หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 14 15 ... 30
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ออยซ่า ท้าโชว์  (อ่าน 303272 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
พยายามให้วิ่งแล้วได้แค่นี้แหละครับ  ฮือๆ~
บันทึกการเข้า

เมื่อวันหยุดที่ผ่านมา
ผมได้มีโอกาสเข้ากรุงเทพอีกครั้ง
คำว่าเข้ากรุงเทพ สำหรับผม
คือการได้นั่งรถเมล์สายต่างๆ
ขึ้นและลงตามป้ายรถเมล์
และไปสู่ที่หมาย

เสาร์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปก็เช่นกัน
ผมและผองเพื่อน นัดกันที่หน้าโรงพยาบาลธนบุรี
เพื่อไปเยี่ยมพ่อของเพื่อนในกลุ่ม ที่เป็นมะเร็ง

ผมไม่เคยไปโรงพยาบาลศิริราชมาก่อน
ผมไม่รู้ว่า โรงพยาบาลนี้ อยู่แถววังหลัง
และใกล้กับโรงพยาบาล ธนบุรี 1

ผมนัดกับเพื่อนที่แยกบางนา
นัดกันไว้ว่าเวลาประมาณ 9 โมงเจอกันนะ
จนเวลาเกือบ 10 โมง เพื่อนผมเขาก็ยังไม่มา
ผมก็เริ่มรอไม่ไหว
จากนั่งเป็นยืน
จากยืนเป็นเดินไปเดินมา
โทรติดต่อก็ไม่ได้ ฮ่วย
สุดท้าย
ผมเดินไปหานายท่ารถเมล์
ถามว่า รถเมล์สายที่ผมจะไปเนี่ย ไปถึงท่าพระจันทร์เลยใช่ไหมครับ
นายท่าก็ตอบผมว่า
" รถสายนี้ที่ขึ้นทางด่วนหมดแล้วครับ เพิ่งขับผ่านไปคันสุดท้ายเมื่อกี้นี้เอง
ถ้าจะรอ ต้องรอตอนเย็น ถึงจะมีอีก "
ผมก็เหวอเลย
เก็บข้อมูลมาแค่ว่า นั่งรถเมล์สายนี้ ลงท่าพระจันทร์
แล้วก็นั่งเรือข้ามฟาก จบ

ผมไม่รู้ว่าจะเดินทางโดยรถเมล์สายอะไรเหมือนกัน
เจอสาย 25 ท่าช้าง
ท่า ๆ เหมือนกัน มันน่ามีเรือ
คิดได้แค่นี้ ก็ขึ้นเลยครับ
ขึ้นมาได้ซักพัก
รถติดมากมาย
ร้อนมากด้วย
ถามพี่กระเป๋าว่า " อีกนานไหมครับกว่าผมจะถึงท่าช้าง "
พี่เขาตอบว่า " ก็สุดป้ายแหละหนู ประมาณชั่วโมงกว่า "
ได้ยินดังนั้น ก็ลงป้ายหน้า
ลงทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าจะขึ้นสายไหนต่อดี
แล้วก็โทรศัพท์ถามพี่ที่ทำแผนกแผนที่
ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมาก
รถเมล์สาย 511 สีส้ม ก็วิ่งผ่าน
ผมรีบกรอกเสียงตามสายไปว่า
" 511 เพิ่งผ่านผมไป ไปได้ไหมพี่ "
พี่เขาก็ " ขึ้นโล้ด "
พอขึ้นปุ๊บ มองหาที่นั่ง
กระเป๋ารถเมล์ก็เดินตรงมาหาผม
ตอนนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่าจะลงป้ายไหน
เขาก็ทำท่าจะเก็บเงิน
ผมก็ " รอแปปนะครับ "
ผมก็ถามพี่ที่ทำแผนที่
" พี่ ผมต้องลงป้ายไหนเหรอครับ "
" มาถามเร่งรีบแบบนี้ นึกไม่ออกเหมือนกันหว่ะ งั้นถามพี่กระเป๋ารถเมล์เลยว่า จะไปศิริราช ลงป้ายไหนได้บ้าง "
พี่กระเป๋าตอบผมว่า " ลงพาต้าปิ่น"
เมื่อรู้ป้ายที่จะลงแล้ว ผมก็ขอบคุณพี่แผนกแผนทที่
แล้วก็ก็ชิงหลับเลย
พอใกล้ถึง พี่กระเป๋าก็เรียก
" ป้ายหน้าพาต้าปิ่น ๆ "
ไอ้เราก็สะดุ้ง เอ๊ย ถึงแล้ว  กรี๊ดดดดด
พี่กระเป๋าบอกว่า น้องเดี๋ยวขึ้นสายนี้เลยนะ สาย 57
คือ ผมยังไม่ทันได้ลงจากรถเมล์คันนี้เลย
ไอ้เจ้ารถเมล์สาย 57 ก็เริ่มเคลื่อนตัวจะออกเสียแล้ว
ผมก็ิวิ่งตาม แล้วก็โบกไม้โบกมือ จนรถเมล์สาย 57 นี้จอดรับ  กร๊าก

พอขึ้นรถเมล์ปุ๊บ
บทสนทนาก็ตามมาเหมือนเคย
 ปลื้ม  พี่ครับ รถสายนี้ผ่าน โรงพยาบาลศิริราช ใช่ไหมครับ
 น้องดำ  ผ่านค่ะ น้องจะไปไหนเหรอ
 ปลื้ม  ผมจะไปโรงพยาบาล ธนบุรี 1 หน่ะครับ
 น้องดำ  เอ่อ พี่เพิ่งเป็นกระเป๋ารถเมล์ใหม่อ่ะ ไม่รู้จักเลย
แล้วก็มีป้าคนหนึ่ง นั่งถัดจากผมไปไม่ไกลนัก แกก็ชะโงกหน้าพร้อมกับบอกว่า
 ยิ้มน่ารัก  พ่อหนุ่ม ก็ลงป้าย รพ. ศิริราช แล้วเดินต่อไปอีกนิดเดียวก็ถึงจ๊ะ
ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกขอบคุณ คุณป้าคนนี้มาก  ไหว้
 ปลื้ม  ขอบคุณครับ

จนเมื่อถึงป้าย รพ. ศิริราช แกก็ลง ผมก็ลง ผู้โดยสายคนอื่น ๆ ก็ลง
ผมก็เลิกลั่ก แล้วจะไปทางไหนต่อดีผม
ว่าแล้ว ก็เดินไปถามป้ายที่ขายของอยู่ตามริมทาง
แกก็ชี้โบ้ ชี้เบ้ ผมก็ มองตามมือแกไป
ดูแล้วท่าจะไกลมากแหงม

แล้วก็มีมือ มือหนึ่งมาจับมือผมพร้อมกับพูดว่า
 ยิ้มน่ารัก ไปพร้อมกับป้า เดี๋ยวป้าเดินไปส่ง
ผมก็...
 ปลื้ม  ออ ครับ ๆ ขอบคุณป้ามากครับ
         แล้วคือ ทางที่ป้าจะไป ผ่านโรงพยาบาล ธนบุรี อยู่แล้วเหรอครับ
 ยิ้มน่ารัก  ป่าวเลยจ๊ะ ป้ามาโรงพยาบาลศิริราช หน่ะ
 ปลื้ม  อ้าว งั้นเป็นไรดีกว่าครับ ผมเกรงใจ
 ยิ้มน่ารัก  ไม่เป็นไร ช่วยได้ก็ช่วยกัน
 ปลื้ม  ผมก็ ยิ้ม ๆ ดีใจที่มีคนมาช่วย ดีใจที่ได้เจอคนใจดี ดีใจที่มีคนเดินไปเป็นเพื่อนผม
ตลอดทางเดิน ป้าเดินจับมือผมตลอดทาง
เหมือนว่า ผมเป็นเด็ก จะหลงทางยังไงยังงั้น
ป้าคนนี้พาผมข้่ามถนน พาผมข้ามสะพานลอย
จนสุดท้าย เดินมาส่งผมถึง หน้าทางเข้าโรงพยาบาล ธนบุรี พร้อมกับสีหน้าที่ยังยิ้มแย้ม
ผมก็ประณมมือไหว้ขอบคุณ พร้อมกับพูดว่า ขอบคุณป้ามากเลยครับ
 ยิ้มน่ารัก  ไม่เป็นไร ช่วยได้ก็ช่วยกัน
แล้วผมก็หันหลังเดินเข้าไปยังจุดนัดพบกับกลุ่มเพื่อนๆ

ในใจตอนนั้นคิดว่า
เอ๊ะ เหมือน
เหมือนว่าเคยเป็นแบบนี้
เหมือนว่าผมเคยทำแบบนี้มาแล้วนี่นา
ตอนนั้นพอคิดได้ ก็แอบขนลุกนิด ๆ

ครั้งหนึ่ง ผมเคยจะกลับบ้าน พนัสนิคม
แล้วเจอ ยาย คนนึง แกก็ยืนเลิ่ก ๆ ลั่ก ๆ อยู่หน้า บขส.เอกมัย
ผมก็เข้าไปถามยายคนนี้ว่า จะไปไหนเหรอครับ เห็นแกยืนมานานแล้ว
แกก็ตอบว่า จะไปหาลูกสาวหรือหลานสาวนี่แหละ ที่บางแสน
ผมก็บอกว่า งั้นยายเดินไปซื้อตั๋วที่ตรงนี้นะครับ แล้วจากนั้นรอที่คิว เดี๋ยวรถก็มาครับยาย
ยายแกก็ยังงง ๆ ดูเหมือนกับ คนไม่เคยขึ้นรถทัวร์ไรแบบนั้น
สุดท้าย ผมเลยไปบางแสนกับแกด้วย
ไปทั้งอย่างนั้น
ไปทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะไป
แต่ผมไปเป็นเพื่อน ยายแก
ยายก็ถามผมว่า
 ลันล้า เราจะไปบางแสนด้วยเหมือนกันเหรอพ่อหนุ่ม
 ปลื้ม ออ ป่าวหรอกครับ ตอนแรกผมจะไปพนัสนิคม แต่ว่าผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมว่าจะไปบางแสน
        แล้วก็นั่งไปเป็นเพื่อนยายด้วย
 ลันล้า ยายแกก็ขอบคุณผมใหญ่
 ปลื้ม ผมก็ ช่วยได้ก็ช่วยกัน ครับ ไม่ได้ลำบากอะไรผมมาก(ผมติดประโยคนี้เวลา ช่วยเหลือใครอะไรแบบนั้น)
จนเมื่อถึงบางแสน ยายก็ลงก่อน ผมลงเลยไปอีกป้ายนึง
ก่อนลง ยายแกให้ เหรียญ ที่ห้อยอยู่ในจี้ ซึ่งแกแขวนไว้ที่คอ
ผมก็ไม่รับ แต่แกก็ยืนยันว่า แกอยากให้
เหรียญนั้นเป็นเหรียญ ๑ บาท  รูปช้าง ขนาดเท่าเหรียญเหรียญ 5 สมัยก่อน
ข้างในเหรียญเขียนว่า สยามรัฐ ร.ศ. ๑๒๗
ผมก็ไม่เอา ยายแกก็จะให้ท่าเดียว
จนสุดท้ายผมก็รับมา และติดตัวไว้ในกระเป๋าสตางค์ตลอดจนถึงปัจจุบัน

ผมมาเล่าให้พี่แผนที่ที่ผมถามทาง
พี่เขาบอกว่า ไม่แน่นะ ป้าคนนี้ อาจเป็นยายคนที่ออยเจอ และช่วยเขาไว้ก็ได้
รู้สึกขอบคุณป้าคนนี้ และยายคนนั้น ที่ำทำให้ผม มีประสบการ์ที่ดีที่น่าจดจำ
ขอบคุณครับ  ไหว้
บันทึกการเข้า

 ยิ้มน่ารัก พี่ออยน่ารักเนอะ
บันทึกการเข้า
ยิ้มน่ารัก พี่ออยน่ารักเนอะ

ขอบคุณครับ  ยิ้มน่ารัก
ไม่รู้ว่าเอา เรื่องแบบนี้ มาโพสต์ในโชว์งาน จะผิดที่หรือเปล่าก็ไม่รู้  (เหงื่อแตกพลั่ก)
ถ้าผิด ก็ช่วยชี้แนะผมด้วยนะครับ  ไหว้

บันทึกการเข้า

ยิ่งให้ยิ่งได้  ยิ้มน่ารัก
บันทึกการเข้า

เราเป็นเช่นเราเชื่อ    :: tK ::    :: สีมา ::
โหย อ่านแล้วบรรยากาศกุ๊งกิ๊งๆ ล่องลอยในอากาศเต็มไปหมดเลย
ขอบคุณนะที่ทำให้รู้สึกว่าอะไรที่มันเรียกว่าสิ่งดีๆ ในชีวิต
โอยๆ ชอบๆ กรี๊ดดดดด


(ว่าแต่ท่าช้าง ท่าพระจันทร์ พาต้า ศิริราช วังหลัง ถิ่นเก่าตู ขึ้นรถเมล์ปรุหมดเลยทำไมไม่โทรมาถาม โวย)
บันทึกการเข้า

ทำมาหากินด้วยการเปิดร้านสกรีนเสื้อยืด จ้ะ
(ระดับออย ถามยังไงก็..... กร๊าก)




คุณป้าน่ารักมากๆ  กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

Las Noches Rubicundior
แกเดินจูงมือผม ชี้นกชี้ไม้มากเลยนะ
ว่าตอนนี้เราถึงแยกพรานนกแล้วนะ
ตรงนี้วัดระฆังโฆสิต แล้วนะอะไรแบบนั้น
เหมือนผมเป็นคนต่างถิ่นยังไงยังงั้น  ปลื้ม

ตอนแรกรู้สึกเขิน ๆ เหมือนกันนะ
แต่พอเริ่มเดิน กลับรู้สึกอบอุ่นบอกไม่ถูก
เวลาป้าแกกุมมือและบีบมือผมหน่ะ  ยิ้มน่ารัก

ยิ่งให้ยิ่งได้  ยิ้มน่ารัก

ใช่ครับ
การที่เราช่วยใครเพราะอยากช่วย
ครั้งหนึ่ง อาจมีคนอื่นอยากช่วยเราเพราะเขาอยากช่วยด้วยเช่นกัน  ไหว้


โหย อ่านแล้วบรรยากาศกุ๊งกิ๊งๆ ล่องลอยในอากาศเต็มไปหมดเลย
ขอบคุณนะที่ทำให้รู้สึกว่าอะไรที่มันเรียกว่าสิ่งดีๆ ในชีวิต
โอยๆ ชอบๆ กรี๊ดดดดด


(ว่าแต่ท่าช้าง ท่าพระจันทร์ พาต้า ศิริราช วังหลัง ถิ่นเก่าตู ขึ้นรถเมล์ปรุหมดเลยทำไมไม่โทรมาถาม โวย)

อ้าว เร๊อะ
ตอนนั้นคนมันหลงทางนี่นา
คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้นแหละ  กร๊าก


(ระดับออย ถามยังไงก็น่ารัก กร๊าก)

คุณป้าน่ารักมากๆ  กรี๊ดดดดด

อร๊ายย เฟิร์นชม  หยี
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16 มี.ค. 2009, 15:50 น. โดย ชอยอาย » บันทึกการเข้า

หลงทางแล้ว หรือยังไม่หลงทาง
มีผลต่อการคิดออกหรือไม่ออกของออยด้วยเรอะ  อู้ย..  กร๊าก
บันทึกการเข้า

Las Noches Rubicundior
(ระดับออย ถามยังไงก็..... กร๊าก)




คุณป้าน่ารักมากๆ  กรี๊ดดดดด

 กร๊าก กร๊าก กร๊าก
บันทึกการเข้า

สนใจท่ออุตสาหกรรม​ เลือก DragonFlex นะจ้ะ​จุ๊บๆ​
การหลงทางมาก ๆ ทำให้ทักษะในการเข้าหาผู้อื่นเพิ่มมากขึ้นนะเออ เช่น แม่ค้า คนกวาดถนน ยาม รปภ. คนขายลูกชิ้นหรือน้ำปั่น  อืมมมมห์

เอางานมาแปะ

มันมีให้ไล่สีแบบ การ์เดี้ยน ไหมครับ
ผมหาปุ่มไม่เจอ  (เหงื่อแตกพลั่ก)





ขอบคุณนานา เบล และลุงเป็ดครับ สำหรับคำแนะนำเรื่องโปรแกรม
เล่นแล้วสนุกอย่างที่หลาย ๆ คนติดใจ  กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

ยิ้มน่ารัก พี่ออยน่ารักเนอะ
ยิ่งให้ยิ่งได้  ยิ้มน่ารัก

ไม่คิดเองเลย  หยี
บันทึกการเข้า

ไม่คิดเองเลย  หยี

ขอบคุณครับเอ็ม  ปลื้ม

เดี๋ยวอีกแปป เอาน้องแครอท กับ น้องพริกหวานมาแปะ
บันทึกการเข้า

เอ้ย น่ารักอ่าค่ะพี่ออย  กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า
มีกระต่ายแล้วก็ต้องมี แคเหราะ เวอร์สีน้ำ เกย์ออก

บันทึกการเข้า

หน้า: 1 2 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 14 15 ... 30
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!