เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า
วันนึงท่ามกลางแดดจัดและแสงเปลี่ยนตลอดเวลา
ระหว่างที่ตูก้มๆ เงยๆ วุ่นวายกับการปรับ Hasselblad และขาตั้ง
ซึ่งมีความยุ่งยากซับซ้อน ไหนจะต้องใช้เครื่องวัดแสง
คำนวณแสงตกกระทบ และเฉพาะจุด
ไหนจะต้องพะวงกับองค์ประกอบต่างๆ
ซึ่งกว่าจะปรับเสร็จ แสงก็เปลี่ยนไปแล้ว
ต้องมาปรับตั้งกันใหม่อีก
ก็เลยคิดว่า มันน่าจะมีกล้องอะไรสักอย่าง
โดยที่ตูไม่ต้องไปพะวงกับการปรับตั้งค่าต่างๆ ที่วุ่นวายซับซ้อน
ซึ่งนั่นน่าจะทำให้ตูมีสมาธิกับการจัดองค์ประกอบ
และถ่ายทอดสิ่งที่ต้องการสื่อลงบนฟิลม์ได้ดีกว่า
ก็เลยเกิดพุทธิปัญญาว่า
กล้องที่ตอบโจทย์ตรงนี้ได้
นั่นคือ โลโม
ว่าแล้ว ตูก็ไปถอย Diana F+
รุ่น Edelweiss ขาวจั๊วะ น่าเจี๊ยะมาใช้
เอารูปมาฝากให้ดูกัน
