โชว์หมอแบบแมวๆ

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เสร็จแล้ว  (แต่ยังไม่ได้เว้นบรรทัด อ่านยากมาก  )

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

เรื่องสั้น

แผน(รัก)ลับ หนุ่มออฟฟิศ

ประวิทย์มาถึงบริษัทแต่เช้า แม่บ้านทักทายเขาอย่างแปลกใจเพราะว่าเธอจำได้ว่าปกติจะเห็นชายหนุ่มคนนี้มาถึงที่ทำงานสายอยู่เสมอ ดังนั้นการเห็นชายหนุ่มแว่นสีดำหนาเตอะคนนี้เดินเข้ามาในสำนักงานตั้งแต่ 6โมงเช้าจึงเป็นเรื่องที่ประหลาดเอามากๆ

ชายหนุ่มเดินไปตอกบัตรจากนั้นก็ไปนั่งที่โต๊ะทำงาน จากนั้นจัดเอกสารบนโต๊ะ ตาจับจ้องไปที่โต๊ะทำงานอีกฟากหนึ่งของห้องที่เจ้าของโต๊ะยังมาไม่ถึง แล้วก็หยิบเอาเอกสารขึ้นมาทำงานไปก่อนเป็นการฆ่าเวลา ประวิทย์ทำงานไปเพลินๆจนกระทั่งมีเสียงกระดิ่งที่แขวนหน้าประตูสำนักงานดังขึ้น หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอวางกระเป๋าลงตรงโต๊ะซึ่งประวิทย์จ้องมองอยู่เมื่อครู่นี้ จากนั้นเธอก็เดินไปตอกบัตรและกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะ ระหว่างนั้นก็มีคนอื่นๆเดินเข้ามาในสำนักงานเรื่อยๆและจับกลุ่มคุยกันบ้าง อ่านนิตยสารบ้างเนื่องจากยังไม่ถึงเวลางาน

ประวิทย์เอียงข้อมือดูนาฬิกาบอกเวลา7.25น. เขาลุกเดินออกไปข้างนอก พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หันไปมองเธอคนนั้น ... ผ่านไปอีก 5 นาที เธอมองดูนาฬิกาซึ่งบอกเวลา 7.30น. แล้วก็ลุกจากโต๊ะทำงานเดินออกจากห้อง
อริสราเดินเปิดประตูห้องชงกาแฟเข้าไป เธอได้กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยออกมาจากข้างใน มีคนๆหนึ่งยืนชงกาแฟอยู่ในห้องนั้นแล้ว เธอเดินไปหยิบแก้วกาแฟมาชงบ้าง

"ดื่มกาแฟแต่เช้าเลยนะครับ" ประวิทย์ทักขึ้น "ผมประวิทย์ครับ"
... "อริสราค่ะ" หญิงสาวตอบ มือก็ชงกาแฟไป

จากนั้นทั้งห้องก็อยู่ในความเงียบ ประวิทย์ดื่มกาแฟเสร็จแล้วก็ล้างแก้วก่อนจะเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรต่อ หญิงสาวดื่มกาแฟต่อจนหมดแก้วก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เธอมองไปที่ชายคนที่ทักเธอในห้องชงกาแฟเมื่อครู่นี้แวบนึงก่อนจะกลับไปทำงานของตน จนถึงเวลาเย็นเลิกงาน ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น ประวิทย์มาถึงที่ทำงานตั้งแต่ 6 โมงเช้าเช่นเคย เมื่อเข้ามาไม่พบใครในสำนักงานเลย เขาก็ตอกบัตรแล้วนั่งทำงานฆ่าเวลาไปก่อน สัก20นาทีก็ได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าสำนักงานดังขึ้น เขาเงยหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะผิดหวังเพราะตรงประตูสำนักงานไม่ใช่หญิงสาวคนนั้น หากแต่เป็นผู้จัดการ

"เฮ้ย ประวิทย์ นั่นคุณจริงๆเหรอ" ผู้จัดการมองอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะตลอดมาลูกน้องคนนี้มาทำงานเกือบสายแทบทุกวัน
"สวัสดีครับ ผู้จัดการ" ประวิทย์ยกมือไหว้ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ สายตาเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะๆ จนกระทั่งใกล้ 7 โมงเช้า หญิงสาวคนนั้นก็เดินเข้ามา เธอลงไปนั่งที่โต๊ะของเธอและนั่งทำงานเงียบๆไป ระหว่างนั้นคนอื่นๆก็เข้ามาในสำนักงาน ส่วนใหญ่จะคุยกันหรือไม่ก็นั่งอ่านนิตยสารเพราะว่ายังไม่ถึงเวลางาน ประวิทย์มองดูนาฬิกาซึ่งบอกเวลา7.25น. แล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปที่ห้องชงกาแฟ

เรื่องมันเริ่มขึ้นตั้งแต่สองสัปดาห์ที่แล้ว เมื่อเธอคนนี้สมัครเข้ามาในสำนักงานออกแบบแห่งนี้ เพียงวันสองวันแรกที่เธอเข้ามา กลุ่มผู้ชายในสำนักงานก็รุมกันเข้าไปทักทาย แน่นอนล่ะ ก็ผู้หญิงหน้าตาดีน่ารักเข้ามาทำงานใหม่ก็ย่อมเป็นที่สนใจเป็นธรรมดา ประวิทย์เองก็เหมือนกับผู้ชายคนอื่นๆที่สนใจคนหน้าตาดี แต่ว่าเขาเองไม่ได้หน้าตาดี ตำแหน่งก็ธรรมดา จะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่นเขาได้ เขาจึงไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักแบบที่คนอื่นทำกัน

แต่ไม่นานนักคนอื่นก็เลิกสนใจหญิงสาวคนนี้ เพราะเธอเป็นคนที่เงียบๆแทบจะเรียกได้ว่าถามคำตอบคำ สนใจแต่งานจนกระทั่งผู้ชายที่ไปจีบถอยออกมา ส่วนผู้หญิงคนอื่นในสำนักงานก็ไม่ค่อยคุยกับเธอส่วนหนึ่งเพราะนอกจากจะหมั่นไส้ที่มีผู้ชายไปรุมจีบ อีกส่วนก็เพราะเธอก็ไม่เข้าหาเพื่อนเลย แต่สิ่งหนึ่งที่ประวิทย์สังเกตคือเธอจะมีถ้วยกาแฟวางที่โต๊ะเป็นบางวัน และพอประวิทย์ลองมาให้เช้าขึ้นเขาก็พบว่าเธอจะลุกไปชงกาแฟตอน7.30น.ทุกวัน และนี่คือที่มาของแผนของประวิทย์

ในเมื่ออริสราจะเข้าไปชงกาแฟตอน 7.30 น.ทุกวัน ประวิทย์เลยวางแผนว่าจะเข้าไปก่อนสัก 5 นาที ชงกาแฟให้กลิ่นหอมทั่วห้องแล้วละเลียดดื่มไปก่อนจะหาโอกาสคุย แต่เพื่อไม่ให้ดูเป็นที่น่าสงสัย ชายหนุ่มก็ต้องมาถึงที่ทำงานก่อนที่เธอจะมาและทำทีเป็นนั่งทำงานแบบไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอเป็นพิเศษ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่รู้ตัวว่าการเจอเขาในห้องชงกาแฟทุกวันนี้เป็นแผนการของเขาเองไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

"น้ำยังไม่ร้อนครับคุณอริสรา" ประวิทย์บอกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมองมาที่เขาซึ่งไม่ได้ยืนดื่มกาแฟเหมือนทุกวัน เธอฟังแล้วไม่ได้พูดอะไรตอบแต่เดินไปหยิบขวดกาแฟและครีมเทียมมาชง
"ทำไมวันนี้ใส่ครีมเทียมแค่ช้อนเดียวล่ะครับ" ชายหนุ่มทำหน้าสงสัย "ทุกทีเห็นใส่สามช้อน"
"ครีมเทียมหมดน่ะค่ะ"
"อ๋อ แม่บ้านเก็บเอาไว้ที่ลิ้นชักบนสุดครับ" ประวิทย์ชี้ไปที่ลิ้นชักโดยที่ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะทำให้ หญิงสาวจึงเดินไปหยิบมาเปิดแล้วเทครีมเทียมเอง ... ระหว่างนั้นห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เสียงน้ำเดือดในกาต้มน้ำเริ่มดังผุดๆ

"คุณประวิทย์ทำงานที่นี่มานานแล้วหรือยังคะ" หญิงสาวพูดขึ้นทำลายความเงียบ
"ผมทำมา 4 ปีแล้วครับ" ประวิทย์ตอบ "คุณอริสราก่อนนี้ทำอยู่ที่ไหนเหรอครับ"
"ชั้นทำอยู่ที่บริษัทสอนคอมพิวเตอร์ค่ะ" เธอตอบ
ห้องเงียบลงอีกครั้ง ทั้งคู่กดน้ำชงกาแฟก่อนจะดื่ม

"ไปทำงานก่อนนะคะ" หญิงสาวหันมาบอกก่อนจะเดินออกไปจากห้องสวนกับแม่บ้านที่เดินเข้ามาพอดี ประวิทย์ล้างแก้วน้ำของเขาขณะที่แม่บ้านหันไปมองกาต้มน้ำ
"คุณประวิทย์เจอสายไฟกาต้มน้ำแล้วเหรอ" แม่บ้านถาม

"ครับ มันตกอยู่ตรงหลังตู้เย็นน่ะป้า" ชายหนุ่มโกหก

แน่ล่ะ ก็เขาเองเป็นคนที่แอบถอดสายไฟกาต้มน้ำเอาไปซ่อนไว้ เพื่อว่าพอเข้ามาจะได้ต้องต้มน้ำใหม่ เขาจะได้ใช้เวลาที่กำลังรอน้ำเดือดหาโอกาสคุยอะไรกับเธอคนนั้น และวันนี้ก็ได้ผลจริงๆ

ผ่านไปสัปดาห์กว่าๆชายหนุ่มก็เริ่มเจอกับปัญหาใหม่ เพราะความที่เขามาทำงานแต่เช้าทุกวัน และทำงานเลยเวลาทุกวันรอจนเธอกลับทำให้งานที่หัวหน้าให้มาเสร็จหมดแล้ว ... เขาแก้ปัญหาด้วยการไปเอางานของกลุ่มจากหัวหน้าฝ่ายมาทำ แต่ก็เสร็จไปแล้วเมื่อวาน ... วันนี้ประวิทย์เริ่มนั่งอยู่ไม่สุขแล้วเมื่อเขามาถึงตั้งแต่เช้า แต่ไม่มีงานให้ทำ แล้วเค้าจะทำอย่างไรดี ถ้าอริสราเดินเข้ามาแล้วเจอเขานั่งว่างๆไม่ได้ทำอะไรเธอต้องสงสัยแน่ๆ แล้วสิ่งที่เค้าเพียรทำมาตลอดทั้งเดือนก็จะพังลง

"ประวิทย์!" เสียงดังขึ้นจากประตู ผู้จัดการยืนทำหน้าแปลกๆอยู่ แน่ล่ะ เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเห็นเจ้าหนุ่มสายเสมอของสำนักงานมานั่งตั้งแต่ 6 โมงเช้า ... ผู้จัดการทำหน้าตาแปลกๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงานแต่ไม่วายลอบมองออกมาดู ... ประวิทย์ยิ่งกังวลมากขึ้น แย่แน่ๆ เพราะว่าเขามานั่งตั้งแต่เช้าแบบนี้ผู้จัดการต้องไม่พอใจแน่ๆว่าเขามานั่งเปิดแอร์ในสำนักงานเปลืองไฟตั้งแต่เช้า ... คิดไปคิดมาแล้วชายหนุ่มเลยรวบรวมความกล้าเดินไปเคาะห้องผู้จัดการ

"ผู้จัดการครับ เห็นผู้จัดการบอกเมื่อสัปดาห์ก่อนว่ามีงานออกแบบของลูกค้าต่างชาติที่คอนโดในสุขุมวิทยังไม่ได้จ่ายงาน ไม่ทราบว่าตอนนี้มีคนทำหรือยัง... ถ้ายังผมขอเอาไปทำได้ไหมครับ" ชายหนุ่มบอก

"เอ้า แล้วงานของคุณเองเสร็จแล้วเหรอ" ผู้จัดการถาม "กับงานของฝ่ายคุณเองเสร็จแล้วรึยัง"

"งานส่วนของผมไม่มีตัวไหนค้างแล้วครับ ... แล้วสัปดาห์ก่อนผมก็เอางานกองกลางของฝ่ายมาเคลียร์หมดแล้ว ตอนนี้เลยไม่มีอะไรทำเพิ่มครับ"ประวิทย์ตอบ ผู้จัดการหันไปพลิกแฟ้มบนโต๊ะดู เลยเห็นจริงดังว่า งานของกลุ่มประวิทย์กองอยู่รอเซ็นอนุมัติเต็มโต๊ะ ล้วนเป็นลายมือของประวิทย์ทั้งนั้น
"ได้ๆ งั้นคุณเอาไปทำแล้วกัน" ผู้จัดการหยิบแฟ้มออกมาจากลิ้นชักยื่นส่งให้ ชายหนุ่มรับไปอย่างดีใจออกจากห้องแล้วรีบลงนั่งทำงานที่โต๊ะต่อ เป็นจังหวะที่เฉียดฉิวกับที่อริสราเดินเข้ามาในสำนักงาน ... เธอมองไปเห็นประวิทย์นั่งทำงานอยู่ก่อน ไม่ได้คิดอะไร เดินไปวางกระเป๋าที่โต๊ะแล้วทำงานของตน
เกือบไปแล้วจริงๆ เฉียดฉิวไปนิดเดียว

ปัญหาตอนนี้คือขั้นต่อไปเขาคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อ ตอนนี้อริสราคุยกับเขามากขึ้น ตอนกลางวันก็คุยกันมากขึ้น แต่เธอยังรักษาระยะห่างไว้เหมือนเดิม ประวิทย์คิดว่าจะชวนเธอไปทานข้าวแต่ก็ไม่รู้จะหาโอกาสตอนไหนดี แล้วถ้าพูดอะไรพลาดไปนิดเดียว ที่ทำมาทั้งหมดก็สูญแน่ๆ ...

"เสร็จแล้วครับผู้จัดการ" ประวิทย์ยื่นแฟ้มออกแบบให้ผู้จัดการ ทาทางกระสับกระส่ายเพราะว่าเขาทำงานเสร็จ ไม่มีอะไรให้ทำตอนเช้าแล้ว "ต้องแก้อะไรไหมครับ"
ผู้จัดการพลิกดูรายละเอียดข้างใน ทีแรกเขาคิดว่าจะเจอข้อบกพร่องอะไรบ้างเพราะดูประวิทย์ดูเครียดๆพิกล แต่พลิกดูแล้วงานก็เป็นระเบียบดี ... แน่นอนว่างานต้องออกมาดี เพราะสัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์ผู้จัดการจงใจมาเช้าทุกวันและก็เห็นประวิทย์นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะตั้งแต่6โมงเช้าทุกวัน จึงไม่ใช่งานที่ออกมาอย่างลวกๆขอไปที
"สมบูรณ์แบบดีมาก ไม่ต้องแก้อะไร ... ที่จริงผมลองดูงานของทีมคุณแล้ว พวกคุณเคลียร์งานหมดจนผมไม่เหลืออะไรให้ทำเลย ผมคุยกับผอ.แล้วตกลงว่าจะให้ทีมของคุณไปพักผ่อนได้5วันไม่นับเป็นวันลา ... ถือเป็นรางวัล"

พักห้าวัน! แย่แล้ว!ชายหนุ่มคิดในใจ ถ้าไปพักห้าวันงั้นเขาก็ไม่ได้เจอหน้ากับอริสราสิ นี่มันผิดแผนไปหมดแล้ว แย่แน่ๆ ... แล้วประวิทย์ก็คิดขึ้นมาได้
"เอ่อ ผู้จัดการครับ พอดีผมเห็นอริสราที่อยู่อีกทีมนึงเค้ามาทำงานเช้าๆทุกวัน ดูเหมือนงานของทีมเค้ายังไม่เสร็จดี ผมไปช่วยงานทีมนั้นไปก่อนได้ไหมครับ"
"เฮ้ย ประวิทย์ นายไม่หยุดพักหน่อยเหรอ จะไปทำงานของทีมอื่นเค้าทำไม" ผู้จัดการร้องขึ้นมาอย่างงงงวย
"คือบ้านผมอยู่ต่างจังหวัดครับผู้จัดการ ถึงหยุดไปผมก็ไม่ได้กลับบ้านอยู่แล้ว เดินทางไปกลับก็เหนื่อยเปล่าๆ" ประวิทย์รีบนึกหาข้อแก้ตัว "อีกอย่างหยุดอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไรเดี๋ยวสมองตันคิดอะไรไม่ออก สู้ช่วยๆกันทำงานไปก่อนดีกว่าครับ"

ถึงแม้จะงงๆแต่ผู้จัดการก็ยอมตามที่ประวิทย์ขอมา ... 8 โมงเช้า ผู้จัดการเรียกหัวหน้าทีมออกแบบทั้งสองเข้ามาเพื่อคุยเรื่องการจัดการงาน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนชายหนุ่มใจหาย เพราะตอนนี้เขามีโอกาสได้ทำงานใกล้ชิดกับคนที่ตนเองแอบชอบ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่มีโอกาสได้คุยอะไรสนิทสนมมากไปกว่าที่ห้องดื่มกาแฟและเรื่องงานเลย จนตอนนี้งานที่มาช่วยทำก็กำลังจะเสร็จแล้ว หรือว่าที่ทำมาเค้าจะเหนื่อยฟรี

"เฮ้ย ไอ้วิทย์ ผู้จัดการเรียกประชุม" เพื่อนร่วมงานเรียก "ไม่รู้มีเรื่องอะไร เห็นเรียกเข้าไปพร้อมกันทั้งสองทีมเลย"
ประวิทย์กับอริสราเก็บงานที่ทำค้างบนโต๊ะ จากนั้นเข้าห้องประชุม ทั้งคู่นั่งลงคู่กันตรงที่ว่างที่เหลืออยู่2ที่พอดี

"มากันครบแล้ว งั้นผมขอประกาศสั้นๆแล้วกัน" ผู้จัดการบอกกับพนักงานสิบกว่าคนในห้อง "สิ้นเดือนนี้ หัวหน้าทีมทั้งสองคนของพวกคุณจะได้เลื่อนตำแหน่งไปทำงานที่สำนักงานอื่น และตำแหน่งก็จะว่างลง"
"และเนื่องจากเราต้องหาคนใหม่มาแทน ผมก็เลยให้ทั้งคู่เสนอชื่อคนที่ตั้งใจทำงานและมีความสามารถขึ้นมา และเมื่อดูกับผลการทำงานในรอบสามเดือนที่ผ่านมา ผมก็หวังว่าทุกคนคงจะเห็นด้วยกับชื่อทั้งสอง"

"ยินดีกับทั้งสองคนด้วย อริสรา ประวิทย์ พวกคุณเตรียมตัวรับตำแหน่งใหม่ได้" ผู้จัดการเปิดกราฟผลงานและตารางเวลาเข้าออกงานฉายขึ้นหน้าจอ "ผมคิดว่าคงไม่มีใครคัดค้าน กับการเลื่อนตำแหน่งให้คนที่มาทำงานตั้งแต่ 6 โมงเช้าของทุกวันติดต่อกัน 3 เดือน และทำงานได้เนื้องานเกินครึ่งนึงของทีม"

ทุกคนปรบมือให้และยินดีอย่างไม่มีข้อกังขา เว้นแต่สองคนที่ได้รับตำแหน่งที่ทำหน้างงๆ

"ทั้งคู่ไม่ต้องปฏิเสธเลย อริสรา! ถึงคุณจะเป็นพนักงานใหม่ แต่ตำแหน่งนี้มันไม่เกี่ยวกับอาวุโส แต่เกี่ยวกับความตั้งใจ ประวิทย์! นายก็เหมือนกัน ถึงก่อนหน้านี้นายจะมาสาย ทำงานช้า กลับก่อนมาตลอดสี่ปี แต่สามเดือนนี้นายได้พิสูจน์แล้วว่าจริงๆนายก็มีความสามารถ ดังนั้นรับตำแหน่งนี้ไว้ซะ "

ประวิทย์หน้าเหวอ ... เดี๋ยวนะ ที่ผ่านมาเค้าแค่จะหาอะไรทำตอนเช้ากับอยากอยู่ที่ทำงานนานๆเพื่อจะได้คุยกับคนที่ชอบเท่านั้นเองนะ ... แล้วถ้าได้เลื่อนตำแหน่งแต่ทุกอย่างเหมือนเดิมอย่างนี้ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าสิ ... แต่ เอ๊ะ ...
ระหว่างที่ทุกคนกำลังแยกย้ายออกจากห้องประชุมเพื่อกลับไปทำงานต่อ ประวิทย์หันไปทางอริสราที่กำลังจะลุกขึ้น
"คุณอริสรา เย็นนี้ว่างไหมครับ" ชายหนุ่มถาม
"คะ?"
... "เดี๋ยวเย็นนี้เราสองคนไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ" ประวิทย์ชวน "ถือเป็นการฉลองตำแหน่งใหม่ ที่ได้มาจากการทำงานร่วมกันมาทั้งสัปดาห์"
อริสราทำท่านึกนิดนึงก่อนจะยิ้มออกมา "ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เราไปพร้อมกัน"
ประวิทย์ยิ้มอย่างหุบไม่ลง ถึงจะผิดแผนไปเยอะแต่ก็ยังได้ผลล่ะนะ

*********************

[ออยอิชี่]

แผน(รัก)หลับ หนุ่มออฟฟิศ
เรื่องนี้ตามอ่านจากใน ฟบ. หมอแมวอยู่ 

[Vikz]

อร๊ายยย

มีมาให้ฟินอีกแล้ว

[papos]