หน้า: 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10 11 12 13
 
ผู้เขียน หัวข้อ: เพื่อนในเน็ต(แล้วไงว้าาา)  (อ่าน 33489 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
แล้วแม่เจ๊ดาพูดถึงเดือนว่าไงม่าง กรี๊ดดดดด
น่ารักเรียบร้อยชิมิล่า
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
จงเติมคำลงในช่องว่างให้ถูกต้อง

เพื่อนดาดู _____ จังเลยนะลูก
1 ดำขำ
2 คมขำ
3 เขียวขำ
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย
 เหลือบ
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
 กร๊าก กร๊าก



อุ๊ป....
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
-1 ชิ
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
 อ๊าง~ พี่ตอบคมขำนะ
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
ผมก็ตอบคมขำเหมือนกัน  กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย
แวะมาดูเฉยๆ ไม่ได้ตอบ  อ๊าง~
บันทึกการเข้า
ของเดือนนี่คือเคยเล่าแล้วในนี้

ส่วนใหญ่ภารกิจฟิชโช่ที่กรุงเทพ
มักจะอะหลั่นลันล้ากะเพื่อนในเน็ตเป็นส่วนมากนะ
ที่ไปเที่ยวไปเจอก็เจอกะเพื่อนในเน็ตนี่ล่ะ
ไปเนียนนอนด้วยก็หลายคน (หมายถึงนอนหลับพักผ่อนน่ะนะ)

เจ๊โบว์ก็เคยบอกว่าเดือนไว้ใจคนง่ายเกินไป
ดีที่ว่าเจอคนดีๆ ตลอด
ไม่งั้นก็คงเสียผู้เสียคนไม่ก็โดนหลอกไปแล้ว กร๊าก

อืมมม เดือนจะบอกยังไงดีหว่า
มันมีอะไรบางอย่างที่เดือนรู้สึกว่าคนๆ นี้เชื่อใจได้น่ะ
บอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ทุกวันนี้ก็ยังไม่เป็นอะไรเลย

จริงๆ มันไม่ดีนะเนี่ย
แต่เดือนว่าเดือนโชคดีมั้ง

ทุกวันนี้ก็ไม่ได้บอกแม่ว่าไปอะหลั่นลันล้ากะคนในเน็ต
คือก็บอกว่าไปไหนมาไหนกะเพื่อน กะพี่ แต่ไม่ได้บอกว่ารู้จักทางไหน
เพราะแม่ก็เป็นคนนึงที่ก็คิดว่าอินเทอร์เน็ตมันไม่ดี มันเฟกง่าย
คนในเน็ตที่แม่รู้จักก็คือพี่คนที่เล่าในวีรกรรมนั่นแหละ ถ้าเป็นพี่คนนั้นคือคุยกันกะแม่แล้ว แม่ก็เลยไว้ใจ

แต่เวลามีคดีอาชญากรรมเพราะอินเทอร์เน็ต แม่ก็จะเอามาเล่าให้ฟังแล้วก็พูดว่าไม่ดีอย่างงั้นอย่างงี้ บลาๆๆ
ยังยืนยันคำเดิมในเปิดใจ อินเทอร์เน็ตมันแค่ช่องทางการพบกันแค่นั้นเองนะ

ป.ล. เพื่อนเดือนไม่ค่อยใช้อินเทอร์เน็ตในทางพบปะใน community ล่ะ (ว่าง่ายๆ คือม่ค่อยเจอใครปั่นบอร์ดนั่นเอง)
ทั้งเพื่อนมัธยมมหาลัยเลย


บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...

เคยคบคนในเน็ตเป็นทอม แล้วโดนหลอก

รู้ว่าโดนหลอกเพราะท่านเฟรินเลยเชียว  กร๊าก ไม่ส่งลิ้งค์มา ตูก็ยังโง่อยู่อย่างนั้นแหละ

คำโกหก มันหอมหวานกว่าความเป็นจริง

ปัจจุบันน้องคนนั้น ก็ยังไปหลอกคนคนอื่น และปั่นหัวคนไปเรื่อยๆ ไม่ยอมเลิก

ไอ้น้องคนนี้ ตูเห็นตัวจริงๆ แล้วนะ ก็เออ หน้าตาไม่ดี แต่เอาวะคบแล้ว หน้าตาไม่เกี่ยว

แต่พอคุยไปคุยมา อ้าวไอ้ห่า...ไม่มีอะไรเป็นเรื่องจริงเลยนี่หว่า เลยต้องเลิก

คนในเน็ตที่คบ มีแต่ที่นี่เท่านั้น ที่กล้าให้เบอร์ กล้าไปนอนและให้มานอนบ้าน


ปล. ไม่กล้าบอกแม่แหละว่าเป็นเพือนทางเน็ต เพราะเค้าจะไม่สบายใจ ตัดจบง่ายๆ เพื่อนที่มหาวิทยาลัย

ถ้าทริปไหนมีคนแก่ จะบอกว่าพ่อเพื่อนละกันนะคะ  กร๊าก
บันทึกการเข้า

หนังเย็บมือ Homemade www.facebook.com/oxhour
อ้างค์  กรี๊ดดดดด หวัดดีงับพี่ส้ม
บันทึกการเข้า

ฝันซ่อนสับสนวุ่นวาย หย่อนคล้อย


 เกย์แอบ
บันทึกการเข้า

หนังเย็บมือ Homemade www.facebook.com/oxhour
ผมเป็นตะโพน นะครับ  หมอแมว  หมีโหด~
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
เอ่อ  ผมไม่เข้าใจครับจักรี  น้องดำ

อากาศเย็นสดชื่นจังเลย

บันทึกการเข้า

นี่ น้องๆ รู้จักร็อคแอนด์โรลอ๊ะป่าว
เริ่มรู้จักคอมพิวเตอร์ครั้งแรก เมื่อตอนอยู่ปีหนึ่ง
ตอนนั้นเข้าชมรม AISEC ที่เอแบค ทีนี้ รุ่นพี่สุดซี้กันเป็นสิบๆคน
มันเล่นเกมส์สตาร์คราฟท์ เราก็อยากเล่นบ้าง
ก็เลยหลอกแม่ว่า ต้องซื้อคอมพิวเตอร์มาทำรายงาน
แม่ก็หลงเชื่อ จำได้ว่า เครื่องแรกซื้อมา ตั้ง 45000 บาทแหนะ  โวย
แพงมากๆเลย เอามาเล่นแต่เกมส์นี้เกมส์เดียว
แถมออนไลน์เข้าไปสู้กับพวกพี่ๆเวรนี่ทีไร
ก็ถูกเรียก ไอ้หมูสนามทุกที  ฮือๆ~

พอแพ้แล้วแพ้อีก จนเค้าเรียก ไอ้เก่งแต่ปาก 
คือเค้าสร้างฐานรบกันถึงไหน ก็เอาแต่เห่าสู้ แบบกายแพ้ ใจไม่แพ้โว้ย
ก็เลยต้องหัดเข้าอินเตอร์เนท ไปซ้อมกับคนอื่นบ้าง จะได้จำเทคนิคมาสู้
ซ้อมไม่กินข้าวไม่นอน ไม่หลับ สามวัน ไปฟื้นในรพ  กร๊าก บ้ามาก
พอหายป่วยก็เลยได้เข้าสู่โลกออนไลน์ ได้มีเพือนในเนทหลังจากนั้น

ถึงจะเป็นเพื่อนมหาลัยเดียวกัน แต่เป็นเพื่อนในเนท
ตอนแรกๆ ก็เขินอายที่จะแนะนำ ว่านี่เป็นเพื่อนที่ไม่ได้เดินเจอกันข้างนอก
เรียนคลาสเดียวกันนะ แต่เจอกันทางออนไลน์ ทั้งๆที่เพื่อนในเนทบางครั้ง
จริงใจ และน่ารักกว่าคนในโลกจริงๆด้วยซ้ำ

และที่สำคัญก็คือ เวลาที่เราเข้าไปในเนท
เรามักจะได้เจอคนที่มีความชอบพอในสิ่งเดียวกัน
ได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นใหม่ๆ เหมือนได้อ่านหนังสือดีๆสักเล่ม
ที่คนอื่นเป็นคนขีดเขียนขึ้นมา สนุกและน่าติดตาม
ก็ลองคิดดู ถ้าชอบดูหนังโป๊ คงไม่ได้เข้าไปสังคมเช่าพระ
ชอบถ่ายรูป ก็ต้องเข้าเวบถ่ายรูป ไปคุ้ยไปหา สิ่งที่เราอยากรู้
ได้เจอคนแนวๆเดียวกัน ถึงสังคมจะต่างกัน
แต่ก็คุยกันรู้เรื่องดีออก

แต่ก็ใช่ว่าเพื่อนในเนทจะดีเสมอไป
เพื่อนเลวๆก็มี เป็นคนชอบอยากรู้ไปหมดทุกเรื่อง
สมัยก่อน Pirch ก็เคยเล่น เข้าห้อง Sexchat
เพราะอยากรู้เค้าคุยอะไรกัน เค้าทำอะไรกัน
คนขายตัวเค้าทำกันยังไงเหรอ  กรี๊ดดดดด
ไม่ได้คิดว่าเรื่องทางเพศเป็นเรื่องไกลตัว
ได้เห็นคำโปรยประมาณ

18 ขาว อวบ ชมพู นมใหญ่ นักศึกษา 1800!
21 ได้ทุกท่า พริ้ว ร่อน หุ่นดี อึด 2500


คำพวกนี้ร่อนพริ้ว ยังกับข้อความเคลื่อนไหว
ในรายการข่าวตอนเช้าๆ อ่านแล้วก็เกิดความสงสัยมากมาย
เค้าทำกันทำไม จนได้ไปรู้จักกลุ่มคนพวกนี้ ได้ศึกษานิสัยใจคอ
ได้รู้จักคนที่ซื้อบริการ สนิทขนาดให้เค้าพาไปอาบอบนวดเลย
อยากรู้อยากเห็นขนาดนั้น เพราะรู้ว่าเราควบคุมตัวเองได้
และคนที่เราไปด้วย ก็ไปกันเยอะ สนิทกันจนเป็นพี่เป็นน้องกันจริงๆ ถึงกล้าไป

ถึงอยากรู้อยากเห็นขนาดไหน ก็ไม่ได้อยากที่จะหลวมตัวไปเถลไถลกับมัน
ก็เลยไปเล่น ไปคุย ไปอ่านอยู่พักนึง และได้รู้จักคนดีๆ
จากห้องพวกนั้นหลายคนเลยนะ บางคนก็มาตั้งเป็นห้องเหมือนระบายอารมณ์ที่นี่
จากการคุยเรื่องทะลึ่งตึงตัง ก็มาเป็นเพื่อนกันจริงใจ
ไปเที่ยวทะเล ไปกินอาหารทะเล ไปปีนเขา ไปทำอะไรกันสนุกๆเยอะแยะ
แต่สิ่งที่ไม่สามารถบอกครอบครัวได้ ก็คือ พวกเค้าเป็นเพื่อนในเนท
ยิ่งถ้าบอกว่า รู้จักจากเวบประเภทไหน ยิ่งตายอย่างเขียด  กร๊าก

ยิ่งถ้าเป็นเพื่อนในชีวิตจริง
การไปเจอเพื่อนในเนท นี่เหมือนถูกประณามเลยด้วยซ้ำ
เฮ้ยมึงหาเพื่อนไม่ได้เหรอ ถึงต้องไปคบคนในเนท
ก็แล้วทำไมล่ะ เพื่อนในเนทแล้วมันเกี่ยวอะไร
เพื่อนในชีวิตจริงกู มีมากกว่าพวกมึงรวมกันแล้วคุณด้วยสิบด้วยซ้ำ
แต่เพื่อนในเนท ที่คุยในเรื่องที่พวกมึงเอาสมองมาหลอมรวมกัน
ก็ไม่เข้าใจ
นี่คือ สาเหตุที่อยากมีเพื่อนในเนทไว้คุย
มันก็อือๆ ออๆ แต่ก็ไม่พอใจ มันคงงอน เห็นเพื่อนในเนทสำคัญกว่ามัน
จริงๆไม่ใช่หรอก แค่คุยกับพวกนี้ตอนที่กำลังเห่อสิ่งนั้น (เช่นติดเกม คุยเรื่องเกม)
แล้วมันเพลินดี ก็แค่นั้นเอง

พอฝากของไปให้เพื่อนในฟอนต์ แม่ก็ตกใจ นึกว่ามาหลอกเรา  หยี
เราก็เลยบอกไปว่า นี่คือ เพื่อนกลุ่มสุดท้ายที่หนูแคร์
ถ้าแม่ไม่เอาไปให้ตามคำขอหนู หนูก็เหมือนไม่มีเพื่อนแล้วแม่  กร๊าก
พูดให้มันเวอร์ๆไป แม่ก็เลยหมดห่วง พอได้รู้ว่าที่นี่เค้าทำอะไร
เล่นอะไร คุยอะไร ไม่ใช่เรื่องSex เค้าก็เลิกคิดถึงคินดะอิจิ ตอน ฆาตกรทางเนท
ที่ตาสรยุทธ และผองเพื่อนนักข่าว ขยันเล่าตอนเช้าให้คนอคติกับโลกในเนทกันจั๊ง
ยิ่งมีคดีร้ายๆ เกิดขึ้นจากคนในเนท ป้ายิ่งผวา วันที่ฝากเปาเอาของไปให้แอน
แกเลยรีบอาสาไปเลย เผื่อเกิดเหตุด่วนเหตุร้าย เค้าคงไปบ้านปิงบ้านแรก   อ๊าง~

ลืมบอกไป วีรกรรม วีรเวรต่างๆที่เคยทำ ครอบครัวไม่รู้เลย
เค้ายังมองเราเป็นกาปุก อายุ12 เสมอ

ทุกคนในครอบครัวเลยรู้ว่า
เรื่องในฟอนต์สำหรับเราเป็นเรื่องเซนซิทิฟ
คำถาม ทำไมต้องฟอนต์ ทำไมต้องฟอนต์ค่อยๆลดลง
เราบังคับไว้ ว่านี่คือ ความสุขเรา อย่ามาขัด
ทั้งที่บ้าน ทั้งแฟน เลยไม่ค่อยมาห้ามปรามอะไร
เพราะถ้าห้ามมากมาย ก็แค่บ้านแตก กรี๊ดดดดด


จนตอนนี้ เพื่อนในชีวิตจริงเริ่มลดลง (ด้วยความเจตนา)
มาเมืองนอกด้วย และ เบื่อด้วยมั้ง เจอทีไรก็เอาแต่เที่ยว แต่เมาหยำเป สาระไม่มี
แถมเพื่อนดีๆ ก็ไปอยู่เมืองนอกกันหมด ความห่างไกล
ทำให้เรารู้ว่า ความสัมพันธ์ มันไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น
และโลกส่วนตัวของเรา ก็กำแพงสูงเหลือเกิน ไม่ชอบติดต่อใคร
ชอบเบี้ยวนัด ให้ความสำคัญกับมนุษย์ไม่เท่ากันอย่างเหลือร้าย
เพื่อนที่คบกันอยู่ปัจจุบัน คือผ่านการคัดสรรจากหมวกคัดเลือก
มาอย่างดีแล้วล้วนๆ

และถึงจะมีโอกาสได้มีเพื่อนอีกเป็นร้อยเป็นพัน (มันก็มีอยู่เรื่อยๆล่ะนะ)
แต่ก็คงไม่มีที่ไหน ที่เราจะให้ความสำคัญมากกว่าฟอนต์อีกแล้วล่ะ

พูดจริงๆนะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22 มิ.ย. 2008, 14:26 น. โดย กาปุกเอง » บันทึกการเข้า
หน้า: 1 2 3 4 [5] 6 7 8 9 10 11 12 13
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!