หน้า: 1 [2] 3 4 5
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ขีดๆ เขียนๆ (ต่อให้เป็นเรื่องเป็นรา  (อ่าน 11751 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้


ผมเดินกลับไปขี้ที่บ้านอีกครั้ง
ระหว่างที่นั่งเบ่งอยู่นั้น ผมก็เหม่ออยู่ในห้วงคำนึงของตัวเอง
"แล้วเมื่อไหร่การผจญภัยของผมจะได้เริ่มขึ้นซะทีนะ"
ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศ ที่ผมกินไปเมื่อเช้า
บันทึกการเข้า

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย
นึกแล้วผมก็หิว
นึกอีกผมก็จำได้ว่าวัตถุดิบทำอาหารในครัวของผมหมดแล้ว
ผมนึกไปอีกที เรื่องการนรีไซเคิ้ล
ผมนึกอีกครั้งจึ้งทำการหยิบเครื่องเทศต่างๆ ที่ยังไม่ย่อยสลายหมด ออกมาล้างเก็บไว้ใช้
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
บรรยากาศมันช่างผิดเพี้ยนดูพิกล
ผมนี่น่ะหรือกำลังรีไซเคิลขี้ของตัวเองอยู่ เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็ตื่นขึ้นมาจากความฝัน
เพื่อพบว่าที่จริงแล้ว การเดินทางของผม กำลังจะเริ่มต้น นับตั้งแต่ก้าวเท้าแรกลงจากเตียง ณ ขณะนี้เป็นต้นไป
บันทึกการเข้า

ลองใช้นิ้วหัวแม่ตีนแตะพื้นกระเบื้องข้างเตียงดู อืม... เย็นยะเยียบ
เปลี่ยนใจเป็นซุกตัวนอนซ่อนกายในผ้านวมหนาอุ่นอย่างเดิมดีกว่า
บันทึกการเข้า

งบน้อย
[สองหน้าแล้ว ยังไม่ถึงไหนเลย]  กร๊าก
บันทึกการเข้า



ขณะที่ผมกำลังหลับสบายอยู่นั้น ก็มีหน่วยสวาทบุกเข้ามาที่บ้านกระชากหัวผมให้ลงจากเตียง
แล้วเอาผ้าคลุมหัวหลังจากนั้น ผมก็รู้สึกเหมือนอยู่ในรถตู้ เสียงที่ได้ยินเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคย
เห้ย นี้ตัวตนของเราถูกเปิดเผยแล้วหรือนี้ ...
บันทึกการเข้า

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย
มันพาผมไปยังที่ๆ หนึ่ง เหมือนใต้สะพานข้ามคลองที่ไหนสักแห่ง ที่นี่ทั้งมืด และน่ากลัว
มันเปิดผ้าที่คลุมหัวผมออก กระชากหัวผมขึ้นมา แล้วถามว่า "มึงร็อคมั้ย" ผมใจชื้นขึ้นมาทันที
แล้วตอบกลับไปพร้อมกับสะบัดหัวว่า "กูร็อค"
บันทึกการเข้า

 กร๊าก

หลังจากถูกปล่อยตัว ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า บวกกับผลของความตกใจ ทำให้ผมรู้สึกยากที่จะประคองตัวอยู่ได้ เข่าเริ่มอ่อน เหงื่อเริ่มแตก ใจสั่นและเต้นรัวราวกลองเพล แล้วสติของผมก็ขาดผึง พร้อมกับร่างที่ลงไปนอนกองกับพื้น แบบที่ไม่สนใจแบคทีเรียรอบข้างเลยทีเดียว
บันทึกการเข้า

สู่ความโดดเดี่ยว อันไกลโพ้น
ไม่รู้ผมสลบไปนานเท่าไหร่ หลังจากรู้สึกตัวขึ้นมาอีกที
ผมก็ยังนอนกองบนแบคทีเรียอยู่ที่เดิม และไม่มีที่ท่าว่าใครจะผ่านมาเห็นเลย
บันทึกการเข้า

ขณะที่สติผมค่อยๆ กลับคืนมานั้น สุนัขจรจัดตัวหนึ่งก้มลงมาดมๆ แล้วเดินจากไป
สายลมวูบหนึ่งที่พัดมาเย็นเฉียบทำให้ผมค่อยมีกำลังวังชา ผมลุกขึ้นสำรวจตัวเอง เมื่อไม่พบว่าได้รับบาดเจ็บร้ายแรงอะไร
จึงค่อยๆ ยันตัวขึ้น ในสมองเต็มไปด้วยความสงสัย ว่าไอ้พวกที่จับผมมานั้นมันเป็นใครกันแน่
บันทึกการเข้า

[ขอฮาอย่างเดียวได้ไหมเนี่ย  กร๊าก กร๊าก กร๊าก]

ผมเริ่มตั้งสติ แล้วเดินไปที่ร้านขายของชำตรงหัวมุม เพื่อจะหาซื้อบุหรี่มาสูบแก้เซ็ง
ขณะที่ผมก้าวขา จู่ๆ ก็มียายแก่เข้ามาทักผมว่า ชะตาของโลกนี้ขึ้นอยู่กับเอ็งแล้ว
พ่อหนุ่ม
บันทึกการเข้า

ยามเฝ้าเว็บไซต์
http://th.superbook.cbn.com/
ผมคิดในใจ "แค่จะสูบบุหรี่แค่นี้ต้องแบกรับภาระชะตากรรมของโลกเลยเหรอ O_o"
บันทึกการเข้า

ผมควักเงินขึ้นมาจ่ายค่าบุหรี่
เหลือบดูรูปมะเร็งปอดนิดหน่อย
แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟ

อยู่ๆลมแรงๆก็พัดมา

ไฟแช็คผมดับแล้ว ดับอีก
ต่อบุหรี่ยังไงก็ไม่ติด
สักแป๊บ ไฟแช็คลอยตามลมไป
ตามด้วยซองบุหรี่
แม่งเอ้ย ยังไม่ได้ดูดสักตัว เสียดายเงินชิบหาย
ผมบ่นอุบ

แต่ลมมันชักจะแม่งๆ
แรงจนพัดถังขยะกลิ้งขลุกๆ ละลอยขึ้นไปบนอากศ
อ้าว คุณป้าที่ทักว่าผมจะเปลี่ยนโลกลอยไปด้วยแล้ว
ชิบหาย ผมสบถ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย
บันทึกการเข้า
แต่ผมกลับเอะใจ ทำไมลมแรงขนาดนั้นไม่มีผลอะไรกับเราเลย
รู้สึกเพียงแค่สายลืมเอื่อยๆ ทั้งๆ ที่สิ่งต่างๆ รอบตัวต่างปลิวไปตามลมที่แรงดั่งพายุ
ความประหลาดใจนี้ ทำเอาผมปวดขี้ขึ้นมาอีกแล้ว ผมจะทำยังไงดี
บันทึกการเข้า

(ถ้าขี้มาอีกทีเลิกละนะเวัย วนรอบถังขี้มาสามรอบละ  โวย)
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 [2] 3 4 5
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!