เรื่องดีๆในชีวิต วันละเรื่อง

[ความฝันกลางฤดูร้อน]

อ่านของดาแล้วนึกถึงสมัยเด็กๆ

[เดอะบุ๋ม]

มา เล่าเก็บไว้ต่อเดี๋ยวลืม 

พอหมอดึงลูกออกไปแล้ว พาลูกมาหอมแล้ว  เค้าก็พาลูกไป  ตอนนั้นรู้สึกแค่ อยากหลับเพราะเย็นมาก นอนนิ่งๆด้วย
ยังไม่ทันได้รู้สึกว่า "ที่เค้าอุ้มออกไปหน่ะลูกนะ" เลยด้วยซ้ำ   
จนหลับไปตื่นนึง ถึงได้นึกขึ้นได้ว่า นั่นลูกๆๆๆๆ อุ๊ย ลูก     แล้วก็ร้องไห้   
ความรู้สึกช้า

ตอนนั้นรู้สึกแค่ อยากไปดูลูกกะสามีแล้ว  รอร๊อรอก็ยังไม่เสร็จ หลับไปอีกรอบ
จนหมอปลุก ว่าจะย้ายไปอีกเตียงนะคะ ถึงได้ืตื่น
เค้าก็เอาแผ่นสไลด์มาวางระหว่างสองเตียงแล้วก็จับตัวกิ้วตะแคงมาริมเตียง  อีกสองเซ็นตืก็จะตกเตียงอยู่แล้วถ้าหมอปล่อยมือก็ตกแหงมๆอ่ะ
เพราะครึ่งล่างก็ชาอยู่กลัวแทบตาย 
แต่ก็ได้ย้ายไปอีกเตียงด้วยสวัสดิภาพ

นึกว่าเค้าจะเตรียมห้องไว้แล้ว   แต่สรุปว่าต้องไปนอนรอ  รอได้แป๊ปนึง ก็มีโทรศัพท์เข้าห้องพักฟื้นมาว่าให้เอากิ้วไปห้อง405ได้เลย

แต่พยาบาลในห้องนั้นบอกว่า มีคนไข้อีกคนนอนรอมาก่อนกิ้วนะ ให้อีกคนไปก่อนดีกว่า
กิ้วนี่โวยวายอยู่ในใจ  อยากขึ้นห้องๆ(คือจะแซงคิวเค้าว่างั้น)

สรุปว่าก็ต้องนอนรอต่อไป ครึ่งชม.ก็แล้ว  ก็ยังไม่มีโทรศัพท์ลงมา  จนชม.กว่านั่นแหละพาบาลถึงได้กดโทรขึ้นไปข้างบนถามว่าได้ห้องให้กิ้วรึยัง

สรุปว่าได้แล้วแต่ยังไม่โทรลงมาบอก  ให้นอนรออยู่ได้

ระหว่างทางที่เข็นขึ้นไป ได้ยินเค้าคุยกันว่า คนก่อนหน้ากิ้วที่ขึ้นห้องไปเนี่ย ยังไม่ได้เข้าห้องเลย
เพราะคนที่อยู่ก่อนหน้านั้น จะกินข้าวเที่ยงก่อน   

ถ้ากิ้วได้แซงคิวเค้าดั่งใจ ก็คงต้องไปนอนรอหน้าห้องแบบคนนั้นแหละ   (ขอบคุณพระเจ้าค่ะ )

พอขึ้นมาเห็นพี่เอกกะเจ๊นัทอยู่  คำแรกที่สามีเดินมาพูดด้วยก็คือ   
"ไม่เห็นตัวตัวจะเหมือนสิบล้อชนเลย คนที่ขึ้นมาก่อนหน้าเหมือนกว่าอีก"


ฮ่วย 


หลังจากนั้นก็ปรกติ  เข้าห้องนอน  งดอาหารต่อ ฉี่ใส่สายยาง ลุกไม่ได้  หิว
แต่กิ้วหน้าไม่บวมเลยแหละ 

มีงี้ด้วย     ดีใจด้วยอีกทีนะกิ้ว เดี๋ยวจะไปอีก     เอารูปหลานมาแปะมั่งสิ อยากเห็น 





วันนี้ไปวัดมาเหมือนกัน
ตอนแรกไม่คิดจะไปวันนี้เพราะจะไปวันเสาร์-อาทิตย์อยู่แล้ว
ตอนราวๆทุ่มกว่า เพื่อนโทรมาชวนไปเวียนเทียน
นั่งเล่นเน็ตอยู่ เพื่อนเลยด่าให้
"เล่นแต่เน็ต ไร้สาระ หัดเข้าวัดเข้าวาซะบ้างมึงง่ะ"
"เออ  ไปก็ไปงั้น  "

สองทุ่มเลยออกเดินทาง
ต้องไปรอมันเตะบอลอีก กว่าจะได้ไปวัด สามทุ่มแหนะ 
เท่านั้นยังไม่พอ พาเดินตั้งแต่หน้าราม ซอย 65 ถึงวัดเลย
เดินไปก็บ่นๆ เมื่อไหร่จะถึง
โดนเพื่อนดุอีก  "หัดเดินเยอะๆซะบ้าง อ้วนเป็นหมูแล้ว"  เลยเงียบเลย

พอถึงวัด คนเยอะมาก เพิ่งรู้ ว่าเวียนเทียนตอนสี่ห้าทุ่มก็ได้ 
แปลกดีแฮะ วัดในเมืองนี่
ถ้าอยู่บ้านนอก สองสามทุ่ม ก้เสร็จพิธีแล้ว

จากนั้นก็เวียนเทียน ทำบุญ แล้วก็ไปเสี่ยงเซียมซี
รู้สึกอบอุ่น สงบใจ ระหว่างที่เดินเวียนเทียน ก็มีเสียงมคทายก(ไม่รู้ถูกป่าว)
พาสวดมนต์ ก็เดินๆ สวดมนต์ตามด้วย
เสร็จแล้วก็อธิษฐาน

จากนั้นก็กลับกัน
ได้ อิ่ม  + สบายใจ 

[ning❤]

มาอัพเดตช้าไปหลายวัน
สุขสันต์วันเกิดหมูนุ่มย้อนหลังนะ 

[แตน]

ข้ามไปหลายหน้า

อาทิตย์ที่แล้วเจอพอลล่าด้วย

น่ารัก แล้วก็นิสัยดีมากๆ

[ดาเฉยๆ]

วันนี้คิดยังไงไม่รู้ ซื้อน้ำส้มมากิน
ปกติจะซื้อแต่น้ำเปล่า

ด้วยความโชคดี
น้ำส้มที่ดาซื้อมา หมดอายุ

เพื่อนๆก็ยุให้เอาไปคืนร้าน
แต่ดาไม่กล้า เพราะว่าเจาะไปแล้ว ดูดไปแล้วปื้ดใหญ่
เพื่อนก็บอกว่า สิทธิ์ของเราน่า เอาไปคืนเหอะ

สุดท้าย ดาทนไม่ไหว เลยเอาไปคืน
ป้าเค้าก็เปลี่ยนให้โดยที่ไม่ว่าอะไร
แล้วก็ขอบคุณที่มาบอก เพราะว่าป้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันหมดอายุ
ป้าเค้าเพิ่งซื้อมาใส่ตู้เอง สงสัยหมดตั้งแต่คนส่งของ

เรื่องดีๆในชีวิตวันนี้สอนให้รู้ว่า กล้าในเรื่องที่ึควรกล้า และควรดูอารมณ์แม่ค้าก่อนด้วยนะจ๊ะ

[นายโอ้เอ้]

เคยซื้อเต้าหู้นมสดมา 2 ขวด
พี่ชายกินไปแล้ว 1 ขวดแล้วเห็นว่ารสมันแปลกๆ มาดูฉลากพบว่ามันหมดอายุไปแล้ว

ด้วยความเกรงใจแม่ค้าเลยไปขอเปลี่ยนแค่ขวดเดียว
ขวดที่กินไปแล้วบอกว่ากินไปแล้ว 

[จักรี]

หลังจากเหนื่อยล้า อดหลับอดนอน มาทั้งอาทิตย์ วันนี้เป็นวันที่ปลอดโปร่งจากเสียงขมึงขึงตรึงของลูกค้าที่สุด 
ผมก็เลยชวนน้องๆ ทำกับข้าวกินกันที่ออฟฟิศซะเลย หลังจากคิ้วขมวดใส่กันมาทั้งอาทิตย์   

[Boo!!]

มีใครบางคน
บอกเราว่า
"รอเราอยู่"


...ชื่นใจจัง...

[☼ แอนมินิ ☼]

วันนี้มีเด็กนักเรียนลุกให้นั่งในเรือด้วย ซึ้งใจจัง 

เค้าคงเห็นว่าตัวก็เตี้ย โหนก็ไม่ถึง แถมถือกระเป๋าโน๊ตบุ๊คใบโตอีก ต้องยืนไม่ไหวแน่ๆ   

[karma]

วันนี้ได้คุยกะคนที่ไม่ชอบ

พอได้คุยก็นึกไม่ออกว่าไม่ชอบเค้าทำไม 

[คุณชาย ( 737 )]

 วันนี้ เวลา 15:31:03 จะครบรอบสามปีของการเข้ามาเป็นสาวกเว็บฟอนต์
เวลาช่างดูรวดเร็วยิ่งนัก หลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นแล้วก็จบลง เหมือน
กระจู๋ที่บรรดาเหล่าสาวกตั้งขึ้นมา หลายกระจู๋ก็ยังคงเป็นที่นิยมชมชอบ
และมีอีกหลายกระจู๋ที่ตกหล่นและจมหายไปในที่สุด เกิดเป็นวงเวียนวัฎจักร
สลับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปตามยุคตามเวลา

สามปีของการติดตามดูความเคลื่อนไหวและเป็นไปของสาวกและบอร์ดฟอนต์
พัฒนาการที่เกิดขึ้น การรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ผลกระทบ ล้วนสร้างความ
แปลกประหลาดใจให้กับตัวผมเองเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งลงมาคลุกคลีตีโมงด้วยมากๆ
แล้วก็เหมือนกับถูกฉุดรั้งเอาไว้ด้วยสายโซ่แห่งความสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น แต่
สัมผัสได้ผ่านตัวหนังสือ หวังว่ามันคงจะเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆๆๆ

electron79
ชาย
ชายคลอง
CeeKay

 

[REROYD]

ยินดีด้วยครับพี่ชายคลอง 

[ยิ้มไว้]

เวลาขึ้นรถเมล์จะแย่งกันขึ้นก็มีเด็กจะขึ้นด้วยก็ให้เด็กขึ้นก่อน
ขึ้นไปก็ไม่มีที่นั่ง

เวลามีที่นั่งว่างก็ให้ผู้ ญ หรือ เด็กกว่าเรานั่งก่อน

^.^

[กันย์]

ครับคุณครู

[ดาเฉยๆ]

เมื่อหลายวันก่อนไปกินข้าวกับพ่อกับแม่
เจอเค้ากำลังตั้งงานนิสสันนาวาร่าท้าให้ลอง
เห็นแท่นเหล็กสูง 11 เมตร ทางขึ้นชัน 45 องศา
ที่ยอดมีกระดานหกน่าหวาดเสียวมาก คิดว่า โฮ่ย ยังไงก็ต้องดูให้ได้
แต่ว่ามันน่ากลัวมากเลย จ้างดาพันนึงก็ไม่ยอมขึ้นหรอก

พอเมื่อวานก่อน ไปกินข้าวกับเพื่อน ผ่านงานนี้อีกที
เค้ากำลังโชว์ขับรถขึ้นแท่นนั่นเลย
รู้สึกว่ารถแรงมาก ทางชัน 45 องศา ขึ้นไปได้สบายๆเลย
แต่พอไปถึงยอด ตรงที่เป็นกระดานหก
แอบเสื่อมศรัทธาเล็กน้อย เพราะว่ามันมีไฮโดรลิกช่วยรับแรงอยู่ 
แล้วเค้าหยุดอยู่บนยอดนั่นนานมากๆๆๆๆๆ ถ้าดาเป็นคนที่อยู่ในรถคงหัวใจวายไปแหล่ว

อ๊ะ
เรื่องดีๆในชีวิตก็
ดาไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้ตั้งแต่งานแต่งงานมันแล้วน่ะสิ

มันเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่ม.ต้น
ม.ปลายห่างกันไปเพราะว่าอยู่คนละห้อง
มหาลัยก็อยู่กันคนละที่
โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยได้โทรคุยกัน มัันรู้ว่าดาไม่ค่อยชอบคุยโทรศัพท์
และมันก็ไม่ค่อยเล่นเน็ท

แต่ถึงนานๆ จะเจอกันที ทั้งดาและมันก็รู้ว่าเรายังเป็นเพื่อนรักกันอยู่

ปล. นั่งคุยกันตั้งแต่คนเต็มร้าน
จนคนไปเกือบหมด
พนักงานเอาผลไม้มาเสริฟ(ไล่)
แต่ก็ยังไม่กลับกัน