อารมณ์ไหนไม่รู้แต่อยากฟังเรื่องผี

[ยุนเอ]

ยกเรากันเถอะ 

[Rabbitinblack]

ยกใจเราให้เค้ากันเถอะ 

[O.D.M.]

ที่บ้านผมที่กรุงเทพก็เหมือนกันนะครับ
จะเหมือนมีคนอยู่บ้านด้วยตลอดเวลา เมื่อก่อนผมทำงานฟรีแลนซ์
ตอนกลางวันก็จะอยู่บ้านคนเดียวตลอด คนอื่นๆในบ้านออกไปทำงานหมดแล้ว
ก็จะมีเสียงเปิดปิดประตูเข้าออกอยู๋ตลอดเวลา บางทีก็เดินกันตึงตังๆไปหมด
บ้านผมชั้น 2 เป็นพื้นไม้ โครงไม้ เสียงพวกนี้เลยดังชัดพอสมควร

บางทีดึกๆ นั่งเล่นเกมส์แล้วขึ้นไปนอน ไม่ปิดไฟ ก็จะได้ยินเสียงเหมือนคนอยู่ข้างล่าง
ดังปึงปัง จนต้องลงมาดูมาปิดไฟก็มีหลายครั้ง

บ้านผมก็เป็นบ้านขึ้นบัญชีดำของเพื่อนๆ ทั้งเพื่อนผมเองและเพื่อนของพี่สาว
พี่สาวผมทำงานกองถ่าย กลับบ้านดึกๆดื่นๆ หรือต้องออกกลางค่ำกลางคืนก็บ่อยครั้ง
เค้าไม่ขับรถครับ เลยจะมีคนมารับมาส่งบ่อยๆ
มีครั้งนึง เพื่อนมารอรับตอนตี 2 จะไปออกกอง เอารถมาจอดหน้าบ้านแล้วก็เอนเบาะนอนรอ
ก็มีชายแก่คนนึง ตัวหนาๆ มายืนเกาะประตูรั้วหน้าบ้าน ชะโงกหัวออกไปดูเพื่อพราสาวผม
เพื่อนพี่สาวเค้าก็มองๆแล้วก็หลับตาไป เพราะคิดว่าคงเป็นคนในบ้านมาดู

แต่บ้านผม ไม่มีคนแก่ มานานมากแล้วครับ

แล้วเห็นแบบนี้หลายครั้งมากจนมีครั้งนึงถามพี่สาวผมว่า ทำไมคนแก่ที่บ้านนอนดึกจัง มาดูทุกครั้งเลย
พี่สาวผมก็ได้แต่เหวอหล่ะครับ ได้แต่อ้อมแอ้มตอบไปว่า ไม่รู้  

[นักศิลปะ]

อีกเรื่อง

เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา
พ่อขับรถพาผมและครอบครัว
ไปเที่ยว ระนอง เที่ยวสนุกจนพลบค่ำ
ก็เดินทางกลับบ้าน
ทางที่ต้องกลับ มืดและเปลี่ยว
แถมโค้งเยอะจน หม่อมถนัดศรีเคยบอกว่า
โค้งที่นี่กับที่แม่ฮ่องสอน ชวน รากแตกพอกัน
พ่อขับรถไปเรื่อยๆ ไฟหน้ารถก็สาดไปตามทาง
มาถึงโค้งหนึ่ง ไปสาดไปเจอคน เป็นผู้ชาย
นั่งบนราวเหล็กที่กั้นเหวกับถนนไว้
พอรถเคลื่อนไปใกล้ ชายคนนั้นหันมายิ้ม
(ละแวกนั้นใกล้กับเขต อุทยานแห่งชาติหงาว และแทบไม่มีบ้านคน )
ผมเหลือบมองหน้าพ่อ พ่อเฉยๆขับรถตามปกติ
มองไปทางแม่แม่ก็เฉยทำเหมือนไม่เห็น
หันไปทางลูกกับเมียเขาหลับไปก่อนแล้ว
พอถึงบ้านก็เข้านอนปกติ เช้ามาถามพ่อกับแม่ว่า
เห็นแบบที่ผมเห็นไหม พ่อและแม่บอกว่าเห็น
มีคนเล่าลือว่าตรงโค้งนั้น มีคนเห็นกันเยอะ
และ พ่อบอกว่าขับรถกลางคืนเห็นอะไรอย่าทัก

[O.D.M.]

น่ากลัวดีนะครับ   

การเดินทางกลางคืนเค้าว่าไว้ว่า

อย่าทักในสิ่งที่เห็น / อย่าขานรับถ้าไม่เห็นตัวคนพูด / อย่าเรียกคนเหมารวมให้ไปด้วยกัน
อย่ามองอะไรนานๆ หรือจ้องสถานที่ใดนานๆ

เพราะมักจะมีสิ่งอยากไปกับเราด้วย เพราะเราตอบรับกับเค้าครับ คนแก่ๆบอกผมมาตั้งแต่เด็กๆละ จำได้แม่นทีเดียว

[น้องสุกน้องใส]

  ไม่ทักค่ะช๊อคไปแล้ว 


กิ้วก็เคยเจอ
ขับรถกลางคืนต่างจังหวัดนี่แหละ เจอเหมือนที่เค้าชอบเล่าๆเป็นเรื่องตลกกันเลย
ก็ขับไปไหนจำไม่ได้ คนบนรถเยอะมาก ที่บ้านคนเยอะ ซักแปดคนได้   
รถเก๋งธรรมดาอัดกันเข้าไป
ก็ขับอยู่คันเดียวบนถนนปกติ เพราะก็เที่ยวกันบ่อยๆ
ก็มีรถบัสแซงมาวิ่งข้างๆ คือตกใจไงคะว่าขับอยู่คันเดียวมันแซงมาจากไหน
คนบนรถเลยพร้อมใจกันหันไปมอง ไฟรถมันเปิดทั้งคันเลย แต่ไม่มีคนขับ 
ก็คิดอยู่ว่าเหมือนในเรื่องตลกเลยว่ามีคนเข็นอยู่ข้างหลัง
แต่ถ้าความเร็วขนาดนั้น แล้วเป็นคนเข็นหล่ะก็ คนเข็นคนไม่ใช่คนอ่ะค่ะ
แล้วมันก็แซงเลยไป 
ปล่อยแปดชีวิตช๊อคอยู่ในรถ

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

ใหม่เลยครับ
คนแรกที่อยู่

แต่ผมไม่กลัวนะ
ก่อนเข้าบ้านครั้งแรก
ผมเอาเอกสารสิทธิ์ ตราครุฑ หราเลย
ออกมาบอกว่า ใครก็แล้วแต่ที่อยู่ที่บ้านหลังนี้
หรือ ที่นี้ ขณะนี้เป็นบ้านของผมโดยชอบด้วยกฏหมายแล้ว
ผมขออยู่ด้วยนะครับ เพราะเงินนี้เป็นหยาดเหงื่อผม
อย่าทำสิ่งใดให้ผมกลัว ผมจะแช่งให้ทุกวันเพราะผมทำได้เท่านี้
ถ้าอยากสื่อสารกัน ขอให้เป็นไปแบบดีดี สวยงาม
ผมบอกแบบนี้ แฟนผมยังว่า ไอ้หมอนี่บ้าชัวร์
หรือประมาณ กูมีผัวบ้านี่หว่า 5 5 5

เนี่ยเหมือนจะเป็นวิธี ที่ถูกต้องมากๆเลยค่ะ
คือเคยได้ยินมาว่า เวลาเราย้ายเข้าไปอยู่ที่ไหน ส่วนใหญ่มักจะมีเจ้าของเดิมอยู่ทุกที่อยู่แล้ว อย่างน้อยก็บนที่ดินนั้นๆ
การที่เราจะเอาหมอผีไปปัดเป่า หรือ เอาพระไปสวดขับไล่วิญญาณไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง เพราะเราเป็นแค่ผู้มาทีหลัง ถ้าทำอย่างนั้นก็เหมือนก่อเวรก่อกรรมกันไปอีก
วิธีที่ถูกต้องก็คือ ก่อนจะเข้าไปอยู่ไปพักอาศัย ให้บอกกล่าวเจ้าของเดิม(ที่เรามองไม่เห็น)เหมือนอย่างที่พี่ระจันทำนี่แหละ ค่ะ

[นักศิลปะ]

ป้าแป้งเรียกผมพี่
แล้วงี้ป้าจอยจะเป็นอะไร 

[psyfer]

ป้าแป้งเรียกผมพี่
แล้วงี้ป้าจอยจะเป็นอะไร 

แอร๊ พาดพิง 

[น้องสุกน้องใส]

ไปจู๋ซวยแล้วเลยค่ะพี่โอ๋ 

[จักรี]

เจ๋ง ครับพี่ระจัน

ผมไม่เคยกลัวผีเลยนะ  เชื่อมั้ย   เชื่อเหอะน่า

[นักศิลปะ]

เจ๋ง ครับพี่ระจัน

ผมไม่เคยกลัวผีเลยนะ  เชื่อมั้ย   เชื่อเหอะน่า

ผมก็ไม่กลัวนะ 5 5 5
แต่ถ้ามาแบบในหนังแบบนั้นไม่ไหว กลัว
มาหล่อๆ สวยๆ แบบนี้น่าคุยด้วย
ถ้ามาให้กลัว ผมถึงบอก
ทำไรไม่ได้ ก็แช่งกันให้เข็ด 
เหมือนลบ จสพ เลยแหละ

[จักรี]

นี่ๆ ผมไม่เคยเจอนะครับ  แต่อยากเล่า เหมือนกันนะ  เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังว่าครั้งนึงเคยฟังแม่เล่ามาอีกที่ ซึ่งแม่ก็บอกว่า ป้าข้างบ้านเล่าให้ฟังว่า ป้าข้างบ้านก็ไปฟังมาจากคนอื่นมาอีกที อ่ะครับ

[ป้าแป้งกึ่งสำเร็จรูป]

ก็พี่ระจันมีลูกแล้วนี่ ก็ต้องเรียกพี่สิคะ
เนี่ย อีกหน่อยกิ้วก็เป็นคุณแม่ ก็ต้องเรียกพี่กิ้วเหมือนกัน 

[นักศิลปะ]

 อีกเรื่องสิ

อาสาวของผมขับรถส่งผลไม้ขาย
จากสวนมาตลาดสี่มุมเมือง ไปทุกที่ทั่วไทย
มีเรื่องเล่าแบบผีผี เยอะแต่ผมไม่เข้าถึง
เหมือนเรื่องนี้

ฤดูเงาะออกผลของภาคใต้
อาผมและอาเขยกลับมาบ้านกลางดึกหน้าตาตื่น
ด้วยรถของชาวบ้านที่รู้จักกัน
ถามได้ความว่าเจอผีหลอกที่ช่องผักหนาม
(ช่องผักหนามเป็นชื่อช่วงหนึ่งของถนน หลังสวน-ระนอง)
ปู่ผมเลยบอกให้อาเล่าให้ฟัง
อาบอกระหว่างรถกำลังวิ่งขึ้นช่องผักหนามอย่างช้าๆ
เพราะบรรทุกหนักเลยทำความเร็วไม่ได้
จู่ๆ รถก็ดับเลยต้องหาหินมาห้ามล้อไว้
กันรถไหล แล้วก็นั่งรอรถคันอื่นวิ่งผ่านมา
เพื่อขอให้ช่วยเหลือ แต่ถนนเส้นนี้นานนับชั่วโมง
ถึงจะมีรถผ่านสักคัน อาผมรอก็ไม่มีผ่าน
รอกันจนจะคลื้มหลับ ก็ไม่กล้าหลับ
ทั้งกลัวผีเพราะรถไหลตกเหวแถวนั้นเยอะ
กลัวโจรเพราะมีการปล้นรถแถวนั้นบ่อย
จู่ก็มีคนเดินมาไกลๆ สี่คน อาเขยเป็นคนเห็นก่อน
ใจคิดว่าถ้าเป็นโจรจะทำอย่างไร คงต้องยิงกัน(อาพกปืนด้วย)
อาสาวบอกใจเย็นๆ อาจจะเป็นชาวบ้านที่มากรีดยางเห็นเลยมาช่วย
พอคนทั้งสี่เดินขึ้นมาใกล้ๆ รถที่จอด
อาสาวผมบอกว่า เป็นเพื่อนนักเรียนของอาทั้งนั้นเลย
เพื่อนพวกนี้ตายไปหมดแล้ว
ด้วยอุบัติเหตุรถบัสตกที่ ช่องผักหนามนี่แหละ
เห็นเท่านั้น ทั้งอาผมและอาเขยก็วิ่งโดยทิ้งรถไว้แบบนั้น
กว่าจะเจอบ้านคนก็วิ่งกันหลายกิโล
รุ่งเช้าก็ไม่กล้าไปเอารถ ต้องให้คนอื่นไปเอา