ฟอนต์ฟอรั่ม

เห็นกระแสแบทเทิ่ลรอยัลมาแรง ตูเลยเขียนซะเลย

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

(http://img.f0nt.com/image/1173.jpeg)

          "ที่นี่ที่ไหน"

          สามเอ่ยเป็นคนแรก เมื่อพวกเขาทุกคนลืมตาขึ้นในห้องมืดซึ่งไม่มีใครรู้จัก – กัมพยายามเก็บแว่นกันแดดของตนลงกระเป๋า เพราะถึงจะใส่ไว้ก็มองไม่เห็นอะไรอยู่ดี – ก๊อพหันซ้ายขวาหาแอนที่น่าจะเป็นหนึ่งในพวกที่ยืนกันอยู่เต็มไปหมด

          "สวัสดีทุกคน"

          เสียงเย็น ๆ เยือก ๆ ดังมาจากลำโพงที่ติดอยู่ซักมุมหนึ่งในห้อง ทุกเสียงพูดคุยเงียบลง ได้ยินเสียงหายใจของคนพูดอย่างชัดเจนราวกับจงใจ

          "ที่ผมนำพวกคุณทุกคนมาอยู่ในห้องนี้ – เพราะว่าผมมี 'เกม' เกมหนึ่งให้พวกคุณเล่น"

          "ไร้สาระ" เสียงห้วน ๆ ของผู้คุมกฎซาฟิเร่ดังขึ้นก่อน เรียกเสียงหัวเราะหึ ๆ ของหลายคนได้มากพอดู

          "เป็นเกมที่สำคัญเท่าชีวิตพวกคุณเลยก็ว่าได้"

          เสียงที่ออกมาส่อแววเย้ยหยัน ซาฟิเร่หายใจออกแรง ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะเงียบลง

          "เอาละ เข้าเรื่องกันต่อ"

          ก๊อพเงยหน้ามองเงาตะคุ่ม ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นต้นตอของเสียง เป็นร่องขยายเสียงเล็ก ๆ บนเพดาน เขากราดตามองไปรอบ ๆ ห้อง และพบกับแอนที่ยืนเกาะกลุ่มอยู่กับสามและกัม

          "ในเกมนี้ กติกาง่าย ๆ ข้อเดียว" เสียงนั้นกล่าวต่อ "คือการเอาตัวรอด"

          เสียงจามของใครซักคนดังขึ้น ก๊อพเดินยกมือคลำทางด้านข้างไปเรื่อย ๆ เผื่อว่าจะพบประตู

          "ที่ ๆ พวกคุณจะถูกปล่อย ก็คือเขาวงกตขนาดยักษ์ – ซึ่งเต็มไปด้วยปีศาจ – พวกคุณต้องฝ่าไปจนกระทั่งออกจากเขาวงกตนี้ได้ – และก็แน่นอน – ตัวเลขบนหน้าอกของพวกคุณ – ซึ่งตอนนี้คือเลขหนึ่ง หมายถึงจำนวนชีวิต"

          ก๊อพก้มหน้าลงมองเกือบจะในทันที แสงสีเขียวเป็นรูปเลขหนึ่งเปล่งออกมาจากหน้าอกของเขา

          "ถ้าชีวิตคุณหมดเมื่อไหร่ – คุณจะถูกส่งกลับมาห้องนี้" เสียงนั้นกล่าวต่อ ดูจะสนุกสนานกับอาการแปลก ๆ ของคนในห้องมาก "และจะถูกขังอยู่ในนี้ ตลอดกาล"

          เสียงฮือของหลาย ๆ คนดังขึ้น หนึ่งในนั้นคือซาฟิเร่ที่คำรามอย่างเหลืออด

          "แกต้องการอะไรกันแน่วะ" เขาตะโกน

          "ผม" เสียงนั้นแหลมสูงราวกับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง "ผมแค่อยากให้พวกคุณสนุกกับเกมนี้เท่านั้นเอง"

          "กรอด"

          "กลับมาเข้ากติกากันต่อ – กติกาพิเศษของเราอีกข้อคือ – ผู้เล่นสามารถฆ่าแกงกันได้ – ใครที่เป็นคนฆ่าจะถูกเพิ่มชีวิตให้ตามชีวิตที่ฆ่าไป"

          "หมายความว่าถ้าสู้กับคนที่มีไลฟ์ห้า แล้วล้มเค้าได้ห้าครั้ง เราก็จะได้ไลฟ์มาห้าสินะ" เสียงเรียบ ๆ ของใครซักคนที่ก๊อพไม่รู้จักเอ่ยสรุป

          "ใช่แล้ว" เสียงลึกลับเอ่ยต่อ "กติกาก็มีแค่นี้แหละนะ – เอ้อ – อีกอย่าง – ทางออกของเขาวงกตนี่มีทางเดียว แล้วผมก็รับแค่ห้าคนเท่านั้นนะ"

          ก๊อพนับเงียบ ๆ ในใจ – คนในห้องมีเป็นร้อย – เอาแค่ห้าคน นี่มิถูกฆ่ากันตายไปหมดเลยหรือ

          "โอเค – หมดเรื่องจะพูดแล้ว – ผมต้องขออนุญาตรมแก๊สพวกคุณ – แล้วพวกคุณจะฟื้นขึ้นในเขาวงกตเอง – ขอให้ทุกท่านสนุกกับแบทเทิ่ลรอเยี่ยวของเรานะครับ"

          "รอยัล" กัมแก้เบา ๆ ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงเหมือนอะไรลั่นดังกริ๊ก

          ฟู่!!!

          เสียงเหมือนควันอะไรซักอย่างกำลังไหลทะลักออกมาจากพื้น ก๊อพสูดมันเข้าไปเต็มที่ และรู้สึกปวดในหัวเกือบจะในทันที เด็กหนุ่มโซเซและล้มลง ขณะที่คนอื่นก็มีสภาพไม่ต่างกัน

          "บ้าที่สุด..."

          เสียงหัวเราะกึกก้องของไอ้บ้านั่นดังกลบสติที่เลือนรางของเขาจนวูบดับไป...

(แอบฮา เร่โคตรเท่)

ดูคล้ายๆกับว่าตูจะตายตอนจบนะ  :08:

 :30: :30: :30:

(น่าทำอนิเมเหลือเกิน)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สอง


          "ก๊อพ - ก๊อพ"

          เสียงเบา ๆ ดังเข้าโสตประสาทหูของเด็กหนุ่ม เมื่อภาพเบื้องหน้าที่มืดสนิทกลับเป็นสีแดงจาง ๆ เพราะแสงที่กระทบเข้าเปลือกตา ก๊อพลืมตาขึ้นช้า ๆ และพบกับแสงอาทิตย์เจิดจ้า เขากะพริบตาซ้ำอีกสองสามทีก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

(http://img.f0nt.com/image/1174.jpeg)

          "นี่ที่ไหน" เขาถามทันที พลางเงยหน้ามองซาฟิเร่ที่เลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย

          "ไม่รู้เหมือนกัน - อาจจะเป็นเขาวงกตที่ไอ้ทื่อนั่นบอกไว้ก็ได้"

          "แต่สภาพมัน"

          ก๊อพมองไปรอบ ๆ และพบว่าตนเองนั่งอยู่บนชายหาดสวยงาม ทรายขาวสะอาดไม่มีรอยเท้ามนุษย์ คลื่นของทะเลสีฟ้าสาดซัดเข้ากระทบปลายเท้าอย่างแผ่วเบาเป็นจังหวะ ซาฟิเร่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ

          "ใช่ - ไม่เหมือนเขาวงกตซักนิด"

          ก๊อพถอนหายใจ พลางขยับตัวลุกขึ้นยืน ปัดทรายตามเนื้อตัว แล้วจึงหันไปมองด้านหลัง - ป่าดงดิบสีเขียวทึบ ๆ บดบังทัศนวิสัยเสียจนหมดสิ้น ด้านในนั้นดูลึกลับราวกับมิติที่สี่ - ซาฟิเร่เดินมาข้าง ๆ พลางเพ่งตามองไปยังความมืดนั้น

          "นายว่าจะมีใครอยู่รึเปล่า"

          "ไม่รู้เหมือนกัน" อีกฝ่ายตอบเสียงเบาพลางเกาหัว "ทีแน่ ๆ คือ - เราไม่รู้ว่าคนอื่น หรือตัวอื่น - เก่งกันขนาดไหนน่ะสิ - นายถนัดอะไรบ้าง"

          ก๊อพก้มหน้าลงครุ่นคิด พลางรู้สึกว่าตนเองด้อยค่าลงทุกที เพราะนอกจากการเขียนนิยายและปั่นบอร์ดแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีอะไรใช้ในการเอาชีวิตรอดเลยซักนิด

          "ชั้นเคยเรียนเทควันโด" ก๊อพเอ่ยเบา ๆ "นายล่ะเร่"

          "ชั้นเป็นจอมพลัง" ซาฟิเร่ตอบพร้อมรอยยิ้ม "ของมันแหงอยู่แล้ว"

          แต่ก่อนที่ใครจะได้คุยอะไรกันต่อ เสียงเหมือนคนกำลังแหวกสุมทุมพุ่มไม้ก็ดังขึ้นด้านหน้า - ก๊อพกับซาฟิเร่สะบัดหน้าขึ้นมอง และพบกับร่าง ๆ หนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา

          "สาม"

          "นึกว่าจะจำกันไม่ได้ - เร่กับไอ้ก๊อพใช่ป่าววะ" สามตอบพร้อมรอยยิ้ม เสื้อผ้ามีรอยขีดข่วนจากการเดินฝ่าป่าดงดิบ ในมือถือแว่นกันแดดอันโปรดของตัวเองเพื่อป้องกันรอยข่วน สามหยุดลงตรงหน้าพวกเขา

          "นายเองก็ถูกปล่อยเกาะที่นี่เหมือนกันสินะ" ซาฟิเร่เปรย พลางมองสำรวจร่างกายของผู้มาใหม่อย่างถี่ถ้วน "เดินสำรวจแล้วได้อะไรมาบ้าง"

          "ไอ้คนที่พูดผ่านลำโพงนั่นฉลาดเป็นกรด" สามตอบสั้น ๆ พลางโบกมือเรียกก๊อพกับซาฟิเร่ให้เดินตามเข้าไปด้านในป่าทึบ "เพราะการที่มันพูดออกมาว่าห้าคนที่จะเหลือรอด - ทำให้ตอนนี้ทุกคนจับกันเป็นกลุ่มย่อย ๆ"

          "ถ้างั้น..."

          "ใช่ พวกเราต้องหากลุ่ม - ต้องอีกสองคนเท่านั้น" สามกำชับ "เพราะถ้าเกินนั้น - เราอาจจะประสบปัญหาถูกแทงด้านหลัง - แต่ถ้าเรามีน้อยกว่านั้น - คงถูกรุมกินโต๊ะ"

          "แย่ - แย่จริง ๆ" ซาฟิเร่พึมพำ

          แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกันต่อ สามก็ยกมือขึ้นกั้นพวกเขาไม่ให้เดิน ก๊อพเงยหน้าขึ้น ตอนนี้เขาเห็นเงาตะคุ่ม ๆ ของอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหน้า มองดูเหมือนคนสามคน...

          "หลบก่อน"

          ทั้งสามคนก้มตัวลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเดินอย่างแผ่วเบาไปยังบริเวณที่หญ้าขึ้นสูง - ก๊อพเจ็บแปลบที่แขนเพราะถูกหนามเกี่ยว เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปาดเลือด พลางเงยหน้ามองเบื้องหน้า

          "แอน กัม...แล้วก็...โอ้เอ้" ซาฟิเร่กระซิบ ก๊อพเพ่งมองไปยังกลุ่มสามคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่อย่างไม่ระวังตัว

          "กำลังตกลงกันอยู่ละมั้ง" สามเสริม พลางชะเง้อมองดูทั้งสามคน

          แต่ยังไม่ทันที่สามจะได้ลุกขึ้น เสียงคำรามกึกก้องของบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสามคนจนก๊อพเสียวสันหลังวาบ เสียงร้องเนื่นนานของมันดังใกล้เข้ามาทุกที - ก๊อพหันไปมองอย่างตกใจ และพบกับ...

และพบว่า....นมสามใหญ่ขึ้น!!!!!


-------------------------------------------

อ่านไปอ่านมาได้บรรยากาศ Y อย่างแรง :30:
(เร่เป็นพระเอก)

:25: ระทึก ระทึก

พบกับ....

ต่อสิโว้ย (ทายว่าหมี)

กลุ่มที่เหลืออีกสองคนล่ะสิ  :39:

 :21: บรรยากาศวายมาก

มีแต่ชายล้วน

หนึ่งในอีกสองคนนั่นอาจจะเป็นนานา

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สาม


          "หมี"

          เสียงของแอนร้องขึ้นก่อน และกัมกับโอ้เอ้จึงกระโดดฉากหลบไปจากบริเวณนั้นแทบจะในทันที ทิ้งไว้แต่สาม ซาฟิเร่ กับก๊อพ ที่ตกใจจนตัวแข็งทื่อ หมีตัวใหญ่มโหฬารนั้นกำลังมองไปรอบ ๆ พลางอ้าปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวคม ๆ ราวกับกำลังหิวกระหาย ก๊อพรู้สึกตัวอีกทีเมื่อซาฟิเร่กระชากคอเสื้อของเขาให้ลุกขึ้นวิ่ง หมีเห็นพวกเขาแล้ว มันคำรามอีกครั้งจนแก้วหูของก๊อพแทบจะระเบิด ก่อนจะแหวกต้นไม้ใหญ่เดินตามพวกเขามา

          "เป็นเรื่องแล้วไงล่ะวะ" สามร้องพลางก้มหัวหลบเถาวัลย์ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ "ทีนี้จะทำยังไงต่อ"

          "หมีตามไม่เลิกแน่" ซาฟิเร่ร้อง "ต้องหาที่ซักที่ ที่มันเข้าไม่ได้"

          "ถ้ำ" ก๊อพร้องบอก พลางชี้ให้ดูภูเขาลูกโตที่ตั้งตระหง่านผ่านใบไม้หนาทึบขึ้นไปบนท้องฟ้า

          "ไม่ทันแน่" ซาฟิเร่หันไปมองคะเนความเร็วของหมี ก่อนจะตะโกนบอก "พวกเราทุกคนแยกกัน เจอกันอีกทีตรงภูเขานะโว้ย - โชคดี"

          สามวิ่งแยกออกไปทางขวา ซาฟิเร่กระโดดข้ามขอนไม้วิ่งเข้าดงหญ้าสูง ส่วนก๊อพกระโดดข้ามหลุมเล็ก ๆ ไปยังทางออกป่า


(http://img.f0nt.com/image/1175.jpeg)

          เสียงหอบหายใจของตนเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ พอ ๆ กับเสียงคำรามและเสียงเท้าของหมีที่ดังขึ้นอย่างไม่ลดละ - สามกระหืดกระหอบแหวกพงหญ้าไปอย่างทุลักทุเลขณะเหลือบไปมองด้านหลังที่มีหมีไล่ตามอยู่ - บริเวณที่เขาวิ่งมาเป็นเนินดินสูงหลายแห่งที่ขึ้นเรียงรายอยู่รอบ ๆ เท้าของตนรู้สึกถึงความเย็นเยียบ เขายืนอยู่บนลำธารสายเล็กที่ไหลออกมาจากป่า ขากางเกงยีนส์เปียกชุ่ม เด็กหนุ่มหันกลับไปมองป่า และพบกับฝูงนกที่แตกฮือไม่เป็นขบวน - ส่อให้เห็นสัญญาณการทำลายล้างจากปีศาจที่ไอ้บ้านั่นสร้างขึ้น สามหายใจลึก ๆ พลางกำหมัดแน่น


          "อย่าคิดว่าแกจะได้ไล่ฝ่ายเดียวนะไอ้หมีบ้า" เสียงลอดผ่านไรฟันโต้กลับกับเสียงขู่กรรโชกที่ใกล้เข้ามาทุกที



          ซาฟิเร่ก้มตัวลงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย จอมพลังอย่างเขาวิ่งมาได้ไกลพอสมควร ตอนนี้เขาอยู่บริเวณภูเขาแล้ว โดยที่ไม่มีวี่แววของหมีบ้าที่ไล่ตามมาเมื่อครู่ ดูเหมือนคนโชคร้ายจะไม่ใช่เขา...บางที

          "ว่าไง เร่"

          ดวงตาสองข้างตวัดหาต้นเสียงเบื้องหน้า และพบกับรอยยิ้มแปลก ๆ ของชายร่างใหญ่ สายตาเรียบง่ายนั่นบอกอะไรบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

          "พี่กัม" ซาฟิเร่เอ่ย ปนกับเสียงหอบเล็กน้อยจึงทำให้เสียงขาด ๆ หาย ๆ "พี่มาทำอะไรที่นี่"

          "เปล่าหรอก - พี่มาถามเร่" กัมว่า พลางกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ข้าง ๆ "ว่าเร่สนใจจะเข้าร่วมกลุ่มพี่ไหม ว่างหนึ่งคนพอดีเลยนะ"

          "เข้ากลุ่มพี่?"

          "ใช่แล้ว ตอนนี้แอนกับคนอื่น ๆ แตกกระเจิงไปเพราะหมีนั่น อีกซักพักคงกลับมารวมกันใหม่" กัมว่า "ก็มีพี่ มีแอน มีลุงอ๋าห์ มีโอ้เอ้ - ถ้าเร่จะเข้าก็จะได้ครบห้าพอดี - สนใจไหม"

          ซาฟิเร่ชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง - ถ้าเขาไม่เข้า ต้องเกิดการต่อสู้แน่ - แต่ถ้าเขาเข้า

เขาจะทนกับการเป็นนกสองหัวได้หรือ...

          "ขอโทษทีนะครับพี่กัม" ซาฟิเร่ว่า พลางยืดตัวขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังเหยียดรอยยิ้มน้อย ๆ เช่นกัน

          "โอเค - ถ้างั้นก็คงไม่มีทางเลือกอื่น"




          ก๊อพเกือบจะชักเท้าหยุดไม่ทันเมื่อตนพบกับบึงขนาดใหญ่ขวางกั้นทางไปข้างหน้าอยู่ บึงนี้กว้างยาวไปด้านซ้ายขวา - แต่ถ้าจะข้ามไปนั้นคงใช้เวลาไม่มาก การเดินอ้อมึงนี้อาจจะทำให้เขาเสียเวลาพอสมควร - ภูเขาเองก็อยู่ด้านหน้าแล้ว - ถ้าสองคนนั่นไม่รอ - เขาคงถูกทอดทิ้งเป็นแน่

          "เอาวะ" ก๊อพเอ่ยกับตัวเอง พลางก้าวเท้าข้างหนึ่ง ไปยังก้อนหินใหญ่ริมบึง พลางสังเกตมองทางไปต่อ การก้าวลงไปในบึงที่มีฟองอากาศเดือดปุด ๆ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไรนัก - เขากระโดดสั้น ๆ ไปยังโขดหินเล็ก ๆ เบื้องหน้า เหลืออีกประมาณห้าเมตรกว่าจะข้ามไปถึงอีกฝั่ง - เด็กหนุ่มยื่นมือไปยังกิ่งไม้ที่ยืดยาวมาจากอีกฝากหนึ่ง ก่อนจะใช้กิ่งนั้นเหวี่ยงตัวไปยืนอยู่บนขอนไม้ที่ตั้งขวางทางบึงอยู่ - ขอนไม้จมลงไปนิดหน่อย ก๊อพดึงตัวพรวดเดียวไปยังอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย ก่อนจะแวะพักเหนื่อยที่ต้นไม้ข้าง ๆ

          "มาถึงจนได้นะก๊อพ"

          คนถูกเรียกเบิ่งตากว้าง เขาจำเสียงเรียกนั่นได้ - เป็นเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุดในจำนวนทุกคนที่เข้าร่วมเกม

          "พะ...พี่กิ๊พ..."

 :08: ตอนที่สอง

(ขำดี  :30:)

เรียนเชิญศิลปินผู้มีใจรัก
ช่วยวาดภาพประกอบ BR แต่ละตอนด้วยครับ

โอ๊ว ชักมันส์

(แล้วเร่ก็ยอมตกเป็นของพี่กัม  :07:)


ตอนที่1..... (ไม่มีไรวาด 55 ว่าแต่คนในห้องมืดมีกี่คนอ่ะ)
(http://img.f0nt.com/image/1173.jpeg)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สี่


          แววตาพี่กิ๊พดูนิ่งเฉย ขณะที่มือควงเข็มฉีดยาขนาดใหญ่ไปมาเรื่อยเปื่อย ก๊อพยืนเหงื่อแตกอยู่ตรงนั้น คำพูดจุกอยู่ตรงคอจนไม่รู้จะทำยังไงดี

          "พี่กิ๊พ - คือ"

          "ก๊อพ" หมอกิ๊พเอ่ยเสียงเรียบ ๆ แต่กลับทำให้ก๊อพชะงักไปได้เกือบจะในทันที "ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พี่จะขอคิดบัญชีเลยละกัน"

          "บัญชีอะไรพี่ - พี่เรียนหมอไม่ใช่หรอ"

          "ตลกนักหรอเอ็ง"

          กิ๊พกระโจนเข้าใส่อย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว เข็มฉีดยาถูกแทงพรวดเข้าที่ต้นคอของก๊อพที่ก้มตัวหลบไปได้เส้นยาแดงผ่าแปด - ความคมของมันบาดเนื้อเขาจนเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง ก๊อพทิ้งตัวลงกลิ้งออกห่าง พลางกระโดดลุกขึ้นจ้องหมอกิ๊พที่กำลังดึงเข็มฉีดยากลับมา

          "เดี๋ยวสิพี่ - เป็นพี่น้องกันจะมาฆ่าแกงกันอย่างนี้เลยหรอ"

          "ไม่ได้ฆ่าแกง แต่จะฆ่าแก๊!!!"

          หมอกิ๊พกระโดดปาเข็มฉีดยาใส่ก๊อพที่ดึงตัวหลบหลังต้นไม้ได้ทัน เข็มจึงปักเข้าตรงลำต้นเสียงชัดแจ๋ว ก๊อพรู้สึกร้อนวาบที่หลัง ก่อนที่เขาจะพบว่าต้นไม้กำลังลุกเป็นไฟ!!!

          "เฮ้ย"

          "ตกใจหรอ" หมอกิ๊พเอ่ยเสียงเย็น พลางหยิบเข็มเล่มใหม่ออกมาจากกระเป๋านักเรียนที่สะพายอยู่กลางหลัง "นั่นคือไนโตรกลีเซอรีน - ปริมาณน้อยนะ - ไว้สำหรับจัดการคนอย่างน้องให้พ้น ๆ ไปจากโลกซะ"

          "ทำไมพี่ถึง" ก๊อพหยุดชะงักไป เพราะหมอกิ๊พยกมือขึ้นห้าม

          "จำไม่ได้หรอก๊อพ" แววตาของหมอกิ๊พเริ่มปริ่มไปด้วยน้ำอย่างรวดเร็ว "ที่อาม่าให้ตังค์ก๊อพมาพันนึง แล้วบอกให้แบ่งกับพี่คนละห้าร้อยน่ะ"

          "ไอ้อันที่ก๊อพโดนขโมยไปน่ะหรอ" ใบหน้าบิดเบี้ยวของก๊อพดูจะเพิ่งนึกขึ้นได้ หมอกิ๊พแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นพลางปาดน้ำตาทิ้งไป

          "ใช่ - เพราะก๊อพไม่คืน - พี่ก็เลยต้องฆ่าก๊อพซะ เพราะพี่ไม่เคยปล่อยให้ลูกหนี้รอดเลยซักคนเดียว"

          กิ๊พกรีดร้องพลางพุ่งเข้าใส่

[
          ก๊อพกระโดดกลางอากาศหวังฟาดเท้าใส่ใบหน้ากิ๊พให้เละ ๆ ไปเสีย แต่ยังไม่ทันที่ศึกสายเลือดจะจบลง เสียงร้องของอีกคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาก่อน

          "หมอกิ๊พ!!!"

          คนถูกเรียกหยุดชะงัก พลางหันไปมองสามที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าตื่นตระหนกของเขาดูจะบอกเรื่องราวได้ดีเหลือเกินในสายตาของก๊อพ

          "อะไรหรอสาม" หมอกิ๊พเก็บเข็มฉีดยาลงกระเป๋า พลางหันมาเรียกสามอย่างใสซื่อ จนก๊อพแทบจะไล่เตะให้ตายคาเท้า ทำไมพี่จะฆ่าแต่ตูฟะ...

          "พี่กิ๊พรีบไปรวมกลุ่มเถอะ - หมีบ้านั่นกำลังมาทางนี้"

          หมอกิ๊พพยักหน้าเข้าใจ

          "ขอบใจมากนะสาม" สามยกมือเกาหัวแก้เขิน หมอกิ๊พหันมามองก๊อพอย่างมุ่งร้าย "ส่วนก๊อพ - ไว้เจอกันคราวหน้าเถอะ - แม่จะเล่นให้ดิ้นเลย"

          และหมอกิ๊พก็วิ่งจากไป ทิ้งไว้เพียงก๊อพที่หอบหายใจรุนแรงเพราะความกลัว - พอแน่ใจว่าพ้นแล้ว - สามก็แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ จนได้ยินเป็นเสียงคึ ๆ

          "ขำอะไรของนายวะ" ก๊อพถาม สามเงยหน้าขึ้นตอบ

          "พี่แกนี่โกหกง่ายจริง ๆ"

          ก๊อพรู้สึกฉุนกึก แต่ก็ไ่ม่ได้ว่าอะไร

          "แล้วหมีล่ะ"

          "จัดการเรียบร้อยแล้ว" สามว่า พลางยกมือขึ้นโบกตัดบท "รีบไปหาเร่เหอะ - มันคงรอแย่แล้ว"


          ก๊อพเลิกคิ้วอย่างสงสัย

          มันเก่งขนาดล้มหมีได้เลยหรอเนี่ย...

 :30:ฮาหมอกิ๊พ

(http://img.f0nt.com/image/1174.jpeg)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่ห้า


          ซาฟิเร่เอี้ยวตัวหลบปากกาจีเพ็นของกัมไปได้อย่างฉิวเฉียว เด็กชายตีลังกากลับไปตั้งหลักเมื่อกัมกระโดดม้วนตัวขึ้นต้นไม้ เหงื่อที่ไหลออกมาของทั้งสองบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่หนักหน่วง - ซาฟิเร่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ปลายคาง พลางจดจ้องไปยังปากกา ถึงแม้วิธีจะสั้น แต่ความคมของปากกาจีเพ็นก็เลื่องชื่อ ขนาดปาดคอคนตายได้ง่าย ๆ - ยิ่งมาอยู่ในมือคนอย่างกัมแล้ว ดูจะเป็นของอันตรายมากขึ้นไปอีก

          "เป็นไงล่ะเร่ - เพลงปากกาของพี่" กัมเอ่ย พลางยืดตัวลุกขึ้นบนกิ่งไม้ ขณะที่ซาฟิเร่กำหมัดตั้งการ์ดอยู่เบื้องล่าง

          "ก็ไม่เป็นไงหรอกพี่ - พอออกกำลังกายได้นิดหน่อยน่ะนะ" เร่ว่า พลางยกมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณให้เข้ามา กัมเผยอยิ้มมุมปากอีกครั้ง

          "งั้นไม่เกรงใจล่ะนะ!!! ปากกาพิฆาต!!!"

          กัมหายตัวไปจากกิ่งไม้ และโผล่ขึ้นมาอีกทีด้านหลังของซาฟิเร่ ที่ย่อตัวลงเล็กน้อยเหมือนรู้อยู่แล้ว ปากกาหมึกซึมจึงพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย กัมหัวเราะหึ พลางโยกตัวหลบท่อนขาของอีกฝ่ายที่ตวัดกลับหลังหวังกระแทกใบหน้า เสียงผ่าอากาศบ่งบอกได้ถึงความรุนแรง ซาฟิเร่ทิ้งตัวลงพื้นขณะที่กัมหมุนตัวฟาดปากกาเป็นแนวยาวจากซ้ายไปขวา เด็กหนุ่มเตะกวาดพื้นด้านล่าง แต่ชายร่างใหญ่ก็กระโดดหลบได้ทัน และส่งหมัดซ้ายเข้าใส่ซาฟิเร่ที่ไม่ทันตั้งตัว เสียงหนัก ๆ ดังขึ้นเมื่อแก้มนวลของเด็กหนุ่มกระทบเข้ากับกระดูกแข็งของกัม

          "อั่ก!!!"


          "หลบไม่พ้นแล้วหรอเร่!!!" กัมร้องอย่างดุเดือด - พลางปาดปากกาผ่านใบหน้าของเร่ไปจนเป็นทางยาว เลือดสีแดงผสมกับหมึกสีน้ำเงินเปื้อนไปทั่วใบหน้า ซาฟิเร่กลิ้งตัวหลบขณะที่กัมกระโดดขึ้นไปยืนบนกิ่งไม้อีกครั้ง

          "ยอมแพ้ซะเถอะเร่ - พี่ยังไม่อยากฆ่าเด็กตอนนี้"

         ซาฟิเร่เม้มปากแน่นขณะปาดเลือดออกจากแก้ม แววตาไม่ยอมแพ้ของเขาทำให้กัมหัวเราะน้อย ๆ

          "งั้นก็ได้"

          "พี่กัม!!!"

          เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งหยุดนิ่ง (อีกแล้ว)

          "ฟะ   เฟิร์น"

          "แอบมาจู๋จี๋กับเร่อยู่หรอ"

          ซาฟิเร่เหลือกตาอย่างเหลืออด ฆ่ากันจะตายยังมีเวลาคิดเรื่องอย่างนี้อยู่อีก

          "แล้วเธอล่ะมาทำอะไรที่นี่" กัมว่า พลางเก็บปากกาของตนเข้าปลอก

          "แค่จะบอกว่าหนูเข้ากลุ่มพี่แอนแล้ว - และพี่แอนบอกให้หนูมาตามพี่กัมกลับเข้ากลุ่ม" เฟิร์นเอ่ยเสียงเรียบ - มือข้างขวาหมุนคัตเตอร์พลาสติกสีเขียวใสเล่น ทำเอาซาฟิเร่ใจหายวาบ

          "ไปก็ได้ - ว่าแต่ไอ้แอนมันเลือกคนยังไงของมันวะเนี่ย"

          "ว่าไงนะ"

          "ปะ ปะ ปะ ปล่าวจ้า - ไปแล้วววว" กัมหันมาทางซาฟิเร่พลางขยิบตาให้ทีนึงเป็นเชิงฝากไว้ก่อน และชายร่างสูงจึงหายไปกับผู้หญิงผมยาว

          ซาฟิเร่ถอนหายใจเฮือก เมื่อสามกับก๊อพวิ่งเข้ามาหาจากในป่า

          "เร่ - เ็ป็นไรมากรึเปล่าวะ"

          "กลับไปอย่าลืมเตือนให้ชั้นไประเบิดโรงงานปากกาด้วย"

          "ทำไมวะ"

          แต่ซาฟิเร่ก็เดินหายไปแล้ว

          ทิ้งไว้เพียงเด็กหนุ่มสองคนที่มองหน้ากันอย่างงง ๆ

          มันเป็นบ้าอะไรวะ...

(http://img.f0nt.com/image/1175.jpeg)


(เผามาก 55)


โอ้ววว ก็อพขยันว้ะ
(พี่เฟิร์นไม่ค่อย T_T)

(ฮาเร่~)

ตูจะตายก็วันนี้แหละ  :08:  :08: :08:

ยังมีต่อ

ป.ล. คิดอีกที อยากแตกหน่อหวะ มันไปบังรัศมีเรื่องคนอื่นเขา  :30:

ป.อ. ขอบคุณแอน  :22:

ป.ฮ. จะเขียนให้ตายยากหน่อยละกัน  :30:

(http://img.f0nt.com/image/1177.jpeg)

อย่าพึ่งตายเอาให้จบก่อนบอร์ดล่ม :12: :12: :12:

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่หก


          เสียงหวอดังแหวกอากาศมาจากที่ไกล ๆ เมื่อทั้งสามคนชะลอฝีเท้ากลับไปมอง ก๊อพเพ่งมองไปและพบกับบางอย่างอยู่ท่ามกลางหุบเขาใหญ่ เป็นตึกสูงเหมือนหอไอเฟลที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบ มองเห็นเพียงส่วนโครงด้านล่างที่กำลังแวบแสงไฟไซเรน - ซาฟิเร่ขมวดคิ้วพลางเงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่ตอนนี้กำลังมืดลงอย่างรวดเร็ว

          "เดี๋ยวซิ" สามรำพึง พลางจ้องไปยังเมฆก้อนใหญ่ที่เป็นสีส้มจาง ๆ จากแสงแดด "คงไม่มาฝนตกเอาตอนนี้หรอกนะ"

          "ชั้นกลัวว่าจะเป็นอย่างนั้น" ซาฟิเร่ตอบ พลางก้มหน้าลงไปมองด้านล่างภูเขาที่ปีนขึ้นมาได้นิดหน่อย "โพรงโน่น - ชั้นไม่คิดว่าการเป็นหวัดจะทำให้เราสู้กับคนอื่นง่ายขึ้นหรอกนะ"

          ก๊อพไถลตัวลงพื้น พอดีกับฝนเม็ดเป้งกำลังกระหน่ำซัดใส่พื้นดินอย่างไม่ปราณี เขาก้มหน้าวิ่งเข้าโพรงไปพร้อม ๆ กับทั้งสองคน

          ด้านในชื้นแฉะแต่อุ่นกว่าด้านนอก ซาฟิเร่ควานหาไฟแช็กในกระเป๋าขณะที่สามมองซ้ายขวาหาคนอื่นที่อาจจะเข้ามาหลบฝน

          "นายคิดว่าคนอื่นจะเป็นยังไงบ้าง" ก๊อพถาม พลางหันไปมองซาฟิเร่ที่กำลังพยายามจุดไฟแช็ก

          "ไม่น่าวิตก - ฝนตกอย่างนี้คงจะไม่เดินเพ่นพ่านกันไปทุกที่หรอก" สามว่า พลางนั่งชันเข่าแก้เมื่อย ซาฟิเร่หยิบแบงค์ยี่สิบของตนขึ้นมาเผา ก่อนจะวางไว้ตรงกลางพวกเขาทั้งสามคน

          "แกไม่เสียดายตังค์เลยหรอวะ" สามว่า ซาฟิเร่ยักไหล่

          "รอดจากที่นี่ไปได้รึเปล่าชั้นยังไม่รู้เลย"

          ทั้งสามคนนิ่งเงียบแบบอึดอัด แบงค์ยี่สิบบิดตัวงออย่างเชื่องช้าท่ามกลางพวกเขาทั้งสาม สายฝนกระทบกับพื้นดินเสียงดังลั่น ก๊อพมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนผ่านทางแสงไฟที่เลือนราง พลางเอนหลังพิงผนังถ้ำที่เย็นเฉียบ

          "ชั้นว่าเราต้องพัก - ถ่างตาไปอย่างนี้ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น" ก๊อพว่า

          "เพิ่งเห็นแกพูดอะไรเข้าท่าเป็นครั้งแรกนะเนี่ย" สามเอ่ยประชด ขณะที่เร่หัวเราะหึ "เอางี้ - ชั้นเ้ฝ้ากะแรกเอง อย่านอนขี้เซานักนะเว้ย"

          ก๊อพพยายามข่มตาหลับทั้ง ๆ ที่ปวดเมื่อยบริเวณหลังอย่างรุนแรงจากการนั่งผิดท่า เสียงฝนยังคงดังกระหน่ำอยู่ ทุกอย่างดูจะบรรเทาความหนักหน่วงลง ไฟเล็ก ๆ ของธนบัตรดับไปแล้ว และพวกเขาทั้งสาม



          สามหันไปมองเพื่อนทั้งสองคนที่หายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่างีบหลับไปแล้ว เด็กหนุ่มบิดขี้เกียจแก้เมื่อยนิดหน่อย ก่อนจะเพ่งมองไปยังความสลัวเลือนรางเบื้องหน้า สายฝนยังคงกระหน่ำต่อไปโดยไม่หยุดพัก - แต่จู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นร่างร่างหนึ่งกำลังเดินไปมาอยู่ท่ามกลางสายฝน สามก้มตัวต่ำลง พลางมองไปยังร่างเบื้องนอกอย่างชัด ๆ

          "นานา?"

ตูจะขำหรือตูจะเครียดดีฟะ

ชั้นเป็นนางเอกเซ่  :07:

ไอ้ปีศาจตัวนั้นไม่ได้บอกว่าชื่ออรนี่





แต่ก็ไม่ได้เป็นนางเอกอยู่ดีแหละ  :30:

ขออนุญาติไปedit รูปใส่โพสก็อพเลยนะ (ใส่ไปแล้ว ก๊าก -*-)

ขี้เกียจวาด  :30:


(ปล.ออกโรงแล้ว)

ลบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
:07: :07: :07: :07: :07: :07: :07: :07:

 :30:
ฮาเฟ้ยยยย

ไปนอนแล้วนะ 0-0/

(ชอบรูปเร่เลือดสาด  :22:)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่เจ็ด

          "นานา" สามตะโกนพลางโบกมือเรียก "นานา อยู่นี่"

          อีกฝ่ายหันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งฝ่าฝนเข้ามาด้านในด้วยเนื้อตัวเปียกชุ่ม สามเผยอยิ้มทักทาย

          "ว่าไง"

          นานาพยักหน้า พลางหันไปพบกับเร่ที่ตอนนี้ตื่นขึ้นมาสำรวจแผลที่ใบหน้าของตนเอง

          "เร่ - บาดเจ็บหรอ"

          "เห็นอยู่ไม่ใช่รึไง"

          นานาทำหน้าเบ้ ขณะที่สามหัวเราะ เธอหันไปหยิบอะไรบางอย่างมาจากกระเป๋าเล็ก ๆ ที่หนีบอยู่ตรงเข็มขัด

          "นายยังโชคดีอยู่นะ"

          ผ้าพันแผลสีขาวสะอาดถูกหยิบออกมา ขณะที่ซาฟิเร่ทำหน้าสงสัย

          "ทำแผลเป็นหรอเจ๊"

          "ใครเจ๊กันยะ"

          ถึงจะกัดกันจะตาย แต่สุดท้ายซาฟิเร่ก็มีพลาสเตอร์แปะอยู่ที่แก้มจนได้ - เจ้าตัวพยักหน้าขอบคุณพลางหันไปทางสาม

          "ที่ชั้นนอนคิดเล่น ๆ เมื่อกี้" ซาฟิเร่เปรย ขณะที่ก๊อพขยับเข้ามาใกล้ ๆ อย่างสนใจ (มันตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่วะ) "ชั้นคิดว่าหอวังเกตการณ์นั่นอาจจะเป็น 'เช็คพอยนต์' ก็ได้นะ"

          "หมายความว่าไง"

          "เท่าที่ชั้นดู ตึกประหลาดแบบนั้นมักจะมีทางลงไปใต้ดิน - อาจจะเชื่อมต่อกับอะไรซักอย่างข้างล่างนั่น" ซาฟิเร่เดา พลางลูบคางใช้ความคิด

          "แล้วถ้ามันไม่มีล่ะ" นานาถาม

          "ไม่มีก็ไม่เป็นไร - คิดซะว่านั่นเป็นที่ปลอดภัยละกัน" ซาฟิเร่สรุป "เพราะการอยู่ในป่าแบบนี้ก็ไม่ได้ดีกว่าซักเท่าไร

          ฝนที่กระหน่ำตกอยู่ด้านนอกซาลงแล้ว พอ ๆ กับแสงแดดที่เริ่มส่องกระทบพื้นหญ้าอีกครั้ง ก๊อพขยับตัวลุกขึ้น

          "อยากจะนอนมั้ยสาม"

          "ไม่ละ ยังไม่ง่วงเท่าไหร่" สามว่า พลางกระโดดลุกขึ้น "อีกอย่าง เราต้องรีบไปให้ทันด้วย ไม่งั้นห้าคนแรกอาจไม่ใช่พวกเรา"

          "ถ้างั้นก็ลุยกันเหอะ" ซาฟิเร่ว่า พลางยกมือขึ้นสะพายกระเป๋าใส่อุปกรณ์ของนานา "ชั้นแบกให้เอง เป็นค่าพลาสเตอร์เมื่อกี๊"

          ไม่มีใครพูดอะไรกันอีก นอกจากทอดสายตามองตึกสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงภูเขาใหญ่ลูกนั้น

          "หวังว่าเราจะไม่เจอปัญหาอีกนะ" สามรำพึง พลางออกวิ่งตามหลังเพื่อน ๆ ทั้งสามคนไป

โอ้วววว
ระทึกๆ

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่แปด


          จะต่อพรุ่งนี้ครับ  :30:

โอ้ แต่งเป็นเรื่องเลยแฮะๆ

ลืม


+2 นานา วาดรูปประกอบให้ทุกตอน  :22:

 :30: :30: :30:

มันส์ฉิบหายเลย

(จะนั่งทำโอเพนนิ่งเรื่อยๆ...)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่แปด

          "เดินเร็ว ๆ หน่อยซี่"

          "เร็วสุดแล้วเจ๊"

          เสียงเจื้อยแจ้วโต้ตอบกันไปมาระหว่างกัมกับเฟิร์น ทั้งสองคนเดินนำกลุ่มแอนไปยังภูเขาลูกนั้นหลังจากรวมกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว - แต่ทั้งสองคนก็เถียงกันไม่หยุดเลยระหว่างทาง

          "สองคนนั้นช้า ๆ หน่อยก็ได้นะ" แอนร้องบอก พลางหันไปมองโอ้เอ้กับอ๋าห์ที่เดินตามมาเรื่อย ๆ เฉื่อย ๆ เหมือนไปจ่ายตลาด "สองคนข้างหลังก็เดินไว ๆ หน่อยสิ"

          "เราจะไปไหนกันน่ะแอน" กัมหันมาถามขณะที่เฟิร์นหยิบคัทเตอร์ขึ้นมาหมุนเล่น

          "ตึกใหญ่ ๆ นั่นน่าจะพอเป็นที่หลบได้" แอนพึมพำ พลางลูบคางอย่างใช้ความคิด "กัม นายคิดว่าใครเป็นไอ้บ้านั่น"

          "ไอ้ที่พูดใส่ลำโพงนั่นน่ะหรอ"

          "ใช่ - ที่แน่ ๆ ต้องเป็นคนที่รู้เรื่องเว็บฟoนต์เป็นอย่างดี - ไม่งั้นคงไม่พาพวกเราทั้งหมดมารวมกันที่นี่ได้หรอก" แอนว่า

          "พี่ก็ว่างั้น" ลุงอ๋าห์เห็นด้วย มือข้างขวายังคงกำหนังสือเล่มบางไว้ขณะที่มือซ้ายยกขึ้นเกาหัว "ว่าแต่ เฟิร์น - ข้างหน้านั่นมีคนอยู่รึเปล่า"

          แอน โอ้เอ้ และกัมหันกลับไปมองราวกับถูกไฟช็อต เฟิร์นกำลังโยนคัทเตอร์สลับมือซ้ายขวาไปมาขณะที่ยิ้มแย้มอย่างผิดปกติ - ร่างดำ ๆ ห้าร่างนั่นยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพวกเขา

          "ขะ   ขาจรจากเฉลิมไทย" กัมเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ

          "รู้ได้ไงว่ามาจากเฉลิมไทย" แอนถาม

          "ไม่รู้ - เดาเล่น ๆ ไปงั้น ๆ แหละ" กัมแลบลิ้นเป็นเชิงเล่นมุk เกือบโดนลุงอ๋าห์ตบหัวทิ่ม "ว่าแต่คงไม่มาเจรจาอยู่แล้วสินะ"

          ขาจรร่างดำยังคงยืนนิ่ง

          "งั้นก็โอเค เฟิร์น ลุยเลย"

          "ทำไมหนูคนเดียว..."

          "อีกฝ่ายเป็นแค่ขาจรเอง - ง่าย ๆ ไม่กี่เช้งก็หลับแล้ว"

          ดูเหมือนเหล่าคนที่ถูกสบประมาทจะได้ยินเข้า เพราะไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างดำร่างหนึ่งก็กระโดดข้ามหัวเฟิร์น พุ่งไปยังกัมในทันทีทันใด!!!

          แต่...

          ฉึก!!!

          ขาจรคนนั้นชะงักกึกอยู่ตรงหน้ากัม ชายร่างสูงเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเลือดพุ่งกระฉูดออกจากด้านหลังอีกฝ่าย - ขาจรคนนั้นร้องครางด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มลงบนพื้นอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นคัทเตอร์ที่ดึงใบมีดออกมาสามสี่เซ็นติเมตรกำลังปักอยู่คาท้ายทอยพร้อมกับเลือดสด ๆ สีแดงฉานไหลซึมออกมา - เฟิร์นเดินช้า ๆ มายังร่างนั้น ก่อนจะก้มลงและกระชากคัทเตอร์ออก!!!

          ปึ่ด!!!

          ตัวเลขหนึ่งสีเขียวพุ่งออกจากร่างของผู้เคราะห์ร้าย ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปในตัวเฟิร์น เกิดแสงสว่างวาบ และเลขบนหน้าอกเฟิร์นก็กลายเป็นเลขสอง

          "นี่สำหรับการก้าวข้ามหัวชั้น" เสียงเย็น ๆ ของเธอบ่งบอกถึงความสนุกสนาน ทำให้สี่คนที่เหลือถึงกับเสียวสันหลังวาบ

          "เอ้อ - ไหน ๆ ก็ไหน ๆ" แอนดัดนิ้วไปมาข่มขวัญ "เดี๋ยวชั้นจัดการที่เหลือเอง"

          กัมกับเฟิร์นพยักหน้า ก่อนจะหลีกทางให้ ทิ้งให้ขาจรมองหน้ากันเลิกลั่ก แอนทิ้งแขนสองข้างลง ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ หายใจแผ่วเบาเหมือนกำลังจะทำอะไรซักอย่าง

          และพริบตานั้น เขาก็สะบัดหน้าขึ้นมา!!!

          "ขอไลฟ์พวกแกเถอะนะ!!!"





          ซาฟิเร่หันขวับเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดังก้องมาจากป่าทึบ พวกเขาคนอื่น ๆ ที่กำลังปีนเขาอยู่ก็หยุดกลับมามองเช่นกัน

          "่ท่าทางคงมีคนโชคร้าย" สามว่า พลางเขม่นมองไปยังกลุ่มควันฟุ้งอยู่ด้านในเงามืด "ไปกันต่อเถอะ"

          "ขออย่าให้มาถึงเราก็แล้วกัน" นานาทิ้งท้าย ก่อนจะเดินขึ้นเขาตามทั้งสามคนไป





          แอนยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก เมื่อเห็นซากร่างของขาจรทั้งสี่คนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เลือดสีแดงสดไหลเปรอะไปทั่วบริเวณ เขาปาดเลือดบนใบหน้าของตนด้วยแขนเสื้อ ก้มหน้าลงมองไลฟ์ของตนที่เด้งขึ้นมาเป็นเลขห้า ก่อนจะเดินตามหลังกัมและคนอื่น ๆ ไปยังตึกกลางหุบเขา

          "ชัยชนะต้องเป็นของชั้น"

 :18:



มันสาดดดดด

ก๊อพ ช่างมีพวงพรสวรรค์จริง ๆ  :26:

ใครอยากมีบทบ้าง  :35: :35: :35:

 :25:

อย่างนี้กลุ่มยักษ์ (จริงๆคือกลุ่มลุงๆป้าๆ) ก็ชนะสิ
สาปได้อีกต่างหาก
:08:

อย่าเอ็ดไปสิ  :30:

เอาตังมาคืนด้วยก๊อพ พี่จะอดตายอยู่แล้ว :34:

 :30: หมอกิ๊พมาเอง

ตอนแรกนึกว่าพี่แอนคุมเกมซะอีก :22:

ไปวาดรูปก่อน

นิ้งอยากมีบทค่ะ

อยากเด่น อยากดัง อยากสวย..

ใช้มิสทีนสิเคอะ  :27:

คุณกร๊อบครับ ผมอยากมีบทบาทใน BATTLE ROYALE ด้วยคนครับ ช่วยคิดหน่อยซิครับ  :42:

งั้นเอาให้หมดทั้งเว็บเลยนะ  :22:

ทำเป็นเรื่อง role play เหรอ  :22:
(เปิดจู๋รหับสมัคร บอกสเปค แล้วยัดเข้าเรื่อง)

แต่งไปๆ

ตูได้มีเวลาทำอนิเม  :42: (ไตเติ้ลไปก่อน... แต่คงยาวกว่าอันเก่า)

สำหรับผม บทอะไรก็ได้ แต่ขอเป็นพระเอก :26:

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่เก้า

          สาม ซาฟิเร่ ก๊อพ และนานา กำลังยืนอยู่เบื้องหน้ารั้วเหล็กขนาดใหญ่ที่กั้นไว้ระหว่างเขตภูเขากับตัวตึก - บริเวณรอบ ๆ ตึกเต็มไปด้วยเถาวัลย์ยาวรกรุงรัง - แต่ไฟสีเหลืองที่สว่างออกมาจากหน้าต่างตึกก็บอกได้ว่ายังมีคนอยู่ด้านใน และกระแสไฟฟ้าที่แลบผ่านรั้วเป็นระยะก็บอกได้ว่ามันไม่ใช่รั้วธรรมดา

          "เห็นประตูทางเข้ามั้ย" สามถาม พลางย่อตัวลงนั่งยอง ๆ มองหารอยขาดของรั้ว "หรือจะปีนต้นไม้กระโดดข้ามไปดี"

          "เดี๋ยวชั้นไปเอง" ก๊อพว่า พลางมองไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ด้านหลัง เขาเดินไปหยั่งความแข็งด้วยรองเท้านิดหน่อย ก่อนจะตั้งต้นปีนขึ้นไป

          "ชั้นด้วย นายอยู่ดูนานานะเร่" สามว่า พลางกระโดดตามก๊อพไปอีกคนหนึ่ง

          บนยอดไม้นั้นเต็มไปด้วยใบไม้จนมองแทบไม่เห็นอะไร ก๊อพเกือบจะพลัดตกลงไปด้านล่างเพราะกิ่งไม้เบื้องหน้าเปราะกว่าที่คิด เด็กหนุ่มคว้าเอากิ่งไม้ใหญ่จากอีกต้นนึงที่อยู่ด้านข้าง ก่อนจะกระโดดเต็มแรงลงไปบนเถาวัลย์ที่อีกฟากของรั้ว - เพราะความนิ่มของมันจึงทำให้เขาไม่เป็นไร สามกระโดดลงด้วยสองเท้าอย่างชำนิชำนาญ พลางยืดตัวขึ้นมองไปยังซาฟิเร่ที่พยักหน้าให้เป็นเชิงไม่ต้องห่วง

          "ไปเหอะ" ก๊อพว่าพลางกระโดดข้ามหน้าต่างเข้าไปด้านใน

          ด้านในตึกเงียบกว่าที่เขาคิด นอกจากเสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ แล้ว ก็มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาทั้งสองคนเท่านั้นที่ดังอยู่ - ไฟสีเหลืองอ่อนกะพริบจะดับอยู่รอมร่อเหนือหัวพวกเขา ผนังและประตูที่มีคราบดำ ๆ ติดอยู่รายทางเพราะความโทรม - เบื้องหน้าพวกเขาคือประตูเหล็กขึ้นสนิมบานหนึ่ง สามดึงมันเปิดออก บานประตูเสียดสีกับพื้นดังลั่นไปทั่ว

          "เหมือนกับนี่จะเป็นห้องโถงใหญ่" เขาพึมพำกับก๊อพขณะที่เดินไปเกาะขอบรั้ว

          สภาพภายในเป็นเหมือนห้องโถงที่เปิดโล่งไปถึงชั้นล่าง มีบันไดวนลงไปถึงข้างล่างที่ตอนนี้ค่อนข้างมืดเพราะไฟดับ - แสงจาง ๆ ของแดดส่องผ่านกระจกที่มีแต่รอยเปื้อนมายังด้านใน เห็นเพียงเงาสลัว ๆ ของทางเดิน ก๊อพมองไปรอบ ๆ อย่างถี่ถ้วน

          "หาห้องควบคุมให้เจอ - แล้วตัดไฟให้ซาฟิเร่กับนานาเข้ามา" ก๊อพว่า พลางชะเง้อมองดูชั้นล่าง "ต้องมีไฟหรืออะไรซักอย่างอยู่แถวนี้"

          เสียงพูดคุยเงียบลง สามเดินลงไปด้านล่างกับก๊อพอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่แทบจะทำให้บ้าตาย - ประตูบานเก่า ๆ ตั้งอยู่ตรงบันได สามยืนตัดสินใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผลักมันเปิดออก

          "เหมือนศูนย์วิจัยร้างเลยว่ะ"

          ด้านในมืดสนิท มีเพียงคอมพิวเตอร์เก่า ๆ และลังใส่ของวางระเกะระกะอยู่เต็มห้องเล็ก ๆ สามเดินเข้าไปลองเปิดคอม ขณะที่ก๊อพควานหาไฟฉายจากลังใส่ของ

          "เฮ้ยก๊อพ ใช้ได้ด้วยว่ะ" สามร้อง พลางเล่นคอมอย่างสนุกสนาน ก๊อพควานเจองูในลังใส่ของ ด้วยความตกใจจึงเขวี้ยงมันไปกระแทกผนังซะเละ โดยที่สามยังไม่รู้สึกตัว

          "มีแฟลชด้วยว่ะก๊อพ"

          "ไอ้สาม"

          "รู้แล้ว ๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ - เฮ้ยไอ้ก๊อพ มีโฟโต้ชอพด้วย"

          "ไอ้สาม"





          ซาฟิเร่ดึงนานาลงไปในพุ่มไม้อย่างรวดเร็วพลางปิดปากของเธอไว้ไม่ให้พูด เพราะเบื้องหน้ากำลังมีกลุ่มคนห้าคนเดินดุ่ม ๆ ไปทางรั้วตึก

          "รั้วสูงนะ" แอนให้ความเห็น

          "ยังไงชั้นกับกัมจะข้ามไปเองละกัน" เฟิร์นว่า พลางดึงคอกัมกระโดดข้ามรั้วไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงร้องโวยวายเลยซักนิด




          "ฝากไว้ก่อนเถอะ"

:30: เฮ้ย เขียนตูเท่ยังงี้ เอาไปเลย (+3)


(ยัดใต้โต๊ะไว้ก่อน เหมือนเล่นการเมืองผ่านบทประพันธ์)

 :30: มีแฟลชด้วย

" ฝากไว้ก่อนเถอะ "

อย่าบอกนะว่าแบ่งกลุ่มตามอายุ เดี๋ยวแม่เจี๋ยน  :07: :07: :07: :07:



พี่เฟิร์น ชอบนะ เอาแบบว่าขอกันฆ่าแหลกเลย  :04: :04: สะใจ  :22:

วันหลังเอาแบบพี่ไปเจอดาบจะดีกว่านะ   :27: ตัดหัวทีเดียวกระเด็นอะไรก็ว่าไป  :25:

อ่านแล้วอิน อยาก  :04: :04: :04: 

ไม่มีบทก็ให้พี่นั่งละเลงเลือดแก้เซ็งก็ได้  :33:

แล้วก็มีไดโนเสาร์ออกมาไล่ฆ่าคน หึหึ

(ฮาสาม)

(เจ๊เฟิร์นเท่อย่างแรง  :25:)

(ขี้เกียจวาดรูป  :30:)

อูยยย เท่จังกู
มีรอยแผลเป็นด้วย
:30:

ส่วนตัวแล้วน้ำโคตรชอบเลยนะ BR เนี่ย
ไปดูในโรงทั้งสองภาคเลย

ขอเอี่ยวด้วย

 :31:  มอเฟียส ไม่มีบทเลย   :31:

พี่บั้กตั้งทีมกับบิ๊กไหม ให้พี่บั้กเข้าเมตตริกซืไปเดี๋ยวบิ๊กร่ายอาคมเอง  :35:

โอเค  กู๊ดดดดดด จ๊อบ !

ลุงสองคนนี้ รวมกลุ่มกัน

กระโดดทับทีมอื่นตายแน่ครับ  :08:

ทับทีมเอ็งก่อนเลย  ไอ้สามมม   :02:

((  เอานมรับ  :33:  ))

 :03:  ลืมไป  มันมีนมเป็นโลห์อีจีส

 :30: :30: :30: :30: :30: :30: :30:
:30: :30: :30: :30: :30: :30: :30:


เป็นถุงลมนิรภัยไปเลย  :30:

เดี๋ยวไปตามหมอพอลทิ๊ปมาผ่านมอีสามทิ้งก่อนแล้วกัน  :30:

(http://img.f0nt.com/image/1223.jpeg)



(http://img.f0nt.com/image/1224.jpeg)



(http://img.f0nt.com/image/1225.jpeg)

อ้างคำพูดจาก: inammmmm เมื่อ 01 มี.ค. 2006, 18:50 น.
ส่วนตัวแล้วน้ำโคตรชอบเลยนะ BR เนี่ย
ไปดูในโรงทั้งสองภาคเลย

ขอเอี่ยวด้วย

ผมไม่เคยดูเลยซักภาคครับ

ขายชื่อแบทเทิ่ลรอยัลแค่นั้นเอง

:30:

(ให้สาม)

 :18:

:30:
+..


วันๆคิดแต่เรื่องนี้เหรอสาม .... วาดแต่นมทั้งวัน  :32:

(http://img.f0nt.com/image/1205.jpeg)

:42: ครับ

สุดยอดมากๆเลย วีติดแล้วล่ะ :08:
(+1)

ยังไงก็ตามอย่าเอาวีเข้าบทโดยเด็ดขาดนะคะ แค่นี้คนก็เยอะแล้ว :22:

เพราะจานวีอยู่ในใจพี่อยู่แล้ว :22:

อ้างคำพูดจาก: วี เมื่อ 01 มี.ค. 2006, 23:04 น.
สุดยอดมากๆเลย วีติดแล้วล่ะ :08:
(+1)

ยังไงก็ตามอย่าเอาวีเข้าบทโดยเด็ดขาดนะคะ แค่นี้คนก็เยอะแล้ว :22:

และแล้วจานวีก็เดินออกมา

พี่แอนเห็นพอดี เลยใจละลายตาย

จานวีของเราจึงได้พอยต์เป็น 2 ซะงั้น  :42:

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบ

          "สาม เดี๋ยว หยุดเล่นก่อน" ก๊อพปราม พลางมองไปยังระเบียงทางเดิน สามหันกลับมาอย่างสงสัยขณะที่กดหยุดเกมนีดฟอร์สปีดเอาไว้ "มีคนมาว่ะ"

          สามกดปิดหน้าจอดับวูบ ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วและย่องมายืนข้าง ๆ เขา ก๊อพหันกลับไปมองหน้าอีกฝ่าย พลางมองเลยไปยังคอมพิวเตอร์ท้ายห้อง

          "ทำไมไม่ปิดวะ"

          "ไว้กลับมาเล่นวันหลัง"



          กัมเดินบ่นเฟิร์นไปตลอดทางถึงเรื่องวิถีสุดแสนวิบากที่เธอทำกับเขา ทั้งกระชากข้า้มรั้ว ทั้งเหวี่ยงกระแทกกระจกเข้ามา จนแผลฟกช้ำจากการต่อสู้ครั้งก่อนถูกกลบด้วยแผลใหม่อย่างรวดเร็ว กัมล้วงกระเป๋าเดินตามหลังงออย่างหงุดหงิด

          เฟิร์นหยุดลงตรงห้องโถง ก่อนจะเท้าคางมองลงไปเบื้องล่าง กัมเดินตามมา หน้ายังคงไม่สบอารมณ์ แต่เจ้าตัวกลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

          "แสงไฟ จากห้องนั่น" กัมว่า พลางหันไปสะกิดเฟิร์น "ไปดูหน่อยซิเฟิร์น"

          "หนูเป็นคนใช้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

          "เผื่อจะเจอของเล่นไง"

          พอพูดถึงเรื่องของเล่น ใบหน้าของเธอดูจะสดใสขึ้น ก่อนกึ่งเดินกึ่งกระโดดอย่างสนใจไปยังประตูห้อง มองลอดเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง ก่อนจะผลักประตูให้เปิดออก

          กรึก!!!

          แต่มันไม่ขยับ เฟิร์นพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจ พลางออกแรงผลักมากขึ้นอีก แต่ประตูก็ยังคงฝืดแน่น

          "เปิดไม่ออกเลย"

          "เปิดด้วยวิธีดี ๆ หน่อยสิเฟิร์น" กัมแนะนำ

          เฟิร์นพยักหน้า ก่อนจะยกมือฟาดเข้าไปที่บานประตูเต็มแรง

          เปรี้ยง!!!

          บานประตูหลุดกระเด็นเข้าไปในห้อง กระแทกจอคอมพิวเตอร์จนเละเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สามที่โยกตัวหลบได้ทันถึงกับน้ำตาไหลพรากเพราะเกมที่เล่นค้างไว้ ส่วนก๊อพเองก็พยายามดึงแขนออกมาจากบานประตูที่ล้มทับไว้จนเลือดซึม

          "อ้าว นึกว่าใคร - สามกับก๊อพนี่เอง" เฟิร์นเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม ใบหน้าของเธอถูกแสงด้านนอกสวนเข้ามาจนมองเห็นไม่ชัด "พี่กำลังว่าง ๆ มาเป็นเพื่อนเล่นหน่อยสิ"

          "เอ้อ - แหะ ๆ พี่เฟิร์น" สามยกมือขึ้นเกาหัวอย่างหวาด ๆ ขณะที่ก๊อพเอาเท้าดันโต๊ะ พยายามดึงมือออกอย่างไม่คิดชีวิต "คือ - ผม มี ธะ ธุระ ต้องทำ น่ะครับ - คือ คือ ค คง ไม่ว่างมาเล่น ด้วย แหะ แหะ"

          เฟิร์นเงียบไปเล็กน้อย ก๊อพยกมือขวาขึ้นงัดประตูเหล็กจนหน้าเบี้ยว หันไปเห็นเฟิร์นกำลังดึงดาบซามูไรเล่มยาวออกมาจากกระเป๋าเป้ด้านหลัง

          "งั้นก็น่าเสียดาย - งั้นพี่ไม่เล่นด้วยก็ได้" เฟิร์นพูด พลางก้มลงมองใบดาบของตนเอง "แต่พี่จะเอาจริงเลยละกัน"

          "ฉิบแล้ว"

          ก๊อพกระชากมือออกจากประตู สามกระโดดหลบไปชิดผนัง เฟิร์นฟาดดาบผ่าโต๊ะคอมพิวเตอร์ภายในเสี้ยววินาทีหลังจากนั้นจนมันแหลกเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าต่อตา

          "หลบเก่งนี่"

          เฟิร์นหมุนตัวเหวี่ยงดาบใส่สามอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็ทิ้งตัวลงกลิ้งออกจากห้องได้ทัน ก๊อพนวดมือที่ปวดพลางเดินออกมานอกห้อง เฟิร์นดูจะไม่สนใจอะไรแล้วนอกจากการไล่ฟันตุ๊กตาที่ชื่อว่าสามไปรอบ ๆ - โดยมีกัมยืนเท้าคางมองกระจกอยู่เป็นฉากหลัง ซึ่งก็เป็นเคราะห์ของก๊อพอีกที่กัมหันมาเจอเข้าพอดี

          "อ้าวก๊อพ กำลังว่างเลยสินะ - พี่เองก็ไปที่อื่นตอนนี้ไม่ได้ซะด้วย - มาเล่นกันซักรอบสองรอบมั้ย" กัมเอ่ยทักอย่างเป็นมิตร ขณะที่มือล้วงลงไปหยิบปากกาจีเพ็นในกระเป๋าเสื้อ

          "เอ่อ - ไม่ดีกว่าครับพี่ เกรงใจ"

          "เฮ้ย - ไม่ต้องเกรงใจหรอก รู้อยู่ว่าอยากสู้ - พร้อมรึยังล่ะ - พี่จะลุยล่ะนะ"

          กัมวาดปากกาไปด้านหลัง หมึกสีน้ำเงินกระเซ็นออกมาเล็กน้อย ก๊อพมองไปที่บันไดทางลงที่อยู่ด้านหลังของกัมอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะเริ่มตั้งการ์ดเทควันโด

          "เอางั้นก็ได้ครับ"

          "เจ๋ง" กัมว่า พลางหมุนปากกาจีเพ็นอีกด้ามขึ้นมาไว้ในมือซ้าย "ดูกันหน่อยสิว่านายจะเหนือกว่าเร่ซักแค่ไหน!!!"



          "ฮัดเช้ย"

          "เฮ้ย นั่นใครอยู่ในพุ่มไม้!!!"

          "ฉิบแล้ว"

 :25:

(คอมเก่าๆเล่นนีดฟอร์สปีดรอดด้วยเหรอว่ะ  :30:)

(ติดแล้ว ไอ้ก๊อพ มึ้งงงง ...  :07:)

ออกมาเรื่อยๆนะ ติด  :25:

ขำพี่สาม :21:
(+3 แต่อันที่จริงบวกได้แค่ 1)

พรุ่งนี้วีตื่นนอนมาต้องได้อ่านสองบทนะ
(อ้ะ พูดเล่น  :33:)

อ้างคำพูดจาก: วี เมื่อ 01 มี.ค. 2006, 23:30 น.
ขำพี่สาม :21:
(+3 แต่อันที่จริงบวกได้แค่ 1)

พรุ่งนี้วีตื่นนอนมาต้องได้อ่านสองบทนะ
(อ้ะ พูดเล่น  :33:)

:22:

(เห็นบวกคนมาเยอะ เลยบวกให้เลยสวยบ้าง  :12:)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบเอ็ด


          แอนลดปืนที่มีควันกรุ่นลง ก่อนจะเผยอยิ้มที่มุมปากเพราะภาพเบื้องหน้า

          "ไม่เลวเหมือนกันนี่บั๊ก"

          รูกระสุนปืนทั้งสามสิบนัดถูกประทับอยู่ที่ต้นไม้ด้านหลังของบั๊กที่ยืนเท้าคู่อยู่อย่างนิ่งเฉย ดวงหน้านิ่งเฉยและแว่นกันแดดสีดำทำให้เขาดูจะเยือกเย็นมากไปกว่าเก่า บั๊กขยับแว่นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองซาฟิเร่กับนานาที่ยืนตะลึงกับท่วงท่าเมื่อครู่

          "ขอบคุณมากครับลุงบั๊ก - แต่ว่าไม่เห็นเคยบอกมาก่อนเลยว่าหลบกระสุนได้"

          "ไม่ได้หลบกระสุนได้นี่" บั๊กตอบ "เพียงแต่หลบก่อนที่แอนจะลั่นไกเท่านั้นเอง - ไม่ใช่นีโอนะ"

          "ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง" แอนว่า พลางโยนปืนในมือทิ้งไป ก่อนจะตั้งท่าต่อสู้ "ถ้าใช่ปืนไม่ได้ก็ต้องใช้..."

          "อย่างอื่น!!!"

          แอนหายไปจากตรงนั้นภายในชั่วพริบตา ก่อนจะมาปรากฏตัวอีกครั้งตรงด้านบนของบั๊ก เท้าสองข้างถีบคู่หวังกระแทกใส่กบาลเป้าหมาย แต่ลุงบั๊กไวเกินกว่านั้น เขาเบี่ยงตัวหลบพลางคว้าเท้าข้างขวาของแอนไว้ และออกแรงเหวี่ยงร่างของแอนไปยังรั้วเหล็กทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว

          "อั้ก!!!"

          เคร้ง!!!

          เสียงรั้วสั่นไหวอย่างน่ากลัว แอนล้มลงกระแทกพื้นทั้ง ๆ ที่ไม่มีวี่แววว่าจะถูำกไฟช็อต บั๊กขมวดคิ้วอย่างฉงนขณะที่แอนดันพื้นลุกขึ้น

          "ขอบคุณมากพี่อ๋าห์"

          ซาฟิเร่หันขวับไปหาอ๋าห์ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น แต่หนังสือที่เคยถืออยู่กลับหายไป!!!

          "โฮ่ - ปาหนังสือมากั้นระหว่างหลังของแอนกับรั้วเหล็กงั้นรึ" บั๊กกล่าว พลางมองไปทางอ๋าห์ที่ยักไหล่อย่างไม่สนใจ แอนบิดข้อมือเตรียมตัวอีกครั้ง

          แต่...

          เพล้ง!!!

          ทุกคนหันไปมองต้นเสียง เศษกระจกชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นออกมาจากหน้าต่างบานใหญ่ที่ชั้นสอง ซึ่งมีตัวของก๊อพกระเด็นออกมา หมิ่นเหม่จะหงายหลังตกเต็มที - และคนที่กำลังบีบคออยู่เหนือร่างนั้นก็คือกัมที่ยิ้มอย่างน่ากลัว มืออีกข้างกำลังเงื้อปากกาจีเพ็นอยู่เหนือหัว พร้อมจะแทงอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ

          "ก๊อพ!!!"

          นานาร้อง แต่ซาฟิเร่กระโดดข้ามรั้วไปเรียบร้อยแล้ว

          "บ้าชะมัด - ลุงกัม!!! เดี่ยวก่อน อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!!!" เสียงสามร้องมาจากด้านใน "เฟิร์น พี่ก็ด้วย อย่า อุ๊บ!!!"

          ซาฟิเร่กระโดดข้ามหน้าต่างไปขณะที่ก๊อพพยายามบิดตัวให้พ้นจากบริเวณอันตราย แต่แรงแขนของกัมดูจะมากกว่าเขาไม่รู้กี่เท่า

          "ผิดหวังจริง ๆ" กัมเอ่ยเสียงค่อย "นึกว่าจะมีฝีมือมากกว่านี้ซะอีก"

          "อั่ก" ก๊อพพยายามจะโต้ แต่ก็จุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออก มือสองข้างยื้อขอบไว้แน่น ขาตะกายหวังรั้งร่างเอาไว้จากการหล่นลงไปตายข้างล่าง

          "มีไลฟ์ไปก็เปล่าประโยชน์น่า - เอามาให้พี่เถอะนะ!!!"

          ก่อนที่กัมจะส่งแรงโยนก๊อพออกนอกหน้าต่างไป

เสร็จแล้วเย็บทำขายสาวกกันเองเลย :08:

คงไม่มีใครเสียตังค์อ่านเรื่องเดิมซ้ำสองหรอกวี

แต่ถ้าวีขาย ผมซื้อนะ  :22:

+1 โทษฐานอ่านแล้วติด

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบสอง

          "ไอ้ก๊อพ!!!"

          สามร้องเมื่อเห็นเพื่อนลอยหายออกไปนอกหน้าต่าง เฟิร์นไม่เสียเวลาแม้ซักนิด ยังคงเหวี่ยงดาบใส่สามที่ก้มตัวหลบได้เกือบจะในทันที สามตะเกียกตะกายไปทางหน้าต่างอีกบาน ก่อนจะชะโงกดูเบื้องล่าง

          "ไอ้ก๊อพ!!!"

          แต่ภาพที่เห็นเบื้องหน้า คือก๊อพกำลังคว้าท่อน้ำที่ยื่นออกมาห้อยต่องแต่งอยู่ตรงกลางระหว่างชั้นสองกับชั้นหนึ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บที่มือขวาซึ่งถูกประตูทับบ่งบอกถึงความเจ็บปวดจากการซ้น สามถอนหายใจเฮือกสั้น ๆ อย่างโล่งอก ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบดาบของเฟิร์นที่จู่โจมจากด้านหลังไปได้ ใบดาบเกี่ยวเอาแขนเสื้อขาดเป็นริ้ว ๆ

          "อย่าไปสนใจคนอื่นสิสาม - ไม่งั้นอาจจะเละไม่รู้ตัวนะ" เฟิร์นว่าพลางยิ้มให้ สามที่ไสลด์ตัวออกไปยกมือขึ้นลูบแขนซ้ายของตนที่ตอนนี้เปลือยเปล่า ก่อนจะเหลือบมองหญิงสาวที่ควงดาบไปมาราวกับซามูไรหญิง "ต่อเลยนะ"

          ซาฟิเร่วิ่งเต็มฝีเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง กัมกำลังยืนรออยู่เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเหี้ยมโหด

          "ว่าไงเร่ ในที่สุดก็ยอมสู้กับพี่แล้วสินะ"

          "ถอยไป" เร่ยังคงไม่หยุดวิ่ง ตะโกนสวนกลับมา

          "อะไรนะ"

          "ถอย ไป!!!"

          ซาฟิเร่กระโดดขึ้นกำแพงไปในชั่วพริบตา ก่อนจะถีบผนังข้ามหัวกัมไปโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ขยับ เด็กหนุ่มพุ่งไปชิดหน้าต่างก่อนจะยื่นมือเข้าช่วยก๊อพ

          "เร่"

          "จับไว้"

          ก๊อพเอื้อมมือขวามาจับกับมือของเร่ ซึ่งตอนนี้ใบหน้ามีแต่ความเครียดและซีดลงเรื่อย ๆ อย่างน่าตกใจ แต่เมื่อก๊อพกระโดดเข้ามาจากหน้าต่างอีกบาน ก็พบกับ

          "เร่!!!"

          แผ่นหลังของซาฟิเร่มีปากกาจีเพ็นเสียบติดอยู่อย่างน่ากลัว กัมที่เดินช้า ๆ มาจากด้านหลังหัวเราะลั่นเมื่อเห็นเด็กหนุ่มทรุดลงนั่งคุกเข่ากับพื้น

          "เป็นไงล่ะ ช่วยแต่เพื่อน - สุดท้ายก็เอาตัวเองไม่รอด" กัมหัวเราะราวกับคนบ้าขณะที่ก๊อพคุกเข่าลงดึงปากกาออก ก่อนจะฉีกแขนเสื้อมาพื้นเป็นผ้าให้กับซาฟิเร่เพื่อห้ามเลือด

          "บ้าที่สุด เร่ - ทำไมไม่จัดการกับพี่กัมก่อน" ก๊อพร้องอย่างหัวเสีย ขณะที่ซาฟิเร่หันมายิ้ม

          "ฉันไม่เห็นศัตรูสำคัญกว่าเพื่อนหรอกก๊อพ"

          คำพูดนั้นเล่นเอาเด็กหนุ่มชะงัก ซาฟิเร่หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะฝืนขยับตัวลุกขึ้น หันไปเผชิญหน้ากับกัมอย่างเชื่องช้า

          "ทีนี้ก็มาต่อกับผมได้"

          กัมดูจะอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนจะคว้าปากกาอีกด้ามออกมาจากกระเป๋ากางเกง

          "ไม่ใช่นาย   เรา"

          ซาฟิเร่หันไปมองก๊อพทีตอนนี้ตั้งการ์ดเตรียมพร้อม ก่อนจะหันไปมองกัมอีกครั้ง

          "งั้นก็ - ไปล่ะนะ!!!"

          ทั้งสองคนโถมตัวเข้าหากัมที่ยกมือสองข้างขึ้นเตรียมพร้อม ใบหน้าที่แสยะยิ้มนั้นห่างไกลความเป็นมนุษย์ขึ้นไปทุกที...




          "โธ่สาม อย่าเพิ่งล้มสิ มาเล่นกับพี่ต่ออีกหน่อย"

          เฟิร์นตัดพ้อเมื่อเห็นร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลกำลังทรุดลงคุกเข่าหอบหายใจ เลือดสีแดงข้นไหลเปรอะไปตามเสื้อผ้าและร่างกาย - ขีดจำกัดของสามนั้นดูเหมือนจะหยุดอยู่แค่นี้ - แต่ของเฟิร์นนั้นกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้เขาแทบจะมองการเคลื่อนไหวของเธอไม่ทันแล้ว สามเงยหน้ามองคู่ต่อสู้ที่ดูเหมือนปีศาจขึ้นทุกที เงาพร่ามัวกำลังบิดเบี้ยวอยู่ในดวงตาของเขา เฟิร์นยกดาบขึ้นเพื่อเผด็จศึกขั้นสุดท้าย ใบหน้ายังคงไม่สร่างยิ้ม ปากบาง ๆ เอื้อนเอ่ยคำอำลา

          "บ๊ายบายนะน้องสาม"

          ก่อนที่หญิงสาวจะเหวี่ยงดาบลงมา เป้าหมายคือการผ่าร่างของเขาออกเป็นสองซีก!!!

          และ...!!!

 :25: เยอะ แต่อ่านจบแล้ว
อะไร้ ไม่อยู่แค่สองสามวัน เล่นBRกันแล้วเรอะ

"ฉันไม่เห็นศัตรูสำคัญกว่าเพื่อนหรอกก๊อพ"

"ทำไมไม่ปิดวะ"
"ไว้กลับมาเล่นวันหลัง"
ชอบๆ

:30: (แด่พี่สาม)

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบสาม

          เคร้ง!!!

          เสียงโลหะกระทบกันดังชัดแจ๋ว สามเงยหน้าขึ้นและพบกับหมอแมวที่ยกมีดผ่าตัวขึ้นมาต้านดาบซามูไรของเฟิร์นไว้ได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้ายิ้มแย้มจากคนสวมชุดกาวน์เรียกความสงสัยจากอีกฝ่ายได้มากพอดู

          "หมอแมว ทำไม"

          "หมอมาเดินเล่นที่นี่น่ะ" หมอว่า พลางดีดดาบของเฟิร์นจนเจ้าของดาบปลิวไปด้านหลังมากพอดู เฟิร์นยกมือขึ้นยันพื้นลดความเร็ว ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเหยื่อรายใหม่ปรากฏตัว

          "แล้วทำไมหมอถึงช่วยผม"

          "หมอไม่ค่อยอยากให้เด็กตายซักเท่าไหร่หรอก" หมอว่า พลางหมุนมีดผ่าตัดในมือมาไว้ในท่าทิ่มลงเหมือนคนชำนาญการต่อสู้

          "เข้ามาเลยสิหมอ เฟิร์นอยากลองเล่นกับหมอดูซะแล้ว"

          "หมอมีทีมแล้วรึยังครับ"

          หมอแมวเหยียดยิ้มง่าย ๆ

          "ก็มีบั๊ก มีชาย มีบิ๊ก แล้วก็มีหมอนี่แหละ - กำลังว่าจะเอาหมอกิ๊พเข้าทีมอยู่"

          "หมอกิ๊พ" สามสะอึกเอื๊อก "แน่ใจแล้วนะหมอ"

          "เอาน่า - คงไม่เลวร้ายไปกว่าเฟิร์นซักเท่าไหร่หรอก"

          หมอแมวพูดได้เพียงแค่นั้น เพราะวินาทีถัดมา เฟิร์นก็โถมตัวกระแทกดาบเข้ากับมีดผ่าตัดของหมอที่ยกขึ้นมารับจนเกิดเป็นแรงลมหมุนกระจายออกไปทั่วบริเวณ สามยกมือขึ้นบังตาจากแสงเจิดจ้าที่สะท้อนจากใบดาบ ก่อนจะพบว่าทั้งสองคนฟาดฟันกันอย่างรวดเร็วและรุนแรง!!! โดยที่หมอแมวดูจะไม่ด้อยไปกว่าเฟิร์นเลยซักนิด

          "หมอเก่งจังเลย" เฟิร์นว่า มือยังคงร่ายรำเพลงดาบไม่หยุด "อย่างนี้คงเล่นกับเฟิร์นได้อีกนานสิเนี่ย"

          "คงจะเป็นอย่างนั้นละมั้งเฟิร์น" หมอแมวว่า "แต่ถ้ามีคนเข้ามาช่วยหมอ มันคงจบเร็วขึ้น จริงมั้ยชายคลอง"

          "คงจะยังงั้นครับ"

          ชายในชุดธรรมดาขยับแว่นกรอบกลมที่เลื่อนหลุดออกจากดั้ง เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง ขณะที่สามรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาปล่อยออกมา - ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น...

          "หวา รุมกันอย่างนี้แล้วเฟิร์นจะไปสู้ได้ไง หมอเล่นโกง" เฟิร์นว่า พลางก้มตัวหลบมีดของหมอที่ฟันสวนออกมา เฟิร์นสูดหายใจลึก ก่อนจะตะโกนออกไปทางหน้าต่าง "พี่แอนช่วยเฟิร์นด้วย!!! มีคนเล่นโกง"




          "ท่าทางว่านายจะไม่ว่างซะแล้วล่ะแอน"

          บั๊กเอ่ย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบบริเวณแขนที่เป็นรอยไหม้ แอนยืดตัวขึ้นตรง ก่อนจะมองไปทางชั้นหนึ่งซึ่งเป็นต้นเสียง

          "ระหว่างนี้ก็เล่นกับโอ้เอ้ไปก่อนละกันนะบั๊ก - ชั้นขอไปจัดการธุระหน่อย" แอนว่า พลางย่อตัวลง ก่อนจะกระโดดพรวดเดียวลอยข้ามรั้วไปอย่างง่ายดาย "โอ้เอ้ - ฝากทางโน้นด้วย"

          "ท่าทางชั้นก็คงไม่ได้เล่นกับนายหรอกนะ จริงมั้ยบิ๊ก"

          โอ้เอ้เปรย เมื่อเห็นบิ๊กกำลังเดินช้า ๆ มาจากด้านหลัง ฝ่ายที่ถูกเรียกหัวเราะแห้ง ๆ

          "ว่าจะมาเซอร์ไพรส์ซะหน่อย - ไหงรู้ตัวซะนี่"

          "ก้าวสวบ ๆ มาเค้าก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ" บั๊กว่า พลางชายตามองอ๋าห์ที่ยืนพิงต้นไม้อ่านหนังสือต่ออย่างไม่สนใจอะไร

          "โอเค - ถ้างั้นพวกนายสองคนก็เข้ามาพร้อมกันได้เลย" โอ้เอ้ท้า ก่อนจะซุกมือลงกระเป๋า "ชั้นจะแสดงให้เห็นเอง..."

          "พลังของ ยักษ์..."

เมื่อไหร่จะได้ออกซะที  :41:

ยังจับทีมไม่ลงตัวแฮะ  :16:

เฮ้ย..เฮ้ยย  ไม่ต้องเครียดขนาดน้านนน
แค่อดใจไม่ไหว  เอาแบบแก้แค้นเรื่อง
ส่วนตัวนะ หาอ่าเอาในจู๋มีตติ้ง  :21:

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบสี่

          ก๊อพหมุนตัวฟาดเท้าใส่กัมที่ยกท่อนแขนขึ้นรับได้ทัน ก๊อพหมุนตัวลงพื้นขณะที่ซาฟิเร่กระโดดง้างหมัดเข้าเหวี่ยงใส่ กัมก้มตัวหลบพลางแทงปากกาสวนเข้าคอหอย แต่ก็ถูกแขนซ้ายของก๊อพล็อกเข้าที่ข้อพับจนชะงักมืออยู่ตรงหน้าซาฟิเร่เพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนที่ทั้งสามคนจะดีดตัวออกจากกัน

          "ก็ไม่เลวนะ พวกนายสองคน" กัมพึมพำอย่างพอใจขณะโยนปากกาเล่น ซาฟิเร่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มแก้ม ก๊อพกำลังนวดมือที่ซ้นจากถูกประตูทับ ใบหน้าเครียด ๆ ของเขาเรียกบรรยากาศให้ทวีความเลวร้ายเข้าไปอีก - กัมยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อ ก่อนจะหมุนปากกากลับเข้าอุ้งมืออีกครั้ง

          ฟุ่บ!!!

          แต่คราวนี้ โดยไม่ทันตั้งตัว ก๊อพโดนศอกหนาหนักของกัมกระแทกเข้าที่กลางหลังโดยที่ไม่มีใครได้ทันตั้งตัว ซาฟิเร่เบิกตากว้าง กัมก้าวขึ้นไปบนไหล่ของก๊อพ ก่อนจะส่งตัวเองข้ามหัวซาฟิเร่ไปยังผนังห้อง และดีดตัวลงมาอย่างรวดเร็ว!!!

          ฉึก!!!

          ซาฟิเร่ล้มกลิ้งลงกับพื้น หอบหายใจถี่รัวขณะที่กัมดึงปลายปากกาออกจากพื้นที่ถูกแทงจนทะลุเป็นรูโหว่

          "ทีนี้เห็นรึยัง - ความแตกต่าง ของฉันกับพวกนาย" กัมเอ่ยยิ้ม ๆ พลางควงปากกาเล่นอีกครั้งด้วยท่าทางเดิม ก๊อพตะเกียกตะกายลุกขึ้นอย่างมึนงงเพราะแรงศอก "อย่างแรกเลยคือความเร็ว"

          ฟุ่บ!!!

          ผัวะ!!!

          กัมเหวี่ยงขาเข้าใส่เต็มท้ายทอยของก๊อพจนร่างกระเด็นไถลไปกับพื้น ซาฟิเร่โถมตัวเข้าเข่า แต่พริบตาต่อมา ชายร่างสูงก็กลับไปยืนอยู่บนราวเหล็กราวกับกายกรรม มือข้างขวายังคงควงปากกาอยู่ ซาฟิเร่หันตามไป ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากอีกฝ่าย

          "ต้องพัฒนานะ พวกนายสองคน" กัมว่า พลางหันมามองพวกเขาอย่างอ่อนโยน "เจอกับชั้นนี่ยังดี - แต่ถ้าต่อไปนายต้องสู้กับยักษ์ - ชั้นไม่รับรองว่าแอนจะปล่อยพวกนายไปแบบนี้หรอกนะ"

          "นี่ก็หมายความว่า"

          "เออ - เก่งขึ้นให้ได้ - แล้วชั้นจะรอนาย เจ้าเร่"

          พูดจบ กัมก็โหนตัวลงไปด้านล่างโดยที่ไม่มีใครได้ตอบอะไร




          ปั่ก!!!

          ซาฟิเร่ทุบกำปั้นลงกับพื้นคอนกรีต กัดฟันกรอดอย่างชอกช้ำ

          "เจ็บใจนัก"





          "เร่ ก๊อพ"

          สามที่พยุงร่างที่เกือบจะไร้เรี่ยวแรงของตนขึ้นมาตะโกนข้ามมาจากบันได

          "ปลอดภัยดีใช่มั้ยวะ"

          ซาฟิเร่มองเพื่อนผู้มาใหม่ของตนอย่างไม่เชื่อสายตา

          "สาม - แผลนั่น"

          "อ๋อ นี่หรอ" สามเปิดมือขวาของตนออก เผยให้เห็นรอยฟันเหวอะหวะที่หัวไหล่ซ้าย "ไม่เป็นไรหรอก - แสบ ๆ"


          คราวนี้เป็นก๊อพที่ทุบกำแพงด้านข้างจนสั่นสะเทือน กัดฟันกรอด

          "บ้าชะมัด"



          ทั้งสามคนเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง ก๊อพชะโงกออกไปดูที่หน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมาเรียกสองคนที่เหลือ

          "สาม เร่ - เราถอยกันก่อนเถอะ"

          ดวงตาสองคู่หันมาอย่างคาดไม่ถึง

          "ทำไม"

          "เรา...ต้องรอ" ก๊อพว่า พลางก้มลงมองพื้น "จนกว่าเรา...จะพร้อม"

          "แต่เรามาได้ถึงขนาดนี้..."

          "ถ้าไปต่อไม่ได้ก็ไม่มีความหมาย - กะอีแค่คน ๆ เดียว - เรายังเอาชนะไม่ได้ - คิดหรอว่าเราจะก้าวลงไปด้านล่างได้ - ถ้าด้านล่างนั้นมีคนที่เราไม่มีโอกาสชนะยืนอยู่"

          "ก๊อพ"

          "ถอยกันก่อนเถอะ สาม เร่"


          ซาฟิเร่กับสามหันไปมองหน้ากัน ก่อนจะตอบตกลงก๊อพ และตัดสินใจเดินออกจากศูนย์วิจัย



          ซาฟิเร่หันกลับไปมองชั้นหนึ่งที่ตอนนี้กัมกำลังยืนดูการต่อสู้ระหว่างแอนกับชายอยู่

          "แล้วผมจะกลับมาเอาคืน"

          กัมหันมามองพวกเขาแวบหนึ่ง ขยิบตาให้ ก่อนจะหันกลับไปเหมือนเดิม



          "ได้ทุกเมื่อนะ... เร่"

เรียน ทุกท่านในเว็บฟoนต์

กว่าพวกท่านจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ผมก็คงไปดีแล้ว อยากจะขอบคุณพี่ ๆ น้อง ๆ ทุกคนที่.................................บลาบลาบลา

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างครับ


ด้วยรักและเคารพ

ก๊อพ

(ตายห่าคาโต๊ะคอม)

เฮ้ย อย่าเพิ่งไปดิ
ต่อให้จบก่อน

โคตรมันเลย

 :25: :25: :25:

หนุกละเอ้อ ชอบๆ จะมาบวกให้ทุกครั้งจนกว่าจะครบ 10

โอ้ยยยย อยากทำำไตเติ้ลว้อยยยยยย  :25:

(เอ้อ เพิ่งอ่านจบ ติดแล้วเว้ยยยยย +1  :07:)

มันส์มาก มีบทแล้ว สนุกดี เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เพิ่มให้ 1 ครับ  :33:

อย่างชอบเลย "  "คงจะเป็นอย่างนั้นละมั้งเฟิร์น" หมอแมวว่า "แต่ถ้ามีคนเข้ามาช่วยหมอ มันคงจบเร็วขึ้น จริงมั้ยชายคลอง"

          "คงจะยังงั้นครับ"

          ชายในชุดธรรมดาขยับแว่นกรอบกลมที่เลื่อนหลุดออกจากดั้ง เจ้าตัวยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง ขณะที่สามรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาปล่อยออกมา - ทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวยังคงยืนอยู่ตรงนั้น...

(+3)
เวรกรรม
นี่มันนวนิยายแบบประชานิยมนี่หว่า


ใครจะไปเชื่อว่าแต่งสดวะเนี่ย
เอ็งมีพวงสวรรค์จริงๆ เลยบักก๊อพ

 :25:+1 อีกที


แล้วนานาหายไปไหนอ่ะ  :08:

อะไรนิยม ๆ นะ

แต่งสดดิ ก็หมาย่างมันก็อปปี้มาลงไม่ได้  :05:

ป.ล. นานาอยู่กับลุงบั๊กข้างนอกไง

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบห้า


          หมอแมวกระโดดข้ามหัวเฟิร์นที่ถลาเข้ามาฟันด้วยความเร็วที่เป็นเพียงภาพเลือนราง - มีดผ่าตัดสองเล่มพุ่งเข้าหาดวงตาของเธอที่โยกตัวหลบไปได้อย่างรวดเร็ว หมอแมวลงพื้นอย่างนุ่มนวลขณะที่เฟิร์นหมุนดาบไปมาราวกับกำลังสนุกสนาน

          "ไม่รู้ว่าป่านนี้แอนจะเป็นยังไงบ้างนะ" หมอแมวเอ่ยก่อน - พลางมองขึ้นไปบนเพดานราวกับรับรู้เรื่องที่เกิดขึ้น - เฟิร์นหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

          "หนูว่าที่น่าห่วงคงเป็นชายมากกว่ามั้งคะ"

          หมอแมวหันไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แต่เฟิร์นก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว!!!

          วูบ!!!

          หมอแมวกระโดดหลบรัศมีดาบซามูไรของเฟิร์นไปได้อย่างฉิวเฉียด ความเร็วของอีกฝ่ายที่เพิ่มขึ้นมากมายดูจะทำให้หมอตกใจนิดหน่อย แต่รอยยิ้มบาง ๆ ก็ยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม

          "เร็วขึ้นนี่น้องเฟิร์น"

          "ยังเร็วกว่านี้ได้นะหมอ"

          พูดยังไม่ทันจบดี ร่างของเฟิร์นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงหน้าของหมอที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนที่หญิงสาวจะหมุนตัวเหวี่ยงดาบใส่หมอแมวสุดแรง

          แคร้ง!!!

          แรงกระแทกส่งหมอแมวให้ปลิวไปชนกับผนังเสียงดังสนั่น ฝุ่นละอองพุ่งกระจายออกมาทั่วบริเวณ เฟิร์นลงพื้นด้วยปลายเท้าอย่างนุ่มนวล แต่ใบหน้านั้นบูดบึ้งเหมือนไม่ได้อย่างใจ

          "โธ่ - ยังไงก็ชนะงั้นหรอ" เสียงบ่นตัดพ้อจากเฟิร์น "หมอแมวไม่ได้เรื่องเลย"



          หินก้อนเล็ก ๆ ร่วงกราวลงมา เสียงเหมือนฝีเท้าคนดังออกมาจากกลุ่มควันนั้น

          "ขอโทษด้วยนะครับ"

          เนื้อตัวที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยกับแผลคิ้วแตกเล็ก ๆ นั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของเขานั้นเปลี่ยนแปลงไปเลย หมอแมวยังคงยิ้มน้อย ๆ ให้เฟิร์นที่ตอนนี้กลับมาหัวเราะคิกอย่างเก่า

          "ขอโทษเฟิร์นเรื่องอะไรหรอคะ"

          หมอแมวหัวเราะ

          "เพราะคราวนี้ผมขอเอาจริงบ้างล่ะ"






          "นึกว่าจะยากกว่านี้นะเนี่ย"

          เสียงเบื่อ ๆ ของแอนมีพลังแปลก ๆ ที่ทำให้คนฟังเสียวสันหลังวาบ ชายคลองที่ยืนอยู่ก็มีสภาพไม่ต่างกัน - แต่ไม่ใช่เพราะเสียงของแอน แต่เพราะพลังบางอย่างที่กดร่างของเขาจนขยับตัวไม่ได้!!!

          "พลังอะไรกันครับเนี่ย" ฝ่ายเสียเปรียบฉีกยิ้มแห้ง ๆ พลางถามแอนที่กำลังดัดนิ้วพร้อมโจมตี

          แอนหัวเราะหึ

          "จะบอกให้ก่อนตายละกันนะชายคลอง"

          แอนเงื้อมือไปด้านหลัง เกร็งกำลังแขนจนเกิดเป็นเส้นกล้ามเนื้อปูดโปน พลังความร้อนแผ่พุ่งกระจายออกมาจากแขนนั่น - จนชายคลองเหงื่อตกด้วยความตื่นตระหนก

          "พลังนี่มีไว้ตรึงร่างของคนที่ชั้นเห็นว่าทำสิ่งที่ไม่สมควร"

          แอนพุ่งตัวเข้าหาชายคลองที่ตอนนี้ขยับตัวไม่ได้เลยซักนิด!!! ชายคลองเบิกตากว้าง ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก

          "รึว่า...การสาป!!!"

          เปรี้ยง!!!

          ร่างของชายคลองปลิวกระเด็นด้วยแรงอัดกระแทกมหาศาลจนลอยข้ามห้องโถง เลือดกระฉูดเป็นสายออกจากปากเมื่อพุ่งกระแทกกระจกแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย - ร่างของเขาหายลับออกไป ขณะที่แอนลดมือที่มีควันโชยกรุ่นอย่างช้า ๆ ใบหน้าเหยียดเป็นรอยยิ้ม ก่อนจะมองตามหลังร่างของชายคลองที่หายลับไป

          "ถูกต้องแล้ว..."

:26: หล่อมากเลยตู

 :06: : "พลังอะไรกันครับเนี่ย"          
:02: : "จะบอกให้ก่อนตายละกันนะชายคลอง"
:07: :  "พลังนี่มีไว้ตรึงร่างของคนที่ชั้นเห็นว่าทำสิ่งที่ไม่สมควร"
:38: : "รึว่า...การสาป!!!"

ร่างของชายคลองปลิวกระเด็นด้วยแรงอัดกระแทกมหาศาลจนลอยข้ามห้องโถง
|
|
V
โอ้วววววววววววววววว

....ทำให้เป็นรูป

ขอบใจนะ ตูตายเพราะโดนสาปซะแล้ว หมดกันไซโครกันยังไม่ได้ใช้เลย แต่แบบนี้ก็ดีแล้วแหละ ได้ตายด้วยน้ำมือแอน เท่านี้ก็พอใจแล้ว  :27:

อย่าลืมว่าไอ้ที่เหาะเหินเดินอากาศได้เนี่ย
ตอนเริ่มเรื่องก็เป็นคนธรรมดากันทั้งนั้นนะ

เดี๋ยวตอนจบจะเฉลยจ้ะ

นี่ถือเป้นเรื่องที่รวบรัดตัดตอนแล้วนะ ไม่งั้นออกทะเลไปไกลกว่านี้อีก

สุดยอด 
:25: :25: :25:

ทำเป็นโครงการข้ามปีไปเลยบักก๊อพ

ตายห่าน :08:

ดังนั้นคนอ่านอย่าเพิ่งงอแงหรือสปอยล์ดักล่วงหน้าใช่ไหม เพราะจะไม่สนุก
ได้ครับได้

..ตอนจบ ไอ้ก๊อพตาย

สงสัยว่าจะตายก่อนจบครับพี่แอน  :08:


เฮ้ย สปอยล์นี่หว่า  :07:

อย่าจบแบบรับน้องสยองขวัญแล้วกัน :34: (ขอเดาว่าคล้ายๆ)

(ชายคลองมาแป๊บเดียวก็ตายเลย  :22:)

อ้างคำพูดจาก: NanaMafia เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 10:59 น.
อย่าจบแบบรับน้องสยองขวัญแล้วกัน :34: (ขอเดาว่าคล้ายๆ)

(ชายคลองมาแป๊บเดียวก็ตายเลย :22:)

ขอโทษทีนานา พอดีผมไม่ชอบเขียนอะไรง่าย ๆ อย่างนั้น  :26:

 :26:ดีแล้ว

(ให้ตายสิ ไปบอร์ดไหนที่เค้ามี BR ต้องจบแบบนั้นทุกที  :23:)

สารภาพตามตรงว่าไม่เคยดู BR เลยครับ  :08:

จริงๆแล้ว BR คืออะไรครับ

 :26:ไม่เคยดูเหมือนกัน

งั้นใครมีหนังตัวอย่างแอนนา บีอาร์ ก็เอามาให้ชมกันหน่อยครับ

เป็นที่ประมาณว่าเอานักเรียนห้องเรียนนึง
มาฆ่ากันบนเกาะ โดยให้มีคนรอดแค่คนเดียว
คนนั้นจะเป็นคนได้กลับไปใช้ชีวิตต่อค่ะ

แต่ภาคแรกเนี่ย พระเอกกับนางเอก ไปฆ่าอาจารย์แล้วหนีออกมาค่ะ
เลยกลายเป็นผู้ต้องหา

ส่วนภาคสองก็คล้ายๆกันแต่ว่า ภาคนี้รอดกันเยอะมาก
แล้วภาคนี้ก็ให้นักเรียนใส่ชุดทหาร ซึ่งภาคแรกจะใส่ชุกนักเรียน
ภาคนี้พระเอก (นานาฮาร่า ชูยะ ) แล้วก็นางเอก ( โนริโกะ )
มาช่วยพวกนักเรียนที่มีชีวิตอยู่ในเกาะนี้
โดยพากันลอดอุโมงค์ออกมากแล้วก็จบค่ะ  :22:

มันเป็นหนังหรือครับ

เป็นภาพยนตร์จ้ะ  :22:

ขอบคุณครับ

ไม่ต้องเกรงใจ  :22:

เอ้อ มันจะหักมุมรึเปล่า
(รู้สึกเหมือนพี่แอนโกงเลย)

อ้างคำพูดจาก: inammmmm เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 12:13 น.
เป็นที่ประมาณว่าเอานักเรียนห้องเรียนนึง
มาฆ่ากันบนเกาะ โดยให้มีคนรอดแค่คนเดียว
คนนั้นจะเป็นคนได้กลับไปใช้ชีวิตต่อค่ะ

แต่ภาคแรกเนี่ย พระเอกกับนางเอก ไปฆ่าอาจารย์แล้วหนีออกมาค่ะ
เลยกลายเป็นผู้ต้องหา

ส่วนภาคสองก็คล้ายๆกันแต่ว่า ภาคนี้รอดกันเยอะมาก
แล้วภาคนี้ก็ให้นักเรียนใส่ชุดทหาร ซึ่งภาคแรกจะใส่ชุกนักเรียน
ภาคนี้พระเอก (นานาฮาร่า ชูยะ ) แล้วก็นางเอก ( โนริโกะ )
มาช่วยพวกนักเรียนที่มีชีวิตอยู่ในเกาะนี้
โดยพากันลอดอุโมงค์ออกมากแล้วก็จบค่ะ :22:

ขอบคุณน้องน้ำมากค่ะ ที่มาสปอยล์ ค่ะ พี่ซื้อมาจะดูพอดีค่ะ
ขอบคุณน้องน้ำมากเลยนะคะ   :05:

ว๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!  :07:

:42: จริงๆ แล้วต้องไปปั่นกันจู๋นู้นไม่ใช่เรอะ

จริงๆแล้ว มีพิมพ์ขายเป็นหนังสือแล้ว่คะ ทั้ง 2 ภาคเลย

แต่น้ำเอามา สปอยล์ แล้วค่ะ  :05:


  :07: :07: :07: :07: :07: :07: :07:

อยากได้สปอย รับน้องสยองขวัญ

หนังสือ เล่มแรกจะ สีแดง เล่มสองสีดำค่ะ
(( น้ำชอบมาก แบทเทิลรอยัล เนี่ย ><  ))
อ่านหนังสือเนี่ย จะงงกับรายนามนักเรียน เพราะมันมีเยอะ
แต่จะสะใจตอนที่มันบรรยายวิธีการฆ่า
สะใจมากๆ แบบควักลูกตาเนี่ย บรรยายได้สุดๆเลย

ใครสนใจหาซื้อมาดูสิค่ะ สนุกมากๆเลย  :22:

เออ..ใช่ลืมบอกไป
ว่าทุกภาคจะมีปลอกคอกันทุกคน
เพื่อไม่ให้คนๆนั้นอยู่กับที่เกินเวลาที่กำหนด
แต่ในภาคสอง มันจะแบ่งเป็นเขตหวงห้ามแทน
ช่วงเวลานี้ของวันนี้ เขตนี้จะกลายเป็นเขตหวงห้ามนะ ห้ามเข้าไป ประมาณนั้น..
ภาคสองไม่มันสะใจเท่าภาคแรกค่ะ...แล้วก็ภายในเวลาเท่าไรไม่รู้
ถ้ายังไม่มีใครฆ่ากัน ปลอกคอก็จะระเบิดหมดเลย..  :33:



สรุปๆๆ สนุกโคตร

น้ำ ยัง ทำร้าย พี่ ไม่ พอ ใช่ไหม  :05:

อ้างคำพูดจาก: -Kums- เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 13:39 น.
น้ำ ยัง ทำร้าย พี่ ไม่ พอ ใช่ไหม :05:

ยังมีอีกนะค่ะพี่...สนใจไหม

  :07:

ม๊ายยยยยย!!!

น้ำเล่าได้ตั้งแต่ต้นจนจบได้เลยนะ
เพราะน้ำชอบดูมากๆ

ก็อย่างนี้นะ...



ไม่เอาแล้วๆๆ เดี๊ยวพี่กัมโกรธ  :22:

ไม่โกรธจ่ะ ไม่โกรธ .....
ถ้าเล่าอีก

เอามีดมาแทงกันให้ตายเลยดีกว่า...  :05:

ก็อพหาย :22:

ภาคแรกขำ ในโรง พันธมิตรพากย์เหี้ยมาก
ภาคสองดูแผ่นฟรีของเพื่อน หลับ ไม่สนุก

อ้างคำพูดจาก: NanaMafia เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 13:46 น.
ก็อพหาย :22:

ที่พูดกันนี่ก็ตำนานแบทเทิ่ลรอยัลไม่ใช่หรอ

 :25:เอามาต่อ ติดแล้วววววว โฮกกก

ไม่มีบทที่ขอ  :07:

ยังไม่ได้เขียนเลยครับ

เขียนไปเรื่อยๆเลยไอ่ก๊อพ  :33:

ไม่ได้อ่านเลย  :33:

เมื่อไหร่จะได้อ่านตอนต่อไปครับ
:25: :25: :25:

เจ้าก๊อพนี่มันมีพรวงสวรรค์จริงๆนะ

:42:

ก๊อพ พระเอกยังไม่ออกเลย อย่าพึ่งจบ ตูรอแสดงอยู่  :25:

ตูโดนแอนจัดการแล้ว จบได้แล้ว  :05:

เฮีย..เสร็จแอนแล้วเหรอ :25:

ยังไม่จบครับ

แต่ตูเหนื่อย หยุดก่อนเถิดท่าน

จบได้แล้ว  :07:
(นานาไม่มีพลังแพนเค้กมหาประลัยเหรอ  :30:)

 :26:ขอพลังแบบหนูน้อยหมวกแดงได้มะ

-----------

สรุปชั้นออกมาเพื่อทำแผลให้เร่อย่างเดียวเรอะ  :08:

ปั่นกันเยอะจริงๆ

 :25:

ได้อ่านแล้ว ... หลังจากที่วนเวียนมาดูกระจู๋นี้บ่อยๆ

+3 น้องก๊อฟจ๊ะ ( อ่านรวดเดียวเลย )
รออ่านตอนต่อไป ... ใครจะโค่นยักษ์  :42:

อ้างคำพูดจาก: Long time เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 22:29 น.
:25:

ได้อ่านแล้ว ... หลังจากที่วนเวียนมาดูกระจู๋นี้บ่อยๆ

+3 น้องก๊อฟจ๊ะ ( อ่านรวดเดียวเลย )
รออ่านตอนต่อไป ... ใครจะโค่นยักษ์  :42:

เจ๊โบว์  :30:

แล้วนิ้งจะมีบทไหม อยากมีส่วนร่วม

มาบวกให้ก๊อบ

จะบวกเพิ่มถ้ามีชื่อผมในบท

เวลาไปทัศนาจร ทำไมพี่ต้องไปกะลุงกามด้วยอะ  :31:


ไปกะคนอื่นบ้างก็ได้นะ  :40:

อ้างคำพูดจาก: Sorisori เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 23:37 น.
เวลาไปทัศนาจร ทำไมพี่ต้องไปกะลุงกามด้วยอะ  :31:


ไปกะคนอื่นบ้างก็ได้นะ  :40:

เขิลล์เหรอตะเองห์~  :40:

ใช่ๆ ไปกับคนอื่นก็ได้นะ คนอื่นน่ะ หมายถึงคนอื่นน่ะไปไกลๆ


แต่ยังไงเฟิร์นก็ต้อง มา แฮปปี้เอนดิ้งตอน จบ กับพี่  :27:

ไม่ได้เขินอะ  :34:  :34:


ไม่ใช่และ  :39:

 :07: เอาน่า!!!!!!!!


เค้าจะเข้าใจผิดกันหมดบอร์ดแล้วน่า!!!

อ้างคำพูดจาก: ShoGun เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 17:36 น.
เฮีย..เสร็จแอนแล้วเหรอ :25:

โถ่  :04:  :04:  :04:

อ้างคำพูดจาก: -Kums- เมื่อ 02 มี.ค. 2006, 23:45 น.
:07: เอาน่า!!!!!!!!


เค้าจะเข้าใจผิดกันหมดบอร์ดแล้วน่า!!!

เข้าใจไร  :07: นั่นเค้าเรียกเข้าใจผิดเฟ้ย

น้องสามพี่แอบชอบน้องแล้วหล่ะ  :19: อึ๋ม

 :19:

น้องสามพี่แอบชอบน้องแล้วหล่ะ    :19: อึ๋ม  



มีเสียง อึ๋มด้วย หว่ะ โคตรได้อารมณ์เลย  :05:  :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05: :05:

 :34:

หลุดจากหิ้งแน่เลย   :08:

รักนะ


 :25:

มาชอบผมก็ได้เจ๊

เดี๋ยวตูสาด ทงคัสสึ เข้าหน้า!!!!!! :07:

 :08:

ตากัมตามเฟิร์นหมดทุกที่เลยแฮะ
เดี๋ยวก็โดนดาบซามูไรจริงๆซะหรอก

ยักษ์ ได้กลิ่นสาบๆ จากตัวพี่กัมยัง  :22:

นั่นสิ ช่วงนี้เป็นไรไม่รู้ อยากสาปฉลองยุบสภา

 :34:.......................................วิ่งไปนู่นแล้ว

อ้างอิงมาชอบผมก็ได้เจ๊

ได้เหรอจ๊ะ หนูหรั่ง  :25:

ตูหาเรื่องตอนที่แล้วไม่เจอ...

ทำไมมีแต่ขี้วะเนี่ย!!!

:26: บอกตั้งกะจู๋นู้นแล้วว่าเอ็งโดนผลักตกถังขี้

"สาม เรียกพี่กัมมาระเบิดส้วมที ตูจะได้ปีนออก"

 :07: พาดพิง!!!!

ระเบิดส้วมยิ่งแย่หว่ะ
ขี้เยอะกว่าเดิมอีก


ก๊อฟ ลงถังขี้ไปซะ!!!

จ๋อม...

แหวะ

อร่อยไหมครับ

ล้างก้นยัง ลุงกัม  :04:

ไม่ต้องล้าง จะได้ลื่นๆ  :26:



เฮ้ย จู๋นี่ กระจู๋อะไรวะ?  ตำนาน ระเบิดส้...................

ส้..........น้อยไป

ต้อง

ระเบิดถังขี้

ไอ้นี่ รู้ดี  :08:

ระเบิดทวาร ~*

ระเบิดทวาร

อลังการ :25: :08:

:12: บักก๊อพนี่เขียนสนุกจริงๆ











:07:

คุยอะไรกันครับเด็กๆ  :08: :05:

อ้างคำพูดจาก: -Kums- เมื่อ 03 มี.ค. 2006, 13:34 น.
ระเบิดทวาร

กั๋มฮ์ (เป็นคำอุทานแนวเดียวกะ อ๋าห์)

ตูว่าในสถานการณ์เว็บล่มและหน่วงยังงี้
มันคุ้มไหมกับการกดดาวแล้วมาเจอโพสต์ที่ปั่นกันแค่พยางค์เดียว
:09:

รู้สึกค่อยดีขึ้นหน่อยนึงนะ หลังจากเอาไอ้นั่นออกไปเครื่องผม

(ไปอืดเว็บผมแทน)

ตอนต่อไปเมื่อไหร่จะลง
รออ่านอยู่นะจ๊ะน้องก๊อป ....

:05:สามเดือนที่ไม่อยู่ใครก็ได้ โทรศัพท์เล่าให้ฟังที  :05:

แต่งให้พี่ตายไปเลย เบื่อ เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เบื่อคน

อรไม่รู้เหรอว่าที่จริงจะเป็นผู้ชนะตอนจบ สำคัญขนาดเดินเรื่องไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ

ประมาณกอลลัมในLOTR

ไล่อ่านทีเดียว 14 หน้าเลย :32: หลังๆปั่นกระจายซะงั้น

แต่งหนุกโคตร :12: อยาก + แต่บวกไม่ได้อ่ะ

ก๊อพมันลา พี่ ๆ ป้า ๆ ลุง ๆ ไปเกิดใหม่แล้ว

-1
โทษฐานแต่งนิยายประชานิยมที่พี่ไม่นิยม :26:

 :39:

(รอก็อพมาต่อ)

รอไปเถอะ

:23:

(-1 ฐานรอนาน  :30:)

+1  :25: เอาเถอะ ผมรู้น่าว่าเวลาเขียนมาแล้วเหนื่อยๆน่ะรู้สึกไง
เป็นpower herat ให้

อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 04 มี.ค. 2006, 16:42 น.
+1  :25: เอาเถอะ ผมรู้น่าว่าเวลาเขียนมาแล้วเหนื่อยๆน่ะรู้สึกไง
เป็นpower herat ให้

+1 หมอแมว เข้าใจความรู้สึกคนเขียนนิยาย

+1 บักไอซ์ เห็นอกเห็นใจคนทำดี

+1 ลุงอ๋...
อ๊ะ
ลัทธิเลียนแบบชัดๆ
แต่ไม่เป็นไร

+1 ลุงอ๋าห์
ให้กำลังใจคนทำดี
:22:

(โพสต์ที่ 8600)

อ้างคำพูดจาก: ซาฟิเร่ เมื่อ 04 มี.ค. 2006, 19:39 น.
+1 ลุงอ๋...
อ๊ะ
ลัทธิเลียนแบบชัดๆ
แต่ไม่เป็นไร

+1 ลุงอ๋าห์
ให้กำลังใจคนทำดี
:22:

(โพสต์ที่ 8600)

เราต้องบวกเร่ด้วยมั้ยนี่ถ้าจะปั่น :30:

ถ้าทำเรื่อยๆอาจโดนแบบชายคลองในเรื่องครับ

หมอแมวเห็นใจผมที่โดนแบบนั้นใช่ไหมครับ  :22:

มีห่งมีห่วงกันด้วยแฮะ  :26:

ก๊อพซี้เลี้ยว  :08:  มาต่อได้แล้วบักก๊อพ ฉันรออยู่

เดี๋ยวนะ ขุดตอนเก่ามาอ่านก่อน

ตกไปอยู่หลืบไหนวะ

ขุม 7 หลืบบนสุดกับหลืบรองล่างสุดครับ

 :05:

อยากร้องไห้เป็นภาษาซิมบับเว่


พิมพ์เสร็จตอนตีสองครึ่งเมื่อคืน พอกดส่ง

This Page Cannot found

...

ไปทำใจนิดนึง  :16:

อ้างคำพูดจาก: กร๊อบ เมื่อ 05 มี.ค. 2006, 12:20 น.
:05:

อยากร้องไห้เป็นภาษาซิมบับเว่


พิมพ์เสร็จตอนตีสองครึ่งเมื่อคืน พอกดส่ง

This Page Cannot found

...

ไปทำใจนิดนึง :16:

ยินดีด้วยก๊อพ ว่าแต่ไม่มีผมอยู่ในตอนนั้นนะ :26:

ตอนนี้แต่งให้ตูโดนพี่กัมฆ่าตายแล้วใช่มั้ย  :26:

(ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า ลืมล็อกอิน  :30:)

อ้างคำพูดจาก: ซาฟิเร่ เมื่อ 05 มี.ค. 2006, 13:07 น.
ตอนนี้แต่งให้ตูโดนพี่กัมฆ่าตายแล้วใช่มั้ย  :26:

(ในที่สุดก็ตระหนักได้ว่า ลืมล็อกอิน  :30:)

:30:

วิธีที่ผมชอบทำคือ
พิมพ์ในwordครับ พิมพ์เสร็จเซพไว้ (ถ้าไฟตก มันก็มีautosave)
แล้วค่อยcopyมาใส่
ไม่รู้หมาย่างทำได้ไหม ถ้าpasteไม่ได้ ก็ใช้ไอ้อีไปก่อน

ตูใช้วิธี Ctrl+C บ่อยๆ
ว่างๆ ก็แปะใน Editplus ถ้าโพสต์นั้นยาวเกินกว่าจะทำใจรับไหวในความฉิบหาย

อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 06 มี.ค. 2006, 12:10 น.
วิธีที่ผมชอบทำคือ
พิมพ์ในwordครับ พิมพ์เสร็จเซพไว้ (ถ้าไฟตก มันก็มีautosave)
แล้วค่อยcopyมาใส่
ไม่รู้หมาย่างทำได้ไหม ถ้าpasteไม่ได้ ก็ใช้ไอ้อีไปก่อน

textbox ธรรมดา paste ได้ครับ
แต่ถ้าเป็นพวก rich text editor ใช้ไม่ได้

อ้อ มีตัวนึงใช้ได้ tinyMCE

รอกิ๊งมาเขียนต่อ :25:

(+1) อ่านแล้วติด

 :39: ก๊อพ

 :35:หยวนๆน่า ...

คนติดเยอะนะคะเนี่ย

(1ในจำนวนนั้น)

ความเดิมตอนที่แล้ว (http://f0nt.com/forum/index.php/topic,4911.msg186562.html#msg186562)


ความใหม่...

แบทเทิ่ล รอยัล

เดอะ ฟoนต์!!!

ตอนที่สิบหก


          ฉัวะ!!!

          เสื้อยืดของกัมฉีกเป็นรูโหว่เมื่อเจ้าตัวกระโดดถอยหลังหลบมีดผ่าตัดของหมอแมว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดเป้งกำลังเครียดเขม็ง เฟิร์นที่โยกตัวหลบอีกมือของหมอพลิกตัวกลับไปยืนตั้งหลักอยู่ริมหน้าต่าง - หมอแมวหมุนมีดในมือเข้าเสียบกลับไปยังซองที่เหน็บไว้ตรงเอว

          "ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้" กัมยกนิ้วโป้งปาดเหงื่อที่จมูก "ผิดคาดเลยนะเนี่ยหมอ"

          "หึ"

          หมอแมวหัวเราะสั้น ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นดุมแว่นที่ส่งแสงสีขาวสะท้อนเข้าตา ก่อนจะพุ่งเข้าหากัมในทันที

          ผัวะ!!!

          หมัดขวาตรงถูกกัมปัดได้ แต่อีกสองหมัดที่ตามมานั้นทำได้เพียงโยกหลบ และหลังจากนั้นจึงถูกแข้งของหมอกระทุ้งเข้าเต็มท้องน้อยจนแทบกระอัก หมอแมวคว้ามีดขึ้นมา เงื้อขึ้นเตรียมพร้อมแทงใส่อีกฝ่ายที่กำลังค้อมตัวลงอย่างเจ็บปวด

          เคร้ง!!!

          "ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะหมอ"

          เฟิร์นกัดฟันว่า เพราะต้านแรงแขนของอีกฝ่ายที่ยกมีดขึ้นรับไม่ไหวจนใบดาบสั่นระริก หมอแมวเหยียดยิ้มมุมปาก

          "เฟิร์นช่วยพี่หรอ  :25:"

          "เปล่า เสียดายของ" เฟิร์นตอกกลับจนกัมหน้าทิ่มพื้น

          ชายชุดกาวน์พลิกตัวหลบดาบของเฟิร์นไป ก่อนจะเหวี่ยงมีดอย่างรวดเร็วเกินใครจะทันได้ตั้งตัวไปยังเฟิร์น!!!

          กึก!!!

          ใบมีดสีเงินวาววับหยุดลงตรงต้นคอหญิงสาวที่กระตุกด้วยความตกใจ หมอแมวหยุดมีดไว้เพียงแค่นั้น... กัมตะเกียกตะกายลุกขึ้น

          "ปล่อยเธอ!!!"

          "ผมเตือนพวกคุณแล้วนะครับ" หมอแมวกล่าวเรื่อย ๆ พลางยกมืออีกข้างที่มีมีดชี้ไปยังกัม "และจะไม่มีครั้งที่สองอีก"

          หมอแมวเงื้อมีดขึ้นสุดแรง เฟิร์นหัวเราะลั่นเหมือนทำใจยอมรับกับความสยดสยองที่จะเกิดขึ้น กัมเบิ่งตากว้าง มีดชูหราขึ้นเหนือศีรษะ และ!!!

          เพล้ง!!!

          อ้อก!!!

          ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลง หมอแมวดึงมีดกลับเข้าซองก่อนจะเบี่ยงตัวหลบกัมที่ถลาเข้าฟันปากกาจีเพ็น ดวงตาของเขามองตรงไปยังกระจกชั้นบนที่แตกกระจายไปทั่ว

          "ชาย..." หมอแมวพึมพำ ก่อนจะยกมือดันแว่นอีกครั้ง ก่อนจะหันมายิ้มให้กับทั้งสองคน "ขอโทษนะครับ - ผมคงต้องไปทำธุระนิดหน่อย - แล้วเจอกันใหม่นะครับ"

          เพียงแค่กัมกะพริบตา อีกฝ่ายก็หายลงบันไดไปแล้ว เหลือเพียงกัมกับเฟิร์นที่ยังยืนหอบหายใจอยู่...

          น่ากลัว ศัตรูคนนี้ น่ากลัวเหลือเกิน




          "เร่ สาม ก๊อพ ทางนี้"


          นานาตะโกนเรียกเมื่อเห็นสามร่างปีนข้ามรั้วที่หมดพลังไฟฟ้าแล้วออกมาด้านนอก

          "อ้าว นานา ปลอดภัยดีนะ" สามว่า พลางโหนตัวลงพื้น

          "ชั้นสบายดี...แต่ พวกเธอไปทำอะไรมาถึงได้บาดเจ็บขนาดนั้น" นานาอ้าปากค้างน้อย ๆ เมื่อเธอมองสำรวจร่างของสามหนุ่ม

          "เดี๋ยวชั้นเล่าให้ฟังทีหลัง - กลับเข้าป่ากันก่อนเถอะ" ซาฟิเร่ว่า พลางมองเลยไปยังการต่อสู้สองรุมหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ

          "อ้าว ด้านในนั้นไม่มีอะไรหรอ"

          "มีสิ" ก๊อพว่า พลางเหลือบตากลับไปมองสิ่งก่อสร้างทะมึนเบื้องหลัง "มีบางสิ่ง - ที่พวกเราไม่มีพลังพอที่จะก้าวข้ามมันไปได้ อยู่ในที่แห่งนั้น"


          "?"

          "เอาน่า กลับไปก่อนเถอะ - เข้าไปก็คงเอาชีวิตไปทิ้ง" สามตัดบท ก่อนจะเดินไล่ทั้งสองคนออกจากที่นั่น




          แอนนั่งพิงขอบหน้าต่างอยู่ด้านบนพลางจับตามองไปยังเด็กสี่คนที่กำลังเดินออกไป แววตาประสงค์ร้ายฉายชัดอยู่ภายในดวงตาสองข้างนั้น...

อ้ากกกกกกกกก อยากอ่านต่ออย่างแรงนิ

 :25: :25: :25:

(คราวนี้มีเน้นตัวหนา ใส่อีโมด้วยเว้ยเฮ้ย)

อิทธิพลจากโซดาฟิเร่

อ้างคำพูดจาก: กิ้ง เมื่อ 06 มี.ค. 2006, 20:21 น.
อิทธิพลจากโซดาฟิเร่

:25: :25:

อ้างคำพูดจาก: กิ้ง เมื่อ 06 มี.ค. 2006, 19:56 น.
ความเดิมตอนที่แล้ว (http://f0nt.com/forum/index.php/topic,4911.msg186562.html#msg186562)


แอนนั่งพิงขอบหน้าต่างอยู่ด้านบนพลางจับตามองไปยังเด็กสี่คนที่กำลังเดินออกไป แววตาหื่นกามฉายชัดอยู่ภายในดวงตาสองข้างนั้น...

:30:

อยากออกแล้ววววว  :41:

(- .    -) (-    .-)   (- .    -) (-    .-)

พิมพ์ไปแล้วรู้สึกเสียเวลาชีวิตฉิบหาย

เออ แล้วตูจะปั่นทำไม

 :26:

นุชอยากออก  :42:

ออกนี่คือมีบทหรือตายห่าไปเลยครับ

มีบทซิยะ  ยังไม่ได้ออกเลย  :41:

ไม่เอาพลังคุกกี้อะนุช มันเล่น ๆ เกินไป

ชิบเป๋ง เกือบเปลี่ยนหน้าแล้ว

ใครที่ปั่นเลย ๆ มา กลับไปอ่านก่อนครับ อัพแล้ว  :14:

นิ้งอยากมีบทอะค่ะ

:42:

จริงเปล่าที่เค้าว่าจะมี  BR ภาค 3
ถ้าจริงก็รออยู่นะ

อ้างคำพูดจาก: zodaa-fire` เมื่อ 06 มี.ค. 2006, 21:21 น.
จริงเปล่าที่เค้าว่าจะมี  BR ภาค 3
ถ้าจริงก็รออยู่นะ

ก็นี่น่ะแหละ พล็อต BR ภาค 3 เลย

วันที่ 9 เมษา เค้าเปิดกล้องน่ะ คนในนี้น่ะแหละแสดง

ตูจะเขียนจบทันหรอ

เพราะฉะนั้น ก็เอาตอนต่อไปมาลงเดี๋ยวนี้  :42:

ลงแทนก็ได้

"ตอนต่อไป"

แฮะๆ  :42:

กิ๊ง~~~~~~~~~~~~~~~*

แล้วมันจะอยู่ในหมวดไหนล่ะ
สยองขวัญ
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ+

ล้อเล่นๆๆๆ
งั้นขอบัตรฟรี 10 ใบนะ

100 ใบก็ให้  :42:

หรือจะหัวใจซักดวง  :27:

เพราะเข้าชมได้โดยไม่ต้องใช้สักใบ :42:

ไปแจกฟรียังไม่มีใครเอาเล้ย

หัวใจน่ะ
ให้มาก็รับนะ  :26:
ว่าแต่จะให้ไหมล่ะคะ? 



ป.ล.อยากแสดงด้วยอ่ะค่ะคุณคนเขียนบท

ชื่อก๊อพ  :39:

 :04:

ไอ้ก๊อพ ใส่บทเดี๋ยวนี้!!!

แกได้สมใจแน่ไอ้สาม

รับบทประมาณพี่เฟรินคงเข้่าท่า :02:

 :05:

ผิดแล้วค้าบบบบ
+1 หน่านะตัวเอง  :33:~

(อยากอ่านต่อๆๆ)

เฟิร์น แม็ค เฟิร์น

ปั่นห่าอะไร ยังไม่ทันลงอีกตอนก็ไปแล้วสองหน้า

เล่นคอมบ่อยๆคงมีเบลอบ้างแหละทั้งพิมพ์ อ่าน รับมุk พักดีกว่า(ไปละ)

ขอบทด้วยได้มั้ย :22:

พวกที่มาหลังๆ ยังมีบทก้อนหิน ต้นไม้ ใบหญ้า และวัวตัวเมียประกอบฉากครับ
ส่วนตู แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องโคตรเท่
เพราะเราใช้อำนาจแทรกแทรงการเขียนบทไว้เป็นระยะๆ

และแล้ว ตู ก๊อพ เร่ ก็ฆ่ายักษ์ จบ

ว่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮะ่

ยักษ์เฮียชายคลองโดนเอ็งเล่นซะเละ

แล้วตูละเจอยักษ์เอ้ด้วย ตายหองสิพี่น้อง

:44: :44: :44:

เอาความใหญ่สู้ดิลุง  :42:

(เย้ มังกือ  :33:)

นึกแล้วว่าหมอไม่ทิ้งผม หมอต้องแก้คำสาปให้ผมนะ ผมจะได้แก้แค้นแอน  :43:

ชายคลองโดนยักษ์แอนตรึงด้วยสาปแล้วต่อยครับ ไม่ใช่โดนสาปกระเด็น  :08:

ท่าทางต้องให้โมนามาปราบยักษ์

 :43:

(อยากสู้มั่งแฮะก็อพ 55 แต่ไม่อยากตายไว  :02:)

อยากเล่นแล้วอ่ะ..ภาคสอง เมื่อไหร่จะได้เล่น :25:

มาลงชื่อว่าอ่านตอนใหม่แล้ว

อ้างคำพูดจาก: หมอแมว เมื่อ 08 มี.ค. 2006, 00:55 น.
มาลงชื่อว่าอ่านตอนใหม่แล้ว

ต่อไปน่าจะมีคนเอาไปทำเป็นการ์ตูนแฟลชนะ

อ๋อ ไอ้สามรับไปแล้วครับ
เพราะมันกำลังจะโดนสาป
ต้องทำดีถวายยักษ์

น่าเห็นใจจังเลยครับ

อ้างคำพูดจาก: iannnnn เมื่อ 08 มี.ค. 2006, 09:10 น.
อ๋อ ไอ้สามรับไปแล้วครับ
เพราะมันกำลังจะโดนสาป
ต้องทำดีถวายยักษ์

เลิกได้แล้วมั้ง  :08:

ทำหน่อยน่า น่าจะสนุกนะ

อยากทำน่ะแหบะครับ

แต่ไม่ได้อยากให้ทำเพราะถวายสาป  :08:

งั้นก็ทำเลยสิ

ช่วงนี้ไอ้กิ๊ง~มันหายไปไหน ?

ฉันไป ปั่น เปิ่น อะไรยะ  :07:



เห็นไหมหายไปตั้งหลายวัน  :29:

อ้างคำพูดจาก: ซาฟิเร่ เมื่อ 08 มี.ค. 2006, 21:31 น.
ช่วงนี้ไอ้กิ๊ง~มันหายไปไหน ?

ก๊อพ  :39:

ก็ก๊อพ เอาชื่อกิ้งมาใช้ทำติ่งสังคมอะไรเล่า

ชาวประชาเค้าสับสน  :35:

กิ๊ง ~  :42:

มาทันที  :42:

เคยมีคนรู้จักตั้งชื่อหมาว่า "กุ๊งกิ๊ง"

แล้วไง  :09:

 :01:

หนุกกกกๆๆๆ

ก็บอกให้เค้าเปลี่ยนเป็น กิ้งก๊อพ สิคะ

 :12: :12: :12: :12: :12:

อ้างคำพูดจาก: worldzzz เมื่อ 10 มี.ค. 2006, 10:29 น.
:12: :12: :12: :12: :12:

ท่าทางยังไม่ได้อ่านชัวร์เลยอย่างนี้

อ้างคำพูดจาก: icez เมื่อ 10 มี.ค. 2006, 10:35 น.
ท่าทางยังไม่ได้อ่านชัวร์เลยอย่างนี้

อ่านแล้วแต่จะใส่มีไรปะ

อ้างคำพูดจาก: worldzzz เมื่อ 10 มี.ค. 2006, 12:14 น.
อ่านแล้วแต่จะใส่มีไรปะ

T_T โดนอีกแล้วเรา

กลับไปต้องไปแกล้งให้หายเจ็บใจ

พักหลังๆเริ่มปล่อยออกมาช้าแล้ว

ความจริงก็ไม่ได้ช้าอะไรหรอก เรื่อย ๆ

แต่ปั่นกันชิบเป๋งจนตูเก็บดาวไม่ทัน

เขียนถึงตอนไหนแล้วเหรอ  :08:

ความเดิมชาติที่แล้ว

อยู่หน้า...เท่าไหร่วะ

http://f0nt.com/forum/index.php/topic,4911.msg191308.html#msg191308

อ้างคำพูดจาก: worldzzz เมื่อ 10 มี.ค. 2006, 12:14 น.
อ่านแล้วแต่จะใส่มีไรปะ

ผมเกลียดคำนี้จริงๆเลยครับ

อ้างคำพูดจาก: -Kums- เมื่อ 12 มี.ค. 2006, 01:49 น.
ผมเกลียดคำนี้จริงๆเลยครับ

แต่ผมโดนจนชินซะแล้วครับลุงกัม

จบแล้วเหรอคะ  {หมีโหด}

ก็หมีตาย จบแล้วไง

อ้างคำพูดจาก: icez เมื่อ 12 มี.ค. 2006, 12:09 น.
แต่ผมโดนจนชินซะแล้วครับลุงกัม

แต่พี่ไม่ชินอ่ะ ไม่ชอบอย่างมาก  มีไรป่ะ  :42:

แบทเทิ่ล รอเยี่ยว ตอนสุดท้าย!!!


ป.ล. กราบขอโทษทุก ๆ ท่านที่ผมได้ล่วงเกินครับ แต่งเล่น ๆ จริง ๆ

"ไม่เอาว่ะกิ๊ง ข้าไม่กลับไปแล้ว" ไอ้สามพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยมีเรคคอร์เดอร์ ทำให้ซาไฟร์กับก๊อพต้องหันไปมอง

"อะไรของแกวะสาม แล้วกิ๊งนี่ชื่อใคร" ก๊อพถาม แต่ไอ้สามไม่ตอบ - มันกลับหันหลังวิ่งกลับไปยังศูนย์วิจัย ทิ้งให้ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างงง ๆ

"สงสัยมันจะของขึ้นว่ะ" ซาไฟร์ว่า ก่อนจะออกวิ่งตามไปด้วย "งั้นข้าก็ขึ้นมั่งดีกว่า - เฮ้ย ไอ้เหี้ยสาม กลับมา!!!"

ก๊อพกับนานามองหน้ากัน แล้วยักไหล่ ก่อนจะวิ่งตามไปอย่างไม่มีทางเลือก




หมอแมวพยุงร่างของชายคลองขึ้น ขณะที่เจ้าตัวหายใจแผ่ว ๆ และร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด

"หมอ - ผม...ไม่เป็นไร" เสียงครางเบา ๆ

"ไม่ได้การ ต้องผ่าตัดละ" หมอแมวว่า พลางทิ้งร่างของชายคลองลงบนพื้น เกิดเสียงดังแอ้กเหมือนนายกโดนประตูหนีบ


หมอแมวหยิบมีดผ่าตัดที่เพิ่งฟันเสื้อกัมออกมา - ถือกระชับมั่นไว้ในสองมือ และ

ฉัวะ!!!

"ต้องรีบแล้ว"

หัวของชายคลองหลุดกระเด็นออกมาพร้อมกับเลือดสีแดงฉาดที่พุ่งกระฉูดเป็นสึนามิ หมอแมวแหวะเนื้อบริเวณคอออกเพื่อล้วงกระดูกสันหลังและเครื่องในออกมาทางคออย่างรวดเร็ว

"ไม่งั้นเดี๋ยวเสียของ"


ขณะเดียวกัน หัวของชายคลองที่สมองยังไม่หยุดทำงาน ก็สั่งให้อ้าปากและพูดออกไปไล่หลังหมอชุดแดงที่เดินออกไปอย่างสบายอารมณ์

"ไอ้หมอ - แม้ว..."

ก่อนที่ตาของชายคลองจะปิดลงราวกับหุ่นยนต์ในคุโรมาตี้ (ยังไงวะ)



แอนยืนท้าวสะเอวราวกับเบื่อหน่าย เมื่อคู่ต่อสู้นับสิบคนไม่สามารถขยับร่างกายได้ ซ้ำยังโดนลบพลังกายไปเป็นหมื่นด้วยพลังจพส

"เฮ้อ - เบื่อว่ะ - บล็อกตูก็ไม่ได้เขียน ต้องเสียเวลามาสู้กับพวกแกอีก"

"หนอย - นี่เล่นทีมเดียวกันเลยหรอ"

กัมร้องอย่างคับแค้นเมื่อตนก็เป็นหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายด้วย ไม่น่ามาขายปากกาตรงนี้เลยกู...


"โอเค ชัยชนะเป็นของชั้นแล้ว พวกแกต้องตายให้หมด"

แอนยกมือึ้นเหนือหัวราวกับจะต่อยพื้น ทั้งห้องเงียบกริบพลางจ้องเขม็งไปยังฝ่ามือที่ตอนนี้เปล่งแสงน้อย ๆ แต่ยังไม่ทันที่แอนจะได้กระแทกมันลงมา เสียงร้องก็ดังขึ้นก่อน


"เฮ้ย - หยุดนะยักษ์"


เสียงดังขึ้นทะลุผ่านแก้วหูคนนับร้อยพุ่งเข้ากระแทกประสาทแอนจนสลบไปทันที อีกร้อยนั่นก็ล้มไปแล้วเพราะเสียงแสบแก้วหูของ...ไอ้สาม

"อ้าว บอกให้หยุด ไม่ได้ให้หลับนี่หว่า"

"ช่างเหอะสาม - ชั้นว่าเรารีบไปยังเส้นชัยดีกว่าน่ะ"

สามจงใจเหยียบลงบนหน้าแอนจนลิ้นแทบทะลักออกมาทางลูกตา ขณะที่ซาไฟร์พยายามดึงจมูกของกัมให้หลุดจากร่าง มีเพียงแค่ก๊อพเท่านั้นที่ดึงคัทเตอร์และดาบซามูไรจากมือเฟิร์นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้วทั้งสี่จึงเดินผ่านไป




พวกเขามาถึงห้องทรงกลมสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ (ห้องอะไรนะ) กลางห้องมีจอคอมพิวเตอร์ตั้งไว้ ก๊อพกับไอ้สามเดินสำรวจรอบ ๆ ขณะที่ซาไฟร์ลองเปิดคอมดู

"เฮ้ย มีแฟลชด้วย"

"คุ้น ๆ กับประโยคนี้ว่ะ" ก๊อพพึมพำ

"เฮ้ย มีโฟโต้ชอปด้วย"



แต่ยังไม่ทันที่ไอ้เร่จะได้เปิด หน้าจอก็หมุนทวนเข็มนาฬิกาความเร็วสิบห้านิวตันต่อหน้าที่ในบริเวณอากาศหนาแน่น ความชื้นสัมพัธ...ช่างแม่งเหอะ

"นั่นมันอะไรกันน่ะ"

 :05:นานาไม่เด่นเลย

:08:

 :08:ว่าแต่เรื่องนี้คงจบยากสินะ

มีแฟลชด้วยล่ะ

 :30: :30: :30:

คิมูจิ๊ อิคึ๊ คิมูจิ๊ อิคึ๊ คิมูจิ๊ อิคึ๊ คิมูจิ๊ อิคึ๊ คิมูจิ๊ อิคึ๊

"พี่แอน"


"เข้ามานี่ได้ไง"

"ยังไม่ตายอีกหรอ"

"เดี๋ยวก่อน...ฟัง..."

"หนอย นี่จะมาแก้แค้นสินะ"

"คือตู..."

"เฮ้ย ระวังด้วย แอนจะบุกแล้ว"

"คือตูมา..."

"ทุกคนพร้อมนะ"

"เว้่ย ไม่พูดแม่งแล้ว เข้ามาเลยสาด"





เข้าสู่โหมดสู้บอส ดนตรีบรรเลงเป็นเพลงโชโคโบะ

ก๊อพ  4580/4580       15/15
เร่      5500/5500       80/80
สาม   33/3333           3/333
นานา 9999/9999       999/999


"นานาโกงครับ" สามว่า

กูไม่สน

"อ้าว"

เออ เล่นไปเหอะ


ยักษ์แอน  ???????/???????



Turn 1 : ก๊อพ > เร่ > นานา > แอน > สาม

ก๊อพ : โจมตี

ย้ากส์

ก๊อพโถมตัวเข้าต่อยแอนที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นกระสอบ พลังลดไป 200

เร่ : ใช้สกิล > โอเพ่นท์ไทพ์

เร่หันกลับไปกดคอม ไม่ได้สร้างความเีสียหาย แต่สร้างความงงให้กับแอน

นานา : ร่ายมนต์ > ไฟราก้า ( Fire LV.3)

แต่เป้าหมายคือสาม (กดผิด)

ตูม!!!!

ว้าก!!!

สามลด 32 เหลือ 1

แอน : สกิล > เขวี้ยงหินแกรนิต

แอนยกหินปูนขึ้นมาจากพื้น

"ไหนว่าใช้สกิลหินแกรนิตไงวะ!!!"

ช่างสิ

แอนปาใส่สาม

พลั๊ว!!!

ลด 1

*สามหมดสภาพต่อสู้*

จบเทิร์นหนึ่ง

 :07: :07: :07: :07: :07: :07: :07:

ฟินิกซ์ดาวน์ตูเดี๋ยวนี้ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์

เทิร์นสอง

ก๊อพ  4580/4580       15/15
เร่      5500/5500       80/80
สาม   เด้ง
นานา 9999/9999       999/980

Turn 2 > ก๊อพ > แอน > เร่ (ผ่านตาเพราะกดคอมอยู่) > นานา > สาม (ตายแล้วยังจะชี้ตูอีก)

ก๊อพ : ใช้สกิล > เตะสูงแบบเทควันโด

ก๊อพพุ่งเข้าหาแอนที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นกระสอบอีกตัวหนึ่ง และฟาดขาหน้า เอ๊ย ขาขวาเข้าให้

ผลัวะ!!!

แอนเงยหน้าไปตามแรงเตะ ลด 1515 (คริติคัล)

แอน : ใช้สกิล > ลูกเตะคอมแบ็ท

แอนกระโดดเข้าหานานา และฟาดเท้าเข้าใส่เต็มหัว

เปรี้ยง!!!


นานาชะงักไป เลขเด้ง 2999 (เหลือ 7000)


นานา : ร่ายมนต์ ไฟราก้า

คราวนี้ถูกเป้าแล้ว

ตูม!!!

ตาแอนกระเด็นไปหลังฉาก แต่สองวิต่อมาก็วิ่งกลับเข้าหน้าจอ เลขเด้ง 7400

สาม : ใช้สกิลอภิมหาบรมโคตรสุดยอดแห่งจักรวาลแอนโดรมีดา

ใช้ไม่ได้ ตายอยู่

จบเทิร์นสอง

ตูว่าภาคนี้สนุกกว่าภาคปกติอีกว่ะ
ตกลงก็อปไปแปะเลย

 :05: งั้นเป็น "ไฟนอล แฟนตาแอน"(โมนา) ก็แล้วกันนะ

สามทำอนิเมภาคนี้  :25:

 :30:....


...

นานาจ๋า ฟีนิกซ์ดาวน์นิดนึงนะ  :05:

(อนิเมภาคนี้น่าทำกว่าครับ  :42:)

เทิร์นสาม


ก๊อพ  4580/4580       15/15
เร่      5500/5500       80/80
สาม   เด้ง
นานา 7000/9999       999/960

Turn 3 : แอน > ก๊อพ > เร่ > นานา > สาม เด้ง* (เดี๋ยวเถอะไอ้สาด)

แอน : โจมตีธรรมดาใส่เร่ ลด 3500

โอ๊ก!!!

ก๊อพ : ใช้ฟินิกซ์ดาวน์ (ชุบชีวิต)

กับไอ้เร่...

"โยนผิด ไอ้เวรเอ๊ย"

เสียเทิร์นฟรี กับใบชุบอีกหนึ่งใบ...

เร่ : ใช้สกิลโอเพ่นไทพ์ ตัวหนังสือที่เสียเวาลทำหนึ่งเทิร์นพุ่งออกจากจอคอมกระแทกแอน

ปัง!!!

7000 ไม่เลว

แอนยังดูไม่เป็นอะไร...

นานา : ใช้สกิลคอมโบฮีลให้สาม (เพราะคิดว่าไอ้ก๊อพชุบได้)

วิ้ง

9999

แต่ไอ้สามตายอยู่ พลังจึงไม่เพิ่ม


จบเทิร์นสาม

ทำไงดี แม่ให้ไปนอนแล้ว :05:

อยากเขียนต่อจังเลยครับ

งั้นเดี๋ยวบอร์ดใหม่ขอแต่งอีกเรื่องละกัน  :22:

ขอเด่นๆก็เด่นจริงแฮะ :42:

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ตูจะถอดปลั๊กเครื่องเพล๊ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์ย์  :07: :07: :07:

ตูนอนด้วย

อ่านอันสุดท้ายรู้สึกเหมือนเล่นฟลิฟฟ์เลย :43:

(อยากเห็นอนิเมเวอร์ชั่นค่ะ)
(ตัดหน้าห้าคน  :08:)

  :08: ตูนึกแล้วเชียว ว่ามันต้องออกมาเป็นแบบนี้ แต่ก็เพิ่มให้ 1 นะครับ อุตส่าห์มีบทจนหยดสุดท้าย  :42:

 :08:

แล้วมันผ่านด่านได้ 5 คนไม่ใช่หรอ

ครบแล้วนี่

เริ่มงงแล้วแฮะ

FINAL F0NTASY ซะงั้น  :42:

ถ้าทำอนิเม จะทำของภาค VII  :25:

กลายเป็นเสริมไปแล้วตู