ตั้งแต่เด็กๆ เป็นคนขี้อายมาก โตมาถึงจะหน้าด้านขึ้นแล้วแต่ก็ยังขาดความมั่นใจในตนเอง
มีน้อยครั้งที่จะมั่นใจในตัวเองจริงๆ อย่างเช่น ออกไปพูดหรือพรีเซนต์งานหน้าห้อง หรือตอบคำถามอาจารย์ ทั้งๆ ที่จริงๆ เราก็รู้นะว่ามันถูก แต่ตอนตอบก็จะกึ่งๆ ไม่มั่นใจ (ความมั่นใจมันมักหายไป 50%)
แล้วยิ่งงานไหนที่สำคัญๆ แล้วต้องออกไปพูดเนี่ย บางทีประหม่าจนสั่นเลย โดยส่วนมากอาการหลักๆ ที่จะเป็นก็ตื่นเต้น มือเย็น เหงื่อออก เกร็ง พูดผิดๆ ถูกๆ ลิ้นรัว เหมือนสมองสั่งการไม่ปกติ สติกระเจิงไปไหนก็ไม่รู้
ปัญหาก็คือ ต่อไปในชีวิตการทำงานมันต่างจากห้องเรียน คงไม่มีใครมานั่งรอเสียเวลาหรือให้โอกาสกลับไปเตรียมตัวใหม่
ตอนนี้รู้สึกว่าการขาดความมั่นใจมันบั่นทอนชีวิตจิตใจตัวเองลงไปทุกที
หลายครั้งที่รู้สึกแย่ที่เราทำไม่ได้ดั่งใจคิด หลายครั้งที่ทำอะไรไปแล้วมาโทษตัวเองทีหลัง มานั่งนึกเสียใจ เสียดายทีหลัง...มันแย่จริงๆ :16:
อ้ะ...ที่พูดมา อาการขาดความมั่นใจ เชื่อว่าทุกคนคงเคยเป็น เลยอยากรู้ว่าแต่ละคนมีวิธีจัดการมันอย่างไร?
ของผมก็นึกซะว่าตอนนี้เราอยู่คนเดียว ไม่ก็นึกว่ากำลังอยู่กับแฟนสองคนความมั่นใจจะพุ่งปรี๊ด :12:
หายใจเข้าลึกๆเข้าไว้ :25:
ผมเป็นกะกลุ่มคนที่ไม่คุ้นเคยนะ ถ้าเพื่อนในวิชาที่เรียนมาด้วยก้นก็ไม่ประหม่าเท่าไรห่ แต่ถ้าออกไปพูดท่ามกลางคนที่ไม่รู้จักเยอะๆนี่ ไม่ไหว เป็นเหมือนกัน
แต่ก็มั่นใจซะอย่าง ไม่มีอะไรน่ากลัว :12:
ต้องมั่นใจก่อนว่าตัวเองหน้าตาดีครับ :42:
อ้างคำพูดจาก: นักสืบ เมื่อ 18 ก.ย. 2006, 14:33 น.
ต้องมั่นใจก่อนว่าตัวเองหน้าตาดีครับ :42:
นี่คือสิ่งที่ไม่มั่นใจ :42:
หลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ นึกถึงเรื่องที่ชอบทำที่สุดในชีวิต ทิ้งความกังวลต่างๆ แล้วออกไปโชว์ให้เต็มที่ เวลาอยู่หน้าคนมากๆ ถ้าไม่อยากมองตาเขาก็ให้เปลี่ยนไปมองติ่งหูหรือใบหูแทน อย่าเคี้ยวหมากฝรั่งหรือลูกอม เพราะจะยิ่งทำให้ประหม่ามากขึ้น และเป็นมารยาทที่ไม่งามของผู้พรีเซนต์ อะไรที่ทำให้อุ่นใจ พระเครื่อง จี้ห้อยคอ แหวนแต่งงาน เป็นกำลังใจและลดแรงตรึงเครียดได้เป็นอย่างดี มองดูหรือนึกถึงเป็นระยะๆ :42:
ก็มีสูตรง่ายๆอยู่ว่า Nobody Perfects ครับ
เวลาจะนำเสนอ อะไร อย่าไปคิดว่ามันจะ สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซนต์
แล้วก็ อย่ากลัวคนฟังครับ คิดง่ายๆว่า คนที่ฟังเรา ต่อให้เป็นใหญ่เป็นโตขนาดไหน
ก็ยังเป็นคนอยู่ ไม่ใช่ผีที่จะมาหักคอเราได้
เขาชอบก็คือชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ แค่นั้นจบ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบแล้วจะไม่มีคนอื่นชอบ
เพราะที่สุดแล้วทุกคนก็เป็นมนุษย์ขี้เหม็นกันทุกคน
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ
"จงรู้ทุกเรื่องที่พูด แต่อย่าพูดทุกเรื่องที่รู้" :12:
ต้องมั่นใจว่า เราทำได้ครับ
เป็นเหมือนกันค่ะ แต่ไม่หนักเท่า
ถ้าให้พูดกับเพื่อนนี่ไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าออกไปนอกห้องนี่ จะเริ่มเกิดอาการ พูดไม่ออก เหมือนคำพูดมันจุกที่คอหมดเลย :42: ทั้งๆที่ระหว่างเดินนี่ เตรียมคำพูดมาเรียบร้อยแล้วนะ :16:
อึกอักๆ เกิดอาการไม่มั่นใจว่า ถ้าพูดไปจะดีรึเปล่า ถ้าพูดไปแล้วอ.เค้าไม่ชอบล่ะ
:16: :16: :16:
คะแนนการพูดหน้าชั้นจึงมักได้น้อยเสมอ :16:
(ถ้าให้ออกไปอ่านนี่ยังอยู่ในเกณฑ์ใช้ได้ แต่ถ้าให้ออกไปพูดจะอยู่ในเกณฑ์ห่วย :05:)
อันนี้พี่ก็เป็นนะปาล์ม ทุกวันนี้ก็ยังเป็น
ล่าสุด สัมภาษณ์งานก็ยังตื่นเต้น รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีไรก็ตามที
เรื่องแบบนี้มันแก้ยากอะ ขึ้นอยู่กับนิสัยของคนแต่ละคน
หลังๆ มานี้ก็มีดีขึ้นมั่งนะ คิดซะว่า เราทำให้มันดีที่สุด ผลจะออกมาไงก็ตาม อย่างน้อยเราก็ได้พยายามแล้วอะนะ
อย่าพยายามคิดแทนคนอื่น อย่ากลัวก่อนจนเกินไป เพราะมันจะยิ่งกดดันตัวเอง เดี๋ยวมันจะยิ่งไปกันใหญ่เลยทีนี้
ถ้าวงสวิงผมหายไป จะต้องรีบเรียกกลับมาให้ไวที่สุดครับ
ส่วนใหญ่จะนิ่ง ก่อนจะทำอะไรซักชิ้น (ที่มันอาจทำให้เราประหม่า)
นั่งเฉยๆ ซัก 5 นาที ไม่ต้องคิดอะไร พอเอาจริงก็ใส่เลย ไม่ต้องยั้ง :42:
พยายามทำเป็นนิ่งๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แบบนี้ทำบ่อยๆ :42:
คิดซะว่าอยู่คนเดียวไง
...เป็นเหมือนกันเลยครับ แก้ยังไงก็ไม่หาย...เฮ้อ...
คิดว่าเรามีดีกว่าคนอื่นสิ แล้วจะไม่ประหม่า
ถ้าเกิดยังไม่หาย ยังตื่นเต้น ประหม่าอีก ก็พยายามนับหนึ่งถึงร้อย หายใจเข้าลึกๆ
เตรียมข้อมูลให้พร้อม มีสติตลอดเวลา น่าจะแก้ได้
ปล. เมื่อก่อนเคยเป็น ตั้งแต่มาเป็นครู อาการแบบนี้หายไปเลยค่ะ :22:
ผมเชื่อครูครับ :22:/
เมื่อก่อนก็เกร็งค่ะ
พอมีเพื่อนๆมาช่วย ก็ดีขึ้น ออกมาพรีเซนต์บ่อยๆจะชินไปเอง
แต่ก็ยังไม่กล้าทำอะไรแรงๆมากๆเหมือนคนอื่น
แสดงละครก็ไม่ค่อยเก่ง แต่พอนึกถึงกลุ่มกะคะแนน... ด้านไปเรียบร้อย :08:
สิ่งหนึ่งที่วีคิดว่าช่วยได้คือ "คิดว่าเรามีดีกว่าคนอื่น" ตามพี่คนข้างบนค่ะ :22:
เตรียมพร้อมมาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง.. = =
เมื่อก่อนเป็นเหมือนกันครับ แค่ออกไปอ่านรายงานหน้าห้อง ตัวสั่น เลยครับ :08:ตอนนี้ดีกว่าเดิมเยอะใช้วิธีเล่นมุข ตลก ไปซะส่วนใหญ่ตอนรายงานหน้าห้องหรือไม่ก็ตอบคำถามครู (เล่นมุขเยอะกว่าเนื้อหาอีก) :08: แรกๆที่เริ่มใช้วิธีนี้มันจะ แป๊ก :07: ตลอดพอต่อไปต่ิอมาก็จะลื่นเอง :12:
:42:เมื่อก่อนก็เป็นนะ แต่ตอนนี้พอได้พรีเนตื แสดงละครอะไรมากๆก็เริ่มชิน
บางทีอาจเป็นเพราะเราแคร์กับสายตาคนอื่นๆด้วยไงคะแล้วมันจะกดดัน+ไม่มั่นใจ
หลังๆ ชักด้าน :42:
ถ้าเรื่องมี่เราจะพูดเป็นเรื่องที่เราเชี่ยวชาญก็คงไม่ยากมั้งนะ
ให้พูดเรื่องผ่าตัดสมองผมก็คงไม่มั่นใจ
ทำความเข้าใจกับเรื่องที่จะพูดให้มากๆ อันนี้สำคัญที่สุด
ซ้อมพูดบ่อยๆ เรียกเพื่อนมาฟังก็ดีค่ะ
พอพูดจริงก็คิดซะว่าพูดให้เพื่อนๆฟังเหมือนตอนซ้อม
วิธีนี้ใช้กับตัวเองแล้วได้ผลค่ะ
แต่ถ้ายังไม่มั่นใจ......ใช้เรโซน่า สิคะ :42:
ถ้าเรื่อง PRESENT งานก็ต้องเตรียมตัว
ถ้าเรื่องการกล้าแสดงออก ก็ซ้อมเยอะๆ ทำการบ้านมาเยอะๆ
PRESENTATION มีอยู่ในทุกการทำงานครับ
ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจส่วนตัวหรือลูกจ้าง
แตก่อนเพื่อนก็ล้อเหมือนกัน เวลาออกไปทำอะไรหน้าห้องตอนเรียน
ก็ทำให้มันหัวเราะไม่ออกไปเลย เอาให้มันปรกมือให้ได้ เอามันให้ตาย
และเพื่อนดีๆ เค้าก็ไม่หัวเราะเวลาเพื่อนทำอะรไพลาดหรอก
ขออย่างนี้มันต้องฝึกกันตั้งแต่ตอนเด็กๆ
เริ่มจากวิชาที่ไม่ค่อยสำคัญก็ได้
หัวใจของมันคือความพร้อมน่ะ
ปัญหาเรื่องนี้มันพูดยากนะ
แต่ก็ตอบเหมือนคุณสุดยอดนะ ว่าถ้าพร้อม ไม่มีสิ่งใดต้องกลัว
เราเข้าใจแบบนี้ ถึงมันจะปิดก็ตามแตเรามีเหตุผลมาคัดง้าง
มันก็ต้องผ่านไปได้
สำหรับบิ๊กเอง เอาบทสวดมนต์เข้าข่มครับ
หรือง่ายก็คือบิ๊กทำสมาธิโดยการใช้วิธีสวดมนต์จ้า
สมาธิมาปัญญามีจ้ะ
กำปากกาหรือไม่ก็ดินสอสองแท่งในมือครับ :42:
เด็กๆ เึคยโดนจับไปพูดประกวดบ่อย
เลยหน้าด้านขึ้น
โตมาไม่ค่อยมีงานอะไรแบบนี้เลย
ก็มีสั่นๆ บ้างเวลาออกพูด
แต่ถ้าพูดหน้าชั้นไม่เป็น
แต่ถ้าพูดในที่ใหญ่ๆ ก็มีสั่นบ้าง
หลังๆ ก็เริ่มชิน กวน-ีน ได้แบบทันควัน
ขึ้นกะความพร้อมด้วยล่ะ
อ้อ แล้วก็ึความไวในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าด้วย
สู้ๆ ค่ะ :22:
ตูเป็นนะปาล์ม..ปัจจุบันก็ยังเป็น...และพอพูดออกไมค์ ก็สั่นอยู่นั่นแหละ ทั้ง ๆ ที่
ไอ้ที่มันดูเราอยู่ก็เพื่อน ๆ อาจารย์ที่สนิทด้วยทั้งนั้น (นึกในใจ : จะกลัวทำติ่งอะไร :39:)
แต่ก็สั่นอยู่ดีว่ะ...
วีธีแก้ของตู ตอนพรีเซ้นต์นะ
หายใจลึก ๆ ลึกสุด ๆ ก่อนพรีเซ้นต์หรืออะไรก็แล้วแต่ สัก 15 นาที
แล้วก็ไม่ต้องมองหน้าคนฟังหรอก...ตูมองเลยไปหลังห้องเลยค่ะ :01:
คือ....พอพรีเซ้นต์นาน ๆ ไปเดี๋ยวก็ชินอ่ะ...เสียงก็จะราบรื่นเป็นปกติ :42:
ใช่เลยเพื่อน :42:
เตรียมตัวมาดีพร้อม + คนกันเองทั้งนั้น สุดท้ายก็ยังสั่นกล้าๆ กลัวๆ
ในใจมันไม่มั่น แต่ใช้สีหน้ายิ้มเข้าสู้ :42:
เราเป็นคนพูดไม่ได้เก่งอะไร
คงเหมือนคนทั่วๆไป ถนัดเฉพาะเรื่องที่เรารู้
แต่บังเอิญเป็นคนไม่สนใจใคร เรียกว่ามั่นใจในตัวเองก็ไม่ถูก
ไม่ได้มั่นใจน่ะ แต่มันแค่เฉยๆ จะพูดกับใครก็ตาม สงสัยต่อมอารมณ์ไม่มี :08:
เลยกลายเป็นว่าดีต่อเรื่องการ presentation ไปเลย ทั้งที่ก็ไม่ได้มั่นใจตรงไหน
ยกเว้นว่าคนที่พูดด้วยน่ารัก อันนี้ใจเต้นตุ๊บๆทำไรไม่ถูกเลย :04:
แต่เห็นเค้ามีสถาบันพัฒนาบุคลิกภาพ สถาบันสอนการพูด
เลยเข้าใจว่า มันคงเป็นศาสตร์ชนิดนึงที่ต้องฝึกฝน และไม่เป็นก็ฝึกเอาได้
เหมือนซ้อมร้องเพลง ซ้อมเตะบอล ซ้อมเตะผู้ฟัง ซ้อมเตะลูกค้า อะไรยังงั้นล่ะมั้ง
เป็นคนขี้อายเหมือนกันค่ะ :25:
อ้างคำพูดจาก: vixen เมื่อ 18 ก.ย. 2006, 17:36 น.
คิดว่าเรามีดีกว่าคนอื่นสิ แล้วจะไม่ประหม่า
ถ้าเกิดยังไม่หาย ยังตื่นเต้น ประหม่าอีก ก็พยายามนับหนึ่งถึงร้อย หายใจเข้าลึกๆ
เตรียมข้อมูลให้พร้อม มีสติตลอดเวลา น่าจะแก้ได้
ปล. เมื่อก่อนเคยเป็น ตั้งแต่มาเป็นครู อาการแบบนี้หายไปเลยค่ะ :22:
นี่คือสิ่งที่(ยัง)ทำไม่ได้ :08:
กำลังพยายามอยู่ค่ะ แต่ยากจัง -*-
เ่อ่อ..ซ้อมเตะลูกค้า แล้วมันจะดีเหรอครับ :08:
ซ้อมกับกระจก
พระเอกมิวสิคมาเชียว :39:
:34: เหมือนในอวตารป่ะ
ได้ข่าวว่าเหมือนลุงอ๋าห์ :01:
อ้างคำพูดจาก: มีอิทธิพล เมื่อ 19 ก.ย. 2006, 00:33 น.
:34: เหมือนในอวตารป่ะ
ได้ข่าวว่าเหมือนลุงอ๋าห์ :01:
:39: :39: :39:
:30: :30: :30:
:05: อย่าสิ
ิ เค้าขี้อายนะ
ติดพูดเร็วโดนcomment มาเยอะแล้วแก้ไม่หายสักที
หายใจลึกๆครับ
หายใจเข้าๆๆ :27:
แล้วไม่ต้องหายใจออก :42:
เข้าข้างบนออกข้างล่าง :42:
อ้ออ ปาก นั่นเอง :04:
ตื่นมาก็ฮาเลย
:30: :30: :30:
อ้างคำพูดจาก: Sorisori เมื่อ 19 ก.ย. 2006, 00:19 น.
เป็นคนขี้อายเหมือนกันค่ะ :25:
เชื่อจ้ะ :27:
ปกติ present งานต่อหน้าอาจารย์หรือลูกค้าไม่ค่อยกลัวเท่าไร ออกจะ relax มากกว่า เตรียมข้อมูลแน่นๆก็ไม่กลัวแล้ว :21:
แต่ที่สั่นคือไปเล่นดนตรีต่อหน้าคนเยอะๆเนี่ย ขาสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย :42:
กับเจอสาวสวยน่ารักนี้หายใจไม่เป็นจังหวะเลย :43:
ไม่ชอบพูดหน้าห้องเหมือนกัน
เสียงทุ้มต่ำเกินรับได้ :08:
เลยได้หน้าที่ทำพรีเซ็นมาแทน
งานหนักว่าพูดตั้งเยอะ :41:
ซวยเลย
พอดีสมัยเรียน ตูเป็นคนที่ "ต้อง" พูดบ่อยๆ
ต้องรบกับหัวหน้าคณะ ชมรม หรือเป็นประธานประชุมกิจกรรมในมหาลัยบ่อยๆ
จากไอ้ที่คิดว่าตัวเองน่าจะพูดไม่ได้ ทำไม่ได้ ถึงเวลาปั๊บมันก็ต้องมั่นใจไปเองโดยอัตโนมัติ
เอาเป็นว่าถ้าขาดความมั่นใจละก็
เอานิ้วมือเขียนคำว่า "คน" ลงบนอีกมือ แล้วกลืนมันลงไปสิ
(มันจะช่วยได้ยังไงวะ ตูยังงง :08: )
พี่แอนชอบกินคน :25:
คิดเสียว่า ถึงยังไงไอ้คนฟังมันก็ไม่งับหัวเราหรอก
เมื่ออยู่บนเวที คิดซะว่าคนข้างล่างเป็นหนอนยึกยือๆ
มองออกไปไกลๆ หาคนที่เรารู้จักแล้วยิ้มให้
จะลดอาการประหม่า และไม่มั่นใจไปได้
เพราะเรา พูดอยู่กับเพื่อน และ หนอน :12:
:42: แว๊บมาเล่นเนต
อาจารย์วิชาดนตรีบอกว่าให้มองเพดานครับ เลยร้องเพลงให้เพดานฟังซะเลย ไม่ก็หลับตาทำเป็นอินไปซะงั้น :42:
แบบในคลิ๊ปคิตตี้แสลมใช่ไหมครับ :35:
ครับ :05:
ทำงานกลุ่ม ไม่เคยพรีเซน เลยค่ะ ให้เพื่อนพรีเซน ตลอด
เหตุผล หลอดเสียงมีปัญหา
เวลาหนิงตะโกน เพื่อนเรียกว่าพูดธรรมดา :16:
เวลาออกไปพูดหน้าห้องโดยไม่มีไมค์ รู้สึก เสียเซลฟ์ มาก :05:
ถ้าเวลาเราไปกับเพื่อน เราจะมีความมั่นใจขึ้นว่า อย่างน้อย ชั้นก็มีเพื่อนอยู่ข้างๆ จะเกิดอะไรขึ้นเพื่อนเราก็ยังคงมีอยู่ แต่เราจะอยู่กับเพื่อนตลอดไปไมได้ เมื่อเราอยุ่คนเดียวและขาดความมั่นใจ ลองจินตนาการดูว่า ถ้าเราทำสำเร็จแล้วจะมีสิ่งดีๆอะไรเกิดขึ้นบ้าง เราจะได้รับอะไรจากสิ่งที่เราทำออกไป ความกล้าก็จะเริ่มมีขึ้น ถ้าหากจะพรีเซนต์งานคนเดียว ก็คิดว่าคนที่นั่งดูเราอยู่ก็คนรู้จักเราไม่ใช่เหรอ จะกลัว จะอายไปทำไมล่ะ ผิดพลาดมาก็เรื่องธรรมดา ผิดเป็นครู ถ้าคนที่เราพรีเซนต์ด้วยไม่ใช่คนรู้จักเรา เราก็คิดว่า เค้ามีความสนใจในงานของเรา เราต้องทำออกมาให้ดีที่สุด หรือไม่ก็คิดซะว่าเป็นอากศก็ได้ค่ะ (^^)
วิธีที่เมย์ใช้บ่อยๆเวลาขาดความมั่นใจคือ หันไปหาเพื่อน ทำตาใสๆปิ๊งๆ เพื่อนมันจะตบบ่าให้กำลังใจ
อีกวิธีคือสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฉีกยิ้มกว้างๆ ค่ะ :25:
ตอนนี้ขาดความมั่นใจในตนเอง ทำไงดี