เรื่องดีๆในชีวิต วันละเรื่อง

[คุณชาย ( 737 )]

  ขอแสดงความยินดีด้วยครับ

[ยัง มี พุง]

กินข้าวมันไก่ก็ท้องได้ 

ตูต้องกินข้าวมันไก่แล้ววุ้ย

[B o o k]

ไทยคู่ฟ้าาา

[papos]

ว้าวว ยินดีด้วยครับ ว่าที่คุณพ่อและคุณแม่ 

[คิ้วหนาจ้ะ]

ยินดีด้วย 

ซัก 2 ปี เดี๋ยวตามไปนะจ้ะ 

[MintJi]

  ยินดีด้วยค่าาาา

[กันย์]

ชื่อน้องโอว์ ก็ดีนะ

[Romzaikyu]

โอว์ แบน โอว์ แบน โอว์ แบน พูดต่อๆ กันแล้วแม่งๆ ดีนะ 

[Romzaikyu]

วันนี้ได้เม้ามอยกับน้องสนิทสมัยมัธยมคนนึงในเฟส กันพอหอมปากหอมคอ
ซักพัก อยู่ดีๆ มันก็แปะมาใน wall ว่า

ไอ้ป้อย posted to Romzai Sakdadej
ขอเชิญท่านระลึกชาติ และเติมคำในช่วงว่าง...(มันเยอะกว่าช่อง เลยใช้ว่าช่วง)
ณ ดินแดนสุดขอบดาว
ดาวดวงงามนามเช่นไร.....ดาวดวงงาม นามนั้นว่า นั้นว่า นั้นว่า.....

ซึ่งตูก็งง ว่าอะไรของมึงวะ จึงตอบไปว่า
( ต่อไปนี้ขอใช้อีโม แทนตูเอง   แทนไอ้ป้อย)

นามนั้นว่า...ขอปั่นงานก่อน​ อ่อน อ่อน อ่อน

แต่ก็ถามต่อ

(ว่าแต่ระลึกชาติอะไรหว่า สงสัยพี่ระลึกไม่ถึงเว้ย)
ปิดเฟสซักสามชั่วโมงดีกว่า งานไม่เดิน

จึงได้คำตอบมาว่า

อ้าว จำไม่ได้จิงเหรอ ที่พี่เอามาล้างสมองน้่อยๆของหนูตอน ม....2? ไง

เดี๋ยวนะเดี๋ยว พี่เคยทำอะไรแบบนั้นด้วยเหรอวะ 5555
เล่ามาด่วน งานการไม่ทำแล้ว 555

แล้วเรื่องมันก็ยาววว

เห่ยยยยยย ละครเวทีเพื่อโลกใบน้อยของเรา ที่ในที่สุดก็จะระเบิดบึ้มมม
ที่เค้าว่าคนทำไม่จำนั่นท่าจะจริง แต่ผู้ถูกกระทำยังจำได้แม้แต่โลเคชั่นและท่านั่งของพี่!!!

กรี๊ดดดดดดด นี่ชั้นแก่ขนาดนี้เลยเรอะ ! เล่ามาดิ๊ ชั้นจะเอาไปถามพวกไอ้เชี่ยน้อต เหมา มาตร (พวกเพื่อนเหี้ยๆ ของตู)

จะไปถามพี่ๆเค้าให้ได้ไรขึ้นมา แต่ละคนก็พอๆกัน (หมายถึงหล่อ)
ไม่ใช่....มันเป้นโครงการทำละครเวทีของพี่ ให้น้องๆใส่เสื้อคลุมสีเทาๆ พร้อมกับท่องกลอนไปด้วย
ประมาณว่าเนี่ย โลกเรามันน่าสงสารนะ เดี๋ยวมันจะโดนทำร้ายด้วยเราเองนี่ล่ะ ไรประมาณนั้น
พี่แคสคนสวยๆในรุ่นอย่างป้อย และน้องเปิ้ล (จำได้มั้ย ตอนนี้ลูกโตละ) มาล้างสมองทุกเย็นเลย หน้าห้องอาจารย์สมร
วุ้ย...จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน ถ้าจำได้จะมาถามให้พี่ระลึกชาติทำไม (ยะ)
(จริงๆ แล้ว ไอ้ป้อยไม่ได้สวย มันทึกทักเอาเอง)

เฮ้ยยยยย มันมีใครในรุ่นชั้นเป็นคนร่วมทำอีกวะ
นี่ชั้นจำห่าอะไรไม่ได้เลยจริงๆ นะ 5555

บอกแล้ว เหยื่อจำได้ดีกว่าอยู่แล้ว

ฟังดูเหมือนจะเป็นกิจกรรมสร้างสรรค์ แอร๊ย

 มิน่าถึงจำไม่ได้

เฮ้ยไม่ยอมเว้ย ทำไมจำอะไรไม่ได้เลยวะ

หึหึหึ (ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะแล้วเดินจากไป)...

เรื่องบางเรื่องที่แม้แต่เราก็ลืมเลือนไป แต่มันกลับเป็นสิ่งที่สะท้อนตัวตนเรา
ที่สำคัญมันอยู่ในความทรงจำคนอื่น ทำให้รู้สึกว่าเรายังมีตัวตนอยู่บนโลก
และสิ่งที่เราทำมันก็มีคุณค่าอยู่บ้าง

[Romzaikyu]

เมื่อคืนเพื่อนสมัยมัธยมก็แนะนำกรุ๊ป ฟบ.มาอันหนึ่งชื่อว่า midnight runner
เป็นรายการวิทยุเพลงต่างประเทศของเชียงใหม่ ที่พวกเราเคยฟังกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม
เปิดเพลงที่ไม่เน้นตลาด จะเปิดเพลงเก่า หรือ เพลงใหม่ของศิลปินเก่า
ตอนนี้พี่ดีเจสมเกียรติเอารายการที่แกจัดมาโพสต์ไว้เรื่อยๆ

ก็ไปกรี๊ด เม้ามอยกับเพื่อนถึงอดีตของเราที่ได้ฟังรายการ
เช่น เพราะรายการนี้ทำให้เราฟังดิสโก้ และ ชอบริเวอร์ไซด์ฝั่งฝรั่ง เพราะไอ้หนึ่ง (อีทีซี) มันก็ชอบเพลงประมาณกัน
มีที่ไหนที่เราจะได้ฟังวงเล่นสดเพลงของ earth wind and fire
รายการนี้ใช่มั้ยที่ทำให้เราชอบ can't take my eyes...ก่อนที่มันจะเป็นเพลงชาติเกย์ไทย
นึกถึงเพลงนั้นเนอะ เพลง two moons ที่พี่เค้าชอบใช้ปิดรายการทำให้เพื่อนคนหนึ่งถึงกับไปเรียนภาษาญี่ปุ่น
แล้วตูก็นึกขึ้นมาได้ว่าแท้จริงแล้วที่ตูชอบเพลงของควีน บูชาป้าเฟรดดี้นั้นก็เริ่มมาจากที่นี่นี่เอง
รวมทั้งที่ตูชอบเป็ดยางนั้น ก็เพราะพี่เค้ามีไอ้มิ๊บๆ นี่บีบประกอบในการจัดด้วย
ฯลฯ

แล้วพี่เค้าก็มาคุยด้วย กรี๊ดดดดดด
ไม่ได้เป็นซุปเปอร์สตาร์คนดังอะไรขนาดนั้น แต่นี่คือคนที่สร้างตัวตนของเราในอีกแง่มุมหนึ่ง
ที่เราลืมเขาไปนานนน แล้วความทรงจำในวัยรุ่นก็กลับคืนมา
พี่เขาดีใจที่มีแฟนรายการที่รักกันเหนียวแน่น เราก็ดีใจที่ได้เจอเพื่อนเก่าตั้งแต่เยาวัย
แล้วเราก็ได้ฟังพี่สมเกียรติจัดรายการสดทางเฟสบุ๊กเพื่อเราเท่านั้น
killer queen สำหรับตู
someone you love เพลงเก่าที่ชอบเปิด
และ two moons เพลงปิดสำหรับเพื่อนอีกคน
แม้พี่เค้าจะไม่ได้พิมพ์อะไรมามาก และมันเป็นแค่ตัวหนังสือ
แต่เสียงที่คุ้นเคยของพี่เค้า ประโยคประจำที่เป็นกันเอง
"ดึกแล้ว อากาศเย็น อย่าลืมรักษาสุขภาพ ห่มผ้ากันด้วยนะครับ" และ เสียงเป็ด มิ๊บๆ ก็ยังคงดังอยู่ในวันเวลา...

[แอ้]

เจ๋งดีอะพี่ วันวานสมัยพี่ร่มยังเป็นหนุ่มน้อย.. 


ความจำดีกันเนอะหกเจ็ดสิบปีแล้วยังจำได้แม่นเลย 

[Buob Marley]

คนแก่ก็เงี้ย พูดถึงความหลังหน่อยก็มีฟามสุขละ

[Romzaikyu]

อีผัวเมียคู่นี้ 

[psyfer]

 

[แอ้]

ขำอะไร เสียใจนะเว้ย