หน้า: 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10
 
ผู้เขียน หัวข้อ: เด็กไม่ธรรมดา (แตกหน่อจาก ขจกต)  (อ่าน 25572 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
ตอนเด็กเดือนไม่ค่อยดูทีวีนะ
วันธรรมดาได้ดูละครถึงสองทุ่มแล้วต้องนอน
ศุกร์กะเสาร์ดูได้ถึงสี่ทุ่ม แล้วต้องนอน
การ์ตูนก็ไม่ได้ดู
เรียนโรงเรียนเอกชนยันจบประถม
(มีรถไปรับไปส่ง อาหารเช้าเที่ยงของว่างมีหมด ขนมหน้าโรงเรียนไม่เคยได้กิน
แถมครูยังบอกว่าขนมโตเกียวหน้าโรงเรียนมันสกปรก แล้วก็เชื่อมาตลอด ฮ่าๆ ฮือๆ)
ไม่เคยจับเงินใช้จ่ายซื้อของจนถึง ม.1 (จริงๆ มีตอน ป.5 ราวๆ ครึ่งปี ที่ชีวิตอิสระ เรียน รร. รัฐบาล ได้ค่าขนมกิน แต่มันก็แป๊บเดียว)

ทั้งนี้ ทำกิจกรรมอยู่นะ เป็นลีด เรียนรำ ประกวดนั่นนี่ ทำหมด (ชนะด้วย)
แต่ก็ยังเข้าสังคมไม่เป็นแหละ ไอ้มืดหมี ทุกวันนี้ก็รู้สึกหน่อยๆ บางทีว่าตัวเองช่างแปลกแยก ฮือๆ~
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
เดือนเป็นหลีด กรี๊ดดดดด

อยากเห็น!!
บันทึกการเข้า

ฮ่าๆ ฮือๆ
หลีดสีเขียว  กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

เดือนเป็นหลีด โวย
จับใส่ประวัติ สย ด่วน
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
ไม่ให้ใส่โว้ย โวย

เดือนเป็นหลีด กรี๊ดดดดด

อยากเห็น!!

เป็นตอน ป.4 ผอมเพรียว หมีโหด~
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
ถ้าใครเห็นบ้านที่นนท์จะรู้เพราะบ้านตั้งอยู่หลังเดียวกลางสวน ที่เป็นที่ของที่บ้าน
ประมาณ 500 เมตรรอบบ้านจึงไม่มีบ้านเพื่อนบ้านเลย เพิ่งจะมีบ้านตรงข้ามฝั่งถนนก็ตอนโตแล้ว
ตอนเด็กเลยต้องเล่นคนเดียวเพราะไม่มีเพื่อนบ้านเลยวันใกล้ๆกันให้เล่นด้วยเลย  กร๊าก

ผลก็คือคุยคนเดียว เล่นคนเดียว คุยกับต้นไม้ หยิบไอ้นั่นไอ้นี่เล่นต่อสู้ ไปผจญภัยในสวน
อารมณ์ bridge to terabithia เลยมีจินตนาการสูงเพราะต้องคิดแทนเพื่อนเวลาเล่นคนเดียว  กร๊าก

แต่พอโตมาก็ไม่มีปัญหาการเข้าสังคมนะ มีผู้ชายเข้ามาหาเอง  กร๊าก
แต่มันทำให้มีข้อดีอย่างนึง(ไม่รู้ข้อดีรึเปล่า)คือสามารถอยู่บ้านคนเดียวเป็นอาทิตย์
โดยไม่ต้องติดต่อสื่อสารกับใครได้แบบชิวๆ ไม่รู้สึกเหงาหรืออยากมีเพื่อนคุย

ป.ล. ด้วยความที่มีโอกาศได้อยู่กับตัวเองคนเดียวตั้งแต่เด็ก ทำให้รู้ตัวตั้งแต่จำความได้ว่าเป็นตุ๊ด
เป็นอีกหนึ่งเคสที่การเลี้ยงดู หรือสิ่งเร้าตอนเด็ก ไม่ได้มีผล  กร๊าก
บันทึกการเข้า

ความสวยไม่รับประกัน แต่ความมันเดี๊ยนรับรอง
ตอนเด็กๆก็พูดคนเดียว
จิตนาการสูง ฮ่าๆ ฮือๆ


อิ่มว่าดีออกนะ ไม่เหงาดี
เหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝันตลอดเวลา
บันทึกการเข้า

ฮ่าๆ ฮือๆ
ตอนเด็กอยู่เล่นคนเดียว คุยคนเดียว
แต่โตมาไม่เห็นชินกับการอยู่คนเดียว
แต่ก็ไม่ใช่อยู่ไม่ได้นะ คืออยู่บ้านได้ไม่กี่วันก็ต้องหาเรื่องออกอ่ะ
ไปนู่นไปนี่ ออกจิบเบียร์ชิลๆ ไม่มีเพื่อนไม่เป็นไร จิบคนเดียวได้ อะไรแบบนี้
บันทึกการเข้า

ถูกเลี้ยงแบบไม่ชอบให้ไปเล่นกับคนอื่น เหมือนเอ็ม

แต่โตขึ้นมาไม่เหมือนเอ็มเลย

อยู่บ้านได้นานๆ เคยไม่ออกจากบ้านเลยเป็นเวลา 3 สัปดาห์

แต่มีปัญหาในการเข้าสังคม
ไม่คุยกับคนที่ไม่สนิท บางคนที่คุยด้วยก็จะไม่สบตา
ไม่กินข้าวกับคนที่รู้จักเพียงผิวเผิน แต่เหล้ากินได้

(เหมือนที่ไปฟอนต์แคมป์บ้านพี่แอนพี่โบว์ คุยโดยไม่ค่อยสบตาใคร
และไม่กินขนมใดๆ ที่ทุกคนส่งให้)

ก็ไม่รู้สึกว่าเราผิดปกตินะ แต่คนรอบข้างอาจจะคิดรึเปล่าไม่แน่ใจ
บันทึกการเข้า

ผมได้หมดอ่ะ กินหมด ไปหมด  กร๊าก

แต่อยู่กับที่นานๆ ไม่ได้จริงๆ
ทำงานอยู่ในห้องถ้าไม่ได้หมกมุ่นจริงๆ นี่สักพักก็ต้องลุกเดินไปนู่นไปนี่
อยู่บ้านไม่กี่วันก็ต้องออก อยู่ในเมืองไม่กี่เดือนก็ต้องไปนู่นไปนี่ ไม่งั้นลงแดง  ฮิ้ววว
บันทึกการเข้า

เอ้า เค้าไม่ให้ดูทีวีเหรอคับ
ผมละจับดูดีวีดีทุกวันเลย
สลับกันระหว่าง baby einstein กับ richard scarry's
แต่ทีวีทั่วไปไม่ได้ดูนะครับ (เพราะไม่ได้ติดเคเบิลแล้วทีวีมันก็ไม่ชัดเท่าไหร่เลยไม่ค่อยดูกัน)
เจ้าตุลมันจะมีช็อตเด็ดโดนใจของตัวเอง แผ่นนึงจะมี 1-2 ช็อตแค่นั้นเอง นอกนั้นเฉยๆ

บันทึกการเข้า
ตูลูกคนเดียว เล่นคนเดียวแบบไม่ค่อยมีของเล่น
ส่วนมากอ่านการ์ตูน เพราะพ่อสอนให้อ่านการ์ตูนเล่มละบาทมาตั้งแต่เด็กๆ
แต่จะไปเล่นเกมที่บ้านเด็กคนอื่น ไม่ว่าบ้านเค้าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็เดินไป
โตมายังคิดเลยว่าเดินไปได้ยังไงไกลขนาดนั้น
ยังดีที่พอมีสังคมกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวแถวๆ บ้าน
ก็เลยไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน จนพ่อด่าว่าที่บ้านมันร้อนหรือไง ทำไมอยู่ไม่ได้
เรียนเสร็จปุ๊บกลับมาบ้าน วางกระเป๋า วิ่งออกนอกบ้านตลอด ก็เราไม่มีคนเล่นด้วยอะนะ ไขว่คว้าหาสังคม

มองกลับไป ยังคิดอยู่ว่าถ้ายังติดอ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ ป่านนี้เป็นเด็กเนิร์ดไม่แคร์สังคมไปละมั้ง
บันทึกการเข้า

ต๊กต๋าเปิ้นเป๋นดีไค่หัว ต๊กต๋าตัวเป๋นดีไค่ไห้



แต่มีปัญหาในการเข้าสังคม
ไม่คุยกับคนที่ไม่สนิท บางคนที่คุยด้วยก็จะไม่สบตา
ไม่กินข้าวกับคนที่รู้จักเพียงผิวเผิน แต่เหล้ากินได้


ก็ไม่รู้สึกว่าเราผิดปกตินะ แต่คนรอบข้างอาจจะคิดรึเปล่าไม่แน่ใจ

อิ่มเป็นแบบพี่ปิ๊กล่ะ  กรี๊ดดดดด
ถ้าไม่สนิทจะไม่คุยเลย ยิ่งอยู่ที่นี่ยิ่งชัดเลยอ่ะ
ไม่เล่นกับใครเลย ถ้าไม่รุ้จักมาก่อน

จนบางครั้งรำคาณตัวเองเหมือนกัน แบบเพื่อนน้อย อยู่ไทยเพื่อนเยอะไปหมด
อยากมีชีวิตแบบ เฮฮาปาร์ตี้ ไรงี้มั่ง เห็นชาติอื่นเค้าสนิทอะำไรเร็วจัง
(มาคิดอีกที ดีแล้ว รีบๆเรียน ไ่ม่ใช่คนหัวดี เอาเวลาเรียนช้าๆ ดีกว่า มั่นคงๆ พ่อแม่ก็ไม่ค่อยห่วงด้วย)

อ่อ อันนรี้ยกเว้นตอนเมานะ  กร๊าก
เมาแล้วระรานมาก เพื่อนบอก กร๊าก
บันทึกการเข้า

ฮ่าๆ ฮือๆ
ถ้าเป็นคนไม่รู้จักแต่อยากรู้จักเค้า ตูจะค่อยๆ เลียบๆ เคียงๆ หาเรื่องคุยให้ได้
แต่ต้องเป็นคนที่คิดว่าคุยได้นะ ถ้าบรรยากาศมาคุก็เผ่นเหมือนกัน

พ่อเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนพ่อจะไปซื้อมะพร้าว ซื้อของจากสวนที่ไกลๆ ไปขาย
เราก็เด็กๆ ประมาณสองสามขวบ พ่อเอาติดรถไปด้วย พอจอดรถที่สวน
พ่อก็ไปขนของกับเจ้าของสวน เรานั่งอยู่ในรถคนเดียว
เห็นเด็กแถวๆ นั้นเค้าเล่นกันสนุก วิ่งกันไปมา
น่าจะอยากเล่นกับเด็กพวกนั้นด้วย ก็เลยคว้าแคร็กเกอร์ที่อยู่ในรถ
เอาไปแจกเด็กๆ คนละแผ่นสองแผ่น แล้วก็เล่นด้วยกันเฉยเลย
(จำได้ลางๆ แต่พ่อเล่าให้ฟังอีกที)
บันทึกการเข้า

ต๊กต๋าเปิ้นเป๋นดีไค่หัว ต๊กต๋าตัวเป๋นดีไค่ไห้
ซื้อเสียงหาพรรคพวก
บันทึกการเข้า

หน้า: 1 2 [3] 4 5 6 7 8 9 10
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!