GAGA-semi_plurality-BOY
ภาวะแห่งความ "วิบัติ" เมื่อการอ่านคือการพูด ละ ละ แล้วการเขียนหาย (ภาษาเขียน) ไปไหน !!
ผมอยากจะเร่ิมด้วยการพูดว่า โลกของภาษาเขียน หรือ โลกของบทพรรณนาอันยาวยืดด้วยตัวอักษร
คือโลกของความ "เจ็บช้ำ" หรืออาจที่จะเปรียบได้กับ "คนผู้ซึ่ง ถูกเห็น แต่ไม่ได้ถูกเหลียวแล และจะหาย
ไปทันใดเมื่อมันถูกเหลี่ยวมอง" ตัวอักษร ที่ร้อยเรียงเลื่อนลอยไร้คุณค่า คุณค่าซึ่งหลุดลอยเหลือเพียง
ร่างทรงของคำพูดพรรณนา ที่ เก็บความ ออกไปเมื่อตัวอักษรที่ร้อยเรียงถูกมองผ่าน เมื่อการอ่าน
ซ่อนงำส่ิงที่ประจักษ์อยู่ด้วยตา ด้วยภาษาที่ถูกพูด
การเขียน (ภาษาเขียน) ไม่เหลือร่องรอยในตัวของมัน เป็นเพียงเด็กกำพร้าซึ่งไม่มีใครเหลียวแล ลูกคน
โตนั้นโดดเด่นเพราะมีภาษาพูด ลูกคนรองนั้น นั้นเพียรคัดลอกสิ่งที่ถูกกล่าว ขณะที่เขาร้อยเรียงคำ
พร่ำสอน เขาตีความและจัดวางสิ่งที่เขาได้ยิน เมื่อเสียงของคำสอนเลือนหาย เมื่อคำกล่าวเรียงร้อยด้วย
ช่างเรียงอักษร มันเป็นเพียงแค่บันทึกที่พร้อมที่จะถูกอ่าน มันมองข้ามสิ่งที่ประจักษ์ที่ไม่ใช่เพียงว่า
"มันอ่านสิ่งที่ถูกเขียน" แต่มันอ่านโดยเห็นว่าสิ่งที่ถูกเขียนนั้น สำคัญกว่าการเขียนเอง มันมองไม่เห็นส่ิงที่
การเขียนเองกำกับสิ่งที่ถูกเขียนอยู่ ดั่งเช่นคำพูด บนการเขียน มันถูกเรียงร้อย มันถูกจัดวาง มันถูก
จัดการ ราวกับมีท่าที่และภาษาของมันเอง มัน "ราวกับ" ก็เพราะไม่มีใครสามารถที่จะเห็น ภาษาของ
การเขียนได้ เพราะมันได้หายไปภายใต้ภาษาของการพููด เมื่ออ่านมัน หรือแม้แต่เมื่อเราเขียนมัน
ภาษาเขียนถูก ฆาตกรรม ด้วยภาษาพูด ดุจดั่งสิ่งที่เลือนหายในโลกที่เรารู้จัก ทั้งที่มันอยู่ในโลกที่เรา
มองเห็น ใช่!! มันเป็นส่ิงที่เรามองเห็น แต่ เราไม่เห็นมัน โอ!! เงาผู้อาภัพ เงาผู้่กระซิบบอกในส่ิงที่เราเห็น
ในเสียงที่เราไม่ได้ยิน แม้วาการเขียนคือรูปแบบที่กำกับการรับรู้ของเรา เมื่อเราอ่าน เมื่อมันถูกจัดวาง
ขึ้นมา ตัวมันเองไม่ได้เป็นเพียงแค่ความคิด แต่มันกำลังสื่อสารกับเรา ในเงาของเสียงหัวเราะ ที่กลาย
เป็นเสียงหยามหยันเมื่อเราเฝ้าอ่าน หรือเงาอันสลับซ้บซ้อนของตัวมันเป็นเพียงแค่ ชูรส ของถ้อยคำที่
รื่นหู
GAGABOY
ปรับการจัดหน้าให้อ่านง่ายขึ้น
พัฒนาการจัดหน้าขึ้นมาสเตปนึงแล้วนะครับ
แต่ก็......
ยังไม่ได้อ่านแบบละเอียด(เพราะจู๋ก่อนมันตาลายจนจับใจความไม่ได้ แต่จู๋นี้โอเค)
แต่เท่าที่ดูจากหัวข้อแล้ว ดูคุณรักภาษาไทยดีนะ เอาใจช่วยครับ รักภาษาเรากันเยอะๆ ชาติไทยจะได้ไม่เป็นเมืองขึ้นของญี่ปุ่น(ตอนนี้ดารานักร้องเริ่มเป็นเชลยศึกของญี่ปุ่น เกาหลีกันเยอะเลยครับ)
โอ!! ช่างเรียงพิมพ์ ผู้อยู่ในโลกแห่งภาษาเขียน.
โอ้ โรมีโอ ฆ่าขาดท่านไม่ได้ :25:
แรกๆตูก็เฉยๆนะ
แต่ตอนนี้ตูรู้สึกว่า
"เฟ้อ" ว่ะ
เรื่องเดิมๆ :01:
เปิดจู๋ ให้พี่คนนี้ เอาไว้ลงบทความเลยดีมั้ยครับ :01:
การใช้คำเลียนประโยคฝรั่ง บางทีต้องระวังนะครับ
เราไม่มีแอคทีพ พาสสีพ อะไรเหมือนเขา
มันอ่านสิ่งที่ถูกเขียน กับ มันอ่านสิ่งที่เขียน (ตรงนี้ผมยังไม่เข้าใจว่า มัน ที่ว่านี้ คืออะไร)
สองประโยคนี้ได้ความหมายหมือนกัน แต่แบบแรกฝรั่งไปนิดครับ <-- อ้างแบบนี้ก็แบบฝรั่ง
:42:
เดี๋ยวลองมั้ง
ในภาวะแห่งความบ๊องแบ้ว
โอ้ ภาษาเขียนที่รักของข้า เจ้าเป็นเพียงเงาดำต่ำต้อยติ่งหิ่งห้อย
ไม่มีผู้ใดสนใจในสิ่งที่เจ้าเป็น ในสิ่งที่เจ้าเห็น และสิ่งที่เจ้าเป็นอยู่
เจ้าเป็นเพียง "พาหะ" นำสารไร้ค่ากระจอกงอกง่อยเท่านั้น
ภาษาเขียน เจ้าแน่ใจว่าสิ่งที่เจ้านำพานั้น เป็นตัวของเจ้าเองหรือเป็น เพียงเงาร่างของภาษาพูดผู้พี่ของเจ้า
ที่ดูทรงพลัง ทรงอิทธิพล สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสรรพสิ่ง เป็นเพียงลมปากที่แค่ฝอยออกมา
ก็หอมฟุ้งจรุงใจ แต่ตัวเจ้าละ เจ้าแค่ถูกช่าง "เรียงอักขระ " โง่เขลาที่มาคอยเรียบเรียงคำเอื้อนเอ่ยของข้าที่สามารถลื่นไหลไปตามสายลม มาอยู่ในกรอบที่จำกัดไร้วิวัฒนาการ อันสุดขาหยั่ง หาที่เปรียบมิได้
เพียงแค่ข้าผายลมเอื้อนเอยออกไป แล้วมันก็หายไป แต่เนื้อหาของมันได้เข้าไปติดตรึงใจของเจ้าแล้ว
ไร้ซึ่งร่องรอย ที่จะมาเอาผิด
ตัวเจ้าเองเป็นเพียงพาหะ นำความคิดของข้าก็เท่านั้น ความคิดที่ข้ากลั่นกรอง ออกมาช้ากว่าที่ข้าจะพลั้งปากพูดออกไป ทำให้ข้าระลึกถึงเงาดำทะมึนๆ ตามหลัง หลังจากที่ข้าพเจ้า เรียงอักขระนั้นออกไป
บ่อยครั้งที่ข้าเรียงอักขระแล้วลบ เพียงเพราะว่ามันช่วยให้ข้าได้คิด ได้เรียบเรียง ได้ไตร่ตรอง แต่สุดท้ายจริงๆ แล้ว ข้าเองยังไม่รู้ว่าเจ้าและข้าต้องการ "สื่อ" อะไร
A-MA
:08: :07: :02: :30: :30:
:12:
อ๋ออออออออออออออออ
ภายในกระจู๋วกวนเยี่ยงนี้ ต้องกล่าวด้วยถ้อยคำอันจักถูกจัดเรียงเช่นนี้เอง
ข้าเพิ่งเข้าใจ
มิได้หวังว่าจะให้อภัย เพียงมีแสงริบหรี่แห่งความหวังว่าจะเข้าใจ ประกายแว๊บมานิดนึง
ช่างเป็นกระทู้ที่น่าปลาบปลื้มยิ่งนัก
เมื่ออ่านแล้วน้ำตาก็พานจะไหลออกมาเสียจริง บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าเองนั้นมิอาจกลั้นน้ำตาให้กับความประทับใจนี้ได้ และในครั้งนี้ก็เช่นกัน มันช่างน่าปลาบปลื้มใจเสียจริง
นานา
ขี้เกียจอ่านค่ะ :07:
พิมพ์ติดกันเป็นแพเลย {หมีโหด}
โอ้ *~~ เจ้าแตน ~~* ผู้ตื้นเขินในอักษร
ถ้าเจ้าไม่พยายามเข้าใจในสิ่งที่ข้าพยายามจะสื่อให้เจ้าเข้าใจจากใจจริงของข้า
เจ้าก็จง
กลับไปอ่านหน้าแรกอีกครั้งนะ เฮ้อ..
:02:
น่าสงสารเจ้าตัวพิมพ์ที่ถูกจัดเรียงซึ่งผ่านการกลั่นกรองอันแยบยล (ที่ ซึ่ง อัน มากันครบเลย)
เจ้าถูกละเลยกระทั่งการผ่านสายตา
โอ๊ะ โอ 555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู :07:
ช่างน่าปวดหัวเสียจริง
ข้าพเจ้ามีีความรู้สึกโคลงเคลงในศีรษะประดุจแสงไฟที่ใกล้บบนเรือน้อยที่แล่นอยู่ในทะเลเชี่ยวกราก
อักษรต่างๆ เปรียบประุดุจคลื่นที่ซัดเข้ามาในขณะที่ข้าต้องประคองไว้
ช่างน่าปวดหัวเสียจริง
น่าสงสารเจ้าตัวพิมพ์ที่ซึ่งอันถูกศิษย์ผู้พี่ของข้า จัดเรียงร้อยถ้อยคำ
แต่ชิชะอุเหม่ๆ โดนตัดปัดฟัดฟาดปาดหน้าไปได้เยี่ยงไร
ช่างน่าสมสารยิ่งนัก :02:
โอ๊ะ โอ 555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู :07:
ข้าก็โดนเยี่ยงศิษย์ผู้พี่เช่นกัน
ช่างน่าสงสารยิ่งนัก :05a:
เป็นวิธีคิดที่น่าสนใจครับ
แต่บังเอิญวันนี้ผมขี้เกียจมากๆ
ไม่อยากนั่งอ่านอะไรที่มันซับซ้อนไปมากกว่าภาษาพูดครับ :42:
การเขียนสร้างจินตนาการ
และจินตนาการ สำคัญกว่าความคิด
ไอสไตน์ :25:
ฮ่า
ฮ่า
ฮ่า
ข้ามัวแต่เงื้อง่าจะหัวร่อเยาะ
โอว..ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าตั้ง 3 คนแน่ะ :05:
ว่าแต่ท่านเจ้าของกระทู้ท่านได้แรงบันดาลใจมากจากนิยายสมัยนี้หรือไม่ึคะ :09:
ดีนะที่เอช่วงนี้อ่าน นิยายกำลังภายในมา :25:
ฟงอวิ๋น ๆ
เจ้าช่างน่าอดสูยิ่งนัก ที่ไม่สามารถเข้าถึง
รสแห่งจินตนาการ
ที่ถ่ายทอดจากความคิดสู่อักขระ ที่ถูกถ่ายทอกกันมาจากรุ่น สู่รุ่น
สิ่งเหล่านี้ มันมีพลังที่กล้าแกร่ง และ ร้อนแรงดังแสงตะวัน
ขออึ่งปอง อวยชัย ...เอนมา
ข้ามมาบอกว่าไม่ได้อ่านครับ ขออภัยที่ไม่ได้เก็บสาระอะไร :46:
ถ้อยคำ บางคำสามารถกลืนกินหัวใจที่แข็งกร้าวประดุจหนึ่งเหล็กกล้าที่ฝ่าเปลวเพลิง
ในการหล่อหลอมรวมเป็นหนึ่งด้วยความร้อนที่โชติช่วงชัชวาล ยิ่งกว่าเปลวไฟในรัตติกาล
อันแห้งเหือด ด้วยความมืดมิดที่ปกปิดเงาแห่งจันทร์ที่ส่องแสงกระทบเปลวควันที่โผยพุ่งไม่มีวันสิ้นสุด
ปิดบังท้องฟ้าไว้อย่างเงียบงัน ทำให้ชายคนหนึ่งที่นั่งเหงาเศร้าอยุ่ที่แห่งนี้ ได้ฉุกความคิดที่โลดแล่นผ่านสมองกลวงๆอันอ่อนไหว
ได้อย่างแนบเนียมถึงพฤติกรรมบางอย่างที่กำลัง ดำเนินอยุ่ของตน ที่ผู้คนเรียกมันว่า การปั่นบอร์ด ความคิดเตือนสติชายผู้นี้อีกครั้ง
หลังจากได้พิมพ์ อะไรไปมากมาย ว่า กำลังทำอะไรอยุ่ วะ อ๋อเห็นเอ...พิมพ์ แล้วมันดูสรวยดีจึง อยากทำบ้าง .....
แต่เป็นคนที่ไร้ซึ่งความรู้ที่แน่นเอียดด้านภาษาไทยจึ่งเสี่ยงมากที่จะ แสดงมันออกมาได้อย่างแยบยล
แต่ถึงกระนั้นก็ต้องการให้ผู้คนได้ฉงนกันดูบ้างถึงภาษาที่ ออกมาจากปลายนิ้ว จิ้มๆเขี่ยๆด้วยความคิดที่วิจิตรบรรจงบรมบะเร้อเฮ้อ.....กันดูสักครา.. ..... {หมีโหด}
เปลียบประดุจอุปมาอุปมัยคล้ายคลึงเหมือนกันเป๊ะ
แทนที่จะสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนเปลี่ยนกันไป
{หมีโหด}
กิน พาราฯ แล้วนอนซะ
[/color]
นะนำให้ จขกจ ไปเขียนบล็อกจะเวิร์คเลยล่ะ :12:
จะได้ตามไปอ่านได้สะดวก คอมเมนท์เป็นเรื่องๆไป
ตั้งแนวนี้มา 2-3 จู๋แล้วใช่ป่ะ? :42:
ใช่จ๊ะ {หมีโหด}
ข้ามิได้ดื่มดำไปกับคำประพันธ์ที่บุรุษแห่งรัตติกาล ได้เอื้อนเอ่ยไว้ในบริบท
แต่รสสุราแห่งบทกวีจากจอมยุทธแดนนครกับจอมมารขาปั่นต่างหากเล่า
ที่เลิศล้ำสุดเกินกว่ารสสัมผัสใดที่ข้าจะเคยลิ้มลอง
มิกล้า
มิกล้า
น้องท่านเยินยอกันเกินไป
:21:
ท่านพี่ จะถลมตัวไปใย ท้องฟ้ากว้างยังเฝ้าคอยท่านไปเหยียบเยือน...................
ข้าผู้น้อยแซ่เล็ก นามเซียวหง
ยินดีที่ได้รู้จักท่าน
อ๋าห์ จริงเชียว
ขอคารวะ 1 กะทะ :25:
ข้าหาได้เยินยอใดๆ
ท่านพี่กล่าวเกินไปแล้ว
เพียงท่านพี่แค่ชักกระบี่ไร้พ่ายจากคมฝัก
ศัตรูพลันลี้หาย
แต่สตรีผู้นี้กลับหลงไหลท่านพี่เหลือเกิน
โอ้...ท่านพี่
ฤ วิชาเท้าท่องคลื่นข้าจะเทียบธุลี
เจอตัดหน้าหลายทีแล้ว
อ้างคำพูดจาก: ^-FakE-^ เมื่อ 23 ม.ค. 2007, 22:47 น.
ข้าผู้น้อยแซ่เล็ก นามเซียวหง
ยินดีที่ได้รู้จักท่าน
อ๋าห์ จริงเชียว
ขอคารวะ 1 กะทะ :25:
ส่วนข้าใหญ่แซ๋ใหญ่มาก นามใหญ่โคตร ขอ คาระโว้ย หนึ่งจอก เช่นกันท่านพี่...........
อา...ท่านเทพจักรี ท่านก็มารึนี่
ข้ามิได้สงสัยเสียเลย ว่าท่านผู้เหนือใครในโลกหล้า จะหลบหนีจากยุทธจักร
เข้าสู่วงการกะทะเหล็กได้แนบเนียนถึงเพียงนี้
นับถือ นับถือ
มิบังอาจ ท่านป้าปุกลุกเสี้ยว.....
โอ้ แม่นาง ปุก จุ้กมุก :25:
ไฉนเลยมาสู่ยุทธจักร ที่ไร้ซึ่งคุณธรรม :25:
555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู :07:
มีบุรุษชุดดำ ตัวดำตัดหน้า :11:
ตกลง เมื่อท่านป้าปุกลุกเสี้ยว เมื่อครั้งยังสาว มีนามว่า ปุก จุ้กมุก อย่างนั้น ฤ
คงโลดแล่นยุทธจักรมาเนิ่นนาน เต็มทนแล้วซิท่า.............
จอมยุทธแดนนครจรลีจากไปเสียแล้ว
วิทยายุทธของจอมมารขาปั่นช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร
ข้าสงสัยแต่เพียงว่า ท่านเทพจขกท. จะเข้าถึงเจตนา
ของเหล่าสาวกเช่นท่าน เช่นข้า หรือไม่
โอ้ยย..
พิษประจิมแห่งการกดไม่ทันช่างแสบร้อน
เจอตัดหน้าช่างอับอายแก่ชาติตระกูลของข้ายิ่งนัก
เหมือนตูหลุดมาอยู่เรื่องมังกรหยกเลยนะเนี่ยะ :08:
เจ๊หวิวนี่ใครกันรึ
ใยเอ่ยวาจาภาษาพูดเยี่ยงนั้น
(เล่นด้วยก็ได้ :01:)
ข้าคือแม่นางเยี่ยวเชี่ยวหัว
มีกิจจำเป็นต้องมาที่นี่ :01:
ตกลง เราจะ เป็น จอมยุทธ เย้ยยุทธจักร หรือจะเป็น ชาวบ้านบางระจันปกป้องกรุงศรีกันแน่ ท่านพี่ทั้งหลาย :43:
ในเมื่อข้าศึกรุกรานถึงเพียงนี้ ท่านจะเสียเชิงชายไม่ชักกระบี่มาฟาดฟันกระนั้นหรือ
แม้กายาจะฝักใฝ่ไหลหลงในความงามแห่งกระบี่มังกรหยก
แต่ใจนั้นไซร้ สยาม...ซอคเกอร์
ใยแม่นางไปไซร้สตาร์ซ๊อคเกอร์ ไม่"ซร้ขนอกพี่ท่านนั้นเล่า
ตอนเรียนก็เคยครับ
เนื้อหา 1 ประโยค ขยายความได้เป็นหน้าๆ แบบนี้
ด้วยกลวิธีทางการเขียนให้อาจารย์ไม่อยากอ่าน
คะแนนก็โอเคครับในระดับมัธยม :42:
แต่พอพ้นช่วงนั้นไปก็เริ่มหาวิธีเขียนสั้นๆ เพื่อสื่อสารกับคนอ่านมากกว่า
คราวนี้คะแนนก็โอเคครับ แต่สบายใจกว่าเก่า :42:
ข้าน้อยแม่นาง หวัง ปี้ จ้าวววววววววว
ผ่านมาแถบนี้
เกิดเหตุอันใดขึ้นกันเล่า?
ข้าก็หวังเช่นเดียวกับเจ้า :42:
รึท่านคือท่านพี่ของข้าที่พลัดพรากกันเมื่อสิบปีก่อน
ข้าน้อยคาราวะ ท่านพี่ หวัง ฟัน จ้าววววววววววว
พวกท่านมาหวังอะไรกันตอนนี้ ข้าศึก กำลังเคลื่อนพล มา ทางด่านพระเจดีย์สามองค์ แล้วนะ ....... ข้าสัมผัสได้ถึง แม้ทัพนายกองพม่ารามันท่านนี้ ว่าจะต้องบวช มาแล้ว 10 ครั้ง อย่างแน่นอน.........
เราต้องไปตระเตรียมไพร่พล จากหุปเขาเหลียงซาน มาสมทบก่อนจะดีใหมเล้า ท่านพี่ทั้งหลายคิดเห็นประการใด {หมีโหด}
ข้าเห็นว่าควรนั่งธูปอัญเชิญเจ้าป่าในพื้นที่มาบอกเส้นทางลัดนะท่านพราน
เราพร้อมจะลุยกันมานานแล้ว ฮะั ฮะ ฮะ โย้ว
ท่านพี่อ๋าห์ ใยข้าจึงหวั่นใจถึงเพียงนี้
เพียงแค่ท่านชักกระบี่จากคมฝัก
สาวงามจากทุกสารทิศแห่ดั้นด้น หวังยลโฉมศิษย์พี่
ฤ เราสองจะไม่อาจฝึกกระบี่สาวหยกเคียงคู่กันเสียแล้ว
พิษประจิมกดไม่ทัน ยังมิแสบสันต์เท่าพิษรัก
555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู
แม่นางเยี่ยวเชี่ยวหัว ...
เพลงดาบตระกูลเยี่ยวของเจ้าดุดันเหลือเกิน...
555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู
โอ..หมอแมว
ท่านไปฝึกวิชาบนหุบเขาไม่กี่วัน ท่านหาญกล้าทำร้ายข้ารึ
555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู
4 ทีแล้วนะ จะเล่นข้าให้ตายเลยใช่ไหม
อ้างคำพูดจาก: slaveofann เมื่อ 23 ม.ค. 2007, 23:55 น.
555 กดช้าไป มีคนตัดหน้าซะแล้วหนู
4 ทีแล้วนะ จะเล่นข้าให้ตายเลยใช่ไหม
ทะลึ่งแล้วนะแม่นาง {หมีโหด}
ข้าเจอลอบทำร้ายถึง4ครั้ง4ครา พวกท่าน
ใช้เคล็ดวิชาเปลี่ยนเส้นเอ็นไปรบกับพม่า
ไยไม่ใช้ม้าไวส่งจมล. บอกข้าเล่า :05:
ข้าน้อยก็ไม่รู้หรอก เพราะกดข้ามมาหน้า 4 เลย
โอ้แม่นาง ไยหน้าหมม่นหมองเช่นนั้น
มีทุกข์อันใดกันเล่า :26:
หนีประมวลกฎหมาย มาเจอ สิ่งที่เหมือนประมวลฯในนี้ :01:
อ้างคำพูดจาก: ^-FakE-^ เมื่อ 24 ม.ค. 2007, 00:27 น.
โอ้แม่นาง ไยหน้าหมม่นหมองเช่นนั้น
มีทุกข์อันใดกันเล่า :26:
อาการเช่นนี้ข้าก็ไม่ใคร่เคยเป็น
เยิ่นเย้อ วกวน ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน เพื่อนทรยศ ชิมิ พี่เขยมัม :33:
อ้างคำพูดจาก: Sorisori เมื่อ 24 ม.ค. 2007, 00:41 น.
อาการเช่นนี้ข้าก็ไม่ใคร่เคยเป็น
อาการ หม ม่น ไง เกิดจากธาตุไฟเข้าแทรก :07:
เสียใจ ข้าไม่ใช่พี่เขยเจ้า
ถูก ต้องมา แปลไทยให้เป็นไทย
ข้ารู้เพียงแต่ว่า จู๋นี้เป๋ได้แยบยล ลึกล้ำ
ถึงอย่างไง ก็ แล่วแต้.................
ข้าน้อยขอระดมพลสัก 500 เพื่อไปรั้งทัพพม่ารามัน ไว้ก่อน เพื่อให้ทัพหลวงจากกรุงศรี เคลื่อนพลไปช่วยสู้ศึกเมืองสองแคว ให้ได้ทันกาล.....
อ้างคำพูดจาก: จักรี เมื่อ 24 ม.ค. 2007, 00:59 น.
ถึงอย่างไง ก็ แล่วแต้.................
ข้าน้อยขอระดมพลสัก 500 เพื่อไปรั้งทัพพม่ารามัน ไว้ก่อน เพื่อให้ทัพหลวงจากกรุงศรี เคลื่อนพลไปช่วยสู้ศึกเมืองสองแคว ให้ได้ทันกาล.....
ภาษาท่านช่างเข้ากับยุคสมัยที่หนังท่านมุ้ยกำลังดังยิ่งนัก
ไม่ได้ดอกท่านป้า ข้าไปดูมาแล้ว สนุกเอาการเชียว
อ้างคำพูดจาก: slaveofann เมื่อ 24 ม.ค. 2007, 00:55 น.
ข้ารู้เพียงแต่ว่า จู๋นี้เป๋ได้แยบยล ลึกล้ำ
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกแม่นาง
แต่อย่างไรก็ต้องขอขอบคุณแม่นาง ที่กล่าวชม :33:
นางก็คงจะพูดไปงั้นๆปหละ เจ้าอย่าเหลิงเลย
{หมีโหด} โฮหหหห
ในที่สุดเจ้าก็เผยร่างจริงออกมาจนได้
หมีสมิง !!!
นั่นมันเสือมิใช่รึ
คับแค้นเหลือคณา :07:
ฝ่ามือเมฆาล่องลอย :07:
เดี๋ยวโดน วิชาเปลี่ยนเส้นทาง ของวัดเศร้าหลิน...... :17:
พลูโต๊.......
\ /
:07b:
อ้างคำพูดจาก: จักรี เมื่อ 24 ม.ค. 2007, 01:41 น.
เดี๋ยวโดน วิชาเปลี่ยนเส้นทาง ของวัดเศร้าหลิน...... :17:
เส้นเอ็น
ปล นี่มันกระทู้เจ้าแห่งมุขแก้รึนี่
มันเป็น เคล็ดลับ วิชาขั้นสุดยอด ของปรมจารย์วัด ที่แยกตัวมาจากวัดเส้าหลิน อีกที เป็นวัดเศร้าหลิน ไงครับ ท่านป้า .......