หน้า: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10
 
ผู้เขียน หัวข้อ: ชวนคุย ขอบเขต"ส่วนตัว"ที่คุณหวงห้าม  (อ่าน 25513 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 ขาจร กำลังดูหัวข้อนี้
และอยากทราบความคิดเห็นค่ะว่า มันเป็นเรื่องปรกติธรรมดามั้ย ที่ผู้หญิงจะไม่ไว้ใจ หรือไม่อยากคุยกับคนที่"ละเมิด"อาณาเขตนั้น ๆ
แม้ว่าคนคนนั้นจะไม่ได้จีบ หลี หรือม่อก็ตาม

เค้าเป็นนะ
ถ้าไม่สนิทก็ค่อยๆทำตัวลีบหนี
แต่ถ้าสนิท...หึๆ  เอือม
บันทึกการเข้า

สำหรับแอ้ถ้ามีคนมาทำให้ไม่ถูกใจ เบื้องต้น โกรธแน่นอนค่ะ มันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
ยิ่งถึงเนื้อถึงตัวนี่จะเคืองเป็นพิเศษ (ถ้าโดนจับไทค์เหมือนโมจินะ แอ้ว่าแอ้กระชากแน่ๆ เพราะแอ้ไม่ชอบฝรั่งอยู่แล้ว)

แต่.. เนื่องจากโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ในใจจะเคืองยังไงก็ตาม จะดูที่เจตนาของฝ่ายตรงข้ามก่อนค่ะ
ถ้าเขาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเราไม่ว่าทางกายหรือวาจา เช่น พูดโดยไม่รู้ว่าจะจี้จุดอ่อนของเรา หรือว่าเซมาชน อะไรแบบนี้
จะให้อภัยค่ะ ความเดือดในใจก็เก็บไว้ในใจเท่านั้น เราเองวันๆ หนึ่งอาจจะทำร้ายจิตใจใครไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งโดยไม่รู้ตัว
ต้องการการให้อภัยเหมือนกัน

แต่ถ้าเจตนาไม่ดี พฤติกรรมไม่ดี เอาคืนให้อ้วกเหมือนกันค่ะ  ลันล้า
บันทึกการเข้า

ขอบเขตผันแปรตามความน่ารักของผู้รุกรานจ้ะ
ถ้าผู้หญิงเข้ามาจับไท้ necktie เนคไท ของผม
ผมให้จับ ขยับได้ ตามสบายใจหล่อน
ถ้าน่ารักเพิ่มอีกนิด ให้ล้วงกระเป๋าได้
น่ารักมากที่สุด อาจให้แคะสะดือเล่น
ถ้าผู้ชาย ทำแบบนี้ ต้องพิจารณาก่อน
ถ้ามีเบี่ยงเบน เอาเท้ายันไว้
รัศมีเท้า คือระยะเขตแดน
บันทึกการเข้า

อยู่บ้านไร่ ไร้เน็ต พี่จะกางมอสกิโต้เน็ต เลี้ยงเป็ดไล่ทุ่ง เดินตามสายรุ้ง ทิ้งเมืองกรุงไว้กับเธอ ..
เลิกกะนุ่นไปแล้วนิ
บันทึกการเข้า

กาก
โห เกือบไม่เก็ต  กร๊าก  กร๊าก
บันทึกการเข้า


ตอบเหมือนกำนันครับ


เอย
บันทึกการเข้า

เราจะต้องการอะไรมากมายไปกว่า อะไรมากมาย
ขอบเขตเป็นเส้นที่มองไม่เห็น
อยู่ในใจ และแต่ละคนก็จะได้รับไม่เท่ากัน เจ๋ง
บันทึกการเข้า

ได้ทุกอย่างครับแล้วแต่อารมณ์
บันทึกการเข้า

ล้ำลึกคนึงหาในดวงจิต ใจเคยคิดตัดสวาทมิอาจสิ้น
ดั่งก้านบัวหักกลางชลาสินธุ์ ผิว่าสิ้นไร้เยื่อยังเหลือใย
        มีอาณาเขตส่วนตัวที่หวงแหนเป็นพรมแดนเลยค่ะ  จัดอันดับคนที่คบหาใกล้ชิดเป็นขั้นๆ ด้วย

(ดูโรคจิตสุดๆ) เปรียบเทียบง่ายๆว่า คนคนนี้อยู่ได้แค่หน้ารั้วบ้าน คนนี้เข้ามาในรั้วแต่อยู่ข้างนอก

คนนี้ห้องรับแขก  คนนี้หน้าประตูห้องนอน  เข้ามาในห้องนอนนั่งได้บนพื้นสำหรับคนนี้  อ่ะ..คนนี้อยู่บนเตียงได้ ไรเงี้ย

         ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจับไม้จับมือ โดนตัวโดนแขน หรือแม้แต่ชายเสื้อ ถ้าเป็นคนไม่สนิทใจด้วยแล้ว

ไม่ชอบ!! ไม่ชอบอย่างแรง!! นี่คือเหตุผลที่ไม่พึงใจการนั่งรถทัวร์  เพราะไม่ปรารถนานั่งใกล้คนไม่รู้จัก ซึ่งความซวยก็คือ

ส่วนใหญ่มักเป็นผู้ชายด้วย  ทั้งที่ ๆ ตอนซื้อตั๋วนี่แทบจะบนบานศาลกล่าวให้ได้นั่งกับผู้หญิง  แต่ก็...พระเจ้ามักไม่เข้าข้าง ฮือๆ~

ในขณะเดียวกัน  ถ้ากับคนที่รู้สึกรักใคร่ชอบพอแล้วล่ะก็  จะเป็นฝ่ายเข้าไปคลอเคลีย เอียงหัว ซบไหล่ เดินจับมือเอง

เอ่อ...ในกรณีที่ไม่ใช่แฟนด้วยนะคะ  เช่นกับเพื่อนสนิท  อาจารย์ที่รักม๊าก  แม่บุญธรรม รุ่นน้องที่ซี้ปึ๊ก ฯลฯ

          ส่วนเรื่องเอ็ม..ไม่คุยเอ็มกับคนที่ไม่รู้จักค่ะ! ถ้าแอดมาก็ต้องบอกได้ว่าเป็นใคร ไม่งั้นไม่รับแอด

เช่นเดียวกับโทรศัพท์  อยู่ในบางอารมณ์จะไม่รับเบอร์ที่ไม่ขึ้นชื่อ  ยิ่งโดยเฉพาะพวกที่โทรมาแล้วถามว่าใครรับ ชื่ออะไร

ฝันไปเถอะ!! ไม่มีทางบอก  ไม่ว่าจะเป็นเบอร์บ้านหรือเบอร์มือถือ  555 อ้อ..อีกอย่าง เบอร์บ้านนี่จะเป็นเบอร์หวงห้าม

ที่คนรู้น้อยกว่าน้อย  นับตัวได้ไม่ถึงสิบคน เอาอย่างนี้ละกัน  กร๊าก

          เรื่องเหล่านี้  บอกใครไปก็ไม่มีใครเชื่อ  เนื่องจากถ้าเจอตัวเป็นๆ ก็จะคุยได้กับทุกคน (ชอบเป็นบางคน) ยิ้มได้กับทุกคน

(แต่อยากยิ้มจริงๆ อาจไม่กี่คน) ดูประหนึ่งมนุษยสัมพันธ์ดียิ่ง แต่มีไม่กี่คนเท่านั้นหรอกที่จะเข้ามาเป็นคนสำคัญสำหรับชีวิตได้จริงๆ

แต่ถ้าได้เป็นแล้ว..พูดได้คำเดียวว่า "เต็มที่"  (อัตลักษณ์คนใต้เปี๊ยบเลย กร๊าก)


ป.ล.๑ เคยมีลูกศิษย์ที่จู่ๆ ก็เดินมาจับแขน  เลยหันไปบอกว่าด้วยหน้าตาเฉยเมยว่า  แขนนี้ไม่ใช่ว่าจับได้ทุกคนนะคะ

(รู้สึกตัวเองใจร้ายโคตรๆ)

ป.ล. ๒ เห็นใจคุณโมจิค่ะ  เพราะถ้าอยู่ๆ ใครก็ไม่รู้มาดึงเน็คไทไปดู  มีกระชากกลับแน่ หมีโหด~
บันทึกการเข้า
..  อ่ะ..คนนี้อยู่บนเตียงได้ ไรเงี้ย ..
อ่ะ.. ส่วนคนนี้ให้อยู่ใต้เตียง :)
บันทึกการเข้า

อยู่บ้านไร่ ไร้เน็ต พี่จะกางมอสกิโต้เน็ต เลี้ยงเป็ดไล่ทุ่ง เดินตามสายรุ้ง ทิ้งเมืองกรุงไว้กับเธอ ..
อ่ะ.. ส่วนคนนี้ให้อยู่ใต้เตียง :)

คนนี้ที่กล่าวถึงเนี่ย  หมายถึงกำนันป่ะคะ  ถ้ากำนันล่ะก็...........................








นอกบ้านโลดค่ะ  กลัว กร๊าก



ล้อเล่นค่ะ ดีกันน๊า กรี๊ดดดดด
บันทึกการเข้า
โอว
ชอบจู๋นี้
พอดีเพิ่งคิดๆ อะไรเรื่องนี้อยู่ กร๊าก

เดือนเป็นพวกไม่ชอบให้ผู้ชาย (ที่ไม่สนิทใจ) จับตัว
แต่ก่อนเป็นหนักกว่านี้อีกนะ
ไปเข้าค่ายละลายพฤติกรรมมาตอนม.สี่ ก็เลยหายลงมาหน่อย
เป็นไปได้จะไม่อยากนั่งข้างผู้ชาย ไรแบบนี้
ยิ่งเจอพวกที่เจอกันไม่กี่ครั้งแล้วมาจับแขนไรเงี้ย อี๋~

แต่มันพูดไม่ถูกนะ แล้วแต่คน

ส่วนเรื่องคุย
แต่ก่อนไม่ชอบคุยเรื่องตัวเอง ไม่ชอบเล่าเรื่องครอบครัวไรงี้
แต่พอเข้าเว็บบอร์ดแห่งหนึ่ง (ตัวย่อ ฟ.) ก็ทำให้ชีวิตเดี๊ยนเปลี้ยนไป๋ หมีโหด~
แต่ก็ยังไม่ชอบเล่าเรื่องตัวเอง (เล่าแบบเว้าซึ่งหน้าง่ะนะ)
บันทึกการเข้า

ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม
แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยได้จดจำ
ว่าครั้งนึงเคยก้าวไป...
ถ้าเป็นหมานิสัยดีพอใช้ (ไม่เห่า ไม่ขู่ ทำน้ำลายฟูมปาก)
ผมมักจะให้เข้าใกล้ได้ ส่วนมากผมจะเป็นฝ่ายเข้าไปหา
แล้วก็ตบหัวลูบตัวขยำหู

ไม่ได้เป๋นะ
คือผมลองคิดว่าถ้าเป็นหมาก็คงยอมให้เข้าใกล้ได้มากกว่าน่ะ
กร๊าก
บันทึกการเข้า

        AH_LuGDeK, AH_LuGDeK_R
ถ้าเป็นหมา  ไม่ให้เข้าใกล้เลยค่ะ  เคยถูกหมากัดตอนเด็กเลยฝังใจ

ชีวิตนี้บอกได้เต็มปากเลยว่า ไม่รักหมา  ไม่เกลียดนะคะ แต่ไม่รัก ..ออกไปในทางกลัวซะมากกว่าด้วย

เคยอุ้มหมาแค่สองตัวในชีวิต  และมีหมาเพียงตัวเดียวเท่านั้น ที่เข้าให้เข้าใกล้

อุ้มและเล่นด้วยได้  เป็นชิสุของเพื่อนสนิท  นอกนั้น...ห่างๆ เลยคะ ห่างๆ  กร๊าก
บันทึกการเข้า
หมามันยังดี  ไม่ชอบหน้ามันก็เห่า  เกลียดมันก็กัด  หมีโหด~
คนเราบางทีเกลียดแทบตายก็ต้องฝืนยิ้มให้  ฮี่...
อยากจะด่าแทบตายก็ต้องกัดฟังชม  ลันล้า
บันทึกการเข้า

หน้า: 1 [2] 3 4 5 6 7 8 9 10
 
 
Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2007, Simple Machines | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!