หน้า: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9
 
ผู้เขียน หัวข้อ: รับน้อง (  (อ่าน 26780 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
ของตูนี่ รู้สึกสนุกกับการรับน้องว่ะ กร๊าก
เห็นใครๆ บอกว่าเชื่อเถอะว่าร้อยทั้งร้อย
ไอ้ที่รุ่นพี่อ้างว่าพยายามจำลองสถานการณ์กดดันยังงั้นยังงี้
รับรองว่าเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น ชีวิตจริงไม่ได้ใช้หรอก

จะบอกว่า ตูใช้ว่ะ กร๊าก

ไม่ได้เรื่องกดดันอะไรนั่นนะ
แต่เป็นประเพณี "การพรีเซนต์ตัว"
คือจงออกมาทำการแสดงอะไรสักอย่างให้รุ่นพี่ยอมรับและให้ผ่านได้
ช่วงนั้นจะฮามากๆ และชอบมากๆ

ถ้านึกไม่ออกก็จงนึกถึงรายการ "เกมซ่าท้ากึ๋น" น่ะ
นั่นแหละชีวิตรับน้องคณะตูเลย จงเค้นความสร้างสรรค์ออกมา
แล้วพี่ (ไม่โหดนะ) จะให้คะแนน มีแค่ผ่านกับไม่ผ่านเท่านั้นเอง

เสียดายสมัยนั้นไม่มีเน็ตใช้ ไม่งั้นละมึงเอ๊ย..
อิจฉาน้องสมัยนี้ที่แม่งมีต้นทุนทางวัฒนธรรมสูงมากๆ เลยได้ลอกฝรั่งญี่ปุ่นกันสนุกเลย


ป.ล.ส่วนไอ้เรื่อง SOTUS อะไรนั่นไม่รู้เหมือนกัน ที่คณะไม่เคยพูดคำนี้กันเลย ไม่รู้มันคืออะไร เหมือนโลตัสไหม?
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
ที่คณะผมถึงมีว้าก ก็ไม่ได้อะไรมากนะ เบามากซะด้วยซ้ำ แค่สอนให้มีระเบียบ มีวินัย ตามเหตุผลนิด ๆ หน่อย ๆ
ถ้ารุ่นน้องมันทำดีก็ไม่ด่าแล้ว เอาแต่สอนซะมาก แล้วก็มีแค่อยากให้น้องรู้ว่าต้องช่วยเหลือกันในรุ่นแค่นั้นเอง เกรียน
บันทึกการเข้า

ไอ้พรีเซนต์ตัวนั่นโชคดีมากมีรุ่นพี่ตัวเป้งช่วยคิดให้.. แต่เพื่อนยังล้อมาทุกวันนี้ (จะสิบปีอยู่แล้ว ฮือๆ~)
บันทึกการเข้า

<a href="http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf" target="_blank">http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf</a>

A Long Patience: Wish Us Luck (and Happy Anniversary)
ลุงขายมะพร้าวเผาริมหาดอ่ะนะ  น้องดำ




อันนี้ก็จะอยู่ไปอีกสิบปี  กร๊าก
บันทึกการเข้า

ที่คณะ นี่เค้าว่ารับน้องโหดสุดของมอ.หาดใหญ่เลยมั๊ง (ทรัพย์)
ตอนประชุมเชียร์นี่แม่งด่าพี่ว้ากทุกวันเลย
ตูนี่ขาประจำห้องพยาบาลเลย เป็นลมมันได้ทุกครั้ง
บางทีแค่เห็นพี่ว้ากวิ่งเข้าประตูมหา'ลัยมา ตูก็เป็นลมรอแล้ว
เรื่องวิ่ง กลิ้งโคลน กระโดดกบ ขึ้นเขานี่งานหลัก
เฟรชชี่เครียดมากๆ ไปว้ากผักในแปลงแก้เครียดกันไป
แต่ก็ไม่มีอะไรเสื่อมๆ หรือรุ่นน้องเป็นอะไรร้ายแรงนะ
ตอนเข้าไปพี่ว้ากนี่หนวดเครา ผมยาว โจรมากๆ
พอปีหลังมาเค้าห้ามไว้หนวด ผม ลดความน่ากลัวไปได้เยอะเหมือนกัน

แต่พอจบประชุมเชียร์ แล้วเป็นอะไรที่คิดถึงมากเหมือนกัน
มีคนที่ไม่เข้าเหมือนกัน ก็ไม่เห็นใครไปว่าอะไรเค้านะ
หลังประชุมเชียร์ ตูทนความกดดันได้มากขึ้นแล้วก็แข็งแรงขึ้นนิดหน่อย
จากก่อนหน้าที่เหยาะแหยะไม่เอาถ่านชิบหาย
บันทึกการเข้า
แต่ขี้ลืมเหมือนเดิม น้องดำ
บันทึกการเข้า

<a href="http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf" target="_blank">http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf</a>

A Long Patience: Wish Us Luck (and Happy Anniversary)
ส่วนใหญ่ก็ประทับใจจากการรับน้องกันมา  ในแบบฉบับของตัวเอง
(มันเปรียบเทียบกันไม่ได้ ว่าของที่นี่จะดีกว่าที่นั่น เพราะมันคนละสังคมกัน)

มันมีส่วนในโลกมืด อันน้อยนิด จริง จริ๊งงง  

แต่ พอมีข่าวแล้วมัน ดัง ไง

แล้วมันจะโดนหางเลขไปหมด เหมารวมว่ารับน้องแม่งเลวระยำตำบอน

คลิปรับน้องในยูทูปมีหลายอันนะ   พวกเต้นไก่ย่างฮาๆ อะไรเนี่ย แต่ไม่มีคนสนใจหรอก


เหมือนไม้เรียวอ่ะ  มีขึ้นอยู่กับวิธีการใช้ ถ้าตีพอให้เข็ดหลาบ มันก็สร้างคนเป็นนายกได้

แต่ถ้าตีถึงตาย เล่นให้เนื้อแตก เอาขี้หมาให้อม มันก็ไม่ใช่แล้ว

แล้วเราก็เหมารวมว่า ไม้เรียวไม่ดี ห้ามตีเด็ก  
บันทึกการเข้า

กินรอบวง
แต่ขี้ลืมเหมือนเดิม น้องดำ

อันนี้มันคงแก้อะไรไม่ได้แล้วหละ  หมีโหด~
บันทึกการเข้า
เห็นตอนนี้ในโลกโซเชี่ยวต่างๆ กำลังมีกระแสต้านรับน้องอย่างแรงน่ะครับ
แล้วกลายเป็นว่าเหมือนจะเหมาๆ เอานะ ว่าแม่งเลวทั้งหมด แย่ทั้งหมด
เลยอยากจะบอกแค่นั้นเองว่าคณะตูมันก็โอเคนะ สนุกจะตาย กร๊าก
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
้ความจริงก็ไม่น่าแปลกใจอะไรนะ
เพราะที่เคยเห็นพอมีอะไรแบบนี้ก็ไหลๆ ด่า
ตามกันไป เป็นสังคมขี้ไหลมาก
จนบางทีเป็นขี้ลามทุ่งโดยใช่เหตุ
บันทึกการเข้า
ไม่ทันสอบมิดเทอมเดี่ยวก็ลืมกันหมดล้ว 555
อ้อที่บางมดมีกฏว่าสต๊าฟต้องใส่ถุงเท้าด้วยนะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น กร๊าก
บันทึกการเข้า

<a href="http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf" target="_blank">http://img3.f0nt.com/flash/66d37d0393ee1ab1e2e55182dfabf34e.swf</a>

A Long Patience: Wish Us Luck (and Happy Anniversary)
ของผมก็โอเคนะ สนุกจะตาย ได้จับคู่สาวตึงเต้นลีลาสด้วย  หื่น

(ซ้อมเต้นกันอยู่ ประมาณ หกเดือน ซ้อมท่าพิศดารพันลึก ไขว้ข้า สับขาหน้าขาหลัง

แต่เต้นจริงได้เต้น ห้านาที ท่าเบสิก  หน้ามึน )


ที่หอในเกษตร เขาจะมีประเพณีที่เรียกว่าจับคู่เดธ คือ ให้ดูแลกันตลอดปี 1
ไปรับไปส่ง ส่งข้าวส่งน้ำ ส่งขนม   ก็น่ารักดี  แต่หลังจากหมดวาระไม่พบหลักฐานว่ามีใครเป็นแฟนกันซักคู่เลย  กร๊าก
คือรุ่นพี่จะจับยัดพวกหล่อขั้นเทพให้กะ สาวหน้าตาบ้านๆ
และ หนุ่มเห่ยๆจะจับคู่กะสาวตึงๆ


แล้วดูหนังหน้าผมสิ  ว่าจะได้สาวขั้นเทพขนาดไหน  หื่น หื่น
ผมส่งขนมให้แบบเช้าถึงเย็นถึง  โวย

แล้วสุดท้ายก็จะต้องพาไปงานลีลาส ที่ทางหอใน จัดขึ้นโดยพาคู่เดธของเราไปด้วย


พอตอนสุดท้ายพี่เค้าก็จะมาสอนว่า  เป็นไงล่ะน้องๆ พ่อบุญทุ่ม เสียเป็นแสน แขนไม่ได้แตะ กร๊ากๆๆๆๆ  กร๊าก

 ฮือๆ~

บันทึกการเข้า

กินรอบวง
กำลังถกในกรุ๊ปลับของบรรดาผู้คุมกฏคณะอยู่เหมือนกันครับ
(ถ้าใครรู้จัก มีคุณ Spanky กราฟิกชื่อดังคือหนึ่งในผู้คุมกฏ)
ถกกันสนุกเลยเชียว จริงๆของคณะก็คงคล้ายๆของถาปัด
และก็อย่างที่บวบว่า คือเด็กมันมีใจ ให้ทำอะไรมันก็ง่าย

ที่คณะมันดีตรงที่ ไม่มีใครศรัทธาความเป็นประเพณี อาวุโส ระเบียบวินัย
หรืออะไรแบบนั้นอยู่แล้ว แม้แต่รุ่นพี่รุ่นพ่อ ทุกคนเป็นนักออกแบบหมด
เลยเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของโลก ของเด็ก ไม่มีมีใครสนเรื่อง
ต้องอนุรักษ์ หรือต้องเคารพอาวุโส อะไรงั้นน่ะนะครับ รวมถึงในตอนซ่อมเอง
ก็มีหลักการไม่กี่อย่างว่า สามัคคีกัน สนิทกันให้ได้ เพราะหลังจากนี้
เวลา 4 ปี สไตล์ รูปแบบการใช้ชีวิต ปัจจัยในชีวิต มันจะกัดกร่อนให้แต่ละคนแยกห่างอยู่แล้ว
นี่ก็คือช่วงเวลาที่ทำให้ทุกคนใกล้ชิดกัน แล้วข้อที่สองคือ ต้องสร้างสรรค์
สร้างสรรค์อย่างมาก ถึงมากที่สุด เหมือนมันคือเกมประลองสมองตลอดเวลา
ถ้าไม่สร้างสรรค์พอ ถึงจะโดนเล่น ซึ่งอันนี้เราเถียงไม่ได้เลย ในฐานะจะเป็นนักออกแบบ
(แต่ไม่มีการเรื่องไม่เคารพพี่ ไม่มีกฏข้อนีเลยด้วยซ้ำ)

แล้วนอกนั้นกฏเกณฑ์ปลีกย่อยอย่าง ห้ามมุกลามก สองแง่สองง่ามนิดเดียวก็ไม่ได้
ผู้ชายห้ามเข้าใกล้ผู้หญิงเกินเมตร ห้ามอะไรรุนแรง ห้ามโดนตัวน้อง
ไม่มีคำหยาบ แม้แต่กูมึงก็ไม่ได้ ตะโกนก็จริง แต่ต้องสุภาพทุกคำ และมีเหตุผลทุกคำ

กฏเยอะเลยล่ะ และช่วยกันระวังตลอดเวลา คนทำงานเอาใจใส่มันค่อนข้างเยอะ
ก็เลยออกมาโอเคทุกปี แล้วก็สนุกมากโดยตลอด และส่งผลลัพธ์ที่ดีมาก
อย่างที่เห็น ผมจบมากี่ปี ก็ยังไปมหาลัยได้ตามปกติ ไม่แปลกแยกแต่อย่างใด

แต่จุดบกพร่องเป็นจุดๆ หรือการเอา SOTUS บางส่วนมาใช้เป็นเครื่องมือ
(ไม่ได้ยกย่องสรรเสริญ ไม่ได้พูดถึงด้วยซ้ำ) ก็ตั้งคำถามเป็นจุดๆกันไป
รวมถึงเรียกน้องปีที่ทำซ่อม มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความเห็นอยู่ประจำ ก็ทุกศุกร์
(รุ่นพ่อ เป็นเจ้าของออฟฟิศออกแบบดังๆนี่ล่ะ) หมีโหด~

เวลาที่คุยกันนี่ พูดเป็นแนวทางเดียวเลยนะครับ
ว่าระบบที่ใช้กันนี่ คืองานออกแบบ ที่ทำขึ้นมาเพื่อตอบโจทย์ในบริบทสังคมในตอนนั้น
พอทำไปเรื่อยๆ มันก็ถูกเรียนว่าประเพณี ซึ่งไม่มีใครสน ถ้าบริบทสังคมมันเปลี่ยน
โลกมันเปลี่ยน เด็กมันเปลี่ยน ก็เท่ากับโจทย์ในการออกแบบมันเปลี่ยนไปแล้ว
เรียกง่ายๆว่า วิธีการมันล้าสมัย เราก็ต้องออกแบบใหม่ ให้ตอบโจทย์และจุดมุ่งหมายมากขึ้น

ส่วนเรื่องของ มมส.นี่ ติดตามตั้งแต่มันโพสแรกๆจนมันลงข่าวประชาไท
และลงดราม่า คนที่ทำนี่ ผมว่าเท่นะ คือไม่ได้รู้เรื่องเค้าทั้งหมดหรอก
แต่ส่วนเดียวที่เห็นนั้นน่ะ คำพูดของประธานเชียร์ คนที่มาพูดใส่กล้อง
มันคือด้านเดียวที่ชัดเจนมากๆ และผมว่าคงเป็นจุดเปลี่ยนสุดๆของที่นั่นเลย
และเป็นที่มาที่ทำให้ผมเอามาคุยในหมู่รุ่นพี่นี่ด้วย ว่าต้องมีการเปลี่ยนยังไง
คือเท่าที่เห็น รุ่นพี่ก็หวังดีและมีจุดประสงค์ที่ดีแหละ แต่วิธีการมันล้าสมัยไปแล้วอะ
วิธีตบหัวแล้วลูบหลังแบบนี้ ผมว่าหลอกเด็กรุ่นนี้ยากละ อาจจะยังได้
แต่มันไม่มีพลังเท่าเดิมแล้ว ก็ต้องปรับเปลี่ยนอยู่ดี




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 10 มิ.ย. 2011, 00:25 น. โดย เก้อ » บันทึกการเข้า

I ROCK , THEREFORE I AM
เออ อย่างคณะตูเนี่ยมันก็เปลี่ยนโจทย์ทุกปีเหมือนกัน
ไม่มีอะไรที่แบบว่า เป็นประเพณีแบบที่ถามหาคำตอบไม่ได้ เอ๊ะหรือมีวะ ลืมแล้ว
รู้แต่ว่าในยุคตูเนี่ย บรรดาพี่สตาฟโหดกะสตาฟใจดีเนี่ย ปวดกบาลกันทุกปี
ว่าปีนี้น้องมันจะเรียนที่ไหนกี่ปี คือเรียนนครปฐมขึ้นมา
จะไปรับน้อง ไปสอนเพลง ไปเล่นเย้วๆ ทีนึง ก็ค่ารถแหลกเหลวเหมือนกัน กร๊าก
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
จู๋นี้พูดไรมากไม่ได้เพราะยังไม่จบ ม 6  กร๊าก กร๊าก กร๊าก

นานาว่ารับน้องก็มีแง่มุมดีๆแหละ
แต่บางอย่างมันก็ไร้สาระและล้าสมัยอะ
ให้จำเบอร์เพื่อนสิบคนเงี้ย ถึงจริงๆ จะไม่ใช่เรื่องยาก
แต่จุดประสงค์ในการจำ มันสำคัญพอที่จะโดนลงโทษถ้าทำไม่ได้รึเปล่า
ประมาณนั้น  หมีโหด~
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก น้องดำ
หน้า: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!