล่ะ ฟันก็หลุดร่วงไปบ้างแล้ว

จำนวนเงินหนึ่งแสนที่เค้าเก็บเศษขยะขายสะสมมาเป็นเวลาหลายปี

เค้านำมาบริจาคเพื่อสร้างเมรุวัด โดยให้เหตุผลว่า ยังไงซะวันนึงตัวเค้าก็ต้องมาจบลงที่นี่ รวมถึงหลายๆคน

เงินที่สะสมมาส่วนหนึ่งเจียดไว้ใช้ยามป่วยไข้ ส่วนหนึ่งนำมาบริจาคให้วัด ให้ผู้เสียชีวิตได้มีที่เผาศพดีๆ

ตอนดูรายการ ลุงแกหน้าตาดูมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปมาก นั่งอยู่หน้าเมรในชุดที่มอมแมมสุดๆเลยล่ะุมองไปข้างหน้าแล้วก็ยิ้มภูมิใจ

ตอนดูมันซึ้งมากเลยค่ะ แต่เกดเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยซึ้งเลย แต่อยากเล่านี่นา 

[นักศิลปะ]

   เก่งแล้วเกด