งาน เงิน ความหวัง อนาคต

[ฟรีขับ]

แต่ทวงอีถลอกไม่ได้นี่สิ

ทำเล่มใหม่ ผมทวงเอง ฝึกฝีมือมาแล้ว

ยังไงก็ผ่านโปรครับ เป็นหนี้หัวหน้าอยู่ไม่ใช่เหรอ 

มีตัวประกันเดียวที่ต่อรองได้ครับ ไม่ผ่านก็ไม่คืนหนี้ โย่วว 

[Bellbells]

แม่อยากให้มีลูกอยู่เป็นเพื่อนน่ะ เห็นบ่อย แกเหงา 

[papos]

ที่บ้านก็ให้ไปสอบเหมือนกัน ก็สมัครไปน่ะแหละ เข้าไปก็นั่งเล่น กาเล่น พอครบเวลาก็ส่งกระดาษ 

สอบภาค ก. ตูเข้าไปกามั่วๆ ลากช้อยส์โยงแนวทะแยงสลับฟันปลา ทิ้งดิ่งบ้างอะไรบ้าง

แม่งผลออกมาตูเสือกสอบผ่านซะงั้น 

ตั้งกะนั้นก็ไม่เชื่อใจผลสอบพวกนี้แล้วว่ามันวัดได้จริงๆ หรือเปล่า

[Katezila]

สวัสดีค่ะ อัพเดทงานและชีวิตค่ะ

หลังจากที่ตอนโน้น คุณณิชหูดลากให้เข้ามาอัพเดททีนึงแล้ว แต่ยังไม่พร้อมจะเล่าอะไร
ตอนนี้น่าจะกลายเป็นข่าวเก่าแล้วล่ะ ก็เลยน่าจะได้เล่าสู่กันฟังสักที

เกศลาออกจากสามย่านแล้วค่ะ จะทำงานวันสุดท้ายในวันที่ 15 มีนาคม ที่จะถึงนี้
ย้ายงานไปทำตำแหน่งเดิม ที่บริษัทอแดปเตอร์ดิจิตอล (ที่เดียวกับน้องเดือน) ด้วยเงินเดือนเพิ่มขึ้นนิดหน่อยในระดับที่พอรับได้
และข้อดีที่สถานที่ทำงานใกล้บ้านมาก (ลาดพร้าว 5 > 5 แยกลาดพร้าว)
จะไปเริ่มงานวันที่ 18 มีนาคม ที่จะถึงนี้ค่ะ

คนแรกที่เกศบอกข่าวเรื่องการลาออก เว้นจากน้องเดือนและคนในครอบครัวแล้ว ก็คือพี่อาท เจ้าของบริษัทสามย่านน่ะแหละ
บอกพี่อาทก่อนทุกๆ คนในบริษัท เพราะคิดว่าเราควรให้เกียรติบอกเขาเอง มากกว่าให้เขารู้จากปากคนอื่น
แต่เผอิญ พี่อาทดันแอบไปได้ยินข่าวจากไหนมาก็ไม่รู้ ว่าเกศไปสมัครที่ใหม่ (ซึ่งเป็นที่ที่เกศไม่รู้จัก = =")
พอมาถามเอาจากเกศ ก็เลยได้แต่บอกไปว่า ไอ้ที่พี่ได้ยินเรื่องนั้นมาน่ะผิด แต่ที่ถูกก็คือ เกศจะลาออกจริงๆ นะคะ สวัสดีค่ะ 

เกือบ 2 ปีที่ทำงานกับสามย่านมา เป็นชีวิตการทำงานที่ได้อะไรมาเยอะมาก และเสียอะไรไปเยอะมากเช่นกัน
ได้ทั้งประสบการณ์ เพื่อน ชีวิต สังคม ชาวสามย่านน่ารักมาก ทำงานด้วยแล้วมีความสุข ไม่ค่อยดราม่าเท่าไหร่
ได้ทำอะไรต่อมิอะไรที่ไม่เคยทำ ได้ทำสิ่งที่ไม่เคยคิดอยากจะทำแต่ก็ต้องทำ ได้ทำสิ่งที่รู้สึกว่าฝืนใจทำ..แต่ก็ต้องทำ
ได้ทำหน้าที่ที่ถูกเกลียดจากทุกฝ่าย ทั้งเพื่อนร่วมงาน ลูกค้า ผู้บริหาร ได้ฝึกการกลั่นคำด่าออกมาเป็นรอยยิ้มและภาษาดอกไม้
และ
ได้เรียนรู้ว่าการทุ่มเททำงานจนตัวตาย ไม่เคยมีใครเห็นคุณค่าอะไร ไม่เคยมีอะไรตอบแทน
แถมท้ายด้วยการได้โรคเครียดจนหูอื้อติดตัวมาอีกต่างหาก

ปีแรกที่ทำงาน ยอมรับว่าคิดถึงงานมดปลวกมาก
อยากกลับไปเป็นปลวกงานเหมือนเดิม ไม่อยากเป็นแล้วพญาปลวก
เคยสมัครงานใหม่ และมีบ.ญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง เสนองานให้ด้วยเงินเดือนที่เพิ่มขึ้นเยอะมาก
แต่สุดท้ายก็ไม่กล้า เพราะรู้ว่าสกิลปลวกงานตอนนี้มันอ่อนด้อยมาก และไม่สามารถกลับไปทำได้อีกแล้ว
ถ้ารับงานไป ก็คงทำไม่ได้อย่างที่เขาคาดหวัง พาลจะไม่ผ่านโปรแล้วจะเฟลชีวิตเอาเปล่าๆ
ก็เลยปฏิเสธไป (โดนด่าชิบหายจากคนรอบข้างมาจนทุกวันนี้)

แล้วสุดท้าย ก็กลับมาทุ่มเทกับการเป็นพญาปลวกเหมือนเดิม
ชีวิตไม่ได้รู้สึกดีขึ้น แต่ทำใจกับงานได้มากขึ้นนิดหน่อย
เว้นแต่ว่า
เกศไม่ชอบระบบอะไรหลายอย่างของที่นี่ มันสดเกินไป เหนื่อยเกินไป
เกศถูกคาดหวังให้ทำอะไรหลายอย่างที่ท่านผู้นำอยากได้ อยากมี อยากเป็น แต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
ไม่มีคนสอน ไม่มีแนวทาง ทุกอย่างจงไปมั่วเอาเอง
ก็โอเคนะ ดิ้นรนทำให้ได้
แต่ที่รับไม่ได้ คือสุดท้ายเราก็ถูกวางตัวเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมการเมืองระหว่างนายจ้างกับลูกค้า
พูดกับเราอย่างนึง พูดกันเองอย่างนึง บังคับให้เราพูดกับลูกค้าอย่างนึง แล้วไปตกลังกันเองอีกอย่างนึง
อืม ชักไม่สนุกละ

ในที่สุดก็หมดใจ

ช่วงเวลาในการหางานใหม่กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้กลับไปหางานมดปลวกแล้ว
ถ้าไม่สามารถกลับไปเป็นมดปลวกเหมือนเดิมได้ ก็ต้องเป็นพญาปลวกที่เก่งกว่านี้ให้ได้
ซึ่งที่นี่ไม่มีอะไรที่เกศสามารถทำได้ หรือเรียนรู้ได้อีก
หรืออาจจะมี แต่เกศไม่มีใจแล้ว

คนแรกที่คุยด้วยคือเดือน
เดือนบอกว่า ถามตั๊กถั่วสิ ตั๊กถั่วเพิ่งไปสัมภาษณ์มา (อ้าว อินี่ไวกว่า)
ก็เลยไปคุยกับตั๊ก
สรุปสั้นๆ ได้ว่า เราก็เบื่องานพอๆ กัน แล้วตั๊กก็แนะนำให้ไปสัมฯ ที่เดียวกัน
เป็นที่ที่เบลกำลังจะเริ่มงาน และเขาต้องการรับคนอีกหลายคน
ก็ โอเค ไปก็ไป
บ.ที่เบลไปทำ ออฟฟิศน่ารัก บรรยากาศน่ารัก พี่ MD ก็น่ารัก
เสียแค่ว่าโคตรไกลมากกกกกกกกกกกกก โหดร้ายกับชีวิตสุดๆ
แต่ตอนนั้นใครให้ไปไหนก็ไปนะ กูไปหมด เรียกมาเถอะ

กลับมาจากสัมฯ คุณณิชหูดก็เด้งมาบอกข่าวตลอดว่าเขาจะเอาแล้วนะ แต่ยังไม่ได้เรียก
รีรออยู่เพราะอยากให้มาเริ่มงานเมษา เรียกมาเร็วกลัวไม่มีงานจะให้ทำ
เราก็ไม่ได้ว่าอะไร ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ
จนวันนึงน้องเดือนมาถามว่า ไปอแดปเตอร์กับเดือนไหมพี่เกศ 

แล้วเดือนก็เด้งไปแนะนำเกศให้ MD ของอแดปเตอร์รู้จัก ให้เกศส่ง resume ไปทางเมล์
5 นาทีถัดมา อแดปเตอร์โทรกลับมาสัมภาษณ์ แล้วนัดเราเข้าไปคุยเลยในเย็นวันเดียวกัน
พอวางสายปั๊บ บ.แรกที่ไปสัมฯ ก็โทรมาจองตัวไว้ก่อน บอกว่าจะเอาเราแน่ๆนะ เดี๋ยวเรื่องราคาว่ากันอีกที
(มารู้ทีหลังว่าคุณณิชหูดไปกดดันให้เขารีบโทรมาล๊อบบี้ กลัวหลุด บ้าบอมาก  )

ตกเย็นก็ไปอแดปเตอร์จนได้ คุยเรื่อยเปื่อยไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
วันรุ่งขึ้นพี่เขาก็โทรมา ตอบตกลงทั้งเงินเดือนที่ขอไป และวันเวลาเริ่มงาน
แล้วก็นัดให้เข้าไปเซ็นสัญญาเลย

ตกใจนะ เป็น process ที่เร็วมาก
เร็วจน HR ของอแดปเตอร์เองก็ตกใจว่าอีนี่โผล่มาจากไหน คนอื่นเขาส่งใบสมัครกันมากองไว้เป็นเดือนๆ
แต่ก็โอเคแหละ แฮปปี้ทั้งสองฝ่าย
เกศเองก็เดินไปแจ้งพี่อาทเรื่องลาออกจากงาน และโทรไปแจ้งบ.ของคุณหูด ว่าเราคงไม่ได้รับตำแหน่งที่เขาเสนอให้แล้ว

กำหนดการของเกศคือ จะทำงานที่สามย่านวันสุดท้ายในวันที่ 15 เพราะอยากช่วยเคลียร์งานที่อยู่ในมือให้หมดก่อน
ทั้งๆ ที่จริงๆ เกศจะไปตั้งแต่สิ้นเดือนกุมภาฯนี่เลยก็ยังได้ ระยะเวลามันได้พอดีนั่นแหละ
แต่งานที่อยู่ในมือเกศมันเยอะจริงๆ จนตอนนี้ก็รู้สึกแล้วล่ะว่าคงเคลียร์และส่งมอบงานให้คนอื่นไม่ทันวันที่ 15 หรอก

แต่ยิ่งอยู่ต่อไป ระยะเวลาที่เหลือยิ่งทำให้รู้สึกว่า ทุ่มเทเสียแรงเปล่าจนนาทีสุดท้ายจริงๆ

ลาก่อนนะสามย่าน

15 วันที่เหลือ ฉันก็จะทำดีกับเธอเหมือนที่เคยทำเสมอมา
ไม่ว่าเธอจะตอบแทนฉันอย่างไร
หรือไม่ตอบแทนอะไรฉันเลยก็ตาม

ขอบคุณพี่แอนที่พาเกศเข้ามา
ขอบคุณน้องเดือนที่พาเกศออกไป
ขอบคุณคุณเบลด้วยที่พยายามแย่งตัว 

ถึงกวาง ..ถ้ามาอ่านนะ
ขอโทษทีที่ไม่ได้บอกก่อนจะเรียกกวางมาสัมภาษณ์ที่สามย่าน
พยายามจะบอกแล้ว แต่พิมพ์ไปบอกทีไร ข้อความจะส่งไม่ไปทุกที ยังกะอาถรรพ์
อย่าเพิ่งตกใจกับอะไรที่พี่เขียนเยอะแยะ
สามย่านเป็นที่ที่ดี เพื่อนร่วมงานน่ารัก และมีบรรยากาศที่สุดยอดมาก
ไอ้เรื่องแย่ๆ ที่พี่เจอ มันมีแค่พี่และ PM อีกไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้ประสบ
คนอื่นๆ ในออฟฟิศไม่ได้รับรู้อะไรแบบนี้ด้วยหรอก ไม่เชื่อถามพี่แอนหรืออิแบงค์ก็ได้
พวกนั้นน่าจะไม่เก็ทเลยว่าที่ตูพูดมาทั้งหมดมันหมายถึงอะไร 
ถ้ากวางตัดสินใจมาทำที่สามย่าน ก็ยินดีต้อนรับนะ
เราอยากให้กวางได้งานดีๆ ได้เงินดีๆ สมกับการทำงานที่กวางทำแบบหนักหนาสาหัส
เห็นที่อื่นกดเงินเดือนกวางขนาดนั้นแล้วมันรับไม่ได้ เลยอยากเรียกมาที่นี่
แต่เราคงไม่มีโอกาสได้ร่วมงานกันจริงๆหล่ะ เพราะกว่ากวางจะมา ฉันก็ไปแล้วจ้าา

รักทุกคน พิมพ์ยาวชิบเป๋งเลย

[iannnnn]

เออ ไม่เก็ตเลยจริงๆ
ไม่รู้และไม่มีกลิ่นอะไรสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้นยังไงบ้าง
เพราะปกติอยู่ที่ทำงานก็คุยแบบไม่มีใครมีความลับสักคน
เลยยังแปลกใจในหลายๆ บรรทัด ว่าทำไมถึงคุยกัน ปรึกษากันด้วยการพิมพ์วะ
หอหญิงช่างน่ากลัวจริงๆ


(กวางไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าได้มาสามย่านน่ะ บรรยากาศของหอชายเป็นโคตรจะคนละบริษัทกันเลย)

[ยุนเอ]

ขาดสาวตึงหมดละ สามย่าน

นี้เกศตึงสุดแล้วนะ

รองลงมาก็น้องธันย์แล้วล่ะ

[iannnnn]

จะบอกว่าหอชายตอนนี้พุ่งเป้า (หมายถึงพุ่งเป้าจริงๆ) ไปที่ห้องหัวมุมล่ะ
สาวบิกินี่ในตำนาน

[กวางจ้ะ]

โอย ขอบคุณค่ะพี่เกศ​


เชื่อมั้ยยัง 50/50 อยู่เลยกะสัมภาษณ์รอบเย็นนี้เนี่ย ตูจะรอดมั้ยนะ?  


ส่วนเรื่องสภาพแวดล้อม คนอยู่ในตำแหน่งนั้นหน้าที่ความรับผิดชอบก็สูงกว่าปกติ อันนี้เข้าใจได้จ้า
เห็นพี่เกศได้ไปอยู่ที่สบายกว่านี้ก็ไปนะเค้าไม่ว่าไร
(ถ้าอยู่ที่เดิมแล้วมาป่วยบ่อย ๆ แบบนี้นี่ก็ไม่ไหวนะ) ตอนที่อ่านเมนต์พี่เกศเสร็จปั๊บก็อึ้งไปนิดหน่อยแต่ก็นะ มันก็เป็นไปตามวัฏจักร

เคยคิดอยากอ่านดราม่าของที่สามย่านเหมือนกัน ว่าเราจะรับสถานการณ์ประมาณนี้ได้มั้ย
แต่หาอ่านยาก หรือไม่มีให้เห็นก็ไม่ทราบ และไม่ค่อยมีเวลาด้วย (ต้องปั่นงานและอื่นๆ)

แต่ก็นะ.. ถ้าผ่านงานโรงงานที่คนงานเยอะๆแล้วมีแต่คนอิจฉาริษยา ให้ร้ายต่าง ๆ นานามาได้
ทำงานดึกดึ่นยันรุ่งสาง แต่ผลตอบแทนไม่ค่อยโอเคแล้วยังไหว
เรื่องหนักหนากว่านี้ก็ต้องผ่านไปได้น่ะแหละ



ส่วนที่พี่แอนว่ามา หมายความว่าไงอ่ะ? หอชาย!?

[Katezila]

บิกินี่ไหนวะ เห็นแต่ฝรั่งอ้วนๆ โหดๆ  

[ยุนเอ]

กวางจะโดนกล่อมเกลาด้วยเพลง คาราบาวระหว่างทำงาน พร้อมด้วยตลกคาเฟ่

อยากกลับไปเปิดเพลงพุดเดช ใส่หอชายอีก 

[iannnnn]

บิกินี่ไหนวะ เห็นแต่ฝรั่งอ้วนๆ โหดๆ 

เดินไปถามหอชายเดี๋ยวนี้เลย อะไรกัน ออกจะเป็นตำนาน



อ้อ ถ้ากวางได้เจอหอชายอะนะ
มันเป็นสถานที่ที่แบบว่า เคยบ่นกันดังๆ เลยว่าแม่งไร้ดราม่าสิ้นดี ทำไมเป็นสังคมแบบนี้วะ
คือแปลกใจที่ไม่มีเลยอะ ไม่มีเลยยยยย สักนิด คงเพราะไม่มีตัวเชื้อไฟอยู่เลยล่ะมั้ง

[กวางจ้ะ]

เดี๋ยวเปิด the shock แล้วใส่หูฟังไปละกันนะ  

[iannnnn]

ทุกวันนี้ตูก็ฟังเดอะช็อกเวลาทำงานทุกวันเลยนะ
แต่แบบ แป๊บๆ ก็ต้องถอดมาฟังคนอื่นแม่งคุยกันละ เลยฟังไม่จบสักเรื่อง
ก็คงพอนึกออกแหละ สถานที่ทำงานที่แม่งปล่อยมุกกวนตีนแข่งกันรัวๆ

[Katezila]

เดี๋ยววันนี้กวางมา ว่าจะจับไปนั่งในหอชายระหว่างรอสัมฯกับพี่อาทน่ะแหละ

[iannnnn]

เออ เลยลืมขอโทษเกศเลย อ่านดูแล้วรู้สึกตูมีส่วนร่วมในวิกฤตการณ์ครั้งนี้
แถมยังเข้ามาโพสต์ไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก
แต่ก็คิด(ไปเอง)ว่าเกศน่าจะเข้าใจว่าอะไรที่มันดี มันก็จะดี อะไรที่มันเลวร้าย ก็อย่าไปทน
เลยสนับสนุนทุกครั้งเวลาใครจะลาออกจากงานเพราะวิถีชีวิตไม่เหมาะกับที่ทำงานแล้ว
(เอ๊ะตูเล่าไปยังวะว่าตูก็จะออกเหมือนกัน (แต่ไม่ออกแล้ว))

เห็นในทวิตเตอร์มีแคมเปญรณรงค์ #freekate กันตะกี้
ดูรายชื่อแต่ละคนแล้ว น่าจะบิ๊วอะไรแบบนี้กันมาสักพักแล้วใช่ปะ
แต่บอกตามตรงเห็นแล้วรู้สึกผิดจังเลยที่เอาเกศมาทรมาน
เห็นแท็กนั้นเลยดูเหมือนโดนด่าไปด้วย ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกะบริษัทนะ

ขอให้โชคดีมีผัวครับ