เมื่อเช้า ตั้งแต่ยังนั่งทำงานอยู่บนเตียง ก็มีประเด็นขึ้นมาบนเฟซบุ๊ก
เพื่อนร่วมรุ่นที่ศิลปากรเสียชีวิตกระทันหัน ด้วยอุบัติเหตุรถยนต์
ความประหลาดอย่างนึงของคณะนี้คือ ถึงจะไม่ได้สนิทสนมอะไรมากมาย แต่ก็คงไม่สามารถพูดได้เลยว่า "ไม่สนิทกัน"
ระหว่างช่วยกันเช็คข่าว จนไม่เป็นอันทำงานกันไปตามๆ กันเสียค่อนวัน
ก็ได้รู้ว่า เมื่อคืนก่อน พี่ที่ออฟฟิศของเธอขับรถไปส่งที่ที่พัก กำลังจะถึงอยู่แล้ว
ระหว่างรอกลับรถอยู่นั่นแหละ ก็มีรถที่ขับมาทางตรงจากอีกฝั่งนึง พุ่งเข้าชนฝั่งคนนั่ง ตอนนี้ยังจับไม่ได้เลย
น่าสงสารมาก พอรู้ว่าไม่ได้สิ้นใจทันที ข่าวว่าถึงรพ.ช้าเกินไป กะโหลกแตก ซี่โครงหัก หัวใจช้ำ ไม่รู้จะทรมานขนาดไหน
คนขับ ซึ่งอยู่อีกฝั่งยังเจ็บหนัก หน้าเย็บ แหละกระดูกหักหลายแห่ง วันนี้มาร่วมงานศพก็ยังต้องใช้สองคนช่วยประคอง
อาการทางกายยังไม่เท่าไหร่ แต่อาการทางใจคงสาหัสน่าดู
เป็นวันที่ผมรู้สึกอึดอัดมากๆ วันนึง
ปีนี้เป็นปีที่มีงานแต่งงานเพื่อนเยอะมาก นับแล้วไม่ต่ำกว่าครึ่งโหล
แต่นี่เป็นข่าวร้ายหนที่สามแล้วของปีเหมือนกัน และคนนี้ก็รู้สึกว่าใกล้ชิดที่สุดแล้ว
ไม่รู้สิ แค่รู้สึกว่านี่มันน่าจะเป็นช่วงชีวิตแห่งการเริ่มต้นสิ วัยหนุ่มสาวเพิ่งจะเริ่ม กลับต้องมามีข่าวร้ายเสียฉิบ
ฝากไว้เป็นอุธาหรณ์ด้วยแล้วกันครับ
อย่าคิดว่า "จะถึงบ้านอยู่แล้ว" ไม่คาดเข็มขัดนิรภัยก็คงไม่เป็นไร
ถึงเราไม่ประมาท ก็อาจจะมีคนอื่นประมาทได้เหมือนกัน
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้อาจจะช่วยให้เรื่องร้ายบรรเทาลงได้บ้าง
"คาดเข็มขัดนิรภัยกันให้เป็นนิสัยนะครับ"
นี่เป็นคัตเอาท์หน้าคณะ.. ถ่ายมาวันนี้เลย
สู่สุคตินะแพร
