สมมุติว่าตัวเองมีลูก

[IM]

จานเกศโคตรโลกสวยอ่ะ

[Layiji]

มิน่าสามีหน้าเหมือนพ่อจานเกดเปี๊ยบ ตอนไปงานจานเกดยังงงว่าใครลูกฝั่งไหนแน่เลย

[หนูอร]

ไม่เคยรู้สึกอึดอัดกับความเป็นห่วงของพ่อกับแม่นะ ถ้ามองดีๆแล้วมันก็เข้าใจ ว่าเค้าทำขนาดนี้เพราะอะไร
สิ่งที่เราทำได้คือตอบสนองทุกอย่างให้เค้าสบายใจ ไม่ใช่ให้เห็นว่าเราเป็นผู้ใหญ่แล้ว โตแล้ว (เพราะเราทำไม่ได้หรอก)
แต่ให้เค้าเห็นว่าเราเข้าใจในความเป็นห่วงของเค้า และเราดูแลตัวเองได้ดี

เข้าใจและเป็นกำลังใจให้อิ่มนะ เชื่อว่ามันมีวิธีที่แสดงออกและทางออกที่ดีกว่านี้ ที่จะทำให้สบายใจกันทุกฝ่าย แต่อิ่มอาจจะต้องใจเย็นกว่านี้นิดนึงจ้ะ

ตามนี้ด้วยเลย ส่วนตัวมองว่าการแสดงกิริยาไม่พอใจมันไม่ใช่ทางออกของการแสดงความเป็นผู้ใหญ่น่ะ
เค้าจะยิ่งมองเราว่าเป็นเด็กงอแง อยากให้ทุกอย่างมันได้อย่างใจ ก็ยิ่งไม่เข้าใจไม่ไว้ใจเข้าไปใหญ่

ไม่อยากให้กดดันตัวเองและคนรอบข้างเรื่องความเป็นผู้ใหญ่น่ะ... เอาแค่รับผิดชอบสิ่งที่ต้องทำให้ดีที่สุดก่อน
แล้วเค้าจะเห็นเองว่าเรามีความรับผิดชอบมากพอในการใช้ชีวิตและทำสิ่งอื่นๆด้วย มันค่อยๆมาเอง

บ้านพี่ก็ประมาณอาจารย์เกศเลย ตอนนี้ยังคุยกับม๊าทุกวัน ไลน์บอกกันว่าไปไหนมาไหนด้วย 

เรื่องขับรถน่ะ พี่นั่งรถโรงเรียนมาตลอด เรียนที่ธรรมศาสตร์ก็มีคนขับรถไปรับไปส่งจากบ้านไปรังสิต (จนพี่นั่งรถเมล์ไม่เป็นน่ะตอนนี้)
จริงๆขับรถได้ มีใบขับขี่ตั้งแต่ตอนอยู่ธรรมศาสตร์ละนะ เรียนที่โรงเรียนสอนขับรถมาด้วย เรียนกับคนขับรถที่บ้านคุณแม่บุญธรรมด้วย
คือมีการยืนยันว่าขับรถได้นะ เค้าก็ไม่อยากให้ขับอยู่ดีเพราะเค้าก็ยังอยากดูแลเราอยากมั่นใจอยู่ว่าเราปลอดภัยจริงๆนะ
(ย้ายมาเอแบค บ้านอยู่แค่ใกล้ปากซอยซอยมหาดไท ยังต้องมีคนขับรถไปส่งเรียนที่เอแบคหัวหมากเลย ทั้งที่จริงๆมันใกล้ขนาดเดินไปได้)

หลังพี่สอบใบขับขี่ผ่านเค้าก็ให้แค่ถอยเข้าถอยออกขับวนในซอยเนี่ยล่ะ ซึ่งพี่ก็ทำนะ เพราะพี่นึกว่ามันเหมือนการเรียน
คือถ้าผ่านไปทีละเสต็ปๆ ความไว้ใจเกิด มันก็ไม่มีปัญหาอะไรไง ตอนหลัง พี่ขับไปมารถปลอดภัยดี จอดได้อะไรได้
เค้าก็ยอมมานั่งด้วยเวลาขับไปในระยะใกล้ๆ​ ท่าพระไปเดอะมอลล์ท่าพระ จนตอนหลังเค้าก็ปล่อยให้ขับไปเรียนบางนา

นี่แค่เรื่องขับรถนะ.... เรื่องอื่นก็ใช้เวลานานมากที่จะซื้อความไว้วางใจ ซึ่งถ้าได้แล้วก็ต้องรักษาให้มันดี

แต่เรื่องนึงที่ยังไงที่บ้านไม่เคยวางใจไม่เคยปล่อยคือเรื่องแฟนนี่ล่ะ 

คำที่ม๊าพี่ชอบสอนพี่บ่อยๆให้ใช้กับทุกเรื่องในชีวิตน่ะ คือ "อย่าตามใจตัวเองมากเกินไป"
ไม่งั้นเราก็จะทำอะไรโดยไม่วางแผน ไม่มีเหตุผล ไม่มองคนรอบข้าง สุดท้ายก็ต้องวิ่งเต้นแก้ปัญหาไม่รู้จบ


บางอย่างถ้าทำใจยอมรับได้ ไม่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นมากไป มันคือเรื่อง "ปกติ" นะ

[แอ้]

อ่านของน้องเกศกะหนูอรแล้วรู้สึกว่าทำไมพ่อแม่พี่เลี้ยงลูกปล่อยจังเลยฟระ
เดินออกจากบ้านไปท่าเรือ ลงเรือหางยาวไปต่อรถตู้ไปโรงเรียนเองตั้งแต่ ป.๔ อายุประมาณ ๘ ขวบ ว่ายน้ำไม่เป็น
ในขณะเดียวกันต้องมีหน้าที่ดูแลน้องสาว ป.๒ ด้วย ทำน้องตกน้ำแม่น้ำเจ้าพระยา ๒ ทีแต่มันไม่จมว่ะ 
(บ้านเก่าอยู่คลองพระอุดม เลยเกาะเกร็ดเข้าคลองไปอีก ลึกพอควร เรียน รร.ชลประทาน ที่ข้างวัดชลประทาน อ.ปากเกร็ด)
ปากกัดตีนถีบมากคับ เขาก็คงห่วงนะ แต่ด้วยภาระอะไรต่างๆ เลยปล่อยให้เผชิญชีวิตกันเองแต่เล็กแต่น้อย
โตมาก็เลยเป็นแบบเนี้ยะ 

[JΛNΣ]

[คุณชาย ( 737 )]

มีภาพประกอบตัลลอด 

[Layiji]

  โชคดีของน้องนะครับ ใครจะมีโอกาสได้ตกแม่น้ำตั้งสองที

[แอ้]

 

[ยุนเอ]

[IM]

พี่เจนมีจริงๆ สินะ หาอะไรก็เจอ

ไม่มีหรอก จะใช้ทีก็ search เอาทีน่ะ

[iannnnn]

ภาพข้างบนโคตรโดน

[โก้]

ทำไมสองจู๋มารวมกันได้นิ

[IM]

แตกหน่อเรื่องของอิ่มไปรวมในจู๋นี้ละนะ มีความเห็นแย้งที่น่าสนใจดี
http://www.f0nt.com/forum/index.php/topic,11176.615.html

[โก้]

งง 

[IM]

หน้าที่แล้วไง เรื่องขับรถ ห่วงลูก มันอยู่จู๋ระบายอารมณ์ ก็ย้ายมาไว้จู๋นี้