หน้า: 1 ... 13 14 15 16 17 18 19 [20] 21 22 23
 
ผู้เขียน หัวข้อ: สุวรรณภูมิ...เน่า  (อ่าน 65308 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
เห็นด้วยเรื่องห้องน้ำครับ
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
ตั้งแต่เปิดมายังไม่เคยไปเลย ทั้งที่มหาลัยก็ออกจะใกล้
บันทึกการเข้า
ขุด!!!
จริงๆเห็นใจคนที่อยู่บ้านใกล้สนามบิน ที่ต้องมาเจอเสียงแย่ๆทุกวัน
แต่ความคิดที่ว่าปล่อยลูกโป่งใส่เครื่องบิน และการขู่ว่าจะปล่อยลูกโป่ง(โดยบอกว่าหากเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ด้วยนะ) เป็นความคิดที่แย่กว่า

ก็เลยเอาไปเขียนในพันทิป
....
http://www.pantip.com/cafe/wahkor/topic/X5807413/X5807413.html


-=กัปตันประจันบาญ=-

ณ ที่ว่างใน หมู่บ้านแห่งหนึ่ง หมู่คนนับร้อยมาชุมนุมกันเพื่อทำอะไรบางอย่าง

"เครื่องบินมาแล้วๆ เอาเลยพวกเรา ปล่อยลูกโป่งเลย เร้ว เร็ว"
ว่าแล้วลูกโป่งก็ลอยขึ้นไป

นักบินที่2 : กัปตัน ลูกโป่งเต็มเลยครับ มันลอยตรงมาที่เราแล้ว
กัปตัน : ช่วยดูหน่อยว่ามาจากทางไหน เรดาห์มันบอกทิศลูกโป่งไม่ได้
ทั้งสองช่วยกันมองไปรอบๆ เจ้าหน้าที่ประจำเรือบินที่กระจายตามจุดต่างๆและผู้โดยสารที่เห็ฯก็ช่วยกันดู
นักบินที่สอง : กัปตันครับ รายงานจากทางห้องผู้โดยสารชั้นธุรกิจ และจากทางหางเรือ บอกว่าทางขวามีลูกโป่งน้อยกว่าด้านซ้ายครับ
กัปตัน : ไปทางขวา30องศา ความเร็ว80%!!!
เครื่องบินตีวงคว้างไปอย่างเต็มที่แต่ก็ดูไร้ซึ่งความหวัง เนื่องจากบริเวณที่ลูกโป่งมรณะลอยมานั้นกว้างกินพื้นที่ใหญ่มาก
นักบิน2 : เราไม่พ้นแน่นอนครับ เราต้องไปให้เร็วกว่านี้ ถึงจะพ้นลูกโป่งกลุ่มใหญ่นั้นได้ ไม่งั้นเราตกแน่
กัปตันมองเหม่อไปอย่างชั่งใจ ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ หัวสมองของเขาแล่นอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเป็นเวลา 15:30:45

********
30นาทีก่อน กัปตันเดินไปที่งวงช้างพร้อมกับผู้ช่วยนักบิน
"คุณพ่อคะ เครื่องบินจะออกเลยหรือเปล่าคะ" เด็กน้อยบนอ้อมกอดของชายหนุ่มร้องขึ้น
"ไม่หรอกจ๊ะ เราต้องรอให้คนขึ้นครบก่อน"ชายหนุ่มพูดกับลูกสาวอย่างอ่อนโยน
"หนูอยากไปหาแม่เร็วๆนี่คะ" หนูน้อยพูด แล้วหันมาเห็นกัปตันเข้าพอดี "คุณลุงคะ เราบินออกไปเลยได้ไหมคะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ ลุงต้องรอผู้โดยสารคนอื่นขึ้นก่อน" กัปตันตอบเด็กน้อยอย่างเอ็นดู "แต่ลุงสัญญาว่าจะพาหนูไปหาแม่ให้ทันเวลานะจ๊ะ"
"ภรรยาผมอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ผมครับ ท่านสองคนไม่สบาย" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น "ผมให้แฟนไปก่อนแล้วนั่งเครื่องตามไป ... เราไม่กล้าไปพร้อมกัน แล้วก็ไม่กล้าไปรถทัวร์ด้วย เพราะถ้าผมกับแฟนเป็ฯอะไรไป จะไม่มีใครคอยดูพ่อกับแม่ของพวกเราแล้ว"

"เห็นเขาว่ากันว่าเครื่องบิน ปลอดภัยยิ่งกว่าการเดินทางทางบกใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มถามกัปตัน
"ใช่ครับ เครื่องบินสมัยนี้ปลอดภัยกว่าการเดินทางแบบอื่นๆ ถ้าคิดสัดส่วนแล้วอุบัติเหตุทางการบินมีเปอเซนท์ที่น้อยกว่าการเดินทางแบบอื่น วางใจได้ครับ"
********
กัปตันไม่มีลูกเมีย
พ่อแม่ก็เสียไปแล้ว
ถ้าเป็นสมัยที่อยู่กองทัพอากาศ เขาจะไม่ลังเลเลยในการนำเครื่องไปในทิศทางที่ก่อความเสียหายน้อยที่สุด
คำสั่งสอนของครูฝึกการบินยังก้องอยู่ในหัวตลอด
ถ้าอยู่ในสนามรบ ให้เอาเครื่องไปตกที่หน่วยข้าศึก
ถ้าอยู่ในเขตพลเรือน ให้เอาเครื่องพุ่งลงน้ำ
ถ้าอยู่ในเขตชนบท ให้ลงป่าเขาหรือลงไร่นา

นั่นคือตอนที่ขับเครื่องบินรบ
แต่วันนี้เขารับผิดชอบชีวิตคนอีกสามร้อยกว่าชีวิต

********
กัปตันลืมตาขึ้น นาฬิกาข้อมือบอกเลข 15:30:48
"ถ่ายน้ำมันเชื้อเพลิงด่วน และเปิดตู้สินค้า!!! เราจะทำให้เครื่องเบาลงเดี๋ยวนี้"
นักบินที่2 มองอย่างตะลึง "เราทำอย่างนั้นไม่ได้นะครับ ข้างล่างมีบ้านเรือนคนอยู่เต็มไปหมด"
"ผมรับผิดชอบชีวิตคนบนนี้... ผมจะไม่สนอะไรทั้งนั้น" กัปตันมองไปทางผู้ช่วย "ผมขอรับผิดชอบทั้งหมดเอง"
ผู้ช่วยมองกัปตันนิ่งอยู่อึดใจเดียว "กัปตันอย่ามาพูดอะไรอย่างนี้ " เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มที่ข้างคอกพิทอย่างรวดเร็ว "เรามาด้วยกันก็ต้องรับผดิชอบด้วยกัน"

"เร่งเครื่องเต็มกำลัง!!!!"กัปตันประกาศกร้าว "ย้ากส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์ส์!!!!!!"

น้ำมันถูกปล่อยออกมาจากเครื่องเป็นฝ้ากระจาย .... ของในห้องเก็บสินค้าถูกสายพานอัตโนมัติลำเลียงออกมาและปล่อยลงไปเบื้องล่างชิ้นแล้วชิ้นเล่า ... รถยนต์คันงามคันหนึ่งร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง .... พร้อมกับน้ำมันเชื้อเพลิงที่ตกลงไปก่อนหน้านั้น
เบื้องล่างนั้นมีกลุ่มผู้ชุมนุมที่ยังปล่อยลูกโป่งอย่างไม่ขาดสาย รถหกล้อบรรทุกถังก๊าซไฮโดรเจนสามคันจอดอยู่กลางกลุ่มคนที่ยืนชูป้ายเบื้องล่างซึ่งโห่ร้องอย่างยินดีที่เห็นเครื่องบินกำลังบินเข้าไปในหมู่ลูกโป่งกลุ่มหนึ่ง

แต่บางคนเริ่มสงสัยแล้วว่า ทำไมมีน้ำมันกับกระเป๋าตกลงมารอบๆ .... แต่บางคนสงสัยยิ่งกว่าว่าวัตถุดำๆที่ลอยมุ่งมากลางกลุ่มพวกเขาคืออะไร
ชายบนรถเป่าลูกโป่ง...คนที่แหงนหน้าเตรียมปล่อยลูกโป่งคงเป็นคนเดียวที่รู้ว่าของที่ตกลงมาเป็นอะไร เพราะภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ
'ยี่ห้อรถBMWสีดำ ที่ห่างออกไปจากหน้าเขาประมาณ1เมตร'

เสียงเหล็กบดขยี้เนื้อบนรถหกล้อว่าดังแล้ว แต่ไม่เทียบเสียงดังสนั่นหวั่นไหวที่กึกก้องกัมปนาทตามมาอันเกิดจากไฮโดรเจนในถังเก็บ ไฟลูกลามทั่วบริเวณสามร้อยเมตรนั้นทันที เสียงโห่ร้องสะใจที่จะเห็นเครื่องบินตก ถูกกลบไปด้วยเสียงร้องโหยหวนของคนที่กำลังถูกไฟลุกท่วมร่างนับร้อยที่อยู่ในบริเวณนั้น
แต่เสียงจะดังเพียงใด ก็คงไปไม่ถึงเครื่องบินข้างบน.... แต่ถึงจะดังไปถึงคงไม่มีใครสนใจเพราะลูกโป่งสีแดงที่กระจายอยู่ทั่วบริเวณกำลังระเบิดเป็นไฟตามรอบๆเครื่อง

"เครื่องยนต์ที่สองระเบิดแล้วครับ" นักบินที่สองร้องขึ้น
"ปิดวาล์วจ่ายน้ำมันที่สอง" กัปตันสั่ง "เพิ่มแรงดันน้ำมันให้เครื่องยนต์ที่หนึ่ง!!!"
เสียงดังครืนอีกครั้งที่ปีกทางด้านขวาพร้อมกับเครื่องที่สั่นไปทั้งลำ เป็นสัญญาณว่าเครื่องยนต์ทางปีกขวาระเบิด ..... ภาพที่เห็นคือเครื่องยนต์ไอพ่นทางด้านขวาทั้งสองควันลุกพวยพุ่งเป็นสีดำ .....
ตอนนี้เครื่องตีวงมาที่รันเวย์แล้ว ความหวังแทบไม่เหลือ เนื่องจากเป็นรันเวย์ส่วนที่กำลังปิดซ่อม พื้นรันเวย์ที่เห็นอยู่เป็นที่รู้กันว่าอาจจะรับน้ำหนักเครื่องไม่ได้
"คุณออกไปจากห้องนักบินเดี๋ยวนี้"กัปตันประกาศกร้าว "คุณไม่จำเป็นต้องมาตายกับผม!!!"
ไม่ต้องให้สั่งซ้ำอีกครั้ง ผู้ช่วยนักบินก็ลุกขึ้น วันทยาหัตถ์ แล้ววิ่งออกไปจากห้องนักบิน ปิดประตูตามหลัง ..... แต่ยังไม่ทันที่เขาวิ่งไปถึงเก้าอี้ผู้โดยสารเขาก็รับรู้ได้ว่าเครื่องกำลังไต่ระดับลง ร่างของเขากลิ้งหนุนๆไปตามทางเดิน

และแล้ว ... เสียงดังสั่นหวั่นไหวดังกึกก้องไปทั่ว ก่อนที่ผู้ช่วยนักบินจะหมดความรู้สึกไป

************
"ไง ไอ้ลูกชาย" เสียงนุ่มๆดังข้างๆหู ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้น.... เขาอยู่ที่ไหนกันนี่
"เราสองคนอยู่โรงพยาบาล ไม่ต้องสงสัยไปหรอก" เสียงที่ว่าทำให้เขาหันไปดู กัปตันนั่นเอง
"เรายังไม่ตาย?" ชายหนุ่มถาม แทนคำตอบ กัปตันชี้ไปที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ตรงหน้า
ชายหนุ่มมองตามไปที่พาดหัวหนังสือพิมพ์ตรงหน้า



 เอือม
ปล. จริงๆเห็นใจนะ ... แต่ความเห็นใจหมดไปตั้งแต่ตอนบอกว่าจะปล่อยลูกโป่งนี่แหละ
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย
เขียนเหมือนวินทร์เลยครับหมอแมว เจ๋ง
แต่เจ๋งกว่าวินทร์ตรงที่มี ย้ากกกกกกกกกกกกกกกก นี่แหละ
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
เรื่องสั้น เจ๋ง
เอาไปลงหนังสือนั่นเลย อะไรนะ ที่จู๋นั้นน่ะ เอือม
บันทึกการเข้า
บ้านกิ้วก็อยู่ในพวกที่ไปประท้วงนั่นแหละค่ะ กร๊าก
แต่แม่กิ้วไม่ได้ไปยุ่งนะ แค่หมู่บ้านเดียวกันเฉยๆ กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

อันโตนิโอกะเมโระ ~~
เราต้องเคารพการติดสินบน เอ้ย!! ตัดสินใจ  หมีโหดดดด
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
พวกที่ออกมาประท้วงก็คือคนที่ย้ายมาอยู่ที่หลังที่เค้าประกาศจะสร้างสนามบินไม่ใช่เหรอ  เอือม
บันทึกการเข้า
ห๊า  ไม่รู้อ่ะจ๊ะ  กร๊าก
แต่กิ้วอยู่มาแค่เ่ก้าปีเองนะ   งง
จริงๆเสียงมันก็ไม่ได้ดังมากหรอกค่ะ กิ้วกลับไปนอนบ้านก็ไม่ได้รำคาณอะไรนะ   กร๊าก

บันทึกการเข้า

อันโตนิโอกะเมโระ ~~
ใช้บริการมาหลายรอบละนะสุวรรณภูมิ
ยังไม่เห็นมีปัญหาอะไร ยกเว้น ป้ายบอกทาง
ในอาคารผู้โดยสารที่ส้นเท้ามากๆ
บอกทางได้มั่วสุดยอด
บันทึกการเข้า


มันเป็นปริศนาอักษรไขว้นะเจ๊  ไอ้มืดหมี
บันทึกการเข้า

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย
ดูเหมือนใหญ่ แต่มันเล็กติ๊ดเดียวเอง หมีโหดดดด
บันทึกการเข้า
ห๊า  ไม่รู้อ่ะจ๊ะ  กร๊าก
แต่กิ้วอยู่มาแค่เ่ก้าปีเองนะ   งง
จริงๆเสียงมันก็ไม่ได้ดังมากหรอกค่ะ กิ้วกลับไปนอนบ้านก็ไม่ได้รำคาณอะไรนะ   กร๊าก


แหม ข้ออ้างในการไปนอนที่อื่น  เกย์แอบ
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย
หมอแมวก็  เกย์แอบ
บร้า มาบอกคนอื่นเค้าทำไม  เกย์ออก
บันทึกการเข้า

อันโตนิโอกะเมโระ ~~
งั้นมาเล่นเครื่องเดียวกันเลยเหอะ สองเครื่องมันเปลืองไฟ  เกย์ออก
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย
หน้า: 1 ... 13 14 15 16 17 18 19 [20] 21 22 23
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!