ฟอนต์ฟอรั่ม

ผ่านไปสองปีแล้ว แต่นึกแล้วยังเศร้าอยู่เลยเฮ้อ :16:


ไว้อาลัยและรำลึกถึงผู้สูญเสียกันค่ะ :46:

2 ปีแล้วเหรอ  :46:

เช้าวันนั้นเป็นวันหยุดพอดี

ตูตื่นขึ้นมาหลังร้านตอนแปดโมงกว่าๆ
แล้วก็นั่งคุยกับพี่ที่เฝ้าร้านเน็ตด้วยกัน ข้างหลังมีน้องที่บ้านอยู่ภูเก็ตอีกคน
ทันใดนั้นทีวีทุกช่องก็ขึ้น Breaking News ว่ามีคลื่นยักษ์ถล่มภาคใต้ของไทย
มีผู้เสียชีวิตมากมาย --- ช่องนู้นก็มากมาย ช่องนี้ก็มากมาย

ฉับพลัน ร้านเน็ตที่มีแต่นักศึกษามาเล่นเกมก็กลายเป็นศูนย์ข่าวทางอินเทอร์เน็ตย่อมๆ
เว็บ CNN / ABC / Foxnews / รอยเตอร์ หรือสถาบันข่้าวต่างประเทศทุกเว็บ
ถูกรื้ค้นเพื่อติดตามรายละเอียดของเหตุการณ์ครั้งนี้

พอแน่ใจว่าสิ่งนี้คือสึนามิ และเกิดที่ภูเก็ต
พวกเราก็กรูเข้าไปหลังร้านเพื่อปลุกน้องมันขึ้นมา
โทรสอบถามสารทุกข์สุกดิบของญาติที่อยู่ที่นั่น
โชคดีครับที่ทุกคนที่เรารู้จัก ปลอดภัย





หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง
สิ่งที่เพิ่งเกิดก็ถูกกล่าวขานว่าเป็นโศกนาฏกรรมและพิบัติภัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกครั้งหนึ่ง

ขอไว้อาลัยแด่ผู้ประสพเหตุการณ์ธรณีพิบัติภัยด้วยครับ

:16: ไว้อาลัย

ไว้อาลัยแก่ผู้ที่ประสบเหตุการณ์และวิญญาณทุกดวงไว้ ณ ที่นี้ครับ

(ช่วงหลังๆก็เริ่มมีข่าวสึนามิฝั่งอ่าวไทยบ้างละ :01:)

ปีใหม่จะกลับพังงาดีไหมนี่ กลัวผี  :08:
(แต่แถวบ้านไม่โดนนะ เขาหลักบังไว้พอดี)

ขอให้ดวงวิญญาณทุกดวง จงไปสู่สุขตินะครับ

ขอให้ทุกคนที่ยังอยู่มีกำลังใจที่ดีขึ้นนะคะ

แค่นึกยังเศร้าเลย :05:

สรยุดเอามาออกรายการวันนี้ เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้นทั้งที่2ปีมาแล้ว

เหมือนจะได้ยินมาว่าบางคนยังไม่ได้กลับบ้านเลย ยังหากันไม่เจอ

สรยุธ.มาออกว่าไงมั่งอ่ะโต. ไม่มีทีวีไทยดูอ่ะ :08:

เรื่องเงินๆทองๆที่เค้าเอามาบริจาคช่วยแต่ไม่ถึงมือชาวบ้านน่ะแหละ
แล้วก็ชาวบ้านยังฝังใจ ระบบเตื่อนภัยยังไม่น่าไว้ใจพอ แนวๆนี้แหละ ดูผ่านๆเอา
เดี๋ยวนี้รายการไม่ค่อยน่าสนใจเท่าเมื่อก่อนแล้ว
รึว่าตูเบื่อ คิดไปเองก็ไม่รู้นะ

ตัดตอนมาจากบันทึกในวันนั้นครับ

อ้างอิง

พังงา...ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก...

    นี่คือเหตุการณ์ที่เราทุกคนจะต้องจดจำ ไปเล่าให้ลูกของเราฟัง
    แล้วพวกเขาก็จะทำแววตาสงสัยและว่า มันรุนแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ?
    คือเหตุการณ์ที่พอหลานของเราได้อ่านมันในหนังสือเรียน
    ก็จะมาถามเราว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายกับฟังนิทานอันแสนเหลือเชื่อ


     
    คงไม่ต้องเล่าที่มาที่ไปกันอีก กับคลื่นยักษ์ที่เข้าถล่มชายฝั่งมหาสมุทรอินเดีย
    ที่เราดูทีวีแทบจะตลอดตั้งแต่เช้า ก็รู้แค่ว่าเกิดแผ่นดินไหวที่สุมาตรา
    แล้วซักประมาณเกือบเที่ยง เอ๊ะ ไหงคนไทยหลายสิบ ตั้งไกลนะ
    อ่า มีคลื่นอะไรซัดนะ หืม

     
    บ่ายๆฟังสัมภาษณ์มี....รถลอยเข้ามาในโรงแรมผมครับ.. แต่ดูช่อง 3 5 7 9 แล้วก็ยังเป็น
    เกมส์โชว์ดาราหัวเราะระรื่น และเสียงเชียร์ของบรรดากองเชียร์ในห้องส่ง
    สปาย! สปาย! สปาย!อะไรนะคะ เจ็ด! เจ็ด! เจ็ด! โอ้ น่าเสียดายมากครับ กรี้ดดดด
    นี่มันอะไรกันวะ จึงกดรีโมทไปที่ช่อง เนชั่น ถึงได้รู้ว่านี่มันไม่ใช่ธรรมดาแล้ว

     
    แล้วดาราปัญญาอ่อนพวกนี้มาทำอะไรบนจอทีวี? คนตั้งเยอะร้องให้อยู่ไม่เห็นรึไง
    จนกระทั่งเย็น ไอทีวีและโมเดิร์นไนน์ เริ่มไหวตัวทันก่อน และเริ่มเห็นการเข้าไปช่วยเหลือ
    แล้วไม่นานช่องบันเทิงที่เหลือก็เริ่มนำเสนอข่าว

ตัดตอนเล็กน้อย

อ้างอิง

เราถึงคิดจะโทรไปพังงาถามที่บ้าน โทรเท่าไหร่ก็...

    ........ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก........
     
    ตามข่าวเสาสัญญาณล้มตลอดสาย แล้วบริษัทโทรศัพท์ทั้งสาม
    ก็ประกาศให้ใช้บริการมือถือฟรีในเขตจังหวัดที่มีความเสียหาย
     
    ไม่มีสัญญาณให้ใช้แต่ดันให้ใช้ได้ฟรี ถ้าเป็นตอนปกติ คงขำดิ้นละ
    แต่ตอนนี้ขำไม่ออก
     
    จึงรอถึงตอนค่ำๆ พ่อแม่จึงโทรมาบอกว่า ไม่มีปัญหาอะไร จริงๆก็คาดได้อยู่แล้ว
    ไม่ได้คิดว่าจะเป็นอะไร เพราะอำเภอเนี้ยเป็นอำเภอเดียวของพังงา
    ที่ไม่ได้ติดทะเล ก็ดันอยู่กลางหุบเขาออกปานนั้น
    น่ะนะ แต่ก็แน่นอนว่าไม่ไกลทะเลมาก และไม่ไกลจากเขาหลัก

     
    และเช้าวันนี้(27 ธ.ค.) ก็โทรเข้าเบอร์บ้านติดเสียที แต่ก็คิดว่าไม่น่าใช้นาน
    เพราะเป็นทางเดียวที่ติดต่อได้ คงมีคนใช้เยอะ ก็ได้ฟังเหตุการณ์มาว่าญาติของญาติอีกที
    (แปลว่าไงวะ)ที่อยู่ภูเก็ตยังมีที่ไม่สามารถติดต่อได้ แต่บางครอบครัวที่บ้านอยู่ริมทะเลก็ได้รับ
    การยืนยันว่าหายไปทั้งบ้าน แต่จะหายไปไหน ไม่มีใครยืนยัน...

     
    ที่แน่ๆ จำนวนคนตายอย่างเป็นทางการที่มีการประกาศออกมา
    คูณเท่าตัวไปเลยครับจะได้จำนวนจริงๆ

     
    และแล้วเราก็ยังติดตามดูข่าวมาราธอนตั้งแต่เช้าเมื่อวาน จนกระทั่งเช้าวันนี้
    นี่คือบางเรื่องที่สมควรบอกต่อ

หลายช่วงหน่อย

อ้างอิง
    และแล้วเราก็ยังติดตามดูข่าวมาราธอนตั้งแต่เช้าเมื่อวาน จนกระทั่งเช้าวันนี้
    นี่คือบางเรื่องที่สมควรบอกต่อ

     
    ณ แสนสำราญ

    เรื่องเล่าเช้านี้ คุณสรยุทธสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ พยาบาลโรงบาลแสนสำราญ
    ซึ่งเป็นกิ่งอำเภอหนึ่งของระนอง พยาบาลคนนั้นออกไปกู้ภัยในช่วงบ่าย
    ตามชายหาดหลังจากถูกพายุกวาดผ่านไปแล้ว ถ้อยคำที่เธอเล่า เธอบอกว่า

    "..... เดินไปตามชายหาด ก็พบเศษข้าวของและศพ ทุกอย่างกลาดเกลื่อนหาด และ
    ศพ เด็กๆที่ห้อยอยู่ตามกิ่งไม้....."

    เราติดตามดู รายการนี้และคุณสรยุทธมานาน ซึ่งพิธีกรมืออาชีพระดับนี้
    สามารถรักษาอารมณ์และควบคุมสถานการณ์ ได้เสมอมา ไม่เคยหลุดเลยสักครั้งเดียว
    แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เราเห็น หลังจากคำสุดท้าย ...ห้อยอยู่ตามกิ่งไม้....

    สรยุทธ ...นิ่ง...หลับตา

    ซักพักขณะที่พยาบาลสาวคนนั้นพูดต่อ เขาจึงค่อยๆสูดลมหายใจแล้วทำหน้าที่
    พูด ครับๆไปตามเรื่องราวที่ได้ฟังต่อ แต่ก็เสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
    และไม่มีการซักถามอะไรอีกอย่างที่ควรจะเป็น
     
    แล้วอยู่ดีๆ ก็มีอะไรมาจุกที่คอเรา
    เราจึง...นิ่ง....หลับตา



    ณ เขาหลัก

    เขาหลัก เป็นอีกที่ที่ได้รับความเสียหายสูงสุดในอุบัติภัยครั้งนี้ นานหลายปีก่อน
    เคยได้ยินพี่เราพูดว่า อยากเปิดร้าน(เซเว่นฯ)ขายของให้นักท่องเที่ยวที่นี่หลังเรียนจบ
    เพราะแม้ตอนนั้นจะยังไม่มีนักท่องเที่ยวมากนัก แต่ด้วยทะเลที่ยังสวย
    และสะอาด ที่นี่จึงมีแนวโน้มที่จะได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักในอีกไม่กี่ปี

    แล้ววันนี้คนทั้งโลกก็ได้รู้จักที่นี่จริงๆ
   
    ...แต่ไม่ใช่รูปแบบที่พี่ผมอยากให้รู้จัก

    และสำหรับคนไทย ก็จะได้รู้จักที่นี่ในอีกแบบนึงซึ่งใหญ่และสำคัญมาก
    แต่เรายังไม่กล้าพูดในที่นี้ (ได้ยินว่า หาพบแล้ว แต่ไม่ยืนยัน)
     
     
     
    9 โมงเช้า หลังจากวางสาย เป็นอะไรที่พอจะคาดเดาได้
    พี่และน้าบอกจะขับรถออกไปช่วยคน คงแถวๆริมชายฝั่ง
    ไม่ทำมาค้าขายแล้วรึไงน้อ  คิดว่าคงเอากล้องไปด้วย
    น่าจะได้ดูนะ
     
    หรือไม่งั้นทุกคนคงได้ดูจากข่าวกันจนเหนื่อยใจแล้วมั้ง...

ส่วนหนึ่งที่นั่งพิมพ์บันทึกไว้ ตั้งแต่บ่ายๆวันนั้นจนถึงเช้าวันต่อมาเลย
คงเป็นแค่เหตุการณ์เล็กๆน้อย หลังจากเช้าวันนั้นที่เราได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
และมันร้ายแรงกว่าที่เราเขียนไว้นี่แค่ไหน เอามาแบ่งปันประสบการณ์ครับ


ปล.ตัวแดงหมายถึง คุณพุ่มครับ ตอนนั้นประชาชนทั่วไปยังไม่มีใครทราบ
แต่คนแถวนั้นเค้ารู้กันหมดแล้ว ก็เลยพลอยรู้ไปด้วย

จำได้ว่าตอนนั้นก็โทร.หาปู่กับย่าของเพื่อนกันมือหงิก

ดีที่ว่าบ้านอยู่ตรงช่วงอ่าวที่เขากั้นพอดี เลยแค่น้ำท่วมเข้าบ้าน

แต่อ่านถึงตอนที่สรยุธ.ไปสัมภาษณ์ ...  :16:

หวังว่าคงยังไม่มีใครไม่ได้กลับบ้านนะ :46:

ไว้อาลัย
ติดตามข่าวการฟื้นฟูทั้งร่างกายจิตใจ และพื้นที่เสียหายจากรายการทางโทรทัศน์อยู่เป็นระยะ
เป็นกำลังใจ ให้พี่น้องผู้สูญเสียทุกท่าน

ช่วงนี้คลื่นใหม่ก็มาอีก

ครอบครัวพี่ กลับมาก่อน ซึนามิจะเข้า 4 วัน  :38:
ไปกันหมด ยกเว้นพี่กับแฟน (ติดงานมั้ง) ไปนอนที่ป่าตอง
หรือเขาหลักนี่ล่ะ อยู่บังกาโลชั้นล่างสุด...



อยู่นานกว่านั้นล่ะหมดโคตรแน่ๆ  :46:

 :16:

ึคลื่นชุดที่มีในอ่าวไทยตอนนี้เป็นมรสุมธรรมดาครับ คนละอย่างกัน
เหมือนครุฑพิโรธ (มาทางอากาศ) กับพญานาคพิโรธ (มาทางน้ำ+ดิน) นั่นแหละ

อ้างอิงที่แน่ๆ จำนวนคนตายอย่างเป็นทางการที่มีการประกาศออกมา
    คูณเท่าตัวไปเลยครับจะได้จำนวนจริงๆ

ตัวเลขอย่างเป็นทางการที่ได้ยินบ่อยๆ ของบ้านเราคือห้าพัน
แต่เพื่อนหมอและรุ่นพี่ที่ไปทำงานตรงนั้นบอกตรงกันทุกคนว่าไม่มีทางห้าพันเด็ดขาด
เพราะยังมีแรงงานต่างด้าว (เออ พม่านี่แหละ) อีกจำนวนมหาศาลที่กลายเป็นศพไร้สัญชาติเพราะไม่มีคนแจ้ง




แต่ทั่วโลกมียอดรวมผู้เสียชีวิตตั้งสองแสนกว่า (อย่างเป็นทางการ...)

ไปช่วยงานหลังจากซึนามิ
ศพเพียบเลยย
:44:

 :46: ไว้อาลัยค่ะ

(http://images.google.co.th/images?q=tbn:Yuh1knoqfJ4SzM:http://pages.prodigy.net/jamesgoss/flower.gif)
แด่ผู้ประสบภัย ขอให้มีสุขทางใจในเร็ววัน

วันที่เกิดเรื่อง ไปเที่ยวพัทยากับแฟน เห็นข่าวตอนแรกก็แค่นึกว่าแผ่นดินไหวธรรมดาๆ
พอกลับมาถึงกรุงเทพถึงรู้เรื่อง เพื่อนผมคนนึงหายสาบสูญไปที่ท้ายเหมือง พังงา จนตอนนี้ก็ยังไม่พบ
แม้แต่ศพ เช้าวันที่เกิดเรื่องคนงานของมันที่รอดมาได้บอกว่าเพื่อนผมยังไม่ตื่น หวังว่ามันคงไปแบบสบาย
ขอให้ไปสู่สุขตินะไอ้ตุ่น :16:  :46:

การจากกันมันเป็นเรื่องเศร้านะ  :16:

2เดือนก่อน ได้กลับไปไปพังงามาอีกครั้ง แถวๆท้ายเหมือง สภาพความสูญเสีย บรรเทาลงไปมากแล้ว สิ่งปลูกสร้างใหม่ๆได้ขึ้นมาแทนที่ สร้างหนทางการดำเนินชีวิตต่อไปได้ระดับนึง หลายๆหน่วยงานดันเริ่มหันหน้าออกหลังข่าวคราวการสูญเสียมันจางหายไปตามสภาพ ด้วยพิษการเมืองและผลประโยชน์ต่างๆนาๆ แต่ชาวบ้านบางกลุ่มบางพื้นที่ ก็ยังต้องการความช่วยเหลืออยู่บ้าง บ้างก็พอมีหนทางและสามารถยืนด้วยตัวเองได้บ้างแล้ว สายตาที่มองไปเห็น ความหวังที่ต้องการดำรงค์ชีวิตต่อไป และหวังว่ากาลเวลาที่ผ่านไป มันจะทำให้ความน่ากลัวของสึนามิในจิตใจของผู้ประสบภัยทุกๆคนสูญสิ้นไปได้

ข่าววี่แววการกลับมาอีกครั้ง กระตุ้นมรสุมที่ผ่านไป ให้สะท้นในใจอีกครั้ง มันรวมทั้งจิตใจผมด้วย เพราะ การลงไปสร้างบ้านในตอนช่วงหลังสึนามิหมาดๆ และการเข้าไปเปิดศูนย์การส่งเสริมคนในพื้นที่ มันทำให้ได้สัมผัสสิ่งที่พวกเค้ารู้สึกกันไม่มากก็น้อย หากภัยธรรมชาติกลับมาเยือนชาวไทยอีกครั้ง หวังว่าสภาพจิตใจและความหวังขงคนไทยทุกคนคงไม่จางหายไป การช่วยเหลือที่มีให้กัน คงมีให้เห็นได้

การครบรอบ 2 ปี ช่วยเตือนให้เรารำลึก และ ระวังตัวกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้น ให้ราศจากการสูญเสียอันมากมายอีกครั้งนึง

แม้มนุษย์จะทำร้ายธรรมชาติมามากมายเพียงใดก็ตาม สิ่งที่มีค่าที่สุดของมนุษย์ก็คือความรัก และ ความมีชีวิต ที่ผลักดันให้โลกมีชีวิตอยู่ต่อไป หากธรรมชาติยังคิดจะทำร้ายเราคืนอีก เราก็ควรทำสิ่งที่แทนคำขอโทษคืนแก่ธรรมชาติบ้างเถอะ เพื่อดำรงความรักและความเกื้อกูลกันต่อไป

ปล. อาจดูจับต้นชนปลายงงๆ แต่ก็ขอบคุณที่อ่านนะครับ รักในการมีชีวิตครับ

กระแสสังคมมีส่วนสำคัญมากครับในการให้ความสำคัญ ความสนใจกับเรื่องอะไรสักเรื่องนึง
เหมือนในกรณีครูที่ถูกโจรใต้ยิงและป่วยหนัก หรือใกล้เสียชีวิต
การกระพือข่าวเพื่อทำให้สังคมหันมาสนใจ ดูเหมือนจะงี่เง่าและฉาบฉวย
แต่ความหมายจริงๆ ข้างหลังมันคือการยอกย้ำ
เพื่อขอความร่วมมือจากสังคมที่กำลังลืมเรื่องอะไรแบบนี้ไปโดยตรง

ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอคนที่เรารักแล้ว
    เขาก็จะยังคงอยู่ในใจของทุกๆคนนะครับ
นึกถึงเขาไว้ มีความสุข ยิ้มให้หัวใจตัวเอง
    แล้วเตรียมพร้อม ทำความฝันของเรา
ให้เป็นจริง และทำให้ดีที่สุดนะครับ




ไม่มีดีเท่าไร แต่กลั่นกรองจากใจของผมเองนะ  :22:

็ไทยเป็นประเทศเดียวที่จะสร้างอนุสรณ์สถาน
งบ 600 ล้าน แต่ตอนนี้รัฐบาลใหม่พักเรื่องไว้ก่อน รอดูความคืบหน้าต่อไป

ผมว่า 600 ล้านน่ะ ลดมาเหลือ 100 ล้านก็พอมั้งครับ ไม่ต้องสร้างใหญ่มากหรอกครับ

อีกอย่างมันจะเป็นการเปลืองงบประมาณครับ (ยิ่งจนๆอยู่)  และคงมีใครอีกหลายๆคน

ไม่ต้องการความจำสำหรับเหตุการณ์นั้นอีกแล้วล่ะครับ



( เห็นด้วยกับการสร้างนะครับ แต่งบมันเยอะเกินไปครับ )

26 ธันวาคม 2547 เป็นวันที่ผมเริ่มทำร้านอินเตอร์เน็ตครับ
วันน้นหลังจากเช่าห้องเพื่อเปิดร้านเสร็จแล้วกลับบ้านมาดูข่าว
ก็เกิดเหตุสึนามิพอดี

เพื่อเป็นการรำลึกถึงเหตุการดังกล่าว ผมจึงเอาชื่อ สึนามิ มาเป็นชื่อร้าน
เมื่อกล่าวถึงเหตุการณ์นั้นว่าผ่านมาแล้วกี่ปี ผมจะได้จำได้ว่า
ผมทำร้านนี้มากี่ปีแล้ว  :46:


(http://img2.f0nt.com/27/c141914b145aeda46f097d48b0ac8558.jpg)

ร้านอยู่แถวไหนครับ

เขาหลัก  :22:

เสียใจกันผู้สูญเสียทุกคนค่ะ   แต่อย่าไปจมกับอดีตนะ ขอร้องนะคะ
สู่ต่อเพื่อวันข้างหน้า  
เพราะคนที่จากเราไปเค้าคงไม่อยากเห็นเราล้มลงซักเท่าไหร่ว่ามั้ย
เค้าจะไปก็น่าจะสบายแล้วคนที่อยู่นี่ซิต้องฝ่าฟันกับชีวิตต่อไป


(ไม่อยากจะบอกวันนั้น ตอนที่กำลังเกิดซึนามิ มีผู้หญิงคนนึงโทรมาหากิ้ว แล้วบอกว่าอย่าไปยุ่งกับแฟนเขาอีก :14:

สรุปผู้ชายที่กิ้วกำลังคบๆแต่ไม่ถึงขั้นแฟน
อารมณ์กำลังดูใจและกำลังเลือกอยู่ดันมีลูกมีเมียแล้วซะงั้น  
เซ็งเลย เบลอเลย  
เป็นการสูญเสียแบบเล็กๆที่เทียบไม่ได้กับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดพร้อมๆกันเลย
พอมารู้ถึงเหตุการณ์นั้น เราถึงได้รู้ว่าเรื่องที่เราเจอมันเล็กมากๆจนเทียบไม่ได้เลย  
เลยรู้ตัวว่าไม่รู้เหมือนกันว่าจะเสียใจทำไม
ในเมื่อมีคนที่  
สูญเสียมากกว่าเราซะอีก  
เฮ้อ เสียใจกับทุกคนจริงๆค่ะ
กิ้วพอจะรู้ว่าการจากลามันน่าเศร้าใจซักแค่ไหน
มันเศร้าจนเหมือนจะไม่สิ้นสุดเพราะเค้าจากเราไปแล้วจริงๆและตลอดไปด้วย  
เสียใจจริงๆค่ะ )

ขอบคุณสึนามิครับ  {หมีโหด}

จำได้ว่าช่วงสอบพอดี
เช้าวันที่ 27 ตอนนั้นทุกอย่างดูยุ่งๆ

ที่ ม.ธ.รังสิต มีฝรั่งมาพักชั่วคราวเต็มไปหมด
แต่ก็เป็นเหตุการณ์บางอย่างที่ราวกับว่า
ธรรมชาติต้องการจะสื่อสารอะไรซักอย่างกับเรา

แต่ก็นั่นแหละ...

เป็นเหมือนกับทุกๆ อย่างในประเทศไทย

อ้างคำพูดจาก: เoิร์ธ เมื่อ 27 ธ.ค. 2006, 17:58 น.
ร้านอยู่แถวไหนครับ

ร้านอยู่แถวบ้านผมนี่แหละครับ สวนหลวง ร.๙
ไม่เกี่ยวกับใต้ แต่อยากได้ชื่อนี้ไว้รำลึก

สงสารคนต่างชาติที่มาเที่ยวตอนช่วงนั้นน่ะค่ะ
เคยเจอป้าอเมริกันคนนึงแกเล่าให้ฟังว่ามาเที่ยวทั้งครอบครัว
พอเกิดสึนามิมีป้าเท่านั้นที่รอดคนเดียว ลูกกับสามีเสียที่บ้านพัก
ป้าแกเลยซื้อบ้านหลังนั้นแล้วก็ติดป้ายเป็นอนุสรณ์
เห็นป้าแกบอกจะมาเยี่ยมทุกปี ปีที่แล้วป้าแกเอาพายที่สามีและลูกชอบทานมาให้
แต่ลูกและสามีทานไม่ได้แล้ว ( ร้องไห้ใหญ่เลย ) สุดท้ายได้พายมากิน
สงสารป้าแกจริงๆ เลย...เฮ้อ

เป็นเวรเป็นกรรมที่เขา(อาจ)ทำมาจากชาติปางก่อนครับ
ผลกรรมมันเลยย้อนกลับมาหาตัว(เขาๆ)เองครับ












นี่เราอินดี้รึเปล่าอ่ะ

แสดงว่าต้องเป็นเวรกรรมระดับโลก ที่ทำพร้อมกันเป็นหมู่คณะ ตายทีพร้อมกันหลายหมื่นเลย  {หมีโหด}

อ้างคำพูดจาก: น้องอาร์ต เมื่อ 27 ธ.ค. 2006, 16:28 น.
ผมว่า 600 ล้านน่ะ ลดมาเหลือ 100 ล้านก็พอมั้งครับ ไม่ต้องสร้างใหญ่มากหรอกครับ
อีกอย่างมันจะเป็นการเปลืองงบประมาณครับ (ยิ่งจนๆอยู่)  และคงมีใครอีกหลายๆคน
ไม่ต้องการความจำสำหรับเหตุการณ์นั้นอีกแล้วล่ะครับ
( เห็นด้วยกับการสร้างนะครับ แต่งบมันเยอะเกินไปครับ )

:42:ตอนนี้งบ 600ล้าน จากที่ตั้งไว้้ 1,200 ล้านนะครับ
แต่ตอนนี้ใช้ไป 45 ล้านจากการประกวดแบบ
นักออกแบบชาวสเปนชนะเลิศ ดูจากแบบเค้าไม่ได้แค่ทำอาคารธรรมดา
ใหญ่โต แบบไฮโซเลยล่ะ

ขุดครับ



รำลึก 3 ปีสึนามิ
เข้าสู่ปีที่ 3 แล้วครับ
ที่เหตุการณ์สึนามิถล่มภาคใต้ของประเทศไทยเมื่อ 26 ธันวาคม 2547

:46:

นึกถึงเหตุการณ์นี้แล้วยังขนลุกอยู่เลยแฮะ

วันที่เกิดเรื่องนั้นผมไปโรงเรียนครับ กลับมาบ้านตอนเย็นเห็นแม่นั่งดูทีวีหน้าตาเศร้าๆเล็กน้อย แล้วก็จึงได้รู้ว่า โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ของโลกมันได้เกิดขึ้นในประเทศไทยแล้ว  :16:

 ร่วมรำลึกและไว้อาลัยครับ

 :46:

สามปีแล้วเหรอเนี่ย
:46:

รำลึก 3 ปีสึนามิค่ะ :46:

เร็วมากเลย  :46:

คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นเหลือเกิน  พี่สาวเพื่อนสนิททำงานอยู่โรงแรมที่เขาหลัก และจากไปเพราะเหตุการณ์นี้

เพื่อนใช้เวลาเป็นอาทิตย์ ๆ หาพี่สาว (เดินไปตามหาด เจอแต่ร่างผู้เสียชีวิต) 

ฟังเหตุการณ์ที่เพื่อนเล่าก็เศร้าใจ ช่วยอะไรไม่ได้ ได้แค่เพียงเป็นกำลังใจ

กว่าจะได้ร่างคืน ก็ผ่านไปร่วมสองเดือน 

ขอไว้อาลัยค่ะ  :46:

และเหนืออื่นใด  แด่เก๋...พี่ของเพื่อน และเพื่อนของเดียร์ รู้จ้ะว่าไปสบายแล้ว  แต่... คิดถึงนะ

ร่วมไว้อาลัยด้วยคนค่ะ

ทางจังหวัดได้ทำพิธีไว้อาลัยด้วย
มีญาติๆ ผู้เสียชีวิตทั้งในไทยและต่างประเทศมาร่วมพิธีกันเยอะแยะ
บางคนก็ร้องไห้ บรรยากาศเศร้ามากๆ  :16:

บทความ : 3 ปีแห่งความทรงจำ รัฐ 'ไร้รับผิดชอบ' คราวคลื่นยักษ์สึนามิ  (http://www.prachatai.com/05web/th/home/10703) :46:

เอ๊ะ จอยได้ยินทางวิทยุนะ
มีรายงานข่าว แล้วก็แจ้งประกาศเตือน