ฟอนต์ฟอรั่ม

เมื่อกี้เพิ่งรู้จากแฟนว่า มีรุ่นพี่ผมคนนึง ได้เสียชีวิตไปกับคลื่นซึนามิด้วย
พอดีน้องๆเพิ่งเขียนภาพไว้อาลัยขึ้นกำแพง

"ร่วมจิตชีวิตกัน ผูกพันไม่เว้นวาย" นี่เป็นเนื้อท่อนนึงของเพลงประจำคณะมัณฑนศิลป์ครับ
เราจะใช้เขียนขึ้นกำแพงทุกครั้งพร้อมภาพเพื่อน พี่ น้อง ร่วมคณะที่เสียชีวิตครับ

ขอร่วมไว้อาลัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

ผ่านมาตั้งแต่ปีก่อนแล้ว แต่ยังไม่แคล้วปีใหม่

สิ่งใดในโลกล้วนอนิจจัง

ขอร่วมไว้อาลัยด้วยค่ะ

ขอไว้อาลัยด้วยอีกคนครับ

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
พี่น้องของพวกเรา

สุขนิรันดร์ครับ

ช่วงนี้เมื่อปีที่แล้วเพื่อนของผมคนนึงก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
ในขณะที่เพื่อนๆกำลังจะเรียนจบ แต่...เค้าไม่มีโอกาสได้ร่วมยินดีกับพวกเรา

พวกเรานั่งเขียนภาพ "บอย"(เพื่อนผมชื่อบอยครับ)ขึ้นกำแพงกันเกือบทั้งคืน
ผมเป็นคนออกแบบ เราเลือกรูปถ่ายบอยที่เค้าชอบที่สุด
เราซื้อเบียร์มา และรินแก้วนึงให้บอย
เรากินเบียร์กันพร้อมกับบอย (แม้ว่าบอยจะหน้าแดงแทบระเบิดทุกครั้งที่กิน)
เป็นการกินเบียร์ที่รสชาติแปร่งปร่าที่สุด
เราสัญญาาต่อหน้ากำกพงว่า "พวกกูจะต้องทำความฝันมึงให้เป็นจริง"
บอยอยากเป็นนักโฆษณาที่เก่งกาจที่สุด
เราหวังว่า จะมีซักคนในหมู่พวกเรา
ที่ทำให้มันเป็นจริง

"ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น" อ.ศิลป์กล่าวไว้
จริงที่สุดครับ

มีอะไรที่อยากทำ...รีบทำกันเถอะนะครับ

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ

อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
นี่เรามานั่งปั่นบอร์ดกันทำไมเนี่ย

นิสัยที่น่ารักอย่างนึงของชาววังท่าช้างก็คือ เวลามีใครเป็นอะไรขึ้นมา
เขาจะได้รับเกียรติขึ้นจอยักษ์และได้รับการไว้อาลัยครั้งสุดท้าย
จากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่คณะและต่างคณะที่ผ่านมาพบ
รู้สึกว่าจะเห็นรูปของบอยด้วย แต่จำไม่ได้แล้วว่าดีไซน์คัทยังไง (แต่เห็นแน่ๆ)
เลยทำให้ผมรักสถาบันนี้ไง .. มันมีอะไรที่ที่อื่นไม่มี

ปั่นบอร์ดที่นี่ก็ได้อะไรหลายอย่างครับ
แต่ต้องอ่านทุกห้องด้วย

อย่างน้อย ที่นี่ก็สร้างกัลยาณมิตรเพิ่มขึ้นให้ผมนะ ผมคิดอย่างนั้น

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 26 มี.ค. 2005, 22:26 น.
นิสัยที่น่ารักอย่างนึงของชาววังท่าช้างก็คือ เวลามีใครเป็นอะไรขึ้นมา
เขาจะได้รับเกียรติขึ้นจอยักษ์และได้รับการไว้อาลัยครั้งสุดท้าย
จากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่คณะและต่างคณะที่ผ่านมาพบ
รู้สึกว่าจะเห็นรูปของบอยด้วย แต่จำไม่ได้แล้วว่าดีไซน์คัทยังไง (แต่เห็นแน่ๆ)
เลยทำให้ผมรักสถาบันนี้ไง .. มันมีอะไรที่ที่อื่นไม่มี

ไว้มีโอกาสจะเอารูปขึ้นให้ดูครับ

อ้างคำพูดจาก: pugpug : นนทกร เมื่อ 26 มี.ค. 2005, 22:21 น.
ช่วงนี้เมื่อปีที่แล้วเพื่อนของผมคนนึงก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ
ในขณะที่เพื่อนๆกำลังจะเรียนจบ แต่...เค้าไม่มีโอกาสได้ร่วมยินดีกับพวกเรา

พวกเรานั่งเขียนภาพ "บอย"(เพื่อนผมชื่อบอยครับ)ขึ้นกำแพงกันเกือบทั้งคืน
ผมเป็นคนออกแบบ เราเลือกรูปถ่ายบอยที่เค้าชอบที่สุด
เราซื้อเบียร์มา และรินแก้วนึงให้บอย
เรากินเบียร์กันพร้อมกับบอย (แม้ว่าบอยจะหน้าแดงแทบระเบิดทุกครั้งที่กิน)
เป็นการกินเบียร์ที่รสชาติแปร่งปร่าที่สุด
เราสัญญาาต่อหน้ากำกพงว่า "พวกกูจะต้องทำความฝันมึงให้เป็นจริง"
บอยอยากเป็นนักโฆษณาที่เก่งกาจที่สุด
เราหวังว่า จะมีซักคนในหมู่พวกเรา
ที่ทำให้มันเป็นจริง

"ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น" อ.ศิลป์กล่าวไว้
จริงที่สุดครับ

มีอะไรที่อยากทำ...รีบทำกันเถอะนะครับ

อ่านแล้วขนลุก...

อืมม อ่านแล้วขนลุกเหมือนกัน นึกภาพออกเลย ซึ้งมาก

อรเคยเจอเหตุการณ์เพื่อนตายเหมือนกัน (ถึงแม๊ว่าการตายของเธอยังจะเป็นปริศนาอยู่)

กต่ก็เศร้ามาก ตอนที่เพื่อนโทรมาบอกยังไม่อยากเชื่อเลย  :05:

ขอร่วมไว้อาลัยค่ะ เศร้ามากๆ

พอดีเขียนเรื่อง

ตอนนั้นพวกเราก็ขนลุกครับ
เราไม่อยากเชื่อ

ผมขออนุณาติเล่าถึงบอยซักนิดนะครับ

วันสุดท้ายที่พวกเราได้เจอบอย
เป็นวันที่เรากำลังจัด thesis เพื่อให้อาจารย์ตรวจเป็นครั้งสุดท้าย
บอยไม่มีโอกาสได้ทำ เพราะบอยไม่ผ่านในการตรวจครั้งก่อน
บอยมาที่คณะเพื่อยืมกล้องดิจิตอลจากผม
ทุกคนกำลังกระตือรือร้นและมีความสุข เพราะใกล้จบแล้ว
ในขณะที่บอยต้องทำ thesis ใหม่
บอยได้กล้องแล้ว ก็กลับไปเงียบๆ

ไม่มีใครนึกถึงเรื่องบอย
จนวันนึง ผมยืนเช่าการ์ตูนอยู่
เพื่อนโทรมาหาผมแล้วบอกว่า
บอยขับมอเตอร์ไซด์แล้วโดนรถฝ่าไฟแดงมาชน
ตอนนี้นอนสลบอยู่ที่โรงบาล 3 วันมาแล้ว
ผมงงมาก
ทำไมถึงไม่มีใครรู้วะ ตั้งสามวัน ทำไมไม่มีใครบอก
บ่ายวันนั้นพวกเรารีบไปโรงบาลกัน
หมอบอกว่าสมองเค้าตายแล้ว(เค้าใส่หมวกกันน็อคแล้วนะตอนชน)
ทุกคนเข้าไปดูบอย
หลายคนร้องไห้ ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง

ผมได้รู้ทีหลังว่า
วันที่เค้าประสบอุบัติเหตุ เย็นนั้นเค้าเอากล้องดิจิตอลไปคืนผมที่หอแถวศิริราช
แต่ผมไม่อยู่ เราคุยกันทางโทรศัพท์ ให้เค้าวางไว้ที่ข้างล่าง
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้คุยกะบอย
คืนนั้นเอง เค้าก็ประสบอุบัติเหตุ

ไม่กี่วันต่อมา
บอยก็จากพวกเราไป

เราช่วยกันจัดงานให้บอย
เพราะทางบ้านบอยค่อนข้างมีปัญหา
บอยเหมือนเสาหลักและอนาคตของที่บ้าน
บอยทำงานส่งตัวเองเรียน
และวันที่บอยโดนรถชนนั้น
ก็เป็นการกลับจากการขี่รถไปส่งงาน

ไม่มีใครนึกว่า
วันนึง ชีวิตในรั้วมหาลัย
เราจะต้องยืนอยู่ที่วัด
แล้วดูร่างของเพื่อนที่กำลังเข้าสู่เปลวไฟ
ผมรับหน้าที่ถ่ายภาพในวันนั้น
ผมถ่ายจนบอยจากไป
ผมถ่ายรูปทั้งน้ำตา

เมื่อทำสูจิบัตร thesis
เราไม่ลืมที่จะใส่รูปบอย
และคำอาลัยจากพวกเราลงไปด้วย

เมื่อไม่นานมานี้ เราก็ไปทำบุญให้บอยกัน
ผมไม่รู้ว่าคนทำบาปมากกว่าบุญอย่างพวกเรา
ทำบุญแล้วบุญจะเหลือถึงบอยมั้ย
หวังว่าจะถึงนะ

ปล.ขอโทษทีนะครับ เขียนซะยาวเลย
ผมแค่อยากบอกทุกคนว่า
มันไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆครับ...ชีวิต

ผมเคยเข้าไปอ่านของพี่แอนมาแล้วก่อนหน้านี้ครับ
เข้าใจเลยพี่

กระทู้นี้เศร้าจัง  :05:

โมลอน(กำแพง) ตอนนี้เป็นหน้าของพี่เซรามิคส์ที่เสียเพราะสึนามิ
พวกผมเป็นคนทำเองครับ

เพราะเป็นรุ่นซีเนียร์พวกผม (43) จบไป 3 ปีแล้ว
พอดี พี่ๆมาบอกหลังเหตุการณ์นานแล้ว ถึงพึ่งได้ทำ


ทุกคนมาช่วยกันทำ ถึงจะไม่รู้จักพี่เค้าเป็นการส่วนตัว แต่ยังไงก็คือพี่
เพราะสิ่งที่เราทำให้ได้ก็มีเท่านี้ล่ะครับ

เศร้าจิงๆค่ะ

เสียใจด้วยนะคะ

ผ่านมา 3 เดือนแล้ว

ขอไว้อาลัยจากใจจริงคะ

เศร้ามากเลยค่ะT-T หวังว่าทุกคนที่ได้ถึงแก่รรมไปจะได้สงบสุข และสุขใจกับการกระทำของคนที่รู้จักซึ่งยังอยู่ในโลกนี้นะคะ อยากให้พวกเขารู้ว่า เราจะไม่ลืมเขาเลย

ขอไว้อาลัย้วยคนน่ะค่ะ :16:

               เป็นเรื่องที่น่าเศร้านะถ้าอยู่มีคนที่เรารู้จักและสนิทมาจากเราไปแบบไม่มีรางอะไรบอกก่อนเลย
         เราเองก็เคยน่ะหลายคนรอบตัวค่อยๆตายไปทั้งน้า ยาย เพื่อน
         ถึงกระจู๋นี้จะมีคนมารวมไว้อาลัยน้อยแต่เราว่าทุกคนก็คงเสียใจเหมือนๆกันเหละ ถึงจะไม่ได้เสียใจเท่ากันก็เถอะ :46: