งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[IM]

ขอให้โชคดีครับ 

[Ou!]

บวบซ่าป่วนโลก

[Buob Marley]

 

[เก้อ]

โอว ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ และข้อมูลมากๆครับพี่ชื่น
จริงๆก็คิดมาตลอด ว่าอยากฝึกกราฟิกเฮาส์มากกว่่า
หวั่นๆบริษัทใหญ่มากๆ  


บริษัทที่ให้มาน่าสนใจทั้งนั้นเลยครับ
สนใจ BOF กับ graphic farm  
อีกที่ที่สนใจคือ visionary เห็นค่ายนี้เค้ามาแรงมาก
ชอบสไตล์งาน  

ที่ BOF พี่ๆใจดีนะครับ(แต่จะสไตล์จบนอกทุกคน ไทยคำอังกฤษอีก 8 คำ)
ส่วนวิชันนารีนี่ คือคนก่อตั้ง 2 คน คือคนที่ซ่อมผมมา คนนึงคือพี่ว้ากตัวใหญ่สุดกับอีกคนคือสตาฟฮาตัวหลักของคณะ
(ทำผมเป็นลมเข้าโรงบาลด้วย) เอาเป็นว่าที่ผ่านมายังไม่เคยมีใครจากสถาบันอื่นไปฝึกงาน
เค้าก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่มันก็แนวว่าน้องๆที่รู้จักกันถามๆว่าขอฝึกได้ไหมพี่
ไปๆมาๆมันก็เยอะจนเต็มเองโดยที่บุคคลทั่วไปอื่นๆยังไม่ทันได้ถาม ก็ประมาณนี้
พอช่วงนี้เริ่มใหญ่โตแล้ว ก็เริ่มคนขอฝึกเยอะ เค้าก็จะคัดจะเอาจากพอร์ตเลิศๆด้วย


ส่วน Leo Burnett โอกิลวี่ และ JWT เอเจนซี่ระดับนี้ ถ้าสายอาร์ตได-ครีเอถีบ
ก็มีสัมภาษณ์นะและคัดเลือกพอสมควร เพราะ 3 ที่นี้นี่คือเป้าหมายของนักศึกษาไทยทั้งประเทศเลย
ถ้าฝึกแบบไม่มีหน่วยกิตนี่ ผมไม่แน่ใจว่าเค้าจะรับ เรื่องของเรื่องคือ ในวงการนี้มันแข่งขันสูง
และความลับมีมูลค่ามหาศาล และข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นโดยนักศึกษาฝึกงานมันเคยเกิดเป็นตัวอย่างมาแล้ว
(ก็ความลับรั่วนั่นแหละ)ดังนั้นนอกจากที่มันจะรับยากเพราะคนสมัครฝึกงานเยอะแล้ว ยังมีประเด็นนี้เข้ามาเกี่ยว
อันนี้ก็ยกเว้นในกรณีที่รู้จักใครน่ะนะ

ส่วนที่ว่าฝึกแล้วมีผลไหม ก็มีผลนะ ถ้าได้ที่ที่เค้าสอนดีๆ จะได้ฝีมือกลับไปเต็มเลย
ชนิดที่พัฒนาจนเพื่อนงงกันไปเลยก็เยอะ บางที่ก็จบแล้วรับไปเลย ถ้าทำงานดี+นิสัยเข้ากับเค้าได้ดี
แต่มันก็ไม่ได้มีผลชี้ขาดอะไรขนาดนั้น อย่างผมที่ไปฝึก ก็ได้มานิดหน่อย
ในด้านค็อนเน็คชั่นหรือการทำงานนั้นไม่ได้อะไรเลย ก็ไม่ได้หวังอะไรอยู่แล้วด้วยแหละ
ถ้าเรารู้ว่าเราต้องการอะไร และฝึกฝีมือตัวเองจนเก่ง เรื่องอะไรอื่นๆพวกนี้ไม่ค่อยจำเป็นหรอก ไม่ต้องไปสนมันมาก

[HyoPlum]

แหม..อยากแนะนำให้อู๋รู้จักน้าชำhttp://www.chamniphotography.com จัง

แกเป็นน้าที่เจ๋งโพดๆ 

แต่ตอนนี้ไม่รู้แกหายไปไหนแล้ว



ถ้าอู๋คิดไม่ไปเรียนต่อ แล้วอยากหาประสบการณ์ดีๆที่ไทย เราอยากให้อู๋ไปลองทำงานกับน้าชำละก็พี่วิน
สตูพี่เขาอยู่หลังโอสถสภา ชอบที่เขาสอนความคิด เติมจิตวิญาณให้ด้วย...ถ้าสนใจก็บอกนะ เดี๋ยวหาทางติดต่อให้


เรายังไม่เคยไปลองงานกับพี่เขานะ แค่เคยคุยกันเมื่อตอนกลับไทยปีที่แล้ว บังเอิญจังหวะมันไม่ได้กัน เราเลยอดฝึกงานดีๆไป
ยังเสียดายอยู่เลย

สตูชำนิ นี่เป็นสตูภาพนิ่งโฆษณาต้นๆของไทยเลยนะ
ก่อนจะถ่ายโฆษณา ส่วนใหญ่ก็ต้องไปถ่ายแอดที่ชำนิก่อน

แต่ถ้าถามก็อยากให้อู๋ไปเรียนมากกว่าลองทำงานที่นี่นะ
กลับมาแล้วค่อยว่ากัน 

ป.ล. แฟนคนแรกเป็นตากล้องอยู่ชำนิ แต่ตอนนี้ออกมาแล้ว 

[อู๋]

ตอนนี้พี่สะใภ้บอกว่า น่าจะออกมาลองทำงานตรงนี้ดูก่อนว่าชอบมั้ยค่อยไปเรียน

ดูเหมือนเขายังไม่ค่อยเชื่อใจว่างานตรงนี้จะเลี้ยงปากท้องได้

[vanat]

ตอนนี้พี่สะใภ้บอกว่า น่าจะออกมาลองทำงานตรงนี้ดูก่อนว่าชอบมั้ยค่อยไปเรียน

ดูเหมือนเขายังไม่ค่อยเชื่อใจว่างานตรงนี้จะเลี้ยงปากท้องได้

แล้วคุณน้องอู๋ ถามใจตัวเองดูรึยัง ว่าชอบที่จะเรียนตรงนี้ไหม
หากลองไปทำงานตรงนั้นดูก่อน  อาจได้เห็นแง่มุมต่างๆมากขึ้นก้อได้
ตรงที่จะเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้มั้ย อาจจะขึ้นอยู่กับสถานะการณ์ขณะนั้น
คือบางคนทำงานได้ตังค์น้อย แต่มีความสุข มันก้ออิ่มแทบจะไม่ต้องการกินหรือใช้จ่ายมากมายก้อมี
เอาใจช่วยจ้าาา...
ว่าแต่ว่า น้องจะไปเรียนอะไรล่ะเนี่ย ฮะฮะ ไม่ได้ติดตาม 

[iannnnn]

เออ เห็นด้วยว่ะ
คือถ้าแบบรวยล้นฟ้าน่ะอยากเรียนก็เรียนเลยไม่ต้องคิดครับ
แต่อู๋ (ไม่รู้ว่ารวยเปล่า แต่บ้านหลังยังกะวัง) ก็น่าจะต้องพิเคราะห์เรื่องค่าใช้จ่ายด้วยเหมือนกันครับ

เอาไหมล่ะ ไหนๆ จะล่าฝันแล้ว ลาออกมาลองจับงานดู เก็บตังค์เรียน

[ณต]

ตอนตูมาอังกฤษนี่ ก็ใช้เงินบาทแค่ค่าตั๋วเครื่องบิน
กับค่าเทอมโรงเรียนภาษา(ถูกๆ)

แล้วก็มาทำงานหาเงินจ่ายค่าบ้านค่ากินค่าอยู่
แล้วก็เก็บตังค์หาค่าเทอมมหาลัยเอาที่นี่แหละ

[เก้อ]

ผมว่าอย่างอู๋ทำงานเลี้ยงชีพได้สบายๆเลยนะ
ไม่น่าจะน้อยกว่าแต่ละเดือนที่ได้ปกติจากเงินเดือน แต่ก็นั่นล่ะ
เรื่องความมั่นคงนั้นไม่ค่อยจะมี

แล้วจริงๆถ้าทำแนวที่พี่ณตว่า คือลงเรียนกับโรงเรียนภาษาแบบประหยัดๆ
แล้วไปลงเรียนในวิทยาลัยศิลปะเป็นคอร์ส ยังงี้ก็ไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายมาก ไม่ถึงสองแสนก็เริ่มต้นไปได้
(หมายความว่าพอไปแล้วก็ต้องทำงานเก็บตังเอาเอง ต้องไฟต์นับแต่วันแรกที่ไปถึง กินเวลาทั้งกระบวนการประมาณ 2 ปี)
ที่ต้องดูมีเงินมากหน่อยก็เฉพาะสเตทเม้นของที่บ้านก็เท่านั้น หรือญาติก็ได้
บริษัทรอยเตอร์ของอู๋ก็เป็นส่วนสำคัญที่จะทำให้การขอวีซ่าทำนองนี้ผ่านง่ายด้วยนะครับ
บริษัทระดับโลกยิ่งใหญ่ขนาดนี้มีส่วนช่วยขอวีซ่าผ่านได้แบบไม่น่าเชื่อเลยล่ะ
ถ้าจะขอโดยที่เป็นฟรีแลนซ์ ผมไม่ค่อยแนะนำ

[Piix]

มีอย่างนึงที่เพื่อนเคยพูดตอนก่อนจะเรียนจบ
ตอนที่มันส่งรูปเข้าประกวดแล้วได้รางวัลของฟูจิ (ได้ไปญี่ปุ่น)
ประมาณว่า "ถ่ายรูปนี่สนุกดีนะ แต่จะไม่ทำเป็นอาชีพเด็ดขาด เพราะมันจะทำให้ความสนุกหายไป"

คิดๆดูแล้วก็จริง ของมัน (ทุกวันนี้มันทำงานการบินไทย)


อู่ชอบงานแบบนี้ ถ่ายรูปแบบที่อู๋ถนัด
แต่ถ้าต้องถ่ายตามใจลูกค้า เพื่อให้ปิดงานได้
จะยังสนุกอยู่ไหม จะยังอยากทำเป็นอาชีพอยู่ไหม

[Romzaikyu]

ก็แยกได้นะว่าเราต้องทำเพื่ออะไร ถ่ายรูปเพื่อสนุก ถ่ายรูปเพื่อหากิน
การทำงานตามโจทย์ลูกค้า บางทีมันก็น่าเบื่อ ถ้าเจอลูกค้างี่เง่า
แต่บางทีลูกค้าดี เราก็สนุกกับการช่วยเขาด้วยทักษะที่เรามี
หรือถ้ามองในมุมกลับกับลูกค้าที่โจทย์เยอะๆ เรื่องมากก็คือ นี่แหละโอกาสฝึกมือ
ว่ามันมีกรอบล้อมอยู่แบบนี้ เราจะทำยังไงให้มันดีที่สุด
ถ้าเราทำได้ เฮ้ยกูก็เก่งนี่หว่า ที่ทำอะไรที่มันดูจะงี่เง่าๆ (เช่น ทำสกู๊ปโฆษณาที่แม่งจะบอกแต่ว่าแดกกาแฟกูแล้ว ยังไงมึงก็ผอม)
ให้มันสนุกได้ ให้มันดี ให้มันมีสาระ

ยิ่งถ้างานถ่ายรูปนั่น ถ้าเราถ่ายสวย ยังไงมันก็สวย จริงๆ นะ
ถึงแม้เค้าจะอยากได้หน้าตรง กลางรูปเด๊ะๆ มุมน่าเบื่อ แสงธรรมดา ไม่ให้เล่นลูกเล่นใดๆ ยังไงก็ตาม
มันก็ยังจะถ่ายให้สวยได้ คิดซะว่าฝึกพื้นฐานไปเรื่อยๆ

เหมือนอาฮุย ในเรื่องฤทธิ์มีดสั้น อาฮุยเป็นมือดาบ(หรือกระบี่วะ)ที่ไวที่สุดในยุทธภพ
ไม่มีกระบวนท่าพลิกพลิ้วพิศดาร หรือกำลังภายในสุดยอด
แต่เวลาอาฮุยจะจิ้มคอหอยใคร ไม่มีใครหลบได้
อาฮุยฝึกแต่จิ้มๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จนจิ้มเก่งที่สุด
ในที่สุด อาฮุยก็เลิกพกดาบ ไปพกกระบอง
เพราะอาฮุยเป็นจอมดาบ(หรือกระบี่)เจ้าเบสิกที่เน้นเบสิ๊ก เบสิกจนโคตรเบสิก จนแม่งไม่ต้องใช้กระบี่ไปเลย 
(จำไม่ได้ว่าอาฮุยหรือเปล่าที่เป็นเจ้าของวลีเด็ด "กระบี่อยู่ที่ใจ" ที่ไม่แน่ใจเพราะจำไม่ได้ว่ามันใช้กระบี่หรือดาบนี่แหละ )

อ้อ มีมูซาชิอีกคนนึง ที่บ้าฝึกดาบมาก ฝึกแม่งอยู่นั่น (อันนี้แน่ใจว่ามันใช้ดาบ)
ฝึกจนบรรลุสัจธรรม ในที่สุดเขียนคัมภีร์ 5 ห่วง(ทนหายห่วง) ซึ่งเป็นคัมภีร์ปรัชญาล่ะเอ้อ

สรุปว่าตูจะพูดอะไรวะเนี่ย 

[เก้อ]

อู๋ต้องเอากล้องไปฝึกจิ้มๆๆๆคน

[Romzaikyu]

จิ้มๆ ๆ ๆ ๆ ๆ นางแบบ 

เอ้อ เก้อ มีอะไรให้ทำมั้ย สิ้นเดือนนี้ออกจากบริษัทแล้ว 

[iannnnn]

จิ้มๆ ไง