ชื่อนี้ท่านได้ แต่ใดมา

[saa3]

กัมส์บูชา

[Soris0ri]

ชอบมากๆเลยพี่ปุก 

กรี๊ดกรี๊ด + 

[ชวาลา จันทร์แจ่ม]

น้องเฟิร์น 

[Soris0ri]

ขา 







ทำไมคะ 

[ชวาลา จันทร์แจ่ม]

อ่าว ไม่มีตำนานเหรอ  หุ่นยนต์เหล็กพิทักษ์โลกอะไรเทือกเนี้ย 

[ณัฏฐ์]

พี่เช่ครับ

ระวังนะ 

[ไอ้เบิร์ด]

  เทพศาสตราที่ชาวญี่ปุ่นยกขึ้นเป็นถึงพระแสงศาสตราวุธ คู่แผ่นดินก็คือ "ดาบตัดหญ้า" หรือที่เรียกขานว่า "ดาบคุซานางิ" ครับผม

   ดาบคุซานางิเป็นหนึ่งในเครื่องไตรกกุธภัณฑ์แห่งพระจักรพรรดิญี่ปุ่น
อันประกอบด้วยลูกปัดเขี้ยวยาซาคานิ และคันฉ่องยาตะ
ซึ่งตามตำนานเล่าขานว่ามันเป็นดาบที่วายุเทพนามว่า "สุซาโนโอะ โนมิโกโตะ" พบอยู่ในร่างของพญานาค ๘ เศียรนาม "ยามาตาโนะ โอโรจิ"
และวายุเทพท่านก็มอบดาบนี้ให้กับตำหนักเทพ และทางตำหนักเทพก็มอบให้กับจักรพรรดิแห่งญี่ปุ่น และดาบนี้ก็ตกทอดสืบต่อมาทุกรัชสมัย
   

        เมื่อสงครามไทระ – มินาโมโตะปะทุขึ้น เหล่าตระกูลไทระพ่ายแพ้และได้นำดาบคุซานางิไปด้วย
ทัพมินาโมโตะจึงเร่งยกทัพตามล่าเหล่าขุนนางและพระราชวงศ์ที่กำเนิดในตระกูลไทระไปจนถึงทะเลสาบอิสึโมะ
พระชายาและรัชทายาทแห่งราชบัลลังก์ญี่ปุ่นที่สืบมาแต่ตระกูลไทระก็กอดดาบคุซานางิโดดน้ำจมหายไป...
ดาบคุซานางิก็หายสาบสูญไปนับแต่บัดนั้น

หากแต่ดาบคุซานางิก็ถูกทำขึ้นมาใหม่ และถูกตั้งประดิษฐานไว้ยังพระตำหนักศาลเจ้าอัตสึตะ นาโงย่าขอรับ

  แม้นมันจะเป็นพระแสงดาบอันเกรียงไกรของสถาบันจักรพรรดิญี่ปุ่น ดาบเล่มนี้ก็ยังวีรกรรมอันคละเคล้ากับเรื่องเศร้าอันแสนเศร้าไปทั่วแผ่นดินญี่ปุ่นมาแล้ว
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า...
   
ในรัชกาลจักรพรรดิเคโกะ พระจักรพรรดิลำดับที่ ๒ แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น
พระองค์ทรงมีพระโอรสคู่แฝดนามว่า "ยามาโตะ" ทั้งคู่ หากแต่เจ้าชายยามาโตะ
ทาเกรุผู้น้องได้กระทำการบาปหนาอันเลวร้ายด้วยการสังหารพระเชษฐาของพระองค์ด้วยวัยเพียง ๑๕ ชันษา

   พระบิดาทรงกริ้วพระโอรสยิ่งสิ่งใด หากแต่จะประหารชีวิตก็ผิว่าจะสิ้นองค์รัชทายาทสืบราชวงศ์
พระองค์จึงส่งโอรสใจหยาบผู้นี้ไปปราบกบฏเผ่าคูมาโซ่ที่อยู่ทางทิศใต้สุดของอาณาจักร
   เจ้าชายยามาโต้ได้เสด็จไปทำการคารวะและขอคำอวยพรเจ้าป้าที่บวชเป็นนางชีที่เมืองอิเซ
และเจ้าป้าก็ได้ทูลถวายดาบ ๑ เล่ม เสื้อคุลม ๒ ชุด และผ้านุ่ง ๑ ผืนเผื่อไว้เป็นอาวุธกับเครื่องห่มกายในยามทำศึก

   หลังจากเจ้าชายยามาโต้ยกทัพไปปราบพวกคูมาโซ่ได้สิ้นซากแล้ว พระองค์ก็ได้ทรงเสด็จนิวัติคืนยังพระนคร
หากแต่พระบิดาก็ยังไม่สร่างฤทธิ์โทสะ จึงบัญชาให้เจ้าชายยามาโต้เผ่าเอมิชิทางทิศตะวันออกในทันที!

   เจ้าชายยามาโต้ผู้น้อง ผู้ซึ่งแสนจะเจ็บปวดและเหนื่อยล้าจากการศึกก็จำยอมออกศึกตามพระบิดา
แต่ยังดีที่พระจักรพรรดิทรงพระราชทานพระแสงหอกอาญาสิทธิ์ในการบัญชาแม่ทัพนายกองทั้งปวง

   ในระหว่างออกเดินทาง พระองค์ได้เสด็จไปทำการคารวะเจ้าป้าอีกครั้ง
พร้อมกับระบายความคับแค้นในใจให้ได้ทราบว่า พระบิดาคงต้องการกำจัดตนเองเป็นแน่
ถึงได้ให้ออกเดินทางไปศึกยังแดนไกลเช่นนี้

   เจ้าป้าผู้ซึ่งห่วงใยและอภัยในบาปกรรมที่นัดดาได้ก่อไว้ก็ทำได้แค่เพียงเอ่ยคำปลอบประโลมใจ
พร้อมกับมอบเทพศาสตราแห่งแผ่นดินแก่องค์ชายยามาโต้ เทพศาสตราชิ้นนั้นก็คือ "ดาบคุซานางิ" นั่นเอง

     หลังจากที่ได้รับดาบคุซานางิแล้ว องค์ชายจึงเร่งทัพไปจนถึงแคว้นซากามิ
หากแต่เจ้าหัวหน้าเผ่าตัวแสบออกแผนลวงว่าในทุ่งหญ้ารอบๆหมู่บ้านมีอสูรร้ายซ่อนตัวอยู่
ขอได้ทรงโปรดไปพวกมันเพื่อเห็นแก่ประชาชนตาดำๆ

   เจ้าชายหนุ่มก็หลงในคำลวงนั้น พระองค์จึงได้เสด็จแต่เพียงลำพังไปยังทุ่งหญ้า
พวกคนโฉดลิ้นสองแฉกจึงสั่งพรรคพวกให้จุดไฟเผาเพื่อปลงพระชนม์พระองค์ชายในทันที!

   เคราะห์ดีที่เจ้าชายได้สติ พระองค์ทรงชักพระแสงดาบคุซานางิออกจากฟัก และในฉับพลันนั้น
พลังเทพศาสตราแห่งแผ่นดินจึงได้ประจักษ์แก่ตาทุกผู้นาม!

   พลังปราณดาบคุซานางิแผ่ออกเป็นวงรัศมีกว้างตัดต้นไม้ทุกต้นที่ขวางทางของมันจนเหี้ยนราบ
เจ้าชายยามาโต้จึงรีบแก้กลด้วย "ไฟตัดไฟ" ด้วยทรงจุดหินชนวนเผาต้นหญ้าเหล่านั้นให้กลายเป็นเถ้า
เพื่อมิให้เป็นเชื้อไฟมาเผาผลาญพระองค์นั่นเองหลังจากที่ทรงปราบพวกซากามิผู้คิดคดและพวกเอชิมิได้แล้ว
เทพแห่งภูเขาก็ดลบันดาลให้เกิดเหตุลูกเห็บตกหนัก หิมะกระหน่ำหนักหน่วง แถมหินถล่ม เส้นทางทรุดยวบ
เพราะมีการโกงงบประมาณกรมโยธา เอ๊ย! เพราะเหตุอันโกรธเคืองในองค์ชายยามาโต้มาจากเรื่องอะไรก็บ่ทราบได้
ทำให้พระองค์ชายต้องประสบพบเจอกับโพยภัยอันตรายอันแสนสาหัสสารพัดแบบ ซ้ำยังต้องทนทุกข์อยู่ในท้องทุ่งอันแสนทุรกันดารนานนับสิบปี
ในที่สุด พระองค์ชายก็ฝ่าออกมาจากภูเขานรกได้ หากแต่พระองค์ก็บอบช้ำเหลือทน ซ้ำกับพระทัยที่แหลกสลาย
พระองค์จึงต้องเสด็จสวรรคตลงด้วยพระชนมายุเพียง ๓๐ พรรษาเท่านั้น...

     บางตำราก็ว่าหลังจากเจ้าชายยามาโต้ทรงพ่ายแพ้สงครามครั้งสุดท้ายในพระชนม์ชีพอย่างย่อยยับ
ความอับอาย ท้อแท้ ผิดหวัง และความสำนึกในบาปกรรมที่ตนได้กระทำไว้กับพระเชษฐาได้ถาโถมทับท่วมดวงพระหทัย
ทำให้พระองค์ทรงตรอมพระทัยจนสิ้นพระชนม์อย่างเพียงเดียวดาย พร้อมกับรจนาบทกลอนอันแสนสุดจะทุกระทมให้คนรุ่นหลัง
ได้ยลยินถึงความเจ็บปวดที่พระองค์ได้ประสบมาทั้งชีวิต...

    หลังจากการสิ้นพระชนม์ของเจ้าชายยามาโต้ เรื่องราวของพระองค์ได้ขจรขจายไปทั่วทั้งประเทศญี่ปุ่น
ชนทุกผู้นามที่ได้ยินเรื่องราวของพระองค์ล้วนเห็นพระทัยและโศกตรมกับสิ่งที่พระองค์ได้ประสบมายิ่งนัก
หากแต่ก็มิมีผู้ใดได้ยื่นโอกาสให้กับพระองค์กลับเนื้อกลับตัว...แม้นแต่กับพระบิดาของพระองค์เอง...

[แน็ก]

ดาบในตำนาน ดาบตัดหญ้า !!!
อานุภาพสามารถตัดหญ้าได้อย่างรวดเร็ว

เท่จริงๆ

ตอนเรียนเกษตรชั้นประถม ก็มี มีดดายหญ้า คงสู้ไม่ไหว 

[ไอ้เบิร์ด]

      หลังจากที่เราว่าเรื่องของดาบคุซานางิไปแล้ว คราวนี้เราจะกระเถิบเข้ามาในเรื่องของดาบ
ชั้นยอดที่มีอยู่จริงและยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงปัจจุบันนี้
เพราะยอดดาบที่ผมว่านั้นก็คือดาบอาถรรพ์แห่งตระกูลมาซามุเนะ ตระกูลมุรามาสะและตระกูลโยชิมัทสึ!

   พอได้ยินแล้วแตกตื่นตกใจกันถ้วนหน้าล่ะสิท่า...
   ใช่ครับ ดาบพวกนี้มีอยู่จริงและยังคงหลงเหลือจนถึงปัจจุบันนี้เสียด้วย
   แต่ก่อนอื่น ท่านทั้งหลายคงสงสัยกับคำว่า "อาถรรพ์" ว่ามันคือสิ่งใดกันหนอ

    คำว่า "อาถรรพ์" นั้นมิได้หมายถึงคำสาปแช่งหรือฤทธิ์มนต์ในทางชั่วร้ายอย่างที่เรามักเข้าใจกัน
หากแต่ "อาถรรพ์" นั้นคือฤทธิ์มนตราที่มีพลังอำนาจลึกลับที่มีทั้งพลังแห่งความสว่างและความมืดครับผม
    สำหรับดาบแห่งสามตระกูลนี้ก็เช่นเดียวกันครับ เพราะตามคำร่ำลือที่ผมได้ยินมานานปี
นอกจากดาบพวกนี้จะถูกสร้างให้มีความคมแกร่งชนิดยากหาผู้ใดเสมอเหมือนแล้ว...

   ตระกูลมาซามุเนะนั้นเป็นช่างดาบที่มีชื่อมาแต่ยุคคามาคุระ ( สมัยรัฐบาลโชกุนตระกูลโฮโจ )
แต่ต่อมาก็มีการแยกตัวออกไปอีกสำนักคือสำนักช่างดาบตระกูลมุรามาสะ ซึ่งเป็นเมื่อใดนั้น ผู้เขียนก็บ่ทราบได้
เหตุของการแยกสำนักนั้นมีตำนานเล่าขานว่า ลูกศิษย์ของสำนักดาบมาซามูเนะคือ "มุรามาสะ"
ได้กระทำการวัดรอยเท้าครูด้วยท้าประลองสร้างดาบขึ้นมาแข่งกันว่า

"ดาบของไผมันจะแน่กว่ากัน!"

ในการประลองสร้างดาบครั้งนั้น ช่างดาบทั้งสองได้สร้างดาบที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดแห่งยุคขึ้นมาสองเล่มคือ
"หัตถาละมุน" (Tender hands) ของตระกูลมาซามูเนะ และ
"หมื่นเหมันต์" ( 10,000 winters) แห่งตระกูลมุรามาสะ
ซึ่งว่ากันว่าดาบทั้งสองเล่มนั้นคือเทพศาสตราที่สามารถคมจนสามารถตัดอากาศและสายน้ำให้ขาดสะบั้นได้!

แต่ปัจจุบันทั้ง2เล่มก็หายสาปสูญไปแล้ว

นับจากนั้นเป็นต้น ตระกูลช่างดาบมูรามาสะและมาซามุเนะก็เป็นที่เลื่องลือไปทั้งแผ่นดิน
โดยผู้ที่จะได้ดาบจากสองตระกูลนี้จะต้องเป็นถึงชนชั้นสูงอย่างจักรพรรดิ เชื้อพระวงศ์ โชกุน
หรือต่ำสุดก็ต้องเป็นไดเมียวตระกูลใหญ่เท่านั้นพวกผู้ครองเมืองหรือซามูไรธรรมดาๆอย่าได้หวังเลยเชียว
หากแต่ทว่า...ดาบของสองตระกูลนี้กลับมีพลังอาถรรพ์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ด้วยมีเรื่องเล่าขานสืบต่อกันมาว่า

ผู้ใดที่ได้จับหรือครอบครองดาบของตระกูลมุรามาสะและมาซามุเนะนั้น
จะรู้สึกว่าในขณะที่ใบดาบอยู่ในฝักนั้นมันมีอาการสั่นเร่าๆพร้อมกับเสียงร้องหวีดแหลมเล็กเบาๆในหูประหนึ่งว่ามันมีชีวิต!
เปรียบได้ว่าเจ้าดาบอาถรรพ์นี้กำลังร่ำร้องให้ผู้เป็นนายของตนปลดมันจากฝักดาบ
อันเป็นพันธนาการให้จะพุ่งออกจากฝักเพื่อวาดลวดลายล้างผลาญชีวิตศัตรูหรือแม้กระทั่งเจ้านายของมันเอง!

ใช่ครับ ดาบของสองตระกูลนี้คือดาบอาถรรพ์ที่กระหายเลือดอย่างแท้จริง
เพราะใครก็ตามที่ได้ครอบครองมันก็ต้องได้หลั่งเลือดหมู่ศัตรูหรือแม้แต่เลือดของตนเองแทบทุกคน!


ไดเมียวหนุ่มแห่งไดมัตสึคือ "โตกุกาว่า โมโตยาสุ" หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า "อิเอยาสุ" ผู้ซึ่งต่อมาจะเป็นเจ้าแผ่นดินญี่ปุ่นนั้น
อาวุธคู่กายของเขาก็คือหอกยาริ ซึ่งผู้ที่ทำใบหอกยารินั้นก็คือตระกูลมุรามาสะ!

  ยามใดที่ไดเมียวหนุ่มเอาเจ้าหอกอาถรรพ์นี้ออกฝึกวิชายุทธ เจ้าหอกนี้ก็มักจะทิ่มแทงตัวของเขาเอง
หรือหาไม่ก็คนใกล้เคียงเป็นได้เลือดอยู่เสียร่ำไป ดังนั้น เหล่าลูกหลานแห่งตระกูลโตกุกาว่าจึงจำขึ้นใจไว้มั่นว่า
จะไม่พกดาบหรืออาวุธที่ทำจากตระกูลมุรามาสะโดยไม่จำเป็นอย่างเด็ดขาด
หากแต่ทว่า ดาบแห่งตระกูลโยชิมัทสึกลับมีแรงอาถรรพ์ในทางกลับกันกับดาบแห่งตระกูลมาซามุเนะและมุรามาสะโดยสิ้นเชิง!
เพราะดาบแห่งโยชิมัทสึคือดาบผู้พิทักษ์ชีพ หาใช่ดาบกระหายเลือดไม่

เรื่องราวมีอยู่ว่า ในการยุทธที่ริมแม่น้ำเทนริน อันเป็นศึกระหว่างตระกูลโตกุกาว่า อันมีผู้นำคือ "อิเอยาสุ"
และตระกูลพลม้ารบที่เหี้ยมหาญที่สุดแห่งญี่ปุ่นคือทาเคดะ อันมีผู้นำคือ "คัตสึโยริ" ซึ่งฝ่ายของโตกุกาว่า
อิเอยาสุนั้นพ่ายแพ้อย่างย่อยยับจนต้องรีบหลบหนีกลางสมรภูมิไปยังหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง

ด้วยความอับอายอย่างสุดแสนอัปยศที่ได้พบ ไดเมียวหนุ่มได้หลบไปยังบ้านของหมอชาวบ้านรายหนึ่ง
แล้วจึงเตรียมดาบวากิซากิเล่มน้อย อันเป็นดาบคู่กับดาบตาชิ ซึ่งดาบทั้งสองเล่มก็ทำจากฝีมือช่างดาบแห่งตระกูลโยชิมัทสึ
เพื่อกระทำการเซปปุกุเพื่อปลิดชีพของตนเอง
ตามธรรมเนียมแล้ว ในการทำเซปปุกุนั้นจะต้องมีนักรบผู้ไว้ใจได้อีกนายหนึ่งอยู่ร่วมพิธีด้วย
เพราะเมื่อผู้กระทำเซปปุกุลงดาบที่ท้องของตนเองแล้ว นักรบผู้ช่วยนั้นจะต้องลงมีดตัดหัวของนายหรือสหายตน
เพื่อให้สิ้นทรมานในฉับพลัน

หากแต่ในคราวนี้ อิเอยาสุเลือกที่จะปลิดชีพของตนเองเพียงลำพัง...
หลังจากสะกดกลั้นและรวบรวมความกล้าได้มั่นแล้ว อิเอยาสุจึงจ้วงดาบสั้นเข้าใส่ท้องน้อยของตนในทันที!
ช้าก่อน! อย่าเพิ่งหลับตาหรือร้องกรี๊ดเลยท่านทั้งหลาย มันพลันเกิดเหตุอัศจรรย์แล้ว!
เพราะเจ้าดาบวากิซากิเล่มนั้นใบดาบของกลับพลิกในบัดดล!
อิเอยาสุสงสัยใจว่าตัวแกนด้ามดาบนี้คงหลวมเป็นแน่ ก็เลยบิดใบดาบกลับให้เข้าที่แล้วก็ลากเอาครกเหล็ก
บดยามาลองดาบยกหนึ่ง ซึ่งปรากฏว่าเจ้าดาบน้อยกลับแทงทะลุยันก้นครกนั้นประหนึ่งแทงดินเหนียวก็ไม่ปาน
เอ ดาบก็ปรกตินี่หว่า...อิเอยาสุรำพันในใจแล้วดึงเจ้าดาบน้อยนั่นออกจากครก แต่ปรากฏว่าเจ้าดาบนั่นกลับติดกับ
ครกเหล็กชะงักแน่นหนานัก เพราะดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก!   

ในขณะที่อิเอยาสุกำลังปล้ำกับดาบเจ้ากรรมที่ติดกับครกเหล็กอยู่นั้น
พวกขุนศึกและหมู่องครักษ์ที่ออกตามหามานานก็ทะลึ่งโผล่พรวดเข้ามาพอดี
ไม่ต้องถามว่าเจ้านายกำลังทำอะไร พวกขุนศึกผู้ภักดีต่างตะโกนโหวกเหวกโวยวายห้ามปราม
อิเอยาสุจึงยิ่งโหมแรงดึงดาบออกจากครกเหล็กนั้นให้จงได้ พวกขุนศึกทั้งหลายต่างถลันก็เข้าไปกลุ้มรุม
ยื้ดยุดเจ้านายเพื่อมิให้คิดสั้นฆ่าตัวตายในขณะที่กำลังพันตูอยู่นั้น
มีทหารองครักษ์ผู้หนึ่งเข้าไปดึงดาบออกจากครกเหล็กนั้น
ปรากฏว่าเจ้าดาบน้อยกลับหลุดออกมาจากครกอย่างง่ายดาบซะนี่?!
อิเอยาสุที่พลันเห็นก็ต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น แต่ยังไม่ทันจะถาม เหล่าขุนศึกต่างผูกม้ารอท่าให้พร้อม
และจึงให้นายของตนควบม้าหนีไป เพราะพวกศัตรูกำลังจะตามมาทันอยู่แล้ว
ตัวกูจะเป็นอะไรก็ช่าง จะอยู่หรือตายกูไม่สน นายกูต้องไม่เป็นอะไรทั้งนั้น!
ขุนศึกหนุ่มซึ้งน้ำใจเหล่าข้าบ่าวผู้ภักดียิ่งนัก หากแต่น้ำใจและความภักดีของพวกเขาก็มิอาจขัดได้
อิเอยาสุจึงกลั้นใจชักม้าหนีกลับไปยังดินแดนของตนในทันที
ระหว่างที่ตนควบม้าหนีไปนั้น ในใจก็ครุ่นคิดถึงเจ้าดาบคู่กายว่าทำไมมันถึงเกิดเหตุเช่นนี้ได้หนอ...

หลังจากศึกแม่น้ำเทนริน โตกุกาว่าก็พกดาบคู่แห่งตระกูลโยชิมัตสึไม่ห่างกาย
ซึ่งไม่ว่าจะออกศึกครั้งใดเขาสามารถปราบศัตรูทั้งผองได้จนราบคาบสิ้น จนเขาสามารถไต่เต้าขึ้นมาเป็น
"จอมพลปราบอนารายชน" หรือโชกุน ผู้เป็นเจ้าแผ่นดินแห่งประเทศญี่ปุ่นในที่สุด
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เหล่าขุนศึกและสมาชิกแห่งตระกูลโตกุกาว่าทุกคนล้วนพกดาบตระกูลโยชิมัทสึกันสิ้นทุกคน
เพราะคุณความดีงามที่อิเอยาสุกระทำไว้ หรือเพราะแรงอาถรรพ์แห่งการพิทักษ์รักษาของดาบ
ตระกูลโยชิมัทสึจึงทำให้ตระกูลโตกุกาว่าปกครองแผ่นดินญี่ปุ่นอย่างยาวนานถึง ๒๕๐ ปีเลยทีเดียว

ว่ากันว่าเมื่อเอาดาบทั้งสองเล่มนี้จุ่มลงในแม่น้ำที่มีใบไม้ไหลตามกระแสน้ำ
             ดาบมุรามาสะจะดูดรวมเอาใบไม้เข้าสู้คมดาบแล้วเมื่อผ่านไปใบไม้ทุกใบได้แยกเป็นสองท่อน(ดาบนี้คมมากๆผมขอยืนยัน)แล้วเมื่อนำดาบขึ้นจากแม่น้ำแม่น้ำจะเย็นจัดแล้วก็เหือดแห้งไป
            ดาบมาซามุเนะ ดาบนี้เมื่อจุ่มลงไปในแม่น้ำ จะผลักไปไม้ที่ไหลออกไปให้ผ้นได้อย่างสบาย ไม่มีใบใดไหลมาชนคมดาบ เปรียบเสมือนว่า ดาบเล่มนี้มีไว้สำหรับหยุด โดยไม่ต้องฆ่า จะตรงข้ามกับมุรามาสะที่สร้างขึ้นมาเพื่อทำลาย


อาจจะยาวไปนิด แต่ทั้ง 2 อันก็ต้องขอบคุณ อัศวินอโยธยา จากเว็บ Dak-D ที่เอามาลงให้อ่าน อาจะไม่เกี่ยวกับหัวกระทู้เลย แต่ก็มิได้ประสงค์ร้ายแต่อย่างใด

[พันเอก]

พูดถึงกามิกาเซแล้วญี่ปุ่นสมัยนั้นเค้าสร้างตอร์ปิโดมนุษย์ขึ้นมาด้วยนะ รู้สึกว่าจะชื่อ Kaiten แปลว่าเปลี่ยนโลกหรือเปล่ยนชะตากรรมนีัแหละ (ไม่รุ็ว่าหนังเรื่อง L change the world ภาคต้นฉบับจะใช้คำนี้หรือเปล่า)ถูกผลิตขึ้นมาตอนญี่ปุ่นใกล้จะแพ้สงครามโดยกองทัพเรือญี่ปุ่นโดยติดเข้ากับเรือดำน้ำพอจะใช้งานก็ให้ทหารคลานเข้าไป
แล้วก็ปล่อยจรวด คนขับก็แค่บังคับทิศทางให้กระทบเรือข้าศึกแล้ว ระเบิด หนัก 3000 ปอนด์ก็จะทำหน้าที่ต่อเอง(ไอ้คนออกแบบเคยคึดจะลองใช่เองมั้งมั้ยเนี่ย) รู้สึกมีแผ่นดีวีดีหนังญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งเอาเรื่องนี้มาทำด้วยนะ แต่เสนอภาพในเชิงลบนะ ไม่ใช่ยกย่องทหารเหล่านี้เหมือนหนังญี่ปุ่นที่พูดเกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่2

[หนูอร]

ที่มาของ SOS

หลายคนทรายเพียงว่ามันคือรหัสขอความช่วยเหลือ
บางคนก็เข้าใจว่ารหัสนี้เป็นคำย่อ
มาจากคำว่า "Save Our Ship" "Save Our Souls"
หรือ "Send Out Succour" เพื่อให้ส่งได้เร็วขึ้น
แต่ในความเป็นจริงแล้ว SOS นั้น
มีที่มาจากรหัสมอร์ส (Morse Code)
ซึ่งใช้ในช่วงมีสัญญาณวิทยุสื่อสาร(ไร้เสียง)
รหัสการส่ง SOS นั้นถูกนำมาใช้เพราะเสียงมีความชัดเจน
โดยหากแปลงจากรหัสมอร์ส ...---...
เป็นรหัสเสียง ก็จะได้เสียงสั้นสาม ยาวสาม สั้นสาม
"ปิ๊ป ปิ๊ป ปิ๊ป ปี๊บบบ ปี๊บบบ ปี๊บบบ ปิ๊ป ปิ๊ป ปิ๊ป"


แต่ก่อนจะมาใช้ SOS นั้น
สัญญาณขอความช่วยเหลือดั้งเดิม
คือตัวย่อว่า CQD โดย D ย่อมากจาก Distress
(บางคนก็บอก Danger) และ CQ คือการเรียกฐาน
แปลตรงๆคือ "All stations, distress"
ซึ่งเมื่อแปลงเป็นมอร์สแล้วจะได้รหัสดังนี้
-.-.  --.-  -.. ซึ่งด้วยความเยอะนี้
ทำให้ยากต่อการเข้าใจในครั้งแรกมาก 
และแปลผิดได้ง่าย..
นำมาสู่การเปลี่ยนมาใช้ SOS แทนในปี 1908

ว่ากันว่าสัญญาณที่เรือไททานิกใช้ส่ง
เพื่อขอความช่วยเหลือในขณะที่เรือกำลังจะล่มนั้น
คือสัญญาณ CQD.. ตามด้วยรหัส MGY
(เป็นรหัสย่อสำหรับเรียกเรือไททานิก)
ซึ่งรหัสยาวๆนี้ถูกส่งไปหกครั้งด้วยกัน
ก่อนที่เรือแถบนั้นจะแปลออกแล้วเข้าช่วยเหลือ
ซึ่งก็สายเกินไป (ด้วยระยะทาง + เวลา)


สรุปว่า SOS ไม่ได้เป็นตัวย่อของคำใดๆ
และถูกเอามาใช้ เพราะง่ายต่อการส่งกว่าจ่ะ

[Buob Marley]

หูยย ความรู้ล้วนๆ

[ชวาลา จันทร์แจ่ม]

หนูอรเก่ง 

[หนูอร]

เหม.. พี่เช่ก็.....

[iannnnn]

ระวังหมีมาเจอนะ