ไม่มีอะไรหรอกครับ
วันนี้ผมเจอเรื่องหลายๆเรื่องแปลกๆ
เช่น ถูกปรับตกใน ลลพ
:05:
และแน่นอนครับ รู้สึกว่าตอนนี้ที่กรุงเทพคงอากาศร้อน
ไม่เช่นนั้นผมคงไม่มาถามความเห็นตรงนี้
จู่ๆ ไอ้กิ๊งมันก็ทักขึ้นมาครับ :42:
เนื่องจาก Status Message ของผมว่าไว้ว่า "จะโฆษณาบล็อกยังไงดีวะ ?"
แล้วการสนทนาก็เริ่มขึ้น
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/1.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/2.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/3.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/4.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/5.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/6.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/7.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/8.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/9.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/10.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/11.png)
(http://i18.photobucket.com/albums/b140/zafire06/12.png)
ต่อจากนั้นก็เป็นน้ำครับ
หลังจากอ่านแล้ว ถามความเห็นทุกท่านครับ :42:
ทุกท่านคิดว่างานเขียนบนโลกที่เชื่อมกันด้วยสายโทรศัพท์นี้ควรจะวางตัวในอยู่ลักษณะไหนจึงจะเหมาะสมครับ ?
ไม่รู้ค่ะ
จบ :33:
ทำแล้วพอใจ ทำแล้วมีความสุข
จบ...
ผมมีจุดยืนของตัวเองอยู่แล้วครับ :42:
แค่อยากถามความเห็นน่ะครับ :42:
อย่างที่กิ๊งบอก ถ้าเขียนเพราะอยากเขียนก็ไม่เห็นต้องสนใจว่าจะมีคนเข้ามาดูหรือเปล่า
แต่ถ้าเขียนเพราะอยากให้คนเข้ามาดูด้วยมันก็ต้องแต่งรูปแต่งรสให้น่าดูดึงดูดคน
ใส่กัญชาเข้าไปในงานให้คนติดงอมแงม
ทั้งนี้ทั้งนั้น อย่าลืมใส่สารอาหารให้เป็นประโยชน์ต่อผู้บริโภคด้วย
พูดง่ายแต่ทำค่อนข้างยากนะ
(ตอบตรงคำถามหรือเปล่าหว่า :44:)
ป.ล. อ่านมาทั้งหมดสนใจอยู่ประโยคเดียว
"โดจินที่ไหนวะก๊อพ"
ทำไมไม่ก็อปเฉพาะข้อความวะ โหลดนานโคตร :07:
การสร้างงานเขียนในโลกอินเทอร์เน็ตนั้นมันมีหลายลักษณะ หลายรูปแบบ มันก็ต้องขึ้นอยู่กับคน
คำว่าเหมาะสมมันก็ขึ้นอยู่กับคนอีกนั่นแหละ
บางคนอาจจะอ่านบล็อกหยาบคาย (เอ่อ... :39:) ได้
ในขณะที่บางคนอาจจะ อุ๊ยตายว้ายกรี๊ดบัดสีบัดเถลิง อะำไรก็ว่าไป
ตอนแรกที่เข้ามาวนเวียนในโลกการเขียนไดอารี่ออนไลน์ หรือบล็อกออนไลน์ก็ตามที
มันก็เหมือนกับการเป็นคอลัมนิสต์ย่อยๆ ในเว็บหนึ่ง มึงเอาพื้นที่เท่านี้ๆ ไปนะ แล้วอยากทำอะไรก็ตามใจ
ในขณะเดียวกันสิ่งที่ตามมาหลังจากการคิดจะเขียนอะไรสักอย่างให้คนอ่านนั่นก็คือคำถามที่ว่า
"กูเขียนไปเพื่ออะไร"
ตอบตัวเองได้ยังเร่
ถ้าเอ็งตอบว่า เขียนให้คนมาอ่านเยอะๆ ก็จงไปดูบล็อกหรือไดอารี่ที่มีคนเข้าชมเยอะมากถึงมากที่สุด
ส่วนตัวตูคิดว่าหาดีไม่ค่อยจะเจอสักเท่าไหร่
แต่ถ้าเอ็งเป็นเหมือนกิ๊ง จำนวนคนเข้าชม จำนวนคนโหวต มันก็แค่ตัวเลขนะ
แต่ถ้ามีความสุขที่เห็นมันเพิ่มขึ้นๆ ก็เออ อีกเรื่อง
ไม่แน่นะ คนที่เค้าเข้าบล็อกเองเค้าอาจจะก็อปข้อความไปลงโน้ตแพดแล้วส่งให้คนอื่นแบบที่ตูทำก็ได้
ตอนแรกตูลองเขียนไดอารี่ออนไลน์ดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งที่ส่วนตัวคิดว่า จะมีสักกี่คนวะที่ชอบอ่านชีวิตชาวบ้านอย่างละเอียดลออ
7 โมงไปขี้ 9 โมงดูดรากอนบอล :31:
แล้วไอ้วัฒนธรรมการคอมเมนต์ "เม้นมาเม้นกลับ" ก็เป็นอะไรที่ซังกะบ๊วยและเสแสร้งมากถึงมากที่สุด
แต่ในความเสแสร้งใช่ว่าจะไม่มีคนดีๆ ก็เจอนะ แต่เป็นส่วนน้อย เป็นความน่าชื่นใจเล็กๆ ในความเซ็งมหาศาล
ทุกครั้งที่ตูเขียนบล็อกออนไลน์ หรือไดอารี่ออนไลน์ ตูไม่ค่อยมีความสุขยังไงไม่รู้
เพราะเราเขียนโดยที่เราคิดว่า เรากำลังเขียนให้คนอื่นอ่าน
มันไม่มีอิสระ ทั้งๆ ที่เป็นของตัวเองแท้ๆ อะไรวะเนี่ย
สุดท้ายเขียนมายสเปซด่าทอตัวเองโชคชะตาฟ้าดินไปเรื่อย
ดีก็ช่าง เหี้ยก็ช่าง ไม่ต้องมีคนอ่าน ตัวเองอ่านเอง สบายใจดี ไม่ต้องมาคาดมาหวังอะไร
ยาวชิบ อาจจะไร้สาระไม่รู้เรื่องหน่อยก็ผ่านๆ ไปเหอะ
:05:
โอว..ปั่นกันกระจุย มีคนตัดหน้าตั้ง 5 คนแน่ะ
:07: :07: :07: :07: :07:
:42:ก็โปรโมตเนียนๆ
จริงๆบล็อกเร่นี่มันดึงดูดคนได้แค่บางกลุ่มน่ะ
บางคนบอกว่าเจ๋งจ๊าบโอ้ก็อดสุดยอดสุดๆ
บางคนก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง ปิดไปซะงั้น
สรุปคำตอบ = ไม่รู้ :21:
(เห็นด้วยตรงที่ บล็อกไม่มีคนอ่าน มันโหวงๆ :21:)
แหม มีพาดพิงชื่อตูด้วย :22:
(แลกลิงค์กับตูสิ :42:)
ถ้าจะแลกลิงค์กับสามเอาเวลาไปขี้ดีกว่า :42:
:42: under construction
แลกลิ้งค์กะ ลลพ สิ
(เคยเชียร์บล็อกเคนกะบล็อกเร่ในบล็อกแหละ)
เอาแบบบล็อกตูสิ
เวลาคนถามเรื่องไฟร์ฟอกซ์ก็ยื่นลิงก์ไปให้
(หารู้มั้ยว่านั่นคือการโฆษณา)
แล้วก็เขียนเอาฮาบ้างเป็นบางครั้ง
ให้คนอ่านมีอะไรน่าจดจำหน่อย (คนชอบดีนะ)
แนวทาง
ถ้าได้ลง FWD เมล์เมื่อไหร่ รับรองว่ากระฉูด
อ้างคำพูดจาก: MINI~ เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 22:56 น.
ถ้าจะแลกลิงค์กับสามเอาเวลาไปขี้ดีกว่า :42:
:07: :07: :07:
อ้างคำพูดจาก: xxxxx เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 22:59 น.
แนวทาง
ถ้าได้ลง FWD เมล์เมื่อไหร่ รับรองว่ากระฉูด
อ้างอิง[17:47:59] (S) Bluemoon: จะโฆษณาบล็อกยังไง
[17:48:01] วิเร่: อ่านไม่ได้เลย
[17:48:11] (S) Bluemoon: เอาชื่อลิงค์มาเป็นชื่อในเอ็ม
[17:48:21] (S) Bluemoon: ให้พี่แอนโปรโมตที่หน้าเว็บ
[17:48:23] (S) Bluemoon: 555555555
[17:48:28] วิเร่: แหะๆ
[17:48:31] (S) Bluemoon: ส่งเป็น ฟวม ไปเรื่อยๆ
Dojin คืออะไรครับ ?
รู้สึกว่าไอ้ที่โด่เนี่ย มันหยาบคายไปหน่อยนะครับ น้องกอฟ
ปล แล้วไอ้เร่เอาข้อความส่วนตัวมาโพสทำไมว่ะ :39:
คือมันคุยกับผมในเอ็มน่ะครับ :42:
ถือว่าเซนเซอร์แล้วกัน
ทำอย่างที่เราชอบ
ทำอย่างที่เราพอใจ
แต่มันอาจเจ๊งบ๊ง เลยก็นะครับ :30:
มีความสุขในการเขียนก็เขียนไป เหอะ เร่
เอ๊ะ
เรี่ยไรเงืนคนใน f0nt ไปโฆษณาหน้าเว็ปกระปุก :27: :12:
เคยเห็นหนังสือเล่มนึง ชื่อว่า
How to be famous designer without losing your soul
น่าจะเป็นคำถามเดียวกัน
ส่วนบล็กเร่ เราชอบมากกว่าบล็อกพี่แอน
เอ๊ะ เคยบอกเป็นการส่วนตัวแล้ว แต่เอ็งไม่ยอมคุยด้วย
อ้างคำพูดจาก: L เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:02 น.
Dojin คืออะไรครับ ?
รู้สึกว่าไอ้ที่โด่เนี่ย มันหยาบคายไปหน่อยนะครับ น้องกอฟ
ปล แล้วไอ้เร่เอาข้อความส่วนตัวมาโพสทำไมว่ะ :39:
โดจิน
เอ่อ
อ้า
โอ๊ว :26: :26: :26:
โดจิน คือการ์ตูนที่วาดโดยยืมเค้าเรื่องจากการ์ตูน นิยาย อนิเม มาวาดในเรืองของตัวเองค่ะ
คล้ายๆแฟนฟิคชั่นน่ะ (แบบ โดจินFMAไรงี้) หมีหลายแนว หลายเรต ไม่ได้คิมูจิ๊ทั้งหมด
ส่งเป็น ฟวม เรื่อยๆ ก็เข้าท่า :42:
อ้างคำพูดจาก: นาๆ เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:19 น.
ส่งเป็น ฟวม เรื่อยๆ ก็เข้าท่า :42:
ที่แน่ ๆ คือตูไม่อ่าน ฟวม
ที่แน่ๆเพื่อนตูอ่าน ฟวม :42:
สรุปว่าเร่จะหาเสียงครับ!!!
อ้างคำพูดจาก: เก้อ เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:06 น.
เคยเห็นหนังสือเล่มนึง ชื่อว่า
How to be famous designer without losing your soul
น่าจะเป็นคำถามเดียวกัน
ส่วนบล็กเร่ เราชอบมากกว่าบล็อกพี่แอน
เอ๊ะ เคยบอกเป็นการส่วนตัวแล้ว แต่เอ็งไม่ยอมคุยด้วย
ไม่กล้าคุยด้วยครับ :08:
เพราะไม่รู้จะงัดอะไรมาคุย
ถ้าเขียนใน exteen นี่ อย่างน้อยก็มีคนหลงมาอ่านครับ
แต่ผมเขียนในบล็อกเก้อ ดังนั้น ถ้าไม่เผยแพร่เลย ก็ไม่มีใครอ่าน
แล้วไม่มีใครอ่าน จะเขียนไปทำไม ?
อ้าวก็มีความสุขที่จะเขียนไม่ใช่เหรอ ?
ใช่ครับ แต่บางทีความรู้สึกลึกๆมันก็อยากให้มีคนมาอ่าน มาด่าก็ได้ มาชมก็ได้ อย่างน้อยก็สนใจหน่อยเหอะสักคนหนึ่งก็ยังดี
ถ้าสมมุติว่าอะไรที่ไม่อยากให้คนอื่นอ่าน ผมก็จะเขียนมันเก็บไว้ในใจ
ถามว่าถ้าวันหนึ่งบล็อกผมไม่มีคนมาอ่าน
ผมก็ยังรักษาอัตราการอัพที่ช้ากว่าอัตราเร็วในวงโคจรของวัตถุมวลมากที่อยู่ใกล้วัตถุมวลมาก (ตามสูตรทีกำลังสองเท่ากับสี่พายกำลังสองเอกำลังสามส่วนจีเอ็มหนึ่งบวกเอ็มสอง) เหมือนเดิม
ถึงแม้จะรู้สึกโหวงเหวงก็เหอะ
แต่การที่มีคนมาอ่านบล็อกผมเป็นเหมือนกับอย่างแรกเลยคือ มีคำติ (ขอบใจไอ้เคนมากที่ไปคอมเม้นต์ตูตอนนั้น) และคำชม
และอย่างที่สามคือบล็อกไม่โหวงเหวง
ถึงจะมีความสุขในการเขียนอยู่แล้วก็ตาม
แต่ก็มีความสุขมากขึ้นที่มีคนมาสนใจงานของตัวเอง
:42:
อ้างคำพูดจาก: Oui! เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 22:47 น.
"โดจินที่ไหนวะก๊อพ"
ยังไม่ได้รับคำตอบเลยครับ :42:
เฮ้ยย :05:
:21:บล็อกเร่อ่ะ เพื่อนนานาบอกเข้าใจยาก
แต่พี่คนนึงบอกว่าสุดยอดมากๆ เร่เขียนดีโคตร แล้วก็ซุ่มอ่านเงียบๆ (เพราะคอมเม้นต์ในบล็อกเก้อไม่เป็น)
:42:ทำอะไรก็ทำไปเหอะ
อ้างคำพูดจาก: Oui! เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:22 น.
ยังไม่ได้รับคำตอบเลยครับ :42:
เว็บอะไรซักอย่าง ที่แน่ ๆ คือมันสะอาดและมีเยอะมาก
เข้าเว็บนี้มาได้ปีนึงแล้ว ยังดูไม่หมดเลย :21:
โดจินชิ เฮนไต ยูริ ยาโอ้ย
ของชอบ :04:
:05:
กระจู๋ตู
สาระไม่ถึงสองหน้า
:30:
แหม ไม่หน้าด้านอย่างตูล่ะ
เว็บยังไม่ได้ทำเลย โปรโมตซะละ
อ้างคำพูดจาก: กรรม เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:26 น.
เว็บอะไรซักอย่าง ที่แน่ ๆ คือมันสะอาดและมีเยอะมาก
เข้าเว็บนี้มาได้ปีนึงแล้ว ยังดูไม่หมดเลย :21:
ขอเชิญหลังไมค์ครับ :26:
เข้าเรื่อง
ตูก็เคยเข้าไปดูบล๊อกของเจ้าบอยนะ ซุ่มอยู่เงียบ ๆ เพราะยังไม่รู้จะคอมเมนต์อะไรน่ะ
หน้าด้าย :06:
ของตู 0 comment ตลอด
ตูยังไม่แซ้ดเล้ย
:30:
แต่ก็คงเหมือนเอ็งแหละ
อัตราการอัพจะช้ามาก
ที่สำคัญ ตูใช้บล็อกเกอร์ไม่เป็น
และขี้เกียจใช้ วพ ด้วย
:05:
:42:นานาไม่ชอบเข้าสเปซ
แต่เค้าว่าคนใน f0nt ส่วนใหญ่ เคยเข้าเว็ปเร่นะ :21:
เออ น่าเสียดายเหมือนกัน
บล็อกตูยังไม่ทันได้มีี underconstruction กับเขาเลย :08:
(ปิดเทอมนี้อย่างน้อยบล็อกตูก็ทำเสร็จล่ะวะ)
อนึ่ง1 ตูก็ comment ใน blogger ไม่เป็น :31:
อนึ่ง2 อย่าเขียนเรื่องซีเรียส/ปรัชญามาก คน comment เขาไม่รู้จะ comment ยังไง (ต่างจากเรื่องตลก ซึ่ง...)
เอ่อ bloger มันคอมเม้นยากมากเลยหรอ :31:
:08:
ไม่ยากแต่ยุ่งยากเฉยๆ (แบบว่าขี้เกียจ) :21:
บางทีคอมเม้นต์ไม่ออก แต่ชอบ หรือโดน อะไรก้แล้วแต่ เขียนสั้นดูชุ่ยๆก็อย่าว่ากันนะ :42:
อ้างคำพูดจาก: ซาฟิเร่ เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:22 น.
ไม่กล้าคุยด้วยครับ :08:
เพราะไม่รู้จะงัดอะไรมาคุย
ไม่กล้าคุยด้วย? :07: ทำไมต้องงัดอะไรมาคุยด้วย
เราแค่ชวนคุยเรื่องดาร์วินกับศานา ไม่ก็แนวคิดของเปลโต้ต่อค่าสัมพัทธ์ของนิตเช่
แต่เราอ่านแล้ว ก็ลงความคิดเห็นไม่ค่อยเป็น ในบล็อกเก้อ
ไม่รู้ทำไงให้แสดงชื่อ (ถ้าดูๆก็คงรู้แหละ แต่ขี้เกียจเสียเวลา) รู้ว่าเป็นความคิดเห็นเราก็พอ
ประโยคสำคัญน่าจะอยู่ที่ ให้คนที่อยากอ่าน ได้มาอ่าน
ไม่ใช่ว่าให้คนมาดูเยอะ โดยไม่ได้อยากจะอ่านหรอก แค่กดๆลิ้งมา
เช่น เราอยากอ่านอยู่แล้ว ถ้ารู้ว่ามี แต่ไม่เคยรู้ว่ามีบล็อกน้องบอย จนเมื่อสอง-สามวันก่อน
เพราะไม่ใช่ทุกคน ที่อยากอ่านอะไรแบบนี้
ที่ต้องการน่าจะเป็นแบบนี้ใช่ไหม
ถ้าใช่ คำตอบคือ ไม่รู้
:08:
เฮ้ย โคตรน่ากลัวเลยครับ :44:
แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะครับ ? :42:
:42: นั่นแหละที่อยากจะบอก
ประโยคสำคัญน่าจะอยู่ที่ ให้คนที่อยากอ่าน ได้มาอ่าน
บล็อกเร่อ่ะ มันเจ๋งตรงแนวคิดเร่ ฯลฯ
แต่ถ้าจะให้เข้าถึงคนทั่วไปคงยาก (ขนาดจะเม้นต์ยังขี้เกียจหาเลย)
แล้วก็สำหรับบางคนมันเข้าใจยากไง
แต่นานาว่าอ่านสนุกนะ เขียนดีด้วย :42:
กูทำอย่างมึงไม่ได้ ไอ้เร่ :42:
เร่เขียนออกแนววินทร์ ป่าวเนี่ย
ปรัชญา (สิงห์โต) ล้ำลึก
รวมเล่มเป็นหนังสือสิ
รับรองเด็กแนวซื้อตรึม
อ้างคำพูดจาก: アオイルナ เมื่อ 05 พ.ค. 2006, 23:30 น.
หน้าด้าย :06:
ของตู 0 comment ตลอด
ตูยังไม่แซ้ดเล้ย
:30:
แต่ก็คงเหมือนเอ็งแหละ
อัตราการอัพจะช้ามาก
ที่สำคัญ ตูใช้บล็อกเกอร์ไม่เป็น
และขี้เกียจใช้ วพ ด้วย
:05:
อย่างน้อยอุ๊ก็อ่านนะพี่เดือน .. คนที่มาอ่านเค้าก็มาอ่านกันตลอดนะพี่เดือน
บางทีเค้าอาจจะไม่เม้นนะจ้ะ .. :33:
งั้นอุ๊จะไปมีรูปพี่เดือนเต็มเครื่องได้ไง :22:
คนที่มีสเปชส่วนใหญ่ จะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเวลาว่างจ้ะ :42:
แต่ก็ยังดีนะที่เร่ ได้ถ่ายทอดความคิดของตัวเองออกมาได้ :45:
พึ่งเห็นจู๋นี้
โดยส่วนตัวผมคิดว่างานเขียน (งานศิลปะทั้งหมด)
เป็นเครื่องมือสื่อสาร
วาดรูป ก็เหมือนพูดกับคนดู
เขียนนิทาน ก็เหมือนคุยกับคนอ่าน
ถ้าเป็นกรณีบล็อค มันก็ไม่ซีเรียส ใครอยากเขียนอะไรก็เขียน
จะใส่อะไรก็ได้... พอมีคนอ่านก็คอมเม้นท์ทิ้งไว้ เหมือนตอบสิ่งที่เราสื่อ
บางครั้งเราพยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง แต่ไม่มีคนเข้าถึง...
เราก็ต้องปรับปรุงให้คนอ่านเข้าใจที่เราจะสื่อบ้าง...
...
ส่วนเรื่องโฆษณา...
ถ้าเราพูดแล้วไม่มีคนตอบ... คุยแล้วเค้าเมิน...
มันก็ไม่ค่อยสนุกใช่มั้ยล่ะ... ใครจะนั่งพูดอยู่คนเดียวได้ตลอดชาติ...
ก็ต้องอยากหาคนมาพูดคุยด้วยบ้าง...
...
สุดแล้วจริงๆ มันคงขึ้นอยู่กับจุดยืนของแต่ละคน...
ว่าอยากจะทำไปเพื่ออะไร.... แล้วความสุขของการทำมันอยู่ที่ตรงไหน
สุขที่ได้เขียน
สุขที่มีคนตอบ
สุขที่มีคนชอบ
สุขที่ได้ระบาย...
ความสุขเป็นเรื่องที่ควรจะเกิดขึ้นเดี๋ยวนี้... :22:
เร่ เค้าจะขายของแบบ ทีวีไดเร็ก น่ะค่ะ :42:
โอ้ว ซาเร่หื คุณว่ายังไง !
โอ้ว ประจ๊าวก๊อพห์ มันกิ๊งม๊ากก !
:42:
กิ๊ง~
สามยืนนิ่ง ซาเร่ห์และก๊อพห์ยืนค้างท่า ใบไม้ร่วงปลิวตามลมผ่านฉากไป.....
กิ๊ง~....
เสียงเข็มหล่นกระทบผื่นผ่านความเงียบ
กิ๊ง~~
:31:
เร่ : เอ่อ... ก็อพ... เมื่อกี้ตูพูดถึงไหนแล้ววะ...
ก๊อพ : "โอ้ว ประจ๊าวก๊อพห์ มันกิ๊งม๊ากก !"
กิ๊ง~
เอ้า กิ๊ง~
เอ้า เป๋แล้วหรอ
กะจะคอมเม้นท์ :08:
(เห็นด้วยกับพี่มิตร(หน้าสาม)และพี่เดือน(หน้าหนึ่ง)ค่ะ)
อ่านมา 4 หน้า ลืมเลยว่าจู๋นี้พูดถึงเรื่องอะไร :38:
ตอนนี้เนื้อหาในอินเตอร์เน็ต ถ้าไม่บอก ไม่โฆษณา ยากที่จะหาเจอ
ลงทุนถ่ายรูปตัวเองไปประดับนิดๆหน่อยๆเดี๋ยวก็ดังเองแหละครับ
ถอดผ้านิดๆหน่อยๆด้วยนะครับ
กิ๊ง~ (http://f0nt.com/forum/Smileys//iannnnn/33.png)
:09:
พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส
.
กอล์ฟนั่งกล้วยโด่ :08:
ระวังมดขึ้นนะครับ
ระวังมดกัดนะคะ :22:
ระวังมดเข้านะเคอะ
มดกัดนี่ ถึงกับไม่สามารถใช้กล้วยได้เลยนะครับ
อ้างคำพูดจาก: zodaa-fire` เมื่อ 10 พ.ค. 2006, 18:41 น.
พี่เร่เขียนอยู่ไหนอ่ะ
เมย์เขียนอยู่ที่เว็บ สนพ.แจ่มใส
:42:
พี่เร่เค้าเขียนอยู่ที่ reweblog.blogspotcomค่ะ
ขุด
ไม่ใช่ขุดหรอก ตูเพิ่งเก็บดาวมาถึงจู๋นี้ :31:
บล็อกเอ็ง สารภาพว่าเคยเข้าไปอ่านตอนสองตอนเอง
ไม่ใช่ไม่ดี แต่รู้สึกว่าคนมันคิดอย่างเดียวกัน อ่านไปก็เหมือนกับคุยกะตัวเอง
เลยไม่รู้สึกเสียดสีแดกดันเหมือนกับอ่านราชดำเนิน (ฮา)
เปล่าๆ ไม่ใช่ยังงั้น
คือทุกวันนี้ตูไม่มีเวลาแม้แต่จะอ่านบล็อกที่ตูอ่านบ่อยๆ หรือเว็บที่ตูเข้าบ่อยๆ
เพราะแตกฟ๐งหนึ่งล่ะ (อ้าว) และเพราะงานการรุมเร้าอีกอย่างล่ะ
แต่คอลัมน์ที่เอ็งเขียนก็อ่านได้อ่านดีนะ
รู้สึกว่าต่างจากวิธีเขียนของคนอื่น
เหมือนเปิดอะเดย์ อ่านคอลัมน์ของหลานชายขึ้นมาตะหงิดๆ
ซึ่งถ้าเป็นได้อย่างนี้ก็สวยดี ว่าแล้วก็เปิดบล็อกเร่สักทีดีกว่า
ตูเคยพูดไว้ในบล็อกตอนไหนไม่รู้ แต่นานแล้วแหละ
บอกไว้ว่า บล็อกของตูที่ตูเขียนนี่ก็เพื่อต้องการสื่อสารกะคน
ให้เกิดแรงสะเทือนอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็สักนิด
ดังนั้นแน่นอนว่ามันต้องการผลิตออกมาให้คนอ่านกัน
ก็เลยมีการตลาดเข้ามาเกี่ยวข้องบ้าง
คือไปเมนต์บล็อกคนอื่นเขา (สมัยนั้นมีกี่บล็อกกันเชียว) แล้วเขาจะตามมาเอง
อันนี้คือยุคต้นๆ ของบล็อกหยาบคายที่ลงกับ Blogspot
เล่าไว้ให้รู้ว่าน้ำหน้าอย่างตูก็ผ่านจุดที่พยายามเสนอตัวมาแล้วเหมือนกัน
เพราะเชื่อว่าวัยรุ่นทุกคนก็มีต่อมความอยาก "มีตัวตน" ในโลกแห่งนี้ทั้งนั้น
แต่ไม่รู้ทำไม พอคนมันอ่านติด และถามหา
ได้วิธีการเขียนแบบอะไรก็ได้ของตูต้องเปลี่ยนเป็นเขียนให้คนอ่านชอบ
หรือไม่ชอบ อย่างแรงๆ เพื่อจะให้มันติดตลาดต่อไป
อยู่มาวันหนึ่ง ตูสะดุ้งกับความรู้สึกนี้ แล้วก็ลุกขึ้นมาอำลาบล็อกหยาบคาย
ปิดแม่งไปเลย - กลายเป็นตำนานส่วนตัว
ไม่ว่าจะอะไร เมื่อเริ่มต้นมาแล้วมีคนคาดหวังปั๊บ
มันก็จะกลายเป็นหน้าที่ ไม่ใช่ความสนุก อิสระในการปลดปล่อยของเราไปฉิบ
ไม่เว้นกระทั่งบล็อกไอ้แอนนนนน ที่ตูกะจะเปิดไว้เขียนอะไรที่เป็นเรื่องของกูจริงๆ
(แต่ก็อย่างว่า เรารู้สึกในสันดานเหมือนกันคืออยากให้ใครเข้ามาอ่านสักหน่อย จะได้รู้จักกู)
จนมาถึงวันหนึ่ง คนมันก็เข้ามาติด :08:
แล้วก็เหมือนเดิม มันเขียนไม่สนุกเลยเพราะคนอ่านติดแข้งพันขาไปหมด
จินตนาการที่ถูกการตลาดครอบงำนี่มันน่ากลัวนะ
หลังๆ บล็อกไอ้แอนฯ เลยเปลี่ยนไปเป็นเวอร์ชั่นขี้เกียจ นานๆ อัปที
แล้วก็เขียนเรื่องงุงิๆ ส่วนตัว อ่านเองยิ้มเอง ที่ตูว่าตูผ่อนคลายและสบายใจที่จะเขียน
มากกว่าเขียนแสดงความเท่ (ซึ่งก็อย่างที่บอกว่าเดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แบบเมื่อก่อน - คนมันเขียนกันเยอะแล้ว)
พูดไม่อายเลยนะ.. คือพอรู้ตัวว่าเราเป็น "คนมีตัวตน" ในโลกอินเทอร์เน็ตแล้ว (คือตูเป็นที่รู้จักแล้ว)
ไอ้อาการอยากโชว์ของอะไรนี่มันก็ไม่จำเป็นแล้วไง
เหมือนดารารำคาญการแจกลายเซ็นยังไงยังงั้น
ทั้งที่ตอนเข้าวงการละเซ็นแบบบรรจงกับแฟนๆ ทุกคนมาก่อนแท้ๆ
อนิจจัง...
เลยมียา 2 เม็ดให้เลือก ระหว่าง
- เม็ดสีฟ้า เขียนต่อไป เป็นอย่างที่เอ็งเป็น ความเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมมันขึ้นอยู่กับบทพิสูจน์อะไรหลายๆ อย่าง
- เม็ดสีแดง หันไปเขียนให้คนอื่นอ่านตามเว็บบล็อกที่มีวงจรเป็นของตัวเอง (พวก เม้นแร้วนะ) จะได้ดัง
ไม่ได้บอกว่าอันไหนผิดอันไหนถูก มันอยู่กับการประคองตัวของตัวเอง
เพราะไม่ว่าเอ็งจะวิ่งไปทางไหน ความเป็น "ตัวจริง" ของเอ็งเองตะหากเล่า
ที่จะพิสูจน์ว่าเพชรแท้ไม่แพ้ไฟ (โลกนี้ไม่มีสุภษิตนี้หรอก อน่ามามั่ว)
ยักษ์ พึ่งตามมาถึงจู๋นี้เองหรือ :26:
ต้องใช้เวลา 2 ปี กว่าจะเก็บดาวหมด ทุกเม็ด :43:
สำหรับ blog ของหนูน้อยอาราเร่ ตูเข้าไปอ่านอยู่ ถ้าเป็นแบบที่เขียน ให้ระวังโรคซึมเศร้านะ วิธีแก้คือเข้ามาปั่นในแตกฟองบ่อย ๆ :12:
เพิ่งมาอ่านของพี่แอน
ชัดแจ้งแดงแจ๋
ที่ชอบอ่าน เนื่องจากอ่านแล้วนึกถึงตนเองในวัยนั้น ช่างละม้ายตัวเองจริงๆ
และตอนนี้ก็คิดว่ายังอยู่วัยนั้นอยู่ :30: คนแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ
เวลาอ่านบล็อกใคร มีคติอย่างนึงว่า
ถ้าใครเขียนเรื่องอะไรที่มีคำว่าความรัก หรือมีหัวข้ออะไรทำนองนี้จะกดปิด
เพราะอ่านกี่ทีก็รู้สึกเป็นเรื่องน่าเบื่อ แบบเดียวกับเพลงไทยที่พูดแต่เรื่องนี้นั่นแล
แต่ของไอ้บอยไม่มีเลย
จริงๆชอบความคิดความอ่านใครแล้ว มันจะเขียนเรื่องอะไรก็คงอ่านอยู่ดี
ตอนนี้อยู่ดีๆก็นึกอยากอ่านไอ้เร่มันเขียนเรื่องนี้มั่ง มันจะออกมามุมมองตรรกะค่าสัมพัทธ์อะไรของมันอีกไหม
น่าสนใจดีนะเร่ :30:
เอางี้เร่ ป๋าไปนั่งคิดนอนคิดหลายรอบแล้วว่าจะโฆษณาดีหรือไม่โฆษณาดี
สรุปทำสองเว็บเลย เว็บนึงเป็น สินค้าโหล คือเอาจำนวนคนเข้าว่าโฆษณากระจาย อีกอันเป็น สินค้าส่วนตัว คนคอมเม้นน้อยๆ แต่จะเขียนหรือไม่เขียนก็ได้เนื้อหาตอบสนองตัวเองไม่ใช่คนอื่น โฆษณาแต่แรกครั้งเดียวจบ (แต่ต้องโฆษณาคนละที่กันอันแรกนะและต้องไม่ใหญ่มาก) แล้วลองเช็คดูว่าชอบแบบไหน
ปล.ทีแรกเว็บบล๊อคของผมก็อยากโฆษณาให้คนมาเยอะๆนะ แต่พอคนเยอะจะมีปัญหา bandwidth มันเป็นการจำกัดเนื้อหาของผมอย่างแรงเลยไม่โฆษณามากดีกว่า 5-6 เม้นก็ดีใจจะแย่แล้ว
ปล. บักเก้อต้องกดปิดบล๊อคผมอย่างเร็วล่ะซิ
:45: ไม่อ่าน